Collages, sleutels en een tas...

Hallo allemaal, gezellig dat jullie weer hier komen lezen. Dit keer heb ik weer wat collages om met jullie te delen. Zullen we meteen gaan kijken?

Ik vertelde al eens eerder dat de eerste collage meestal niet de mooiste is en dat mijn handen echt weer even moeten wennen aan de materie,toch? Hier was dat ook het geval. Een beetje rommelig geheel. Laten we maar snel verder kijken...

Ah ja, dit is al beter. Ik verwerkte in deze collage meteen wat van de spirograph tekeningen die ik maakte en hier maar rond lagen te slingeren. Nu ik die tekeningen zie, krijg ik meteen zin om er nog een stel te maken. Het blijft magisch om te zien hoe ze ontstaan.

Hier was ik al een beetje in de zomerstand, zien jullie het aan de tekst? Waarschijnlijk hebben sommige papiertjes meerdere keren zien langskomen. Dat komt dan omdat ik meerdere van dezelfde tijdschriften vond in de kringloop, of kreeg van aardige mensen om me heen. Zien jullie het briefje met 925 er op? Daarnaast aan de rechterkant is een bloemenrank geplakt die ik al vaker eerder gebruikte.

Dan iets heel anders. Kleine man logeerde hier en mocht de deur openmaken van de grote man. Met de sleutelhanger die grote man gekregen had van Sinterklaas. Kleine man vond hem heel mooi bij de nieuwe voordeur passen. Nou, dat waren wij eigenlijk wel met hem eens.

Ach en dan dit schattige tasje. Helemaal met de hand gemaakt. Ik vond het in een hoekje op zolder. Nooit gebruikt. Ik maakte het in de tijd dat ik ook nog quilts maakte. Many moons ago. Er ligt nog zoveel onuitgepakt op zolder. Misschien moet ik er eens een project van maken. Elke dag iets van zolder halen en er een nieuwe bestemming aan geven of zo. Er staan nog veel te veel onuitgepakte dozen. Hmmm. Misschien is het wel een leuke nieuwe rubriek voor hier. Iets om over na te denken.

De dorpsapp...

Lieve help wat gebeurt er veel in dit kleine dorp. Te veel om alles te laten zien hier. Ik heb daarom weer een selectie gemaakt. Allereerst deze schattige poppenwagen. De eigenaresse werd er te groot voor en had haar moeder gevraagd hem op de app te zetten, de wijsneus. Binnen 1 minuut was er een gegadigde voor. Veel apps met vragen over het komend dorpsfeest. Vragen als: heeft iemand een stokpaard en een sneeuwwitje jurk in maat 140 te leen voor de playbackshow? Daarover later meer. Er was een mooi concert in het kerkje. Daar reageren wat bezoekers van het concert op. Er liep een poes op de dijk en men was bang dat zij haar huis niet meer kon vinden. Gelukkig viel het mee. Ze woonde maar een paar huizen verderop. Iemand 'moppert' dat er nog een auto in de openbare oplader zit. Gelukkig werd die ook weer snel verwijderd door de eigenaar die zo plaats maakte voor een nieuwe auto. Er rijden relatief veel stekkerauto's hier in het dorp en nog niet iedereen heeft een eigen stopcontact.

Er werd gevraagd om een usb-aansluiting. Een dubbele. De overbuurman van de vrager bleek er een te hebben. Hopla, hij hoefde alleen de straat over te steken. Er werd een rolstoel te leen gevraagd voor iemand die een operatie aan de grote teen had ondergaan. Drie rolstoelen werden aangeboden. Ze kon kiezen. Inmiddels loopt deze mevrouw alweer fit door het dorp. Dan de vraag of er een imker is die bijen kwijt is? Er is een hele zwerm aan de zwier. Niemand meldt zich. Maar gelukkig is er een imker die nog een plekje over heeft waar ze mogen wonen. Eind goed, al goed. Er blijken veel imkers te zijn hier in het dorp. Er meldden zich wel een stuk of zeven stuks dat het hun bijen niet waren. Er is een stiltebijeenkomst in het kerkje. Gratis lezing enz. Er wordt huiswerkbegeleiding gevraagd voor de Oekraiense kinderen. Twee middagen na schooltijd. Het werd binnen 5 minuten geregeld. Hoera! Er werd een binnendeur met beslag aangeboden. Ook die vond een nieuw plekje en ook dit wipstoeltje verwisselde van eigenaar.

Er worden nieuwe bewoners toegevoegd aan de app en ook zie ik regelmatig mensen van de app afgaan omdat het ze te veel wordt (het zijn best veel berichten soms) of verhuizen. Een vitrine kast vindt een nieuwe eigenaar, en ook deze leuke driewieler met kiepbakje. Dat laatste is belangrijk want dit is een dorp van auto's met groot laadruim, karren en aanhangwagens. Er moet veel vervoerd worden (vooral groen en zand/stenen en dan is het motto: jong geleerd is oud gedaan.

Ook het wat grotere exemplaar is na twee keer knipperen met de ogen van eigenaar veranderd. Het gaat soms zo snel dat ik het niet kan volgen. Het gemopper over de West Betuwse krant is niet van de lucht. Niemand heeft er een gekregen. Later blijkt dat de bezorging door twee vriendjes gedaan wordt. Ze dachten van elkaar dat ze aan de beurt waren. Het kwam allemaal goed. Hoewel wel een dag later. Iemand vliegt met een drone over de tuinen aan de achterkant van het dorp. Het blijkt een jongen te zijn die zijn drone aan het uitproberen is. Hij moet het allemaal nog leren. Dikke excuses van zijn kant worden aanvaard. Ja, zo zijn ze hier. Grote vergevende harten. Al 20 jaar wordt er braderie voor de grote dorpskerk gehouden. Het schijnt een gezellige happening te zijn. Met spelletjes voor de kleintjes en een wedstrijd om de lekkerste taart van het dorp te bakken. Marokkaanse tuinstoelen worden gratis aangeboden en gaan naar het huis waar eerder de bijen een nieuw tehuis vonden. Er wordt een damesfiets gevraagd voor een student (en gevonden).

Het koor in het dorp verderop (waar ook dorpsgenoten meezingen) vraagt om nieuwe leden. De bezetting is na de coronaperiode niet meer helemaal up to date. Een van de jongensteams van de locale voetbalclub neemt deel aan een wandeltoernooi ter nagedachtenis aan een overleden lid. Het jongetje was nog maar tien jaar toen hij overleed. De opbrengst gaat naar KIKA en naar Make a wish. Ze verkopen ook cake voor dit doel. Je kunt je via de app opgeven. Ze komen de cake dan later thuis bezorgen. Er zijn superveel mensen die een cake willen en dat begrijp ik wel want ze komen bij een goede bakker vandaan, haha. Zoals ik al eerder vertelde hierboven, komen er naarmate de tijd verstrijkt meer berichtjes binnen voor spullen voor de playbackshow. Nu wordt er weer een haaienpak gevraagd. En gevonden! We krijgen deze week ook het boekje met het programma van de feestweek in de bus. Samen met een blauw witte vlaggenlijn. De kleuren van de dorpsvlag. Zo kunnen we allemaal ons huis versieren. Pippi Langkouspruiken worden gevraagd en gevonden. Een hobbelpaard wordt ook gevonden. Alsook een prinsessenjurk in maat 158.

Iemand biedt gratis uien aan. 1 kilo per zak. Ze zijn heerlijk. Maar niemand wil ze gratis hebben. Iedereen gooit een klein bedrag in de brievenbus van die mensen. Ik zei al eerder... de mensen zijn hier echt aardig. En ja, hoe kan ik dit bericht anders eindigen dan met een weggelopen hond. Echt (ik schud nu lachend mijn hoofd). Hoeveel honden kunnen er weglopen in een dorp? Nou, veel dus. Tot zover. Ik zet even de reacties onder de berichten uit. Geen speciale reden maar het is waar ik even behoefte aan heb. Ik zie wel wanneer ik ze weer aanzet. Voor nu een hartelijk groet van mij voor jullie. Dagdag!

Moederdag, tuin, collage, huis en de schilder...

En toen was het ineens moederdag! Hier in ons gezin is geen traditie van moederdag in de klassieke zin van het woord. Lang gingen we met moederdag naar mijn moeder en zo ontwikkelden we geen eigen traditie. Wel stuurde mijn dochter een boekje naar me met een hele lieve kaart. De kaart, met heel veel persoonlijke woorden daarin, staat hier in het raamkozijn en elke keer als ik er naar kijk, word ik een beetje emotioneel. Want ja, als moeder hou je veel van je kinderen en verder doe je eigenlijk maar wat. Je denkt mee, stimuleert ze, stelt grenzen, helpt ze zoveel je kan, laat los als de tijd daar rijp voor is, verhuist ze keer op keer van studentenkamer tot een uiteindelijk echt grotemensen huis. En dan hoop je maar dat je het goed gedaan hebt. Tenminste zo deed ik het tot nu toe. Als je dan die kleine baby's op ziet groeien tot mooie jonge zelfstandige mensen, kun je eindelijk een beetje achterover leunen en ontspannen. Je ziet ze zelf ouders worden en herkent dingen van jezelf. Zij nemen dingen van je over in de opvoeding van hun kinderen en dat is grappig om te zien. Verder laat ik het hier even bij... Dit boekje mag ik in gaan vullen en terug geven aan mijn oudste. Ik moet daar maar eens goed voor gaan zitten.

Een dag na moederdag maakte ik deze foto van de tuin van de buren. Zien jullie in het midden van de foto hoeveel kroppen sla hij geplant heeft? De groene groeien als kool en de rode bijna net zo hard. Dat wordt heel heel veel sla eten ben ik bang. Hij plant veel te veel natuurlijk maar deelt graag en gul met iedereen die het maar wil. Sla zonder beestjes en luizen want brrrr. daar heb ik een trauma aan overgehouden.

Ik maakte weer een collage in mijn plakboek. Wat een fijn werkje is dat toch om te doen. Dit keer in zwart wit. Nostalgische plaatjes van een tijd die nooit meer terugkomt. Hier en daar ook nog wat plaatjes van lucifersmerken die ik van mijn vader kreeg.

Hij kwam, bleef een week of vijf en vertrok daana weer om een ander huis te schilderen. Ik vertelde daar al eerder over. Deze vriendelijke en bescheiden man, verdient een eigen foto vind ik. Ooit vertelde ik hem dat ik een blog heb. Hij wist niet wat dat was. Na uitleg vroeg ik hem of hij ook in een blog wilde. Nee, dat was teveel eer. Ik ben maar een gewone schilder was zijn antwoord. Nou, dan maak ik een mooie foto van je als het klaar is. Dat vond hij leuk. Hij vroeg zich af of hij dan een bekende Nederlander zou worden... Nou, daarin moest ik hem teleurstellen. We hebben er allemaal hartelijk om gelachen. Maar hier is hij dan. De geweldenaar die het malle rare blauw en het grauwe beige verving door mooi grijs en bijna helder ecru.

En zo ziet het er dan van een afstandje uit. De foto is wat donker want jullie zien de donkere wolken ook wel boven het huis. In de garage is mijn winkeltje en mijn werkkamer is linksboven. Voor een van de ramen staat het boompje. Dat is het raam waar ik op uitkijk als ik jullie zit te schrijven.

Groen, paars, geel en blauw...

Het is soms wel eens lastig een titel voor je blog te verzinnen. Ik schrijf vaak over dezelfde onderwerpen en dan is het lastig om origineel te zijn. Vandaar de ietwat gezochte titel van vandaag.

Laten we beginnen met het groen. Het groen van de aardbeien die mijn vader in de tuin zette. Ze groeien dat het een lieve lust is en op een goede dag zagen we de bloemen bloeien. Nog even geduld en er zouden heerlijke aardbeien geoogst kunnen worden.

Dan het paars. We delen met onze buren de oude kerkmuur. De kant die wij zien is de kant waar de zon het meest op schijnt. En dat is ook meteen de kant waar het onkruid, nee geen onkruid, deze mooie bloemen groeien.

Ooit wist ik de naam van deze mooie bloemen maar ben hem inmiddels weer vergeten. Misschien weet een van jullie het wel. Het doet er eigenlijk ook niet zo toe. Het zijn gewoon lieffies.

Dan even iets heel anders. We gingen 14 mei naar de provinciestad waar we ooit woonden. Daar werd Kerk 's Anders gehouden. Samen met de Ethiopië actiedag. Many many moons ago waren dat twee aparte evenementen. Op de Ethiopië dag stond ik elk jaar met een kraam vol zelfgemaakte spullen. En elk jaar was dat weer een feestje. De Kerkendag heb ik samen met de man mede vormgegeven. Ach, dat was zo'n leuke tijd. We waren er al in geen jaren geweest en waren erg benieuwd wat er overgebleven was van het oorspronkelijke format. Dat bleek nog verrassend veel. Het was echt een feestje om iedereen weer te zien en te spreken. De vaders en moeders van toen (met kinderen op de basisschool) liepen daar nu met kleinkinderen die soms verrassend veel op hun vaders of moeders leken. Ja, het was echt fijn om weer even terug te zijn. Tot zover het uitstapje in dit blogje. Terug naar de kleurtjes.

We missen er nog twee. Geel en blauw. En jullie kunnen vast bedenken waar deze kleuren mee te maken hebben. Met Oekraine en de oorlog daar. Kleinste meisje bleek een activiste-in-de-dop en maakte hartjes om uit te delen aan mijn klanten in de winkel. Je mag ze zelf geven zei ik toen ze er een keer was. Ze kan nog niet heel goed schrijven maar ik vond de tekst wel sterk. De voorkant van het hartje is dus geel blauw gekleurd. Maar ik vond de achterkant interessanter om aan jullie te laten zien.

De dorpsapp...

Elke dag zijn er weer nieuwe berichten te lezen op de dorpsapp. Ik zocht er een paar voor jullie uit. Deze o.a. Alle kerken in Nederland luiden tussen 17.15 en 17.30 uur de klokken voor de situatie in Oekraïne. Ook de dorpskerk in ons dorp. Iemand zocht een metaaldetector om de grondpin van haar droogmolen op te sporen. Tijdens de aanleg van het nieuwe terras was het gat waar de molen staat volledig verdwenen. Ik zal jullie de grappige reacties besparen, dit blog zou te lang worden. Uiteindelijk kwam er hulp en inmiddels is alweer menig was aan de molen gedroogd. Er liep een jongetje op straat. Hij wist dat hij Wouter heette maar verder niets. Hij was gezellig uit het dorp hier verderop komen fietsen op de driewieler. Moeder was erg ongerust aan het zoeken en gelukkig kon ze kleine man heel snel weer in de armen sluiten en heel hard knuffelen. Een oude man werd gezocht. Een beetje in de war in het hoofd was hij de verkeerde kant op gelopen. Gelukkig werd ook hij snel gevonden. Iemnand bood een hele stapel 30 x 30 cm tegels aan. Moesten wel snel opgehaald worden. Nou, dat was binnen een tweetal minuten gefixed want de buurman wilde ze hebben.

Iemand zag een konijntje lopen op straat en dacht te weten van wie het beestje was. Dus werd het over het hek terug in de tuin gezet. Goed bedoeld, maar helaas woonde het beestje daar niet. De jonge eigenaar bleek een paar huizen verderop te wonen. Het rammetje had al vast wel zijn pleziertje gehad en de mevrouw waar het konijn terecht kwam biedt nu gratis kleine konijntjes aan. Allebei haar konijnen bleken zwanger. Oh dear! Er werd een zwarte hoodie gevonden in de speeltuin. Nieuwe, grotere dorpsvlaggen kunnen besteld worden. 70 euro per stuk. Er wordt ook gepolst of er interesse is in een kleine vlag voor op de boot. Hoe dat afgelopen is weet ik niet want reacties waren via PB. Vaak komt van het een het ander. De vraag voor de vlaggen op de boot werd afgewisseld met het aanbieden van twee kleine zwemvestjes voor kindjes van 20 - 30 kilo. Drie minuten later waren ze verkocht.

De fanfare deed een bericht uitgaan dat de verkochte plantjes opgehaald konden worden. Al eerder kon je ze bestellen. Je kon kiezen uit een lange lijst met moois. Rechtstreeks van de kweker. Nog weer een heleboel berichtjes waar jullie niet veel lol aan beleven. Ik scroll verder... oh dit is leuk! We hebben er weer een nieuwe theetuin bij in het dorp. Daarover later meer want ik bracht er een bezoekje aan. Gezien de grote stroom fietsers en wandelaars bij mooi weer is een derde theetuin geen overbodige luxe. Meteen de eerste dag al waren alle stoeltjes bezet. De ontbijtjes van moederdag waren een succes. Veel lovende reacties van tevreden moeders. Er werd een adresje gevraagd waar je een aanhanger kunt brengen voor een onderhoudsbeurt. Ook daar kwamen veel antwoorden op. Mensen helpen elkaar graag hier in het durp. Er werden collectanten gevraagd voor het longfonds. Ook dat was geen probleem om die te vinden.

Oei en dan weer een verontrustend bericht. Ik schrik er steeds weer van. Dit keer ging het over een verdwenen meisje. 11 jaar. Ze kwam terug van het turnen en had haar pakje nog aan onder haar joggingpak. Omdat het meisje (statushouder) nog maar pas hier woont was aanvankelijk het idee dat ze verdwaald was. Een grote zoektoch leverde niks op. De brandweerkazerne werd geopend om e.e.a. te coordineren. Later kwam het bericht dat haar fiets bij een station was gevonden en het meisje zelf waarschijnlijk naar de grote stad Utrecht was gegaan. Nog weer later (het was inmiddels in de nacht) kreeg de lokale politie het bericht door van collega's daar dat ze was gevonden. Wat een opluchting. Het verhaal er achter zullen we waarschijnlijk nooit horen. Hoeft ook niet. Update: ik hoorde gisteren dat ze was meegenomen door iemand die al een paar keer in aanraking was gekomen voor dergelijke dingen. Wat leven we toch in een rare zorgelijke tijd, vinden jullie niet?

En ja hoor! Weer een ontsnapt konijn. Jullie kunnen raden hoe de reacties hierop waren. Ik laat ze voor wat ze zijn. Dan een bericht van een gezellige kater die bij iemands poezen op visite komt. Ook daar hilarische reacties op. Hij heeft een zeer pootje en is behoorlijk vermagerd. Ze vraagt zich af of hij van iemand is, anders belt ze de dierenambulance. De kat bleek van iemand te zijn en is zo mager omdat hij een speciaal dieet volgt wegens nierproblemen. Eind goed, al goed. En dan eindig ik dit blog maar in stijl met nog een konijnenbericht. Dit keer in de vorm van een knuffel. Hij lag midden op straat en zit inmiddels op een paaltje in diezelfde straat. Opgeluchte vader meldde dat hij hem al aan het zoeken was. Iedereen kon weer rustig slapen. En met die woorden eindig in dit blog. Want ik schreef het aan het eind van de avond. Ik ga nu ook rustig slapen.

De schilder is er/ de schilders zijn er...

Na lang wachten was daar dan eindelijk de schilder. Na een valse start eerder, ging het nu dan echt beginnen. Wat hadden we daar naar uitgekeken. Maar eerlijk gezegd ook een beetje tegenop gezien. Want eerdere sessies met schilders waren niet altijd goed voor onze bloeddruk. In onze vorige woonplaats was het werk puik en van zeer hoge kwaliteit maar was de schilder (hoewel ik het goed met hem kon vinden) een handvol. Het binnenwerk hier in dit huis is gedaan door de dorpsschilder. Netjes maar niet de topkwaliteit van de vorige schilder. We gingen met deze nieuwe schilder weer een nieuw avontuur beginnen.

En een avontuur werd het. Een zeer aangenaam avontuur om precies te zijn. Een ontzettend aardige bescheiden man meldde zich. Hij begon om zeven uur in de ochtend en om vier uur was het gedaan. Koffie van half tien tot tien uur. Lunch van half 1 tot 1 uur. Om half drie een paar minuten zitten voor een sapje.

De ochtendkoffie werd gezamelijk gedronken aan de keukentafel. De lunch werd buiten genuttigd met eigen brood en eigen thee. Het sap mocht neergezet en werd daarna gedronken. Ook buiten. Het weer was er perfect voor. Wat dat betreft hebben we het heel erg goed getroffen. Het spannende was dat hij zich in de ochtend niet eerst bij ons meldde zodat je soms ineens oog in oog met hem stond met je slaperige hoofd. Dan deed ik het gordijn open en stond hij daar ineens. We zijn inmiddels zo gewend aan het feit dat niemand bij ons naar binnen kan kijken, dat dit wel weer een aha momentje was. Gordijnen van binnenuit dichtlaten dus maar de ramen wel op de kantelkiepstand zodat hij meteen aan de slag kon. In de middag verdween hij ook altijd weer zonder gedag te zeggen. En in de tijd daartussen zei hij ook niet zoveel. Ook weer zo'n kalme Betuwenaar.

Na een paar dagen vertelde hij dat ern een leerling zou komen helpen. Hij loopt al wel twee jaar mee maar moet nog veel leren was zijn commentaar. De jongen kwam en was ook weer ontzettend aardig. Wel keek hij heel veel op zijn telefoon, praatte hij in zichzelf en vertelde hij honderduit over de auto die hij gekocht had. De auto was er al maar het rijbewijs moest nog gehaald worden. Hij had hem voor een klein prijsje ergens in het oosten van het land gekocht. Zijn vader zou alleen terugrijden en de jonge schilder met zijn moeder in de nieuwe auto daar achteraan. Om kort te zijn: moeder reed nogal hard en werd door de verkeerspolitie aan de kant gezet. De eerste boete was al binnen zonder dat hij er ook maar 1 km in gereden had. Oh dear. Ik ben bang dat we hem er wel een heel klein beetje mee hebben geplaagd. Een heel klein beetje maar hoor. En hij kon er goed tegen. Later bleek dat de jongen een rugzakje droeg (zo noemde hij het zelf) Hij had ADD en weet ik wat allemaal nog meer.

En als deze lieve mensen dan zo'n week of vijf (want ja zo lang duurde het) in en om je huis lopen, worden ze een beetje familie. En omdat ze zo goed hun best doen om jouw huis mooi te maken, bak je eens iets lekkers en al je dan ziet hoe ze daar van genieten, doe je dat nog eens en nog eens. Alles bij elkaar was ik aan het eind van die schildertoestand ruim twee kilo aangekomen door al dat gesnoep. Gelukkig is dat er inmiddels wel weer af. De malle blauwe kleur die totaal niet bij het huis en de omgeving paste is vervangen door mooi grijs. Daarover later meer. Op de foto's zien he al de eerste opzet zoals dat genoemd wordt. Het blauw is mooi grijs met een iets groene tint die mooi bij de omgeving aansluit. Het grauwige ecru is vervangen door een wat frissere kleur ecru. Het huis heeft een echte facelift ondergaan.

Zo'n vijf weken mochten we delen in hun aanwezigheid. We moesten even aan ze wennen maar al snel voelden ze vertrouwd en gingen ze hun gangetje en deden wij dat ook. We namen afscheid van elkaar maar niet voor lang. De jonge schilder ging ergens anders in de Betuwe aan de gang. Maar de oude schilder zagen we de dag daarna alweer bezig aan een andere klus hier in het dorp. En ook nog eens vlakbij ons huis. Hij schildert het huis met het nieuwe rieten dak! Leuk hè? Zo maken we nog regelmatig een praatje over het weer en zo. Hij heeft een schitterend uitzicht daar boven op het steiger aan de dijk. Oh en de jonge schilder haalde in één keer zijn rijbewijs en rijdt nu trots rond in zijn 26e hands auto. Hoera!:-)

Papierwerk...

Er lag een berg papierwerk op me te wachten. Nu is er papierwerk en papierwerk. Een heel groot verschil tussen beide bergen. Daarom maar eerst de vervelende papieren ter hand genomen. Ze zitten meestal in blauwe enveloppen en in enveloppen waar het logo van de gemeente of het energiebedrijf op staat. Ja die. We kennen ze allemaal toch? Even doorwerken en toen was het weer gedaan. Het valt eigenlijk altijd allemaal best mee.

Daarna mocht ik spelen. Met dat andere papierwerk. De leuke papiertjes die ik weer verzameld had uit oude tijdschriften, free printables, boeken, zomaar papiertjes die hier rondslingerden. Ze lagen al in een bakje te wachten en steeds hoorde ik ze roepen. Pak ons en plak ons alsjeblieft. En dan riep ik terug: nee nee nu nog niet. Jullie zijn nog niet aan de beurt. Maar nu was het zover. Ik maakte weer wat collages in de plakboeken. Ik begon met geel/ecru. Ik moest er echt eerst weer even inkomen. Dat heb ik altijd. Het is net of mijn vingers de materie weer moeten herkennen. Een tijdlang maakte ik eerst een klein proefje in een notitieboekje. Misschien moet ik daar weer eens aan beginnen want dat hielp goed.

Na het geel de zwart-wit-grijze combinatie. Die lukte al veel beter. Niet dat hij perse mooier werd, maar het ging al weer wat vlotter en met minder geschuif en gepuzzel. Uiteindelijk werd het toch best een aardig geheel. Of nee, dat laatste juist weer niet. Nou ja, jullie snappen het wel toch?

De groene collage ging weer als vanouds. Lekker vlot. In een paar minuten was het gepiept. Het was meteen ook de laatste collage van die sessie want er lag nog weer ander papierwerk op me te wachten. Weer heel anders dan bovenstaand maar ook best aardig om te doen.

Mijn vader had me wat lege postzegelalbums gegeven en die kon ik mooi vullen met als die zegels die in bakjes en lades lagen te liggen. Het was even een klusje maar tof om te doen. Ik luisterde ondertussen naar wat podcasts, dronk eens een kop koffie en zo kwam ik een paar uur verder weer met een paar rijk gevulde albums voor de dag. Wat een genot om zo een stapeltje van die albums te kunnen pakken en meteen te zien wat er allemaal is. Als ik ooit eens ruim in mijn tijd kom, zal ik ze op kleur sorteren. Maar voorlopig is dit ook al een hele stap vooruit.

Ondertussen heb ik al een en ander gemaakt met de postzegels. Ik zal het t.z.t. aan jullie laten zien. Voor nu is het wel gedaan met het papierwerk. Er ligt nu nog e.e.a. aan stof op me te wachten. En ook daar kan ik weer kiezen tussen stof om te verwijderen en stof om wat leuks van te maken. Eerst het schoonmaakstof maar. En die laatste foto? Ja, ik kon het niet laten. Toch een beetje natuur. De foto is gemaakt op 2 mei. Zien jullie hoe hoog het water in de kleine rivier staat? De wilgen staan gewoon met hun voetjes in het water. Gelukkig vinden ze dat niet erg. Nou, ik ga echt stoppen nu. Dagdag!