Pretty papers 31 tm 35. ..

Voor mijn gevoel is het best al weer even geleden dat ik jullie nieuwe pretty papers liet zien. Daarom vandaag weer een serie van vijf stuks. Het is zó leuk om ze te maken. Ze zijn nooit hetzelfde en het is altijd weer spannend hoe ze gaan worden. De plaatjes vind ik overal en nergens. Soms in oude Flows. Die vind je de laatste tijd veel in de kringloopwinkels. Folders of krantjes van de supermarkten. Flyers, brochures afijn... Soms zijn het de letters, woorden of quotes waar mijn oog op valt. Soms zijn het de kleuren. Elke keer is dat weer iets anders en dat maakt het zo leuk. Ik gebruik ze in mijn journals/dagboeken of pak er een klein kado in. Meestal maak ik er dan eerst een printje van omdat het dan wat makkelijker te verwerken valt. Het is maar net zo de wind waait.

Recept # 7..

Als je in een klein dorp zonder winkels woont en je heb ook nog eens erg aardige buren, dan komen ze nogal eens langs in je blog. Zo ook dit keer. De buurman appte of ik zin had in een rode kool. Jazeker had ik dat! Het voorstel van de buurvrouw was om samen een kool te delen. Ze wegen ongeveer 3 kilo en dat vraagt wat doorzettingsvermogen om dan een hele te eten. Samen delen vond ik dus een heel goed idee. Voor rode kool met appeltjes op de klassieke manier vond ik het nog wat te vroeg in het jaar en dus zocht ik een recept voor rode kool ssalade. Jarenlang heb ik geen zin meer gehad in koolsalade. Dat kwam door de Egyptische jaren. In die tijd had ik nogal wat 'vriendinnen' met een Amerikaanse achtergrond. Die BBQen graag en maakten dan steevast koolsalade. Ik heb ze in alle soorten en maten gegeten. Meestal druipend van het vet. Brr. Nu maak ik hem op de Nederlandse manier. Dit keer vond ik een recept van op de site van keukenliefde.nl uit 2015. De foto van de salade komt ook van de site. Ik ben geen goede fotograaf en al helemaal niet als het om eten gaat. Dus pronk ik ook dit keer bij het recept met andermans veren. Keukenliefde maakte een salade met appel en walnoot. De eerste appels kwamen net die dag van de boom, de rode kool vers uit de tuin. Alleen op de walnoten moeten we nog heel even wachten. Je hebt er het volgende voor nodig: 600 gram geraspte kool (mag ook witte kool zijn), 1 appel, 1 limoen, 1 rode ui in smalle ringen, 75 gram walnoten, paar sprietjes gesneden bieslook, karnemelk, mayonaise, suiker, zout en peper.

Dit is bedoeld als bijgerecht bij een bbq maar wij aten het als maaltijdsalade. Er bleef maar een klein beetje over voor de volgende dag. Je maakt de salade als volgt: Schil en rasp de appel en besprenkel hem met limoensap tegen het verkleuren. Alle verdere ingrediënten mengen ik een grote kom en op smaak maken met karnemelk, mayo, suiker, zout en peper. Ik verving de mayo gedeeltelijk door griekse yoghurt en liet de suiker weg. Appel en noten erbij en klaar ben je. We hebben hem al verschillende keren zo gegeten. De laatste keer deelden we met de buren. Ook zij vonden het lekker.

Boeken #9...

Het is niet veel, naar mijn maatstaven gerekend, maar ik heb weer twee boeken gelezen. Misschien vinden jullie het interessant om te weten wat ik er van vond. Het eerste boek is het maandelijkse boek van de buurman. Zoals ik hier al vaker verteld heb, lezen de buurman (die van de boomgaard) en ik allebei graag. We proberen elkaar elke maand een boek te geven waarvan we denken dat de ander het interessant zal vinden. Zo lezen we ook buiten onze comfortzone.

Dit keer gaf hij me een oud boek van Cees Nooteboom. Titel: Rituelen. Uitgegeven bij de arbeiderspers. De buurman had hem al heel lang in zijn bezit (hij is aan het herlezen) en ik moet eerlijk zeggen dat ik het een hele kluif vond. De roman, want dat is het, gaat over de wereld van de kunsthandel, aandelen, Brabant. De rituelen zijn o.a. De Mis, de beurs, een liefdesgeschiedenis, een theeceremonie. Er is een ex notaris, een skikampioen met een moeilijke zoon, het dienstmeisje van zijn brabantse tante, een geheime kamerheer van de paus en dan ook nog eens een paar Amsterdamse kunsthandelaars. Ik vond het een moeizaam boek. Teveel personen en situaties. Ook nog eens verdeeld over twintig jaar. Amsterdam in de jaren vijftig en zeventig. Ik denk dat dit echt een boek is wat je later nog eens moet lezen. Misschien dat je, als je het de tweede keer leest, het hele plaatje pas begrijpt. Nu vond in het teveel in een keer. Buurman vond dat ook en las het voor de derde keer. Een boek buiten mijn comfertzone maar dat was ook de bedoeling toch?

Na Nooteboom las ik KliFi van Adriaan van Dis. De nieuwste van van Dis. Ik ben echt fan van zijn manier van schrijven. Ordelijk, mooie stijl, romige woorden, je verbeelding gaat er echt van aan. Nu eens niet over zijn jeugd in de duinen, over zijn ouders en dan speciaal zijn vader. Nee dit keer ging het over een oude man. Bibliothecaris in ruste die met zijn vrouw verhuist van de randstad naar het platteland. Vrouw overlijdt. Hij woont op een soort terp. Dan komt het hoge water en verhuizen mensen uit een buurtschap zonder regels naar zijn 'berg' en nemen zij als het ware zijn leven over. Eerst dacht ik.... waar gaat dit heen? Wat een raar boek. Ik leg het weg hoor. Maar toch, een dag later pakte ik het weer op en begon ik overnieuw en wat ben ik blij dat ik dat deed. Daarna las ik het in 1x uit. Buiten in de laatste zomerzon. Tussen de openslaande tuindeuren, dus uit de wind deed ik er twee uur over. Wat vond ik het jammer om de laatste bladzijde om te slaan. Het was echt een mooi boek. En ik ben benieuwd wat de buurman er van zal vinden.

Gedichten #5...

Vertelde ik de vorige keer over de poëzie picknick in het Zuiderpark, dit keer vond ik een gedicht uit binnenrijm. De vriendin waar ik over sprak heeft drie zonen. De doedelzakspeler, de uitgever en de dichter. De uitgever gaf destijds binnenrijm uit. Een serie kleine boekjes met daarin het werk van jonge schrijvers, dichters en illustratoren. Ik vond er nog een paar toen ik een van de verhuisdozen uitpakte. Het is van Kasia Chotkowska uit de bundel: een vlieg in mijn kamer. Het heet: de verhuizing (hoe toepasselijk)

Op alle dozen zat een sticker- met daarop- welke kamer- welke kast- breekbaar- niet breekbaar- deze kant boven- deze kant beneden. Het is maar goed- dat de verhuizers kwamen- anders zat ik er nog- tussen al die dozen- met al die stickers- en dat is toch geen leven- of wel soms? :-)

Wandelen #11...

Dit keer wandelen we in Frankrijk. Nee hoor, grapje. Ik ben nog gewoon in het dorp. Het is 8 juli. Een heerlijke dag. Het is eind van de ochtend en ik ben op weg naar huis. De wandeling begon zoals vaak op de dijk langs de kronkelige rivier maar op een gegeven moment koos ik er voor om naar beneden te gaan. Van de dijk af en via een binnendoor route terug. Ik maakte een foto van de boomgaard links van mij. Maar nu ik hem terug zie is het net of de bomen wat hoger staan en met een beetje verbeelding zou je je er een wijngaard in Frankrijk bij voor kunnen stellen. Of heb ik nu teveel fantasie? Je kunt op de foto klikken om hem te vergroten. Even daarna stond ik oog in oog met de grootste haas die ik ooit in mijn leven had gezien. Hij/zij was echt enorm. Ik was zo onder de indruk dat ik vergat een foto van hem/haar te nemen.

Even verderop kwam ik weer zoiets bijzonders tegen. Ik heb geen idee waar ik naar keek. Planten met gele bloemen en ook besjes lijkt het wel. Zijn het misschien die planten die je vaak met kerst ziet? Ik heb geen idee. Weet een van jullie dat misschien? Het was in ieder geval een heel mooi gezicht.

Eigenlijk had ik jullie deze foto het eerst moeten laten zien want deze kiek maakte in nog net op de dijk, voor ik de stoep af liep. Het is bij een heel gewoon huis, niks bijzonders. Maar wat wel bijzonder is, is dat er een harnas voor het huis staat. Dat fascineert me buitengewoon. Heel apart. Dit randje stond bij het hek. Het zag me er toch vrolijk uit! Helemaal super. Over een poosje als het fruit goed is, staat er aan de weg een kistje met appels en peren die je kunt kopen. Ook staat er een mandje met appels voor mensen die wandelen of fietsen. Je mag dan een appeltje voor onderweg pakken. Zo lief!

We schrijven nog steeds 8 juli en het wordt tijd dat we eens wat dichter bij wat fruitbomen gaan kijken. We moeten tenslotte wel in de gaten houden of alles naar wens gaat groeien toch? Kijk eens wat een mooie dames hier hangen. Ze krijgen al een beetje een blos (zoals ze dat hier noemen) Is het geen mooi gezicht? Ik voel me zo rijk tijdens zo'n wandeling. Na al die jaren met pijn, in de drukke randstad en dan nu hier tussen het groen en in het stille dorp. Het is een ommekeer van jewelste maar wat is het leven rijk geworden. Er is heel veel om dankbaar voor te zijn!

Waar we ook eens even naar moeten kijken zijn de walnoten. Die groeien ook dat het een lieve lust is. Aan het eind van de zomer komen de barstjes in de groene velletjes en vallen de vruchtjes er uit. Vorig jaar hebben we er ons suf aan gegeten. Verse walnoten zijn zó lekker. Ik weet het nog goed. We zaten in ons tuinhuis, lampjes aan, drankje erbij, kindjes om ons heen, verhalen vertellend en ondertussen het ene nootje na het andere etend. Het was echt een feestje. Lekker in salades, ik versier er de boterkoek mee, bak walnootcake en alles wat overblijft wordt geperst tot heerlijk walnootolie. Dat is zo superlekker! Goed, de wandeling is ten einde. Tot de volgende keer!

Dagboek 28 tm 31 juli...

Woensdag 28 juli ging ik weer werken bij mijn vader. Dat betekende vroeg uit de veren, 45 minuten rijden en aan de slag. Dit doe ik elke 14 dagen. Toen ik bijna klaar was (ik was mijn spullen bij elkaar aan het zoeken, kwam mijn schoonzusje gezellig buurten. Samen al pratende weg even naar de bakker en de slager gegaan. Nu ik niet meer bij de winkels in de buurt woon, sla ik mijn slag waar ik kan.

In dit schrift heb ik wat extra pagina's. Daar maak ik dan een collage als ik daar zin in heb. Zomaar met wat ik ergens heb liggen. Het is meestal een ratjetoe aan dingen en daar probeer ik dan wat moois van te maken.

29 juli was de dag van het plukken van de pruimen. Twee (verschillende) buren op vakantie en allebei met een boomgaard vol met fruit. Het was hard werken maar in het zonnetje was dat niet erg. Buurkatten kwamen even gezellig om me heen lopen en wilden een aai over de bol. Ik maakte sap van de pruimen. 14 flessen van 70 ml en nog een paar kleintjes van 50 cl. Heerlijk en wat een rijkdom toch weer in de kast. We kunnen de hele winter smullen. Met onze naaste buren deel ik het sap maar de andere buren wilden dat niet. 1 klein flesje was genoeg. Ze waren blij dat ze een jaar zelf niet hoefden te plukken. En jam hadden ze nog genoeg toe het jaar 2029, haha. Het was een hele fijne en dankbare dag.

Nog een collage op de volgende pagina's. Links een pagina van een flow kalender uit 2016. Ik bewaarde ze best lang, maar nu is het tijd om ze te gaan gebruiken. Rechts een paar uitgeknipte plaatjes uit een hele oude Happinezz.

Ja en dan hier de laatste twee pagina's van het juli journal. Weer twee drukke dagen. Vrijdag 30 juli was het winkeltje open. Er kwamen zulke leuke klanten. Allemaal mensen die hier in de mooie omgeving komen fietsen of wandelen. Ze brengen veel gezelligheid met zich mee. Nadat ik de deur dichtdeed achter de laatste klant heb ik nog wat flesjes sap gevuld want er waren weer zoveel pruimen goed. Als je ze plukt als ze goed rijp zijn, heb je het zoetste sap. Het was verrukkellijk! Soms blijft er een klein beetje over, dat drink ik dan lekker zelf op. Jummie. Zaterdag 31 juli maakte ik 10 potten pruimenjam. Ik combineerde dat met een friszuur appeltje. Een voltreffer. Erg lekker. Dat ga ik vaker doen. En ja, dan is de maand juli om. Het was een fijne maand en er was veel om dankbaar voor te zijn. Het schrift van mijn zusje gaat nu dicht. Dat doe ik met een mooi lintje en daarna gaat het in de boekenkast in het rijtje bij de rest van de dagboeken. Op naar het augustus dagboek, hoera!.

Post...

Op een goede dag kreeg ik een berichtje van iemand die vroeg of ze me wat mocht sturen. Happy mail, noemde ze het. Ze las mijn verhaaltjes en genoot daar altijd zo van. Het pakketje lag al klaar en ze wilde het graag naar mij toesturen. Wat zijn mensen soms toch aardig!

Op een dag (ik denke twee weken later) liep ik naar de brievenbus voor aan het pad. Dat is nog een flinke tippel. Het is 100 voetstappen. Mijn voetstappen zijn ongeveer 50 cm dus reken maar uit. De brievenbus ging open en daar lag de envelop. Helemaal uit Amerika en speciaal voor mij. Met een lief briefje erbij. Wat een feestje toen ik hem opende. Allemaal moois wat ik in mijn journals kan gebruiken. Ik ben er heel blij mee. In een wereld die lijkt in te storten zijn zulke gebaren lichtpuntjes. Hele heldere lichtpuntjes

Kijk maar eens naar al het moois. Het maakt mijn blij. Daarom heet het vast ook happy mail, hihi. Kennen jullie concept? Ik hou me daar nooit zo mee bezig, er is nog een wereld te ontdekken volgens mij. Is het zoiets als echte post?

Hoe dan ook,jullie zullen t.z.t. zeker wat van dit moois uit deze envelop tegenkomen.

En nu ik toch een blij bericht aan het schrijven ben, ga ik meteen over naar iets anders. Ik vond weer een achterlatertje. Weten jullie nog van die mooie paarse ansichtkaart. Nu was het iets blauws wat mijn aandacht trok. Het was aan het begin van het dorp. In de berm stond een paal met daarop een aankondiging van een jeu de boules toernooi in een dorp hier verderop. Je kon daar aan meedoen. De tekst was wat klein en niet goed te lezen. Daarom liep ik er naartoe. Het stond naast de prullenbak van de gemeente. Zo een staat ook bovenaan de dijk vlakbij ons huis. Er bungelde wat aan de zijkant. Dit kaartje dus. Zo te zien hing het er al even want er zat water in. Op de voorkant stond de tekst: geluk vind je in de kleinste dingen. In dansen, lachen, voor de spiegel zingen, in een mooi gesprek, in het zonnetje lopend (wat ik op dat moment deed) Geluk vind je... als je je ogen opent.

Op de achterkant staat: voor jou. Ik ben niet vergeten of kwijt. Ik ben een achterlatertje. Speciaal hier neergelegd voor jou. Om je dag op te fleuren en je een glimlach te bezorgen. Fijne dag! En daaronder met kleine letters.... wil je laten weten dat je mij gevonden hebt? Ja, heel graag wil ik dat lieve maakster. Ik weet alleen niet waar. Daarom laat ik je hier zien. Omdat hier mensen komen die ook blij worden van zo'n lief gebaar. Daarom. Dankjewel lieve gever. Die glimlach was er zeker. Eerst op mijn gezicht en nu nog steeds in mijn hart.