De dorpsapp...

Never a dull moment hier in het dorp. En dus ook niet op de app. Zullen we eens een kijkje nemen en lezen wat er zoal gebeurde sinds de vorige keer? We beginnen met de nagekomen berichtjes van de braderie. Hoe gezellig het was en hoe fijn het was dat na twee jaar afwezigheid alles weer kon plaatsvinden. Het was inderdaad super. Ook voor ons nieuwelingen. Ik scroll verder... Iemand biedt een nieuwe kinderbeschermhoes voor een tablet aan. En even later zijn vrouw een speelgoedauto. Iemand vraagt om verhuisdozen. De plaatselijke makelaar heeft ze staan. Acht kunstof tuinstoelen vinden een nieuwe eigenaar. De boog voor de feestweek wordt geplaatst aan het begin van het dorp. Een uur lang kun je het dorp via deze kant niet in. Met vereende krachten wordt het ding neergezet. 4,5 meter hoog dus alle aanhangers kunnen er gewoon onderdoor. Iemand laat een wesp zien en vraagt zich af of het een bijenkoningin is. Het blijkt een hoornaar. En dan komen we bij de eerste foto. Dit fietsje staat al een paar dagen onbeheerd tegen het muurtje bij iemand. Als ik dan zo'n bericht lees schiet ik nog wel eens terug in mijn randstad modus. Hoe is het mogelijk denk ik dan.. Zo'n mooi fietsje en het staat er gewoon voor het pakken. Niemand doet dat dus en sterker nog iemand denkt zelfs te weten van wie het is.Super!

Er komt een aankondiging van het elf dorpenspel. Natuurlijk is ons dorp ook vertegenwoordigd. Er worden 10 sportieve jongens en meisjes gezocht. Tussen 10-13 jaar. Ook zijn er nog wat volwassenen/oudere jeugd nodig. Er wordt gevraagd om 10 meter grijze stucloper voor de playbackshow. Geen idee wat het is, maar het wordt gevonden. Post wordt verkeerd bezorgd maar na een foto op de app meldt zich de eigenaar. Zwarte schapen zijn op zoek naar prinsessenjurken. Huh? Is dit codetaal? Nee hoor, het dorp is tijdens het zomerfeest verdeeld in vijf stukken. Ieder stuk heeft een malle naam. Deze heten de zwarte schapen en zoeken voor de wagen van de optocht jurken voor de meisjes die verkleed gaan als prinses. Het feest nadert en de apps daarover nemen toe. Ik sla even wat over anders wordt het veel te lang hier. In het dorp hier verderop is het ook nog kermis en de Oekraiense gasten mogen van de kermisklanten overal een keer gratis in. Zo gaat dat hier. Even wat vertier en afleiding van de zorgen die er zijn.

En dan iets heel anders. We krijgen een dorpspomp. Er schijnt heel lang een pomp gestaan te hebben maar die is afgebroken of werkte in ieder geval niet meer. Het dorp heeft uit het dorpsfonds wat grond aangekocht en nu komt er dus een nieuwe. Zo fijn want er is hier nergens een tappunt en je wilt niet weten hoeveel waterflesjes ik al gevuld heb van klanten in de winkel. En ik niet alleen hoor! Naar de wc gaan is ook zo'n ding. Ik zag zelfs gisteren iemand zijn behoefte doen op de begraafplaats. Dat vond ik zo vies. Bel dan even aan bij iemand. De mensen zijn heel vriendelijk hier. Bah nee....

We scrollen verder... Stoelen worden aangeboden. Heel veel stoelen. Het lijkt wel of er een nieuw virus door het dorp waart. Een ik ga mijn interieur vervangen virus. De stoelen verwisselen heel snel van eigenaar. Er wonen nu drie maanden Oekraieners in ons kleine dorp en de coordinator legt verantwoording af. Heel duidelijk wordt uitgelegd waar het door de dorpelingen verzamelde geld aan besteed is. Tot op de cent is het verklaard en het comite krijgt daarvoor veel applaus. Nieuwe mensen worden toegevoegd aan de app. Sommigen wonen hier al jaren en jaren. Sommigen nog maar een paar dagen. Ik kijk verder...

De vragen voor het zomerfeest nemen toe. Nu weer voor een Jasmine pakje want het bestelde pakje uit China heeft vertraging. Gelukkig is dat snel geregeld. Ook worden er mensen voor achter de bar gevraagd in de feesttent. Voor het dorpsdiner kun je je niet meer aanmelden. Het zit mudjevol. Gelukkig waren wij er op tijd bij met aanmelden. Er wordt een schoenenrek aangeboden en ook dat is binnen een paar minuten van eigenaar verwisseld. Ik zie sommige berichten niet eens binnenkomen en lees ze later terug. En ben dan te laat om te reageren, haha. Nou ja! Geeft niks hoor. Spullen genoeg!

Als laatste heb ik, tussen de berichtjes van het zomerfeest door nog, een schoenenkastje gevonden. Ook dat heeft geen vijf minuten online gestaan. Weg was het! Het zomerfeest gaat nu echt bijna beginnen. De berichten vliegen je om de oren. In ga er snel over schrijven. Fijn voor de opslag op mijn arme telefoontje. Ik krijg steeds meldingen dat ik de limiet bjna bereikt heb. Voor nu laat ik het hier even bij. Tot de volgende keer. Dagdag!

Bloemen...

Het is zó fijn om bloemen te kunnen plukken uit de tuin en de boel binnen net zo fleurig te maken als buiten. Soms, heel soms, krijg ik een boeketje van iemand anders. Dat was dit keer het geval. Het was een dun bosje en in één vaas kwam het niet goed tot zijn recht. Daarom zette ik elke bloem in een eigen vaasje en werd het ineens een gezellig object op de keukentafel.

Het is gek, maar bloemen uit de tuin hebben iets vrolijks en gezelligs. Ik ben de mooie boeketten van de bloemist een beetje ontwend. Wat gaat dat snel, dat ontwennen. Ze zijn wel veel sneller verwelkt, die leukerds uit de tuin. Daarom vervang ik elke dag één bloem. De grote overvloed buiten past er mooi bij als je uit het raam naar buiten kijkt. De luiken zitten nog stevig dicht want oh oh wat was het een warme dag toen ik deze foto maakte.

Kijk dan! Is dit niet een lief bosje? Ik kreeg het van een klant. Geplukt uit haar tuin. Het geurt heel lekker in de woonkamer en ze stonden meer dan een week te stralen. Ik las ooit ergens dat dit de lievelingsbloemen van Koningin Juliana waren.

Deze bloemen groeien in de border bij een mevrouw hier in het dorp. Ik dronk koffie bij haar en dit was mijn uitzicht. Ik kon het niet goed in 1 foto vangen maar je krijgt een idee. Het was werkelijk prachtig en een lust voor het oog.

In diezelfde tuin, een stukje verderop, stond deze roos. De kleuren waren betoverend mooi en ik zette hem in gedachten al op het verlanglijstje. Helaas vond de man deze kleur afschuwelijk. We gaan eens zien hoe we dat op gaan lossen. Waarom ik in deze tuin was, vertel ik later. Oh, wat lastig moet dat voor jullie zijn. Dat ik in elk blog wel een keer zeg dat ik er later meer over zal vertellen. Ik moet echt de draad weer stevig oppakken. Anders haal ik de tijd nooit in.

Als laatste nog wat buitenbloemen. Deze klaprozen staan bij een huis aan de dijk. Tijdens mijn wandelingen kom ik er langs en het was leuk ze te volgen. Van de dikke knop naar de zaadbollen die ze uiteindelijk werden. Zomaar zo'n randje langs een muurtje en toch... ik hou d'r van. Overal bloemen hier, waar je ook kijkt. Heerlijk! Het is echt zomer.

Wandelen in juni...

Hallo, daar ben ik weer. Het is hier een drukte van belang op de hof (zoals ze dat hier zeggen). Wel een gezellige drukte hoor. We zijn veel buiten en werken in de tuin. Zo fijn dat we een mooie tuin hebben. We woonden altijd in grote huizen met kleine tuinen. Nu is het mooi in verhouding. Over hier en nu aan de hand is,vertel ik later. Nu eerst even terug in de tijd. Twee maanden om precies te zijn. Ja, ik loop gigantisch achter met schrijven maar dat zijn jullie intussen wel gewend toch? Ik vond nog wat foto's die ik met jullie wil delen.

Zoals deze van de vrijwel dode knotwilg. Die dus niet dood blijkt te zijn. Hij loopt weer helemaal uit. Ik had nog wat foto's van dichterbij maar die laat ik even voor wat ze zijn want anders kom ik nooit bij met schrijven, haha. Oh wat erg! Achter de boom zien jullie al wat aarde met hier en daar wat groens. Zullen we daar eens naar gaan kijken?

Hier zie je het wat beter. Ik denk dat het uien zijn of prei? Jullie weten dit vast beter dan ik. Een poosje later nam ik er nog een foto maar ook daarover later meer. Er staan ook wat wilde planten tussen. Zijn het bermbloemen? We zullen het gaan zien. Ik wandel hier vaak. Het is niet heel ver van ons huis. Meestal ben ik er in de vooravond want dan is het licht daar zo mooi. Op de foto zie je links een heel klein stukje rood dak.

Dat is het dak van de wijnboerderij annex BenB. Meneer is huisarts en mevrouw verzorgt de planten. Eindeloos lang zag ik haar snoeien. Soms maken we een praatje maar vaak ook loop ik (na een zwaai of een groet) lekker verder. Dit veld is naast het uienveld op de vorige foto. Ik ben een paar stappen richting de dijk gelopen. Wat ziet alles er hier nog lekker fris en groen uit!

Nog iets verder naar de dijk draai ik een beetje. Want dit is aan de linkerkant van de weg. Schuin tegenover de wijngaard en het uienveld. Het gras is net gemaaid en ligt te drogen. Oh, wat zou ik willen dat de heerlijke geur die er vanaf komt zou kunnen ruiken. Gemaaid gras maakt mij altijd zo gelukkig! Vers gebakken brood ook trouwens. Volgens mij was dit de tweede snee. Zo noem ik dat altijd. Geen idee of het in de rest van Nederland ook zo genoemd wordt.

En dit is dan de weg als ik me omdraai en bijna aan de dijk ben. Halverwege rechts (waar de zon schijnt) het gemaaide gras en aan het einde links de wijngaard en daarna de uien op de hoek. Ik ben nu onder aan de stoep. Zo heb je een mooi overzicht. Oh en links zie je het vlechtwerk van takken wat ik volgens mij ook wel eens hier heb laten zien. Voor nu laat ik het hierbij want ik hoor mijn aardbeienmannetje het pad oprijden. Hij heeft weer heel veel bij zich. Ook daarover later meer. Dagdag!

De knoepert...

Vandaag wil ik jullie even meenemen naar mijn verjaardagscadeau. Herinneren jullie je nog dat ik een boomgaard voor mijn verjaardag kreeg? Ik ben er nog steeds zo blij mee. De frambozenstruiken zijn voor de helft doodgegaan. Geen idee waarom. Uitval heb je altijd. Maar zoveel is toch best bijzonder. Nou ja, we zullen de volgende keer maar een ander soort neerzetten. Misschien is daar meer succes mee te behalen. Hier en daar komt er een bloemetje in, dus wie weet... De bramen doen het wel goed en dat is fijn. Want ik heb echt zin in bramensap. Jummie!

De blauwe bessen doen het ook goed. Drie struikjes met lekkers begint al heel voorzichtig te kleuren. Het oranje snoer is van de man. Die was daar net aan het grasmaaien ;-) De kruisbessen vertonen niet veel actie maar dat geeft niet. Laat ze maar lekker wennen aan hun nieuwe plekje.

We lopen even terug de tuin in. Meer naar het huis toe want ik wil jullie het bloemenperk even laten zien. Ik maakte deze foto op 31 mei. Alles was nog fris groen en groeide als een malle. In een van de volgende blogs laat ik jullie zien hoe hard het daarna ging. Hier was de man net klaar met maaien. Zien jullie het? Rechts?

Na de twee groene foto's met weinig kleur lopen we even een stukje verder. Naar de zijkant van het huis. Deze pot moet nog overnieuw gevuld. De plant met munt groeit lekker door maar dat laten we even voor wat het is. Zien jullie wat er nog meer op de foto staat?

Zullen we ze eens van dichtbij bekijken? Het zijn... tadaaaaa... mijn nieuwe laarzen De oude waren helemaal doorgesleten op de zolen en ik kreeg natte voeten. Terwijl laarzen meestal de functie hebben om je voeten droog te houden toch? Ze zijn leuk hè? Toen ik bij de boerenbond was voor stokken en netten (voor de aardbeien) zag ik ze staan. In blauw en rood. Natuurlijk koos ik voor rood. Mijn voormalige lievelingskleur. (de nieuwe is groen) Als ik dan langs mijn auto loop.... haha. Nee grapje. Ze passen goed en zitten lekker. Ik moet er even aan wennen dat ze wat lager zijn maar dat komt vast goed.

En dan nu de titel van dit blog. De knoepert! Wat is een knoepert zullen jullie je afvragen? Nou, dat is een hoorntje met daarin drie bolletjes vanilleijs, met daarop een berg slagroom en wat lekkere aardbeien. De man is er dol op en na een dag hard werken in de tuin in de hitte heeft hij wel een knoepert verdiend. Ik kon er nog net een foto van maken voor hij de eerste hap nam. Hier niet ver vandaan is een boerderij waar de melk van hun eigen koeien meteen verwerkt wordt. Zo lekker! En de mensen daar zijn superaardig. Als je na het avondeten daarheen rijdt, kom je de boer zelf tegen en maak je een praatje met hem. Zelf eet ik geen ijs want ik heb een lactose intollerantie. Sorbetijs vind ik niet lekker. Gelukkig hebben ze er ook goede koffie :-)

De tuin en zo wat meer...

In een eerder blog kondigde ik het al aan. Het werk in de tuin neemt toe en de overdaad aan groen is niet meer tegen te houden, haha. We woonden altijd in grote huizen met kleine tuinen en voor het eerst in ons leven is de tuin nu in verhouding met het huis. 1500 vierkante meter mogen we van ons noemen. Heerlijk! Maar laat ik eerst beginnen met een foto van een heerlijke taart.

Even geleden werd een flyer (ik vertelde daar al eerder over in een blogje) in de brievenbus gegooid met daarop de mededeling dat er braderie bij de kerk zou zijn. Op zaterdag van 16.00-20.00 uur. Na drie jaar waren de dorpsgenoten wel weer toe aan een feestje. We hadden al veel gehoord over deze braderie. Over de gezelligheid, de lekkere wafels, het fruit, het rad van avontuur, de enveloptrekkraam, de broodjes met lekkers, de koffie, het glaasje lekkere wijn enz enz. Dit jaar was er ook een bakwedstrijd. Iedereen die in het dorp woont mocht meedoen. Dit was de winnaar. Na afloop mochten we een stukje proeven. Hij was superlekker. De sfeer was gezellig en we leerden meteen weer wat nieuwe dorpsgenoten kennen. Het was echt een lekker dorps sfeertje. Het weer was prima. Een stortbui kwam toen de braderie net een half uur afgelopen was.

Dan de tuin. De kleine rozen beginnen uit te lopen. Ze ruiken heerlijk en de bijen van de buurman genieten met volle teugen van al het lekkers. De roosjes kruipen wel een beetje door de heg heen en de buurvrouw maakte er een opmerking over. Het was tijd om de heg te knippen. En overmoedig besloot ik daar alvast zelf aan te beinnen. Ik pakte de zak voor het groenafval en ging aan de slag bij de buren voor de deur. De erfgrens loopt onder aan de dakgoot maar dan zouden ze niet uit hun huis kunnen, dus... hebben ze een stuk extra in bruikleen gekregen toen de heg geplaatst werd. Wel onze grond en dus zijn wij ook verantwoordelijk voor het onderhoud.

Eerst de heg maar geknipt. Met zo'n gewone heggeschaar want de electrische is veel te zwaar voor mij. In het begin ging het nog wel maar aan het eind viel het niet mee. Ik haalde ook meteen een emmer vol onkruid tussen het grint vandaan zodat alles er weer netjes uitzag. Ik moest goed kijken want er groeien ook vetplantjes en daar moest ik vanaf blijven.

Uiteindelijk zag alles er weer netjes uit. Alleen waren er nu nog aanmerkingen over de planten van de andere buren die over de erfgrens groeien (die twee buurmannen verdragen elkaar niet zo goed, zucht). Afgesproken is dat die mogen blijven groeien tot ze uitgebloeid zijn. Dan worden ze afgeknipt. Ja, de rijdende rechter zou hier nog wel een aflevering aan kunnen besteden. Die erfgrens is een puntje van aandacht en ik moet wel eens diep ademhalen en tot tien tellen voor ik antwoord geef. Echt he en ze zijn allebei in de zeventig. Hoe ouder hoe gekker zeggen wij dan hier in de keuken als we koffiepauze hebben. En apart van elkaar zijn het echte lieverds.

Hier nog een overzichtje vanaf de overloop van ons huis. Je ziet de geknipte heg. En in de verte de mooie witte roosjes. Daar loopt de heg omheen. De roze roosjes van de eerste foto groeien aan weerszijden van het perk. In het midden een groep cotoneasters die langzaamaan de boel overnemen. Die gaan er volgend jaar uit. Weg met die lelijke dingen. De schuur in de verte is van de meest rechtse buren. Daar wonen de bijen op het dak. De bijen die zulke hele lekkere honing maken. Jummie!

Dagboek van...

Een van de artikelen die ik het meest verkoop in mijn winkel zijn boekjes op A5 formaat. Ze worden gebruikt voor van alles en nog wat. Sommigen schrijven er in als dagboek. Omdat ze hier in de streek (of ergens anders)op vakantie zijn. Ze schrijven hun avonturen er in. Waar ze geweest zijn. Wat ze gegeten hebben en meer van dat soort dingen.

Ik ken ook iemand die ziek is en elke dag van alles moet meten. Bloeddruk, suikergehalte, temperatuur enz. Hij schrijft het op in een boekje zoals ik dat hier laat zien. Het voelt dan minder erg voor hem. Ook schrijft hij er in op wie er op bezoek geweest zijn, wat ze meebrachten en waar ze over spraken. Ik vind dat ontroerend mooi.

Weer iemand anders gebruikt het om in op te schrijven welke boeken ze gelezen heeft en wat ze er van vond. Ze leest veel denk ik, want ze kwam vrijdag een nieuw boekje halen. We hadden een mooi gesprek over boeken, lezen, bibliotheken enz.

Ook leuk vond ik het dat een hoogzwangere jonge vrouw een boekje kocht. Als straks de baby geboren is en er bezoek komt vraagt zij iedereen om een mooie wens voor het kleintje op te schrijven. Update: er werd me zojuist (een paar minuten geleden) verteld dat de baby geboren is. Moeder en kind maken het goed.

Sommige mensen vinden de boekjes mooi en zouden er een willen kopen maar ja, wat moeten ze er mee. Dan probeer ik samen met hen een leuke bestemming te vinden. Zo was er een dame wier (mooi ouderwets woord) vriendin tachtig werd. Alle nog levende vriendinnen schreven een mooie anekdote en van de niet meer levende vriendinnen werd een mooie foto ingeplakt.

Vriendinnenboekje, ziekenhuisboekje, gewoon dagboekje, kraamvisiteboekje, tuinboekje, receptenboekje enz enz. Je kunt ze overal voor gebruiken. Ik laat hier een voorbeeld van een boekje zien. Zomaar een paar bladzijden om een idee te krijgen. Elk van de boekjes is anders want ik kan geen twee keer hetzelfde maken. Ja, ze zijn echt best sellers deze dingen. Je kunt er zoveel kanten mee op... Nou, genoeg gekletst. Ik ga maar eens snel aan de slag om nieuwe te maken want ik heb er nog maar drie en het belooft mooi weer te worden. En mooi weer = meer klanten. Fijne dag allemaal en geniet van het leven!

Effe tuinuh...

Komen jullie effe tuinuh? In mijn vorige woonplaats werd dat regelmatig aan mij gevraagd en ik zei er altijd ja op. Ik was dan op bezoek bij tuinders en zo halverwege (tussen de koffie en het glaasje) maakten we dan een wandeling door de kassen. Het fascineerde me altijd wat er allemaal groeide daar onder dat glas. De ene keer waren het groenten een aandere keer bloemen. Het zoemde er van de bijen en lieveheersbeestjes, kwarteltjes liepen er of kippen. Want grootschalig met gif/ bestrijdingsmiddelen spuiten gebeurt allang niet meer. Aan het eind van het bezoek kreeg ik altijd wat mee naar huis. Eigenaardige mensen die tuinders (ze zijn recht op de draad zou mijn vader zeggen), maar ik heb er nooit een meegemaakt die krenterig was. Maar goed, ik dwaal af. Vandaag geen wandeling door de kassen maar een rondje door onze tuin. Het is alweer even geleden dat ik deze foto's maakte maar toch...

We beginnen met de planten in de grote pot die vroeger naast ons (vorige) huis stond. Er staat nu eenjarig spul in en dat geeft een vrolijk gezicht. Het onkruid is inmiddels tussen de stenen uitgehaald. Dat was nog een flink klusje. Hier zie je mooi dat we achter de kerk wonen. We lopen verder en komen bij de groenten

We hebben wat courgette zaad gezaaid maar dat schiet nog niet erg op. Vandaar dat ik toch alvast nog maar een courgette plantje kocht bij de Boerenbond. Ik moest er toch zijn om opbinddraad te kopen. Naast de courgetteplant staat nog wat ander spul.

Dat zie je hier op de foto. Het zijn de tomatenplanten die mijn vader me laatst gaf. Het zijn nu nog maar kleintjes maar voor je het weet...

Zojuist zag je bij de foto van het courgetteplantje al een stukje van de vijgenplant. Die groeit nu voor het tweede jaar en aan de linkerkant is een nieuwe tak met allemaal uitlopend blad. Zien jullie het?

Als laatste neem ik jullie even mee naar de rozen. Is het niet enorm hoe goed ze het doen. Straks gaan ook de kleine roze roosjes bloeien en dan is het helemaal een feestje voor de bijen. De schuur van de buren is al heel oud en als ik op dit plekje in de tuin zit, moet ik altijd aan Frankrijk denken. Als straks de roze rozen bloeien zal ik er nog eens een foto maken.