Wandelen #8...

Er werd natuurlijk gewandeld afgelopen tijd, hoewel minder dan gedacht. En dat had te maken met een opmerking die iemand maakte. Een volkomen onschuldige, beetje plagende en zeker niet onaardig bedoelde (hoop ik toch) opmerking. Op een of andere manier kwam die opmerking, gemaakt op op 14 15 juli, voor mij heel kwetsend binnen en sindsdien heb ik bijna niet meer buiten gewandeld. Ik zal proberen het jullie uit te leggen.

Wij zijn hier een paar maanden voor corona komen wonen. Om precies te zijn half november. Het was een overhaaste verhuizing want we kregen een goede prijs voor ons oude huis als we er ook snel uit zouden gaan. Dat deden we. De spullen werden opgeslagen op de zolder, in de kelder en in de garage. Het was koud, nat en geen weer om naar buiten te gaan. Vorig jaar hebben we de gebruikt om het huis en onszelf op orde te brengen. Van het verkennen van de omgeving kwam het nog niet echt. Bovendien herstelde ik nog van mijn dubbele knie operatie, val van de fiets, te hard werken, te snel weer beginnen en onderliggende kwalen (reuma) en had ik flinke achterstand op dat gebied opgelopen. Rust, reinheid en regelmaat (en coronalockdownenzperikelen)

Lopen werd steeds minder en minder en dat was niet de bedoeling want daarvoor was ik niet gerepareerd. Daarom aan mezelf de belofte om in het nieuwe jaar elke dag (weer of geen weer naar buiten te gaan. In januari zou ik 1000 stappen per dag lopen, in februari 2000 enz. Dat lukte prima. Hoewel het met het verglijden van de maanden wel steeds lastiger werd. Het was leuk om op deze manier het dorp en haar inwoners te leren kennen. Een praatje hier en daar en verder genieten van de rust, natuur en stilte. Ik vertelde daarover in diverse blogs.

Het begon met een opmerking van een dorpsgenoot.... Je loopt toch niet de hele dag op straat te schilderen hè? Ik: hoezo? Nou, ik kom je steeds tegen. Je bent maar met iedereen aan het lullen. Geen wonder dat je altijd moe bent! Ik: moe hoezo? Nou, ik hoor je vaak genoeg zuchten. En eh... ik zag je met * en * praten. Dat kun je beter niet doen hoor! Dat zijn rare lui. En zo ging het nog een poosje door.

Een week of wat daarna zag ik hem met de auto rijden. Hij stopte en draaide het raam open. Loop je nou alweer te lellebellen. Hij zei het lachend maar het maakte mij verdrietig en moedeloos. Ja, ik loop veel buiten. Als je met stappen met de maand mee wilt gaan, ben je best een paar kilometer onderweg. So what? Ik had deze opmerkingen gewoon weg moeten lachen natuurlijk maar op de een of andere manier lukte dat niet. Ik voel me nog steeds heel kwetsbaar wat lopen betreft en kan het maar net redden. Maar het maakte me ook heel trots. Op elke kleine overwinning die ik boekte. En dan dacht ik terug aan de tijd dat ik echt stap voor stap weer moest leren lopen.

Wie had toen ooit kunnen denken dat ik zo vaak en zo veel zou wandelen? Niemand (ook de artsen) niet. En toch lukte het. Op wilskracht en doorzettingsvermogen en soms ook op goede dagen met gemak en plezier. De opmerking die gemaakt werd, maakte dat ik me goedkoop voelde. Mooie ontmoetingen kregen ineens een rafelrandje. Ik weet dat het helemaal bij mij ligt. Ik ben gekwetst omdat ik daar op die plek in mijn gedachten nog een heel dun velletje heb en zeker nog geen korstje. Ik probeerde er met hem over te praten maar nee.... hij wapperde het weg. Je moet niet zo lichtgeraakt zijn was zijn verweer. Nog één keer heb ik een eind gelopen maar het gevoel van vrijheid, verwondering en geluk was er niet meer. En dat voelt zo naar. Er moet tijd overheen voordat het op een dag weer wel kan. Dan hervind ik dat gevoel weer. Ik heb geprobeerd de emotie uit de situatie weg te denken maar het lukt tot nu toe niet. Het was maar een opmerking.... hij bedoelt het niet zo..... hij weet mijn geschiedenis toch.... al dat soort dingen komen langs. En nu kom ik soms mensen tegen die zeggen: ik mis je. Zie je nooit meer lopen... ach... dat komt wel weer. Toch? Maar nu nog even niet.

Recept #4...

De buurman heeft een groentetuin en omdat hij elk jaar teveel zaait mogen wij mee-eten. Wat een rijkdom is dat. In ruil voor de groenten en fruit, help ik mee om de tuin onkruidvrij houden. Daar protesteert de buurman dan steeds tegen want dat kan hij best zelf, maar als ik hem hoor hijgen (hij heeft slechte longen) dan doe ik toch maar even of ik oostindisch doof ben. Het is een lieverd. Gisteren bracht hij weer enorm veel prei. Zomerprei is zó lekker. Ik maak er soep van. De foto leende ik want ben heel slecht in het maken van smakelijke eet foto's. Dat is echt een vak apart. Het werd een grote pan. Een gedeelte ging naar de buren, we aten er twee keer een kop van bij de lunch en de rest ging in de vriezer voor later! Jummie. Je hebt nodig: 400 gram prei, een kleine aardappel, knoflook, groentebouillon, spekreepjes, chilipeper, zout, twee uitjes, olie om in te bakken

Zo maak je het: Olie in de pan. Ui en knoflook snipperen en even bakken. Daarna de prei goed wassen, in ringen snijden en in grove stukken snijden. De aardappel schillen en in stukken snijden. Doe allebei bij de uit en knoflook. Bouillon erbij (ik deed een kleine liter volgens mij). Laten koken tot het gaar is. Spekjes in een koekepan uitbakken (geen olie toevoegen) en lekker krokant laten worden. Uitlekken op een stukje keukenpapier. Als de soep gaar is kun je met de staafmixer alles pureren tot een gladde massa. Op smaak maken met peper en zout. Kijk met dat laatste een beetje uit want de spekkies zijn al erg zout. Wat lenteuiringetjes kun je ter versiering toevoegen. Ook geraspte oude kaas is lekker, maar ook best wel zout. Kijk daar dus mee uit. Lekker met wat geroosterde boterhammen. Jummie! Laat de prei maar komen buurman.....

Juni journal 15 tm 24...

Dit keer wat meer aandacht voor de uitwerking van de bladzijden en wat minder aandacht voor de belevenissen van deze dagen. Het is toch allemaal al weer wat langer geleden. En het nieuws komt w.s. toch wel in andere blogjes aan bod. Here we go...

15 juni (linkerbladzijde) Ik maakte eerst een pocket van dun karton die ik beplakte met een knipsel uit een oude Flow magazine special van jaren geleden. Je vindt de laatste tijd veel Flow gerelateerde spullen in de kringloop. Mijn vriendin bracht weer een hele stapel voor me mee. In de pocket steekt mijn verslag van de dag. Daaroverheen gevouwen een envelop die ik al eerder maakte van een oude atlas. De flap is om de bovenkant gevouwen en de envelop zelf valt over de bladzijde naar beneden. In deze envelop het verslag van 16 juni. Het huisje knipte ik ook uit een tijdschrift. Ik weet niet meer uit welk. De rechterbladzijde is een kleine collage. Als je goed kijkt, zie je in het midden alvast de flap van de envelop die je op de volgende bladzijde gaat zien. Plaatje is gewoon een leuk plaatje.

Zie je hier de envelop? Als je de envelop naar links doet, ontstaat een soort van extra bladzijde. Ondergrond op de pagina is een foto van een overheerlijke appel. Ik zou er zo een hap van willen nemen. De appels hier aan de bomen groeien hier ook flink. Maar dat terzijde. De envelop is versierd met een plaatje van een of andere freebie van internet, een geldbiljet van een spel wat ik ooit vond in de kringloop. De bloem is een stempel die ik zelf stempelde. In de envelop mijn verslag van 17 juni. Rechts een mislukt vouwsel. Het was de bedoeling dat het iets anders zou worden maar zo is het ook goed. Ik versierde het wat hier en daar. De zijkant en de punt werden vastgelijmd zodat het verslag van de dag er precies onder geschoven kon worden.

Plaatje links komt uit een boek van Anton Pieck. Ik vind zijn werk prachtig en tijdloos. Wat een vakman was het. Dit plaatje sprak me aan en ik knipte het uit. Links en onder lijmde ik het vast zodat ik er een ansichtkaart tussen kon steken met daarop het verslag van de dag van 19 juni. Rechts een restje papier wat hier lag te liggen op tafel. Dubbelgevouwen was het precies groot genoeg om mijn verslag van de dag van 20 juni in te steken. Het staat niet op de foto maar ik koos voor een papiertje (om op te schrijven) in de kleur van de bloempotten. Een soort van tomaten/pompoen rood oranje.

Links het verslag van 21 juni. Ik schreef het op een mooi papiertje wat ik in drieën vouwde en in een bladzijde van een oude flow kalender stopte. Die lijmde ik op de ondergrond vast. Alleen aan de linker en de onderkant. Daaroverheen een uitgeknipt plaatje van een modepop/paspop. Zo heb ik er verschillende hier in huis staan. Rechts weer een stukje van het gele papier met de bruine stippen. Dit keer boven, rechts en onder vastgelijmd op de ondergrond zodat er wat tags in geschoven konden worden. Een versierde ik met de afbeelding van een kat, de ander met een bankbiljet van het hierboven al eerder genoemde bankspel.

En dan de laatste twee bladzijden voor vandaag. Links een collage die ik al eerder maakte in een van mijn collage boekjes een paar jaar geleden. Ik scheurde het er niet al te netjes uit want ik wilde een speelsere bovenkant. Op de voorkant de collage. Op de achterkant het verslag van de dag. Het washitape zorgt er voor dat je de bladzijde makkelijk omklapt. Rechts een van de blocnotes die ik ook al eens eerder maakte. Alles komt op deze manier een beetje bij elkaar. Oud en nieuw en daar houd ik van. Volgende keer alweer het laatste deel van dit journal. We gaan er met grote stappen doorheen want we hebben wel wat in te halen. Dagdag!

De dorpsApp #8...

Er stonden weer wat leuke berichtjes op de dorpsApp. Vinden jullie het leuk om weer even mee te kijken? Onderstaand zie je een vintage schoolwerkbank. Nou daar was wel belangstelling voor, dat kun je je voorstellen. Het grappige was dat Ik daar veel berichtjes over kreeg. Alleen was niet Ik maar een Andere Tineke de aanbieder van dit moois. Het was een hilarische toestand want sommige mensen kwamen rechtstreeks naar hier om maar de eerste te zijn. De twee Tinekes werden al eerder verward. Tineke kreeg een bloemetje maar was niet thuis vermeldde iemand op de app. Ik reageerde maar bleek niet de goede Tineke te zijn. Oh dear. En ik was nog wel door de regen naar daar gegaan. Mijn naamgenoot is inmiddels verhuisd. Vergissingen kunnen niet meer gemaakt worden. De rust is weergekeerd in het dorp.

Er kwam een bericht langs van Betuwe bootcamp waar weinig belangstelling voor was. Iedereen stond een beetje in de relaxstand dat moment. Veel te warm buiten. Er werd digitaal gecollecteerd voor het longfonds en er werd een crosstrainer aangeboden. Nog heel netjes en af te halen voor € 50,- Binnen een minuut was hij weg!

Een mooi, zo goed als nieuw, bed werd aangeboden voor € 80.-. Met 2 electrisch verstelbare lattenbodems nog wel. Er werd niet op gereageerd. Een dag later mocht het gratis opgehaald worden. Ik weet niet of dat gebeurd is trouwens. Dat vermeldt de story op dat moment niet. Heel veel berichten later kwam de melding dat het bed van eigenaar verwisseld was. Waarvan akte!

Deze foto kwam ook langs en in eerste instantie zag ik niet wat het was. Meer mensen niet en er werd om opheldering gevraagd. Het voorwerp mocht weg voor een krat Heineken. Hmm... Het bleek een Samsung stofzuiger te zijn. Iemand anders vroeg voor zijn kind het boek Mathilda van Roald Dahl. De zoon moest het lezen voor school. Hij had al wel de film gezien, haha. Natuurlijk had iemand dat boek! Er werd zelfs de suggestie gedaan om het boek zelf aan te schaffen. Het was de moeite waard. En daar was ik het van harte mee eens.

En dan tenslotte deze leuke lamp. Die gaf ook wat hilariteit. Want als er mensen verhuizen, komen er ook weer nieuwe mensen wonen. En de nieuwelingen zijn dan misschien al wel bekend qua gezicht, maar je kunt er niet altijd een naam bij hangen. In dit geval reageerde iemand van twee huizen verder. Deze mensen kenden elkaar wel van gezicht maar nog niet van naam. Ze bleken dus buren te zijn. Heel grappig.

Even zo weer een inkijkje in wat er zoal rondging op de buurtApp/dorpsApp. Heb je ervan genoten? Zo ja, dan ga ik weer door met het verzamelen van nieuwe items. Never a dull moment hier in het mooie dorp aan de rivier. Leuk dat je hier kwam lezen. Graag tot een volgende keer!

Een jaar geleden #5...

2020 was een enerverend jaar. Er gebeurde veel in de wereld, als prive in ons leven. We nemen een kijkje in de agenda van de maand mei van vorig jaar. Tussendoor zien jullie collages die ik al eerder maakte maar nog niet hier liet zien.

In de agenda van mei lees ik dat de schilder uit het dorp na het schilderen van de binnenkant van ons huis een offerte zou brengen voor het schilderen van de buitenkant. Dat ging niet door. Niet op de dag die gepland stond en ook niet in de maanden daarna. Verschillende keren kwamen we elkaar tegen en steeds was daar de belofte. Maar nee. Ik heb geen idee waarom niet. Ik las voor het eerst verhaaltjes voor de kleintjes in Kaapstad. In de taal van hun papa. Ze begrepen er nog niet heel veel van maar het was alvast een voorproefje. En natuurlijk een boek met veel plaatjes. Dodenherdenking werd in alle stilte gevierd op een bijna lege dam in Amsterdam. Met een indrukwekkende toespraak door de koning. Wie had kunnen denken dat we het dit jaar nog steeds niet als vanouds konden herdenken? De instalateur kwam weer eens naar de verwarming kijken. Die is, nadat hij het heel lang niet deed, nu op hol geslagen.

Ik ging naar mijn geboortedorp om 65 opkikkertjes te brengen voor de bewoners van het verzorgingshuis. Gevouwen kikkertjes die als je ze op hun kontje drukt, opspringen. Je moet daar dan een beetje om lachen. Het kikkert je even op. De mensen daar fleurden een beetje op nadat ze zo afgesloten waren van de wereld. Ach toch. Er was veel eenzaamheid. Het werd moederdag zonder dat de kinderen op visite kwamen en dat voelde zo geamputeerd.

Ik sla weer een bladzijde om. De agenda werd leger en leger. De wereld stond een beetje stil en leek de adem in te houden. Af en toe was er hier en daar een contact moment wat zich dan voornamelijk buiten afspeelde. Op afstand. Zo verkocht ik via Marktplaats alle oude deurkrukken van dit huis. We maakten er iemand heel blij mee. Verder ging ik nog wel naar de kapper zie ik. Om 8 uur in de ochtend. Dat betekende voor 7 uur van huis. Een aparte ervaring om over een vrijwel legen A15 te rijden. Ik ga nog steeds naar de kapper in mijn vorige woonplaats. Ik doe er dan ook meteen de boodschappen bij mijn vertrouwde adresjes.

Vrienden van ons kwamen naar hier. We gaven geen handen en zoenen en bleven op afstand van elkaar. Buiten aan de tuintafel had ik geprobeerd het extra gezellig te maken. En dat lukt altijd met goede vrienden. Die vinden altijd een weg naar je hart. De jonge hovenier kwam langs. Net toen wij buiten koffiedronken. Natuurlijk was er voor hem ook wat in de pot. Grappig dat ik dit opschreef. Het was gewoon bijzonder dat er iemand langskwam. De verwarming sloeg al wéér op tilt en de jonge instalateur kwam weer langs. Hij heeft er nog eens met ervaren collega's over gesproken en waarschijnlijk een oplossing voor ons probleem gevonden. Hoera! Een soort van by pass is nu gemaakt en het lijkt alsof het allemaal goed gaat komen. Fingers crossed

De schilder stuurde een van zijn knechten om alle losse eindjes en kale plekjes bij te werken. We vroegen nog maar eens om een offerte voor de buitenkant van het huis. Hij zou het doorgeven aan de baas! En zo was het ineens het eind van de maand. Een hele stille meimaand waarin vrijwel niets gebeurde. Zoals ik al zei hield de wereld de adem een beetje in. We waren dankbaar voor ons mooie huis, de fantastische ruimte om het huis, de tuin, het feit dat we gezond bleven, van elkaar. Ja, bij alle ongerustheid was er ook vrede en vooral veel liefde.

Pretty papers 21 tm 25?...

Zo zeg, het was best al weer een poosje geleden dat ik hier pretty papers liet zien. Daarom vandaag een nieuwe serie van vijf stuks. Ik heb er weer met veel plezier aan gewerkt. Het was wel weer even wennen na de collages in de glue boeken. Het is allebei op A4 formaat maar het maakt echt veel verschil of je horizontaal of vertikaal werkt. Maar goed, dat heb ik hier al eens verteld volgens mij. Let's start...

Er lagen best veel rozenplaatjes in mijn bakje met knipsels en daar liet ik me door leiden bij het maken van deze collage. Rozen kunnen zó mooi zijn. De buurman heeft prachtige rozen in de achtertuin. Recht voor ons keukenraam. Elke keer weer genieten we daarvan. En ze geuren ook nog eens. De quote follow your heart is misschien een voor de hand liggende en overbekende maar voor mij gaat het nog elke dag op. Zoveel mogelijk mijn hart volgen is wat ik probeer na te streven. Iemand zei ooit: volg je hart, want dat klopt! Mooi hè? En ja, die uitdrukking hoor je ook heel vaak, I know.

Deze collage was een uitprobeersel hoever je kunt gaan met veelkleurigheid voordat je uit de bocht vliegt. Het duurde best lang voor hij goed genoeg was om aan jullie hier te laten zien. Uiteindelijk is hij best grappig geworden toch? Het was even 'worstelen' met de materie maar uiteindelijk kon ik de quote... Acually you can... er op plakken.

Een van de veelgebruikte uitdrukkig van mijn Zuidafrikaanse schoondochter. Ze roept het met regelmaat tegen haar kinderen: You drive me Bananas. Vroeger zeiden wij wel eens: ik plak je achter het behang tegen de kinderen. Hadden of hebben jullie ook zo'n uitdrukking? Ik ben benieuwd. De andere quote gebruik ik vaak. Ik maak dan dingen waarvan ik niet weet of het wat gaat worden. Als dit niet aanslaat, hebben wij in ieder geval plezier gehad (bij het maken ervan). Verder een vrij simpele pagina in tegenstelling tot de vorige.

Laatst kwam een van de buurvrouwen even koffiedrinken. Zij is ruim tien jaar ouder dan ik en we spraken over de ongemakken van de mode van destijds. De ongemakkelijke dikke plakken maandverband die je droeg met een soort gordel om haar middel waren haar vooral bijgebleven. Daarna vertelde ze over de nylonkousen, ook met een gordeltje en wat een gedoe dat was. Gelukkig ben ik van nèt na die ellende. Blij toe. Het inspireerde me wel om een collage te maken van ongemakkelijke mode en hoe de dames zich gevoeld moeten hebben toen de corsetten bij het grof vuil gezet mochten worden. Later begon Madonna ( de zangeres) ze weer te dragen. Ik hoor mijn moeder daar nog over zuchten. Ik hoop niet dat ze weer aan die ellende gaan beginnen zei ze toen. Ach, mijn moedertje....

De laatste collage maakte ik een beetje voor jullie. Het is fijn dat jullie hier steeds weer komen lezen. Jullie zijn de sprinkles on my ice cream, I love you cherry much, THANK YOU!

Juni journal dag 7 tm 14...

We pakken de draad weer op en bladeren verder in het juni journal. Het gele boekje met daarin opgetekend, de dingen van de dag. In grote lijnen welliswaar want hoewel ik veel deel, vertel ik natuurlijk niet alles.

Het was mooi weer op maandag 7 juni met gemiddeld 21 graden. We werkten bijna de hele dag in de tuin. Nog steeds genieten we ontzettend van de ruimte, de rust en de privacy. Alsof we op een landgoed wonen. De kaasboer kwam aan de deur (ik schreef hier al eerder over hem) en we dronken lang en vaak koffie. Genieten to the max. De dag erna (dinsdag 8 juni) ging ik voor het eerst sinds lange tijd weer naar mijn vader. Hij is helemaal en ik half gevaccineerd en het is tijd dat ik de poetslappen weer te voorschijn haal. Het was nodig. Heel erg nodig. Vader had wat lekkers bij de koffie gehaald en kletsten wat af tijdens het schoonmaken door. Daarna ging ik meteen door naar een bedrijf in zonwering. Het wordt erg warm in dit huis en hebben echt zonwering voor aan de buitenkant nodig. Volgend jaar wordt het geleverd. We moeten geduld hebben. Nou, dat hebben we. Het was een warme (26 graden) drukke dag en ik was blij dat hij voorbij was.

Bij de volgende foto zie je rechts een plaatje van een van mijn vaders' kalenders. Hij heeft er nogal wat in huis hangen. Hij krijgt ze gratis van de hartstichting, en van diverse vogelvoerbedrijven en zo. Deze plaat mocht mee en in mijn journal. Links een collage met een band om e.e.a. onder te steken. Gemaakt van een van de zijden van een nepresso doosje. Woensdag 9 juni was weer een warme dag en ik weet nog dat de was heel goed droogde. Vandaag was in de tweede kamer het verantwoordingsdebat over de uitgaven van het ministerie van volksgezondheid. Minister Hugo de Jonge is nog 5,1miljard euro 'kwijt' 2020 was een raar jaar maar dit is toch best veel. Of niet?

Donderdag 10 juni mijn zusje kwam gezellig koffiedrinken en mijn verjaardag van 2020 vieren. Het was heel gezellig. Ik kreeg een mooi boek van haar. Het boek van vergeten woorden door Pip Williams. Het was fijn om haar weer. op de koffie te hebben. Zusje woont niet ver hier vandaan maar heeft een broze gezondheid. We hielden dus noodgedwongen afstand. Er was wat paniek in de tuin want onze nieuwe bomen begonnen spontaan gele bladeren te krijgen. De jonge hovenier kwam kijken. Ze hadden het zwaar en wilden extra drinken. Het kwam uiteindelijk allemaal goed. In de avond gingen we voor het eerst na de lockdown naar een mooi concertje. Jeroen van Veen op piano, Esther Verhees zang en als extra gast was daar de wereldberoemde trompetist Eric Vloeimans die een paar minuten voor aanvang van het concert nog gezellig bij ons in de tuin liep, hihi. Het werd een magische avond. De ochtend erna waren we nog volop aan het nagenieten maar daarna moest er toch echt hard gewerkt worden want het pad moest onkruidvrij gemaakt worden. En dat is best een flinke klus in die warmte.

Links een collage. Zomaar omdat het kan. Zaterdag 12 juni ging ik weer voor het eerst naar een kringloopwinkel. Ik vond er leuke dingetjes die ik hier later zal laten zien. Ik ging naar de praxis voor een beter onderstuk voor de droogmolen. Die staat echt tè scheef en ik erger me er suf aan. In de avond waren we te gast bij de nieuwe werkgever van mijn broertje. Hij is dierenverzorger op het nieuwe vakantiepark bij hen in de buurt. Wij hadden nogal wat klusjes voor broer en schoonzus gedaan het afgelopen jaar en kregen daarvoor als dank een rondleiding over het park en daarna een leuk driegangen menu. Het was super gezellig. En lekker!

Zondag 13 juni was een rustige dag. Lekker weer met 21 graden Ontbijt op bed en lekker veel lezen. Een echte rustdag dus. De eerste wedstrijd van Nederland tegen Oekraine werd gewonnen met 2-0. Maandag 14 juni was niet echt bijzonder. Een gewone maandag waarin ik veel tijd besteedde aan het huis. Lekker soppen en aan het eind van de dag was het huis weer voor de helft blinkend schoon. En met deze huishoudelijke mededeling eindigt dit blog. Het waren zoals hierboven gezegd, zomaar wat wetenswaardigheden uit mijn leven. Als ik het zo teruglees is er heel veel om dankbaar voor te zijn. En dat ben ik ook. Heel erg dankbaar. Fijn dat je hier weer kwam lezen. Tot de volgende keer. Dag hoor!