dinsdag 20 juni 2017

12-06-2017

Het is een open deur maar alles verandert en wat gaat het allemaal met een sneltreinvaart. Komt dat omdat ik ouder word of gaat alles sneller? Ik denk niet dat het leeftijd gebonden is eerlijk gezegd want ik hoor mijn vader én mijn kinderen er ook over praten. 


Alleen al het bladeren en sorteren van de foto's in mijn digitale fotoalbum laat al de enorme verschillen zien tussen toen en nu. De manier van fotograferen. De manier waarop ik de foto's maakte en met welk toestel bijvoorbeeld zijn enorm veranderd.


Ik fotografeerde ook totaal verschillende onderwerpen zie ik nu. Ik maakte veel meer zelf en had daar zichtbaar veel plezier in. Ik was in die jaren een buitengewoon opgewekt mens bedenk ik me nu. Als ik dan kijk naar de datum van de foto's zie ik dat alle mensen die mij destijds zo gelukkig maakten, toen nog leefden. Het is schrikbarend wie er tussen het schrijven van mijn eerste blog op 07-07-2009 en nu allemaal overleden zijn. En wat heeft me dat veranderd.


Niet alleen zijn er veel overleden maar ook zijn er verschillende mensen op een andere manier uit mijn leven verdwenen. Door een verhuizing van mijn kant, of door een verhuizing (soms zelfs meerdere) verhuizingen van de andere kant. Vriendschappen zijn ook gewoon gestopt. Zoals ik al eerder schreef vaar je een poosje met elkaar mee en ga je dan je eigen koers. Van sommigen ben ik ronduit opgelucht dat ik ze niet meer zie maar van weer anderen vind ik het echt jammer. Zo gaan dingen in het leven.


Hoe snel gaat de tijd. Zo luister ik wel eens naar het nieuws en hoor ik de nieuwslezer zeggen: 6 jaar geleden, 5 jaar geleden, 15 jaar geleden gebeurde er dit en dat. En dan denk ik: is het al zó lang geleden? Hebben jullie dat ook wel eens? Als ik een gebeurtenis terug moet halen bedenk ik ook vaak in welk huis ik woonde toen het gebeurde. Maar nu ik niet meer verhuis wordt dat wat lastiger.


Ik sprak daar vanmorgen over met iemand en zij zei: ik bedenk altijd hoe oud mijn kinderen of kleinkinderen waren toen het gebeurde. En ook wel welk kleinkind er toen nog niet was. Zo heeft iedereen denk ik zijn eigen trucjes om iets te onthouden. Zo schrijf ik elke dag in mijn dagboek. Ook daar lees ik wel eens in terug en sta er dan versteld van hoe je er soms naast kunt zitten met je geheugen.


Er zijn ook mensen die hun blog als een soort dagboek gebruiken. Dat is natuurlijk heel slim maar dan moet je het wel langer volhouden dan ik gemiddeld doe en niet steeds opnieuw beginnen ;-) Zo zijn eindelijk de shutters voor de slaapkamer ramen geplaatst. En daar zijn we heel blij mee. Uit mijn hoofd bedacht ik dat we er een week of zes op gewacht hadden maar de bestelling was al geplaatst terwijl de schilders hier waren in maart.


Maar goed, ik dwaal weer heel erg af want ik wilde eigenlijk vertellen hoe leuk ik het vond om deze foto's weer tegen te komen. Ik maakte er destijds een tutorial van. Ook weer iets wat ik eigenlijk nooit meer doe en dat was me niet eens opgevallen. Het zijn kleine doosjes bestaande uit drie verschillende papiertjes die ook weer in een driehoek zijn gevouwen. Je kunt er iets kleins in bewaren.


Ach, wat had ik er een plezier in om die doosjes te maken. En om de tutorial te schrijven. Misschien zijn er onder jullie die al een poosje meelezen en de foto's herkennen. Vast wel bedenk ik me nu.  Ik stak misschien wel meer tijd in mijn blog destijds. Of misschien moet ik zeggen: andere tijd. Toen liet ik meer zien en en nu praat ik meer.


Toen het werk van mijn handen, nu meer van mezelf. Zie je wel dat alles verandert? Ik zei het toch :-)).  Ik hoop dat jullie genieten van het mooie weer. Ik heb het raam ( we hebben hier nog van die ouderwetse schuiframen) omhooggeschoven en er waait een lekker briesje de kamer in. Dat is het voordeel van het wonen aan zee. Dankzij de houten rolluiken aan de buitenkant blijft het hier heerlijk koel in huis. Van mij mag het weer nog heel lang zo blijven. Dagdag!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten