Glue book #28, 29, 30, 31, 32 en 33...

Al een paar keer eerder vertelde ik hier over mijn glue book. Zomaar wat plaatjes plakken aan het eind van een drukke en hectische dag is zó fijn! Zo maakte ik deze eerste collage met vooral veel vrouwen er op. Wie ze zijn doet er niet toe voor mij. De enige die ik herken is onze voormalige vorstin Juliana. Zo rond de datum van vier mei komen steeds weer verhalen naar boven die nog niet eerder verteld zijn. Dit jaar valt het me op dat het vaker gaat over vrouwen en hoe groot hun rol in de oorlog eigenlijk was. En dan doordenkend naar nu.. hoe lang zullen wij nog verhalen vertellen over de periode waar wij nu inzitten? Komt het af en toe nog eens langs in onze verhalen in de jaren die gaan komen? Of willen we het zo snel mogelijk achter ons laten? Ik wil het niet vergelijken met de tweede wereldoorlog maar toch denk ik daar wel eens aan. De tijd zal het ons leren.

De bloemen en bladere kwamen in mijn leven, omdat ik er van houd ze aan te raken en om ze te ruiken. Ik knipte deze quote ooit eens uit een tijdschrift en deze uitspraak van, ik weet niet meer wie, gebruikte ik nu voor het maken van deze collage. Er zitten niet veel diepe gedachten achter, ik plakte maar gewoon wat ik mooi vond passen. Niet alles hoeft van mij een hoger doel te dienen. Nu in ieder geval niet. Een andere keer dan weer wel.

Soms zitten er zoveel plannen en ideeën in mijn hoofd dat ik niet weet waar te beginnen. Het beste is dan maar om het gewoon te gaan doen. Dat werkt het beste. Streep ze maar van je denkbeeldige lijstje omdat ze anders maar rondblijven gaan in je hoofd. The best way to get things done is to simply begin, die uitknipte was me uit het hart gegrepen. Ik zie nu pas het plaatje bovenaan. Het lijkt me een foto van niet al te ver na de bevrijding. Grappig dat zulke dingen zich gewoon aandienen als je de denkmodus uitzet bij het maken van deze pagina's.

Nourish your soul hoort eigenlijk ook een beetje in dit rijtje. Ik plakte deze quote onder een plaatje van een afbeelding uit Happinezz. Het geloof is een beetje uit ons bestaan verdwenen en vervangen door zingeving. Zal ik het zo noemen? Blijkbaar heeft de mens toch behoefte aan wat troost en houvast op de een of andere manier. Ik hang zelf tussen twee werelden. Ik geloof nog wel en van harte ook, maar zeker niet meer in kerkgangers. Daar heb ik al zoveel lelijkheid en vooroordelen van gezien dat ik die aan me voorbij laat gaan. Vanuit mijn werkkamer heb ik zicht op twee kerken. Het zijn allebei in hun soort mooie oude gebouwen en ik ga er graag binnen. Maar dan vooral als ik daar alleen kan zijn.

I am thinking nice thoughts today! Hmm, dat lukt niet helemaal na mijn vorig schrijven over kerkgangers, ha. Beter is het misschien om de quote daaronder te lezen. Daar staat: the smallest things warm the heart. En daar ben ik het zo van harte mee eens. Een groet, een handgebaar, een glimlach, een gulle lach, een kop koffie die hier as we speak voor me neer wordt gezet, de buurman die een pakje van mij aanpakte toen ik niet thuis was, dat soort dingen. Ja dan wordt mijn hart warm en gaat het gloeien. Ik ben echt en oprecht blij met al die kleine gebaren.

En dan alweer de laatste pagina voor nu... never stop exploring! Nou, dat is ook een quote naar mijn hart hoor! Ik ga daar zeker niet mee stoppen. Plaatjes zijn totaal willekeurig gekozen. Wel weer allemaal vrouwen zie ik. Gek, daar denk ik dus niet over na. Mijn handen pakken vanzelf en plakken dan de plaatjes tot de onderpagina bedekt is. Dit blog ging weer alle kanten op geloof ik. Geloven, denken, voelen, waarnemen, ontspannen, inspannen het kan allemaal hier. Ik wens je nog een fijne dag verder en ik hoop dat je genoten hebt van de werkstukken. Tot het volgende blogje! Ik hoop dan weer wat pagina's uit mijn journaal met jullie te kunnen delen. Dagdag!

Patronen #1.

Tijdens een van mijn wandelingen kom ik regelmatig tractoren tegen. Meestal zijn het kleine exemplaren. Gemaakt om tussen de fruitbomen door te rijden. In het najaar zijn die op zijn mooist. Dan zijn het net locomotieven met wagons er achter. Karren vol met appels of peren worden dan van de boomgaard naar de sorteerschuur gebracht. Ergens op mijn blog is er nog wel een foto van terug te vinden volgens mij.

Ze zijn zo heel anders dan de tractoren die gebruikt worden om de akkers te bewerken. Die zijn zo reusachtig groot als ze je voorbij rijden. Ze kunnen sereuze snelheden bereiken en worden soms bestuurd door zeer zeer jonge mannen. En hoe behendig zijn ze in het manouvreren met die dingen. Alsof ze niets anders doen de hele dag. Wat waarschijnlijk ook zo is, haha.

Laatst kwam ik weer een paar van die flinke jongens tegen onderweg. De bak was volgeladen en de weg niet heel erg vlak en er viel wat aarde op de grond. Even later kwam zijn collega met een andere tractor en reed over de eerder gevallen grond heen. Zo nog een paar keer.

Ik zag het van een afstand gebeuren. Overigens.. de weg wordt altijd weer netjes schoongespoten na afloop. Dat wil ik er wel even bijzeggen. Ere wie ere toekomt...

Terwijl ik zo wat dichterbij kwam, viel me ineens op wat een leuke afdrukken er in de klei ontstaan waren door er overheen te rijden. Ik heb er een paar op de foto gezet. Mij wordt regelmatig gevraagd waar ik mijn inspiratie voor mijn werk vandaan haal. Meestal zeg ik dan dat inspiratie overal om je heen te vinden is. En dat is ook zo. Ook dit keer.

Want later op die dag gebruikte ik de patronen in de klei als uitgangspunt voor een tekening die ik maakte in een boek. Als je goed kijkt, zie je zoveel meer zei Pia Douwes ooit. Dat is echt zo. Hele simpele dingen, die waar je normaal gesproken aan voorbij loopt zonder ze te zien, kunnen ineens bijzonder worden. Het bracht mij op het idee om er een soort van miniserie van te maken. Wie weet ga ik dat nog eens uitwerken. Ik heb de reactie mogelijkheid weer aangezet. Laten we hopen dat alle rare en nare reacties nu verdwenen zijn.

Pretty Papers...

Hallo! Wat leuk dat je weer even de moeite neemt om hier te komen lezen. Gezellig! Vandaag laat ik weer wat pretty papers zien die ik gemaakt heb. Als ondergrond gebruik ik foute prints van de printer. Of brieven die me toegestuurd worden. Soms de achterkant van een kalender of zo. Als het maar A4 formaat is, is het voor mij prima. Om de collage zelf te maken gebruik ik tijdschriften of andere plaatjes die ik hier en daar tegenkom. Soms in een krantje van de supermarkt. Soms in een reclamefolder, soms knip ik iets uit de krant. Als het me interessant lijkt, doe ik het in een bakje en als ik genoeg heb, maak ik een collage. Meestal in 1 kleurgroep want dat werkt voor mij het best.

Ik begin met een blauw exemplaar. Blauw is een fijne kleur om te werken maar ook moeilijk tegelijk. Echt blauw blauw zie je niet veel in tijdschriften op dit moment. Kobaltblauw moet ik misschien zeggen. Het is allemaal wat zachter en neigend naar groen. Het duurde dus even voor ik genoeg verzameld had voor deze collage. Denk groots vond ik een mooie tekst voor mezelf. Vooral bedoeld als aanmoediging, haha!

Uitgangspunt voor het maken van deze collage was het papier aan de linkerkant. Van daaruit ben ik verder gaan zoeken naar bijpassende kleuren. De figuren (focal points) maken het af en brengen het bij elkaar. Tekst: alles gaat voorbij, maar dat brengt ook alle nieuwe dingen. Ik ben benieuwd hoe het leven zal zijn ná COVID-19. Heel benieuwd. Gaan we verder als voor de pandemie, of zijn we toch echt anders geworden? We gaan het zien.

Ah ja, deze tekst triggerde me. Ik weet niet meer waar ik hem vond maar hij viel me op. Dankzij Sociale media is het veel makkelijker je contacten te onderhouden en te intensiveren. Ik zie dat ik het woordje fenomeen er nog even af moet knippen. Grappig dat je sommige dingen pas ziet als je er een foto van genomen hebt. Hoe zouden we het afgelopen jaar doorgekomen zijn zonder sociale media? Ik vraag het me af. Ik vraag me dat echt af. Hoe actief zijn jullie op SM? Het jurkje links op de foto komt van een aankleedpopje van vroeger. Magic Mary. Ik schreef daar ooit hier al eens over. Ze heeft een nieuw hoofdje gekregen voor de gelegenheid.

Deze twee kleuren kom je vaak tegen in mijn collages. Ze voelen goed en werken prettig. Meestal besteed ik niet langer dan een kwartier aan een collage. Het moet in een keer goed zijn anders gooi ik hem in de prullenbak. Ja echt hoor! Daar zit ik niet mee. Het is maar papier denk ik altijd. Zo, dat was hem weer voor nu. Het is lunchtijd en de boterham wacht! Dagdag!

Van alles wat...

Ken je dat? Je hebt foto's die eigenlijk nergens bijpassen maar die je toch wilt laten zien? Nou, die had ik dus ook op mijn telefoon en daarom dit blogje van ditjes en datjes. Allereerst laat ik jullie onze mooie nieuwe nespressomachine zien. We hebben zelf een simpel machientje en zijn daar tevreden mee. Maar nu kregen we een hele mooie nieuwe van onze dochter. Is dat niet lief? We werden er gewoon een beetje verlegen van want zelf zouden we nooit zoiets luxe kopen. We kregen het voor onze trouwdag, moederdag, vaderdag en verjaardagen. Het is even wennen aan zo'n luxe machine maar nu zijn we er blij mee.

Zomaar een cadeautje van een goede vriend. We hebben elkaar al bijna een jaar niet gezien en missen elkaar best wel. De tekst op het kaartje: There's nothing better than a friend. Unless it's a friend with chocolate. De bonbons zijn heerlijk! Zo af en toen nemen we er eens een.

Ranonkels horen voor mij echt bij het voorjaar. In mijn vorige woonplaats stonden dan opeens stalletjes aan de weg met daarin knisperverse ranonkels in werkelijk alle kleuren. Grote bossen voor 2,50 per bos. Nu kocht de man twee bossen voor me bij de bloemist. Voor € 6,50 per bos. Ze stonden een paar dagen fleurig op de vaas maar toen was het over. Ik heb ze een week laten staan omdat ik het zonde van het geld vond om ze eerder weg te gooien maar eigenlijk kon het niet. Niet alles is hier beter dan daar. Volgend jaar toch maar weer ranonkels bij de tuinders kopen als de tijd daar is.

We blijven nog even in de bloemensferen. Deze takken kreeg ik van de buurvrouw. Ze vertelde niet wat het voor takken waren. Dat zou ik vanzelf wel zien! Het bleek forsythia te zijn. Eerst genoten we van de gele bloemen en daarna van de gezellige groene blaadjes. Ze bleven een maand op de vaas. Lief van de buurvrouw. We hebben het zo goed getroffen met deze mensen.

Deze schort vond ik bij mijn eerste bezoek na lange tijd bij de kringloop. Ik kan me herinneren dat we vroegûh zo'n schort aantrokken als we echt een vies klusje moesten doen. Echt gedragen heb ik ze niet meer. Ik ben van na die tijd. Wij droegen van die jurken met een rits aan de voorkant. Vreselijke dingen. Ze waren nog doorschijnend ook. Brr. Dan deze degelijke schorten. Ik kreeg de knopen erbij van de winkelmevrouw. Van die dubbele. Die je door twee lagen knoopsgaten heentrekt. Mevrouw paspop is er blij mee. En het is altijd goed voor een mooi verhaal als er iemand op bezoek komt. Veel mensen hebben er herinnering aan.

Ik maakte wat kaarten om te versturen. Dat doe ik dit jaar meer als andere jaren. Een loopje naar de brievenbus maakt ook meteen dat ik lekker buiten kan zijn. Zoals eerder verteld hebben we hier maar 1 brievenbus in het dorp. Het is even een wandeling daar naartoe. Want aan de andere kant van het dorp.

Hier nog meer takken. Ik kreeg ze van een van de andere buurvrouwen. Ook zij vertelde er niet veel bij. Het bleek perenbloesem te zijn. Ook weer zo mooi! Ik zei het hierboven al... we hebben het erg getroffen met deze lieve mensen om ons heen. Zeker voor nieuwkomers in coronatijd een zegen!

Ja en dan een verdrietig moment. Ik nam afscheid van een dierbaar kledingstuk. Ik maakte deze jurk toen ik bijna niet meer kon lopen van de pijn. Na de operatie droeg ik deze jurk altijd naar therapie. Ik kon hem aanhouden tijdens het oefenen. In de zomer deed hij dienst als zomerjurk en met een vestje erover kon ik hem ook later in het jaar nog dragen. Maar na vier jaar is hij echt klaar om afgedankt te worden. Er zijn veel emotionele herinneringen aan deze jurk verbonden.

De armsgaten en de halslijn waren afgewerkt met biaisband en dat is echt versleten nu. En de zakken.. ik kan me niet herinneren hoe vaak die uitgescheurd zijn. En net zoveel keer weer gerepareerd. Het was niet meer te doen. Het was een emotioneel moment. Maar we hebben zoveel samen beleefd. Deze jurk en ik.

Als laatste laat ik jullie nog mijn nieuwe handcreme zien. Superfijne creme met mandarijngeur. Het wordt heel snel opgenomen door de huis en is niet vet. Wel grappig dat als ik mijn handen er mee ingesmeerd heb, mensen vaak denken dat ik een sinaasappel gegeten heb. Cadeautje van mijn dochter!

Zo dit was een van alles en nog wat blogje. Het wilde verteld worden. Bij deze gedaan. Dagdag!

25, 26, 27, 28, 29, 30 en 31 Maart...

Het is al weer even geleden dat ik wat pagina's uit mijn journal liet zien. Vandaag laat ik jullie de laatste pagina's van de maand maart zien. Daarna gaat het bij de andere journals in de boekenkast. De alweer overvolle boekenkast die ik jullie laatst liet zien. Een van de planken buigt inmiddels gevaarlijk door. Als dat maar goedgaat! ;-)We beginnen bij 25 maart. Een dag waarop niet veel bijzonders gebeurde. Ik deed de dingen van alledag. Pakte daarna een bestelling in en bracht die naar het postagentschap een dorp verderop. Ik wandelde langs de rivier en blogde die dag over de trappen en hekken aan de rivier. Grappig dat ik soms al over een onderwerp geschreven heb op een andere manier en omdat ik hier zover achterloop met het weergeven van het journal, ik het nog een keer tegenkom. Zo las ik die dag ook in het boek van Hella Haasse dat ik laatst besprak. Voor deze ze bladzijde aan de rechterkant maakte ik een insteek van een stukje van de verpakking van de nespresso cups. Ik maakte daarop een collage van papier wat op mijn bureau lag. De linkerbladzijde is een pretty paper. Zelfgemaakt papier en daar dan een print van.

Vrijdag 26 maart mocht ik weer een bezoek brengen aan de kringloopwinkel. Ik kocht er wat leuk klein spul waarvan ik leuke dingen kan maken. Daarna reed ik door naar het midden van het land om op mijn kleindochtertjes te passen. Oh wat was dat toch weer gezellig. Het zijn zulke leuke meisjes. De liefste aller mannen was er al eerder naartoe gegaan maar ik moest eerst nog werken en daarna meteen een bestelling afleveren die (hoe toepasselijk) vrij dicht in de buurt van de kringloopwinkel was. Hoera voor mij! Nog een keer hoera want we vierden meteen mijn verjaardag. We aten lekkere taart en ik kreeg een zelfgemaakte verjaardagsslinger. En wat kleine zelfgemaakte geschenkjes. Ik sta er steeds versteld van hoe origineel die kleintjes zijn. Toen de zoon thuiskwam waren daar natuurlijk zelfgebakken pannenkoeken. Jummie! We moesten ons nog haasten om net voor de avondklok thuis te zijn! Ja die avondklok. Het was voor het eerst dat we ons er even bewust van waren dat hij bestond.

Zaterdag 27 maart. Bij het wakkerworden realiseerde ik me dat dit alweer de tweede lockdown verjaardag was. Vorig jaar hielden we ons keurig aan de regels en was het eigenlijk best spannend. De eerste lockdown was net ingegaan een week daarvoor en we hadden geen idee wat ons te wachten stond. Wie had kunnen denken dat we een jaar later nog steeds in min of meer dezelfde situatie zouden zitten? 1 bezoeker mocht ik ontvangen. Dat kon alleen mijn vader zijn! Op afstand. Met mondkapje. Hij is oud en ik heb een zeer slecht immuunsysteem. Vader 1 injectie gehad. Ik nog niks. Voorzichtig aan dus maar. Hij had zijn cadeau thuis laten liggen. Helemaal niet erg! Mijn eigen man was vergeten bloemen te kopen. Ook niet erg, maar het was toch een rare verjaardag. Zullen we het maar zo zeggen? Een van de buurvrouwen bracht mooie takken perenbloesem en van een andere buurvrouw kreeg ik takken van haar forsythia uit de tuin. Zo was er toch nog wat fleurigs. Laten we hopen dat we het volgend jaar weer ouderwets kunnen vieren.

Zondag 28 maart. Mijn dochter kwam op visite met haar zoontje. Wat was dat gezellig! Ik kreeg heerlijke handcreme van hem. Het ruikt naar sinaasappels vertelde hij. Hij had het zelf uitgezocht! Leuk hè? En inderdaad, als ik mijn handen ingesmeerd heb, ruikt het naar mandarijnen in de kamer. We hadden het leuk met elkaar en de middag vloog voorbij.

Maandag 29 april. Het weekend is voorbij en we gaan over tot de orde van de dag. Wasmachine aan, bedden verschonen, stoffen, stofzuigen, soppen en dweilen. De dingen van alle dag. Ik bracht een pakje naar de brievenbus en kwam vlak daarvoor tot de ontdekking dat ik de postcode maar half opgeschreven had. Maarrrr de brievenbus is helemaal aan de andere kant van het dorp. Moest ik dan helemaal terug naar huis? Gelukkig stond er een jongetje te wachten bij de school tot zijn moeder hem kwam ophalen. En had hij een balpen in zijn rugzak en mocht ik die lenen. Ik bedankte hem hartelijk en vertelde zijn moeder die net aan kwam rijden hoe vriendelijk haar kind was geweest en hoeveel tijd hij me had bespaard. Ik fietste naar huis en wilde de fiets in de schuur zetten. En wat zie ik in mijn fietstas zitten? Juist! Het pakje! Grrrr. Moest ik alsnog een keer naar de andere kant van het dorp. Oei! Beter opletten volgende keer. Het grote wereldnieuws die dag was dat het grote containerschip dat vastzat in het Suez kanaal was vlotgetrokken. Het kanaal waar ik regelmatig naar keek toen ik in Egypte wonen. Dan is het toch anders kijken. Het was ook de dag dat de lieve en dappere Snowboardster Bibian Mentel overleed. 48 jaar oud.

Dinsdag 30 maart verkocht ik een van de vloerkleden op Marktplaats aan een jonge drummer, kreeg ik een stek van de vijgeboom van de buurman, vielen er wat toetsen van de piano af. Met de andere buurman dronken we koffie in de tuin. Het was precies 20 graden dus was het daar goed toeven.

Woensdag 31 maart. Laatste dag van de maand en alweer moet ik constateren dat de tijd werkelijk omvliegt. Allemensen wat gaat het allemaal snel. Deze dag kwam naar buiten dat minister Ollongren papieren bij zich had waarop de positie van kamerlid Pieter Omtzigt ter discussie stond vermeld. En wat dat allemaal tot gevolg had, konden we toen nog niet bevroeden. Er kwamen nieuwe kamerleden die dag en er werd afscheid genomen van de oude. Ik fietste die dag een rondje want ik had zere voeten. In een ander blog vertel ik daar wat meer over. Het was weer een warme dag. En zo zijn jullie weer bijgepraat over de maand maart. En ondertussen is de maand april ook al bijna weer om. En heb ik ook daar alweer het nodige over te vertellen, haha. Never a dull moment in da house hier. Tot het volgend blogje. Dagdag!

Wandelen...

Zullen we weer gaan wandelen? Het is goed om te bewegen en buiten te zijn volgens de mensen die daar verstand van hebben dus ja, waarom niet? We wandelen weer even terug in de tijd en wel naar zes februari. Ik kijk nog eens goed naar de datum, ja het staat er echt. Op 6 februari wandelde ik over deze kleine weg. Het was net weer helemaal droog na een flinke regenbui. Het is prettig om hier te lopen. Je komt er weinig mensen tegen en het is er ook nog eens prachtig met al die knotwilgen.

Ach en op 26 februari was daar ineens meneer ooievaar weer terug. Hij heeft zijn prachtige nest weer teruggevonden en is druk bezig het weer op te fluffen zoals wij dat hier noemen. Ik heb zijn dame nog niet gespot maar wie weet was zij net even boodschappen (lees: takjes zoeken) aan het doen. Fijn de eerste ooievaar weer te spotten. Het voorjaar komt er nu echt aan.

De dag erna liep ik langs de rivier. Het was een mooie en vooral windstille dag. Ik liep heel alleen op de dijk te genieten van het grote niks. Tot ik ineens een geluid hoorde wat ik niet herkende. Het kwam dichterbij maar ik had eerst niet door waar het geluid precies vandaan kwam. Nou, dat kwam dus van het water. Een kano met twee roeiers daarin kwam heel elegant voorbij varen. De peddels raakten het water nauwelijks. Het was een bijzonder moment. Zo zijn er zo heel veel bijzondere momenten hier in het dorp.

We slaan een paar dagen over en het is inmiddels 8 maart geworden. Ik loop weer een andere route en zie hoe mooi de lucht is. Zacht grijsblauw. Een mooie stille kleur. En terwijl ik naar die mooie lucht kijk, zie ik ook het eerste groen aan een boom. Het is eigenlijk nog meer geel dan groen. Ja, de lente komt er nu toch echt aan. Aan alles kun je het zien.

20 maart. Na de lunch, om een uur of twee is er even een moment om naar buiten te gaan. Ik besluit te gaan kijken of ik de tweede ooievaar al kan spotten en jawel... daar zijn ze. Samen zitten ze gezellig te tuttebellen op het nest. Het is een emotioneel moment. Het klinkt misschien simpel, maar zulke dingen raken me. Het is zó fijn dat ze er weer zijn!

Zes minuten later, mijn hart is nog vol emotie na het zien van de tweede ooievaar... In een opwelling besluit ik nog even een stukje extra te lopen en langs het water naar huis te gaan. Ik hoor ploenk, splats, kreun en steun. Weer een kano. Dit keer met een jong stel er in. Zij heeft het eigenlijk al opgegeven. Hij peddelt nog wat door maar het gaat niet van harte. Ze zien er moe uit. Ik zie ze denken...wat dit een goed idee? Wat denken jullie? Wel leuk dat zij een rode jas aantrok. Zo kunnen we haar goed zien op de foto.

Zomaar wat kiekjes die ik dan onderweg tijdens een wandeling maak. Om zo het leven van alledag vast te leggen en te bewaren voor later. Om te zien hoe het was. Om met beide benen op de grond te blijven. Om te zien, dat hoe gek het er ook aan toe gaat in de wereld, de natuur toch gewoon haar gang blijft gaan.

Letters...

Zo, daar ben ik eindelijk weer eens een keer. Het leven van alledag haalde me weer in aan alle kanten. Maar nu is er even een rustig moment en kunnen we even bijpraten. Ik wil het vandaag eens hebben over letters. Letters, woorden, lezen, verzamelen, documenteren. Waar zouden we zijn zonder letters? Ik dacht daar pas, tijdens een van mijn wandelingen, over na. Ik denk dat ik me echt ongelukkig zou voelen als ik niet meer zou kunnen lezen. Mijn broertje en zusje zijn allebei dyslectisch en ervaren elke dag opnieuw hoe lastig het is om daar mee om te gaan. Ikzelf heb een hele lichte vorm van dyscalculie. Ik kan heel slecht getallen onthouden.

Boeken dus. Ik vertelde jullie laatst over de boekenkast. Vandaag laat ik wat foto's zien van fase twee. Toen waren alle boeken grofweg op categorie uitgezocht. Alle vier de muren waren in gebruik en natuurlijk, zoals het een goed blogger betaamt, laat ik jullie de netste muur zien, haha. Ik kwam veel leuke boeken tegen die ik nog eens herlezen wil. Daar ben ik nu mee bezig. Wat ik ook weer tegenkwam was een stapel agenda's. Oude agenda's. Ik dacht dat ik ze allemaal al een keer weggegooid had maar nee dus. Dat heb ik nu alsnog gedaan. Ze herinneren me aan een hele nare en moeizame periode. Wat ik onthouden wil zit in mijn hart, de rest mag weg. Wel keek ik in de agenda van vorig jaar. Toen woonden we hier net en deden we veel voor de eerste keer. Alle nieuws omtrent corona was nog vers en in schreef daar veel over.

Maar ook noteerde ik grappige kleine dingetjes. Bijvoorbeeld dat ik voor de eerste keer wilde beeldbellen met mijn zusje. Hilarisch was dat. Het ging echt van ploeng, ploeng en nog eens ploeng. Na veel pogingen lukte dat. Maar zusje heeft er nog steeds een hekel aan en praat liever met de huistelefoon aan het oor. Ook kreeg ik een jaar geleden voor het eerst een serieuze rondleiding door de tuin van de buren. We liepen tussen de bloesem door en hij vertelde welke bloesem bij welke bomen hoorde. Wat een feest! Ook kwam die week de hovenier langs om te praten over de plannen die we allebei en los van elkaar voor de tuin gemaakt hadden. Zo leuk, dat we in grote lijnen hetzelfde in gedachten hadden. Ik zie ook dat ik mijn postcode op een hoekje schreef. Die zat nog niet in het systeem van mijn hoofd. En nog steeds moet ik even nadenken voor ik het opschrijf.

De kerkklokken luidden elke woensdag om zeven uur. De grote klok van de protestantse dorpskerk en het kleine klokje van de katholieke kerk. Dat moest met de hand en ik hoorde dan altijd dat geprobeerd werd om in de maat mee te luiden met de grote klok. Ik maakte er een filmpje van. Een vriend uit Maassluis deed dat ook bij zijn kerk en later mixten we die drie klokken. Het was indrukwekkend mooi en ontroerend. Koningsdag werd niet gevierd en veel mensen in het dorp vonden dat jammer. We hadden wel een enorme vlag besteld die nog niet geleverd was, zodat we behalve het feest ook niet vlagden tijdens de verjaardag van de koning. Wie had kunnen denken dat we het dit jaar voor de tweede keer niet konden vieren? Gelukkig kunnen we nu wel vlaggen! Ook werd die week de laatste hand gelegd aan de montage van de keuken. Ik maakte 50 opkikkertjes voor de oudjes in het dorp van mijn jeugd. Het werd zeer gewaardeerd. En zo lees ik nog meer dingen die ik eigenlijk allang weer vergeten was. Goed, we gaan van vorig jaar terug naar nu... Volgende keer gaan we weer wandelen. Er was weer zoveel moois te zien onderweg. Dat wil ik jullie niet onthouden. Dus tot dan! Dagdag!