donderdag 2 februari 2017

25 jaar

Ik kan me nog goed de knoop in mijn maag herinneren als ik de grote witte bus de hoek van de school om zag komen. De bus van de tandarts. De assistente reed en de tandarts kwam er met zijn eigen auto achteraan. De assistente was een grote vrouw met rood haar en deed (naar mijn herinnering) geen enkele moeite om ons kleintjes gerust te stellen. De bus werd dus recht voor de school geparkeerd. Er werden slangen uitgerold voor water en stroom en dan was het afwachten wanneer je aan de beurt zou zijn. Meestal werd begonnen met de kleintjes. Met vijf tegelijk werd je naar de bus gestuurd. Daar lag een stapel Donald Duck's maar je was te zenuwachtig om ze te lezen. Misselijk wachtte je je beurt af. De tandarts zelf was een enorme vent met veel haar op de armen en op zijn vingers. Niet voorzichtig en je moest vooral niet gaan huilen want dan ging hij vloeken. Och toch. Zelfs de grootste jongens van de school waren bang want hij deelde best hier en daar een klap uit als het hem zo uitkwam. Hoewel dat vroeger anders was dan tegenwoordig en we daar niet echt van streek van raakten :-) 


Na de basisschool kregen we een tandarts via het ziekenfonds toegewezen. Het ziekenfonds, ach, wat lijkt dat al weer lang geleden. We gingen er met het hele gezin tegelijk naartoe. Drie kilometer op de fiets over de rivierdijk, dan met het pontveer over en weer drie kilometer terug. Na een paar jaar kreeg ons kleine dorp achter de rivier een 'eigen' tandarts. 1 keer per week kwam hij naar het groene kruisgebouw (ook dat lijkt al weer zo lang geleden) om patiënten te helpen. Hij begon om half vier en was klaar na de laatste patiënt. Alleen kwam hij bijna nooit op tijd en zat er een hele wachtkamer vol op hem te wachten. Het was een griezel. Met haar op de armen en op zijn vingers. Het was net zo'n nare man als de schooltandarts. Sterker nog: het WAS de schooltandarts!! Wat een ellende. Later versleet ik nog veel tandartsen (ik verhuisde vaak).


En toen kwam deze man in ons leven. Dat is nu vijf en twintig jaar geleden. Wij waren juist in de provinciestad neergestreken en hij was als jong ventje net zijn eigen praktijk begonnen en zocht patiënten. En tot op de dag van vandaag ben ik blij met hem. Zo blij dat ik het er graag voor over heb om een stukje (anderhalf uur enkele reis) te rijden om hem te zien. Na de provinciestad zijn we weer een paar keer verhuisd maar we zijn hem altijd trouw gebleven. Ik hoop dat we hem nog lang als tandarts mogen houden. Een topvent! Aardig, vriendelijk, belangstellend maar vooral een hele goede vakman.

4 opmerkingen:

  1. Vreselijk, die schooltandarts. Ook ik was erg bang voor hem. Daarom gingen onze kinderen naar de kindertandclub. En wat zeggen die nu? Ik ben bang voor de tandarts omdat het bij die club altijd zo soft was. Ook niet goed dus.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

      Verwijderen
    2. Het internet doet een beetje raar. De derde poging om te reageren op wat je zei gaat vast lukken :-) Veel mensen hebben nare herinneringen aan de schooltandarts. Terwijl het misschien ooit goed bedacht was. Ik heb ook geen idee wanneer ze er mee gestopt zijn, jij?

      Verwijderen
  2. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen