maandag 10 december 2018

Versje van Toon (49)...

Zondag 9 december 2018. Op zondag hier op het blog altijd iets van Toon Hermans. Vandaag alweer voor de 49e keer. Nog maar drie te gaan voordag het jaar voorbij is. Dit keer iets uit: Dan heb je geluk.



Blad

Uit een boom, van weelde zat
viel opeens het eerste bla
bewogen heb ik het nagestaard
ik vond het sneu- het was einde maart
en het allerlaatste blad dat hing
nog maanden in de top
pas in december viel het af
het viel mij dadelijk op.


Ik wens je een mooie dag. Dagdag!


Uitnodiging...

Zaterdag 8 december 2018. Het weer was vandaag wat minder onstuimig als gisteren. Of laat ik zeggen: de wind was even krachtig maar het was gelukkig droog. Na een rustig begin van de dag besloot ik aan het eind van de ochtend toch maar even naar de kerstmarkt in de Oude Kerk hier in het dorp te gaan. Het is tenslotte ook een beetje 'mijn' kerk ;-) Wie weet zou ik er nog wat leuks kunnen kopen. Maar nee... helaas is deze markt verworden tot een commercieel gebeuren. Niet my kind of stuff. In de eerste jaren was de markt nog echt van de mensen van de kerk. Niet alles ging even soepel maar met veel gevoel voor humor en saamhorigheid werd alles opgelost. Nu staan er vooral mensen die veel geld voor de kraam hebben betaald en graag wat willen verdienen. Mooie dingen en met hart en ziel gemaakt (zeker weten) maar met een ander uitgangspunt als eerst. Ik ben blij dat ik er niet meer voor ingeschreven heb. 


Waar ik me wel voor ingeschreven heb is voor een kerstmaaltijd. Of eigenlijk moet ik zeggen dat ik een vriendelijke uitnodiging heb geaccepteerd. Ik ga met mijn vader uit eten. Hij ging altijd met mijn moeder maar nu zij er niet meer is kan dat natuurlijk niet meer. Vorig jaar ging hij alleen maar voelde hij zich ernstig verloren. Iedereen (behalve hij) had iemand bij zich en het gevoel van eenzaamheid was erg, vertelde hij me later. Hij vroeg daarom of ik zin had om mee te gaan dit jaar. Het is in het huis waar ik eerder over schreef toen ik er stond met een kraam op de hofdag. Pa woont daar zelf niet maar gaat er wel een paar keer in de week eten. De andere dagen eet hij ook bijzonder lekker kan ik je wel zeggen ;-)

Ik grapte dat ik dan wel eerst het menu wilde zien. Nou, dat kon hoor. Hij had al een extra exemplaar meegebracht. Oh en kijk eens wat een lekkere dingen we te eten krijgen.... Hoe kon ik nee zeggen? :-) En zo gaat het dan gebeuren dat ik, bij leven en welzijn, aanschuif in mijn goede goed met een zonnig gezicht. Naast mijn vader en aan de andere kant Oom Huib (een vriend van pa). Hoe leuk is dat? Ik verheug me er nu al op. Het diner vindt plaats op de trouwdag van mijn ouders. Het zal daardoor extra speciaal zijn. Want we zullen zeker herinneringen ophalen aan die dag. Aan die tijd, alweer zo lang geleden. Aan toen. En zo zal mama er ook een beetje bij zijn. De foto is niet heel erg goed gelukt maar dat komt doordat het papier een werkje heeft en een vreemde kleur. Vandaar.

Wat jammer...

Vrijdag 7 december 2018. Wat jammer dat het feest van Sinterklaas alweer voorbij is. Ik heb het gevoel dat het nog maar net begonnen was. Gelukkig hangt er nog een Zwarte Pietenpak aan de kapstok anders zou het zo kaal zijn. Hoewel je al weer volop kerstmarkten kunt bezoeken (de eersten waren al in november) moet ik altijd even schakelen. Je hobbelt deze tijd van het een naar het ander. Op het ene moment zit je een verjaardag te vieren, dan kijk je sinterklaasjournaal, daarna een kerstmarkt, dan weer Sinterklaas, verjaardagen en tussendoor blijven maar heel weinig gewone dagen over. 



Nog altijd ben ik enigszins traag in het hoofd en het lijkt net of ik dit jaar minder snel op gang kom dan andere jaren. Nog steeds heb ik last van de val van de fiets laatst. Mijn schouder doet nog steeds behoorlijk pijn. Het werk in de tuin met Leen, maakte het er niet beter op, maar goed. Verder klaag ik niet hoor. Sinterklaas is echt definitief terug naar Spanje. 

Het was een rustige dag vandaag. Ik deed wat boodschappen en de man ging naar de kaakchirurg. Hij heeft altijd meer last van de verdoving dan van de ingreep zelf en kwam terug met en dijk van een hoofdpijn. Oh en hij was misselijk en wilde geen avondeten. Ik maakte daarom voor mezelf een verwarmend soepje want o o dat nare koude natte weer buiten.... 

Sinterklaas...

Donderdag 6 december 2018. Al jaren en jaren trekt de man rond de verjaardag van Sinterklaas zijn tabberd aan. Een hele mooie want dezelfde als de tv Sint. Met zijn vaste pieten is hij dan een soort van rondreizend circus het is werkelijk een geweldig stel. Dit jaar kreeg een van zijn vaste Pieten een nieuwe heup en maakte de andere Piet een geweldige promotie bij het bedrijf waar ze werkt en is druk bezig met het afronden van de ene en het voorbereiden van de andere baan. Zij konden er niet bij zijn. Maar gelukkig was daar een gezellig hulp-Pietje in de vorm van een collega rotarian. Hier in huis vond de verkleedpartij plaats. Het is echt zo jammer dat ik die foto's niet met jullie kan delen. Het was werkelijk hilarisch.


Het was de eerste keer dat ik dit zo meemaakte. Ik zie iedereen alleen altijd maar kant en klaar want ze verkleden zich altijd bij carrière piet. Hoe leuk was het om het nu van dichtbij mee te maken. De voorpret was echt zo grappig. Na een laatste inspectie bracht ik het spul weg naar de plaats van bestemming. In het midden van een storm (het waaide erg hard hier) kon ik ze niet laten lopen. Dak open vanwege de mijter en staf, het was een mooi gezicht. Het laatste stukje moesten ze lopen want daar mogen geen auto's komen. Er liepen een paar kindjes, en oh die gezichtjes.... zo leuk. In het donker was daar ineens Sinterklaas. En een Piet met een zak vol pepernoten en kruidnoten. Natuurlijk kregen ze een handvol.


Binnen waren de rotarians bijzonder verrast want dit hadden ze niet verwacht. De Piet was al snel herkend vanwege haar geringe lengte. Er is maar een zo'n kleintje in de club. Maar wie was nou toch die Sinterklaas? Pas toen hij ging praten herkenden ze zijn stem. Het was een leuke bijeenkomst aan de foto's en filmpjes  (op de groeps-app) te zien. Om een uur of acht waren ze weer terug. Helemaal verwaaid maar rozig van alle opwinding.


De lijm zat de dag erna (na grondig wassen) nog in de wenkbrauwen van de man en ook bij Piet zat de andere dag nog een restje zwart in de oren maar dat was er zo weer afgehaald. Herinneringen aan een mooie samenwerking. Hoe leuk was het weer om te doen, zei de man. Volgend jaar zeker weer. Maar dan weer met de vaste staf. Hoewel..... deze inval-piet was toch ook wel een gezellige lachebek hoor. Zij is in ieder geval volgend jaar helaas niet van de partij want het bedrijf waar ze werkt gaat verhuizen naar Wageningen. Waar vast ook wel een afdeling van rotary zit en wie weet hebben ze daar ook wel een vacature ;-)


Of Sinterklaas nog hier zal wonen is ook maar de vraag. Het zoeken naar een ander huis ligt in de winter stil. Volgend voorjaar hopen we weer verder te gaan met de zoektocht. De staf lag op een gegeven moment op de trap. Ik maakte er een foto van want ik vond hem op een vraagteken lijken. Nooit eerder gezien. Grappig toch?

Post...

Woensdag 5 december 2018. Kijk eens wat de postbode me bracht. Een envelop met mijn naam erop. Ja, helemaal voor mij. Ik keek naar het handschrift en mijn hart maakte een sprongetje want ik herkende het. Het kwam van lieve vriendin uit de polder van mijn jeugd. En als daar post vandaan komt weet ik dat het bijzonder zal zijn. Zullen we eerst eens naar de envelop kijken? Mooi hè? Helemaal in zwartwit. Zelfs de postzegels passen in het plaatje. Ja, zo is vriendin. Ze is van de details. Alles klopt. Het enige wat er uit springt is de zegel met de rood geschreven woorden. Rood is mijn lievelingskleur. Er staat: bedankt lieve postbode. Hoe leuk is dat? 

Nu wil het geval dat wij hier een chagrijnige postbode hebben. Er kan geen lachje vanaf. Maar dit vond hij toch wel leuk want hij wees naar de brief, daarna stak hij zijn duim omhoog en deed hem in de brievenbus. Wat een verschil met de vorige postbode. De man die elke dag even vrolijk zwaaide en stipt op tijd bezorgde. Was er geen post in de bus om 13.00 uur? Dan was er niks om aan ons gestuurd te worden. Nu wordt het soms pas om 18.00 uur in de avond bezorgd. Of helemaal niet. Of bij het verkeerde adres. We hebben er zelfs serieus een klacht over ingediend met meerdere mensen uit de straat. Maar goed, dit keer was zelfs de nare man een beetje blij. Gelukkig maar. Nadat ik de envelop aan alle kanten had bekeken maakte ik hem open. Spannend!!




Kijk dan wat er in zat. Mooie gehaakte bloemen. De zon ging meteen een beetje schijnen hier in de kamer. Verder allemaal leuke kaartjes met lieve woorden en mooie teksten. Is het niet superleuk allemaal? Zo kreeg ik toch nog een cadeautje vandaag. Niet van de goedheiligman maar van 'sinterklaas' uit de polder. Wat zou ik daar graag weer wonen. Maar goed, dat is weer een heel ander verhaal. En dat heb ik bovendien al zo vaak verteld. Nee, vandaag hoefde ik niet naar de polder maar kwam de polder naar mij.


Dank je wel lieve F. Ik ben er  heel blij mee. En omdat 2019 mijn jaar van papier gaat worden, zul je jouw spulletjes zeker tegen gaan komen. Want ze worden onderdeel van wat ik ga maken. Echte post is zoveel leuker. Ik ben het er van harte mee eens! :-)

vrijdag 7 december 2018

De mannen....

Dinsdag 4 december 2018. Vandaag was een ditjes en datjes dag. Eerst een telefoontje van Leen. Leen is een oude baas van 75 die me al jaren en jaren helpt met het werk in de tuin. Hij komt twee keer per jaar. Om de heg te snoeien en alle struiken en bomen mooi netjes te houden. In het najaar belt hij en zegt dan: Met Leen..... is het blad al van de bomen? Als ik bevestigend antwoord, maken we een afspraak. Hij is echt een lieverd. In het voorjaar komt hij nog een keer om de tuin door te werken. Dan zit de aarde te vast na de lange winter en doet hij het grove werk zal ik maar zeggen. We overleggen dan ook over de zomer bloeiers en zo. Leen doet me aan thuis denken. Aan de polder waar wij allebei vandaan komen. Net als de koeien op de foto. Wat staan ze mooi op een rijtje he en zie je dat ze allemaal even groot zijn? 



Als Leen in de buurt is moet word ik regelmatig geroepen. En moet ik mijn mening geven. Of doet hij een voorstel. We verschillen vaak van mening. Ik hou er van om alles goed kort te snoeien en hij dus niet. Daarom is het antwoord altijd: snoei zover als je geweten je toelaat ;-) Vandaag dus allemaal wat makkelijke werkjes in huis. Kastje opruimen hier, sopdoekje daar. Allemaal klusjes die vaak blijven liggen en waar je gemakkelijk bij weg kunt lopen. Bovendien kan ik nog niet echt uit de weg want mijn linkerschouder doet eigenlijk nog best veel pijn. Het wordt gelukkig elke dag minder maar bepaalde bewegingen geven toch nog steeds beperking.


Schoenenkastje werd ook weer opgeruimd en de schoenen hierboven weggegooid. Ik kocht ze lang geleden samen met mijn moeder. Ach ja... moedertje. Ik denk nog zo vaak aan haar. Terwijl ik langzaam de dag door werkte kwam ook de glazenwasser nog weer eens opduiken. Ik had hem al tijden niet meer gezien en had de hoop al opgegeven dat hij zich nog zou melden maar ineens was hij daar. Hij dacht dat ik een werkster had tegenwoordig want hij had een vroûtje op een trappetje gezien.

Nou, dat was ik zelf hoor, zei ik hem. Hij wou het niet geloven. Hij heeft mij alleen maar slecht lopend en vol pijn gekend. We dronken koffie met zijn drieën. De tuinman uit de polder, de glazenwasser uit de Schilderswijk en ik. Ik schonk nog maar eens in en het bleef nog lang gezellig aan de keukentafel van het grote oude huis. De glazenwasser lapte alle 44 ramen en vertrok daarna. We brachten aan het eind van de dag twee volle volle karren naar de gemeentewerf. En daarna vertrok ook de tuinman terug naar de polder. En kwam de man terug naar hier. Heb je een leuke dag gehad, vroeg hij tijdens het eten? Oh ja, zei ik. Maar ik heb zoveel gehoord, dat ik niet weet waar te beginnen :-))))))

Verjaardag van kleine man...

Maandag 3 december 2018. Vandaag is de verjaardag van zwager en die feliciteerden we natuurlijk van harte. Hij is een lieve bescheiden man die al jaren en jaren voor zijn gehandicapte vrouw zorgt. Zonder daar ooit over te mopperen. Echt bewonderenswaardig. Vandaag is ook een vriend van ons jarig (zie je wel dat ik zonder agenda alles vergeet) en ook hij werd van harte gefeliciteerd. Hij woont al jaren op een zonnig eiland in de West en daarom feliciteerden we hem via FB. De West is echt een uitdrukking van mijn vader (Aruba, Bonaire, Curacao, Saba, Sint Maarten en Sint Eustatius) en ik leen hem graag van hem. 


Gisteren vierden we de verjaardag van kleine man. En oh wat was hij jarig. Drie jaar worden is hartstikke leuk natuurlijk. Dochter houdt haar leven graag privé vandaar dat ik hier geen foto's deel. Jarige job liep de hele dag in een Pietenpak (zonder pruik, en andere accessoires en ook nog met korte mouwen en blote voeten. Heerlijk mannetje. We zongen lang zal hij leven en zongen nog meer. De kaarsjes op de taart werden uitgeblazen. Natuurlijk was het een taart van BrandjeSam zoals hij dat noemt. Hij kreeg cadeautjes en bij het weggaan kreeg iedereen een knuffel en vond hij ons allemaal lief. Geen foto's van de jarige zelf maar wel van de kat van zijn nichtjes waar hij zo dol op is. En ik vind die kat ook zo lief. Hij is groot, lui en bijzonder in om geknuffeld te worden. Mijn extra cadeautje in de vorm van een poezenknuffel werd trouwens zeer gewaardeerd. Goed dat ik toch nog even het dorp was ingelopen :-)