Oei oei oei...

Zaterdag 16 januari was een echte uitdaging. Ja alweer! Ik hoor het jullie denken...heb je haar weer. Even verder bladeren in mijn dagboek geeft wel aan dat hierna het ergste voorbij is. Wat jullie zien is een hele drukke ondergrond. Daar valt niet veel mee te beginnen.

Het was zaak de decoratie zo simpel mogelijk te houden. Eerst dacht ik aan een groene kleur maar uiteindelijk koos ik toch voor donkerrood/paarsachtig. Ook nu weer gebruikte ik voor de ondergrond wat dun karton van een leeg pakje rijst. Dat is precies de goede dikte. Het papier had ik nog ergens liggen. Volgens mij komt het uit een Linda. Mijn dochter is daar op geabonneerd en had een hele stapel liggen. Volgens mijn heeft ze het abonnement nu opgezegd bedenk ik me ineens. Na 200 nummers is het ook wel tijd voor iets anders kan ik me zo voorstellen :-) En nee, ik heb ze niet alle 200 hier gehad hoor.

Afin, ik maakte een zakje en versierde dat met een paar leuke vogeltjes. Met een cirkelpunch maakte ik een half rondje aan de bovenkant en ik gebruikte een correspondentiekaartje om op te schrijven. De hoeken heb ik wat afgerond en de rand wat ge-inkt om het wat beter uit te laten komen. Meer kon ik er niet van maken dit keer. Het was een uitdaging maar het is toch weer gelukt. Op naar de volgende bladzijde.

Lief dagboek...

Al eerder vertelde ik over de pagina's in het dagboekje. Leuk dat jullie daar zo op reageren. Ik kreeg al verschillende mailtjes van mensen die zelf pagina's gemaakt hadden naar aanleiding van mijn voorbeelden. Heel fijn is dat! Leuk ook dat langzaamaan er steeds meer mensen lezen hier. Schrijven doe je voornamelijk voor jezelf natuurlijk maar het is echt tof als anderen dat willen lezen. Dank dank dank! Vandaag dus weer een pagina uit mijn dagboek. Met zo mogelijk een nog hysterischer ondergrond dan hier al eerder te zien was. Rustig dus maar met decoreren.

Ik maakte een soort boekje met papiertjes. Die papiertjes lagen her en der op mijn werktafel en bij het opruimen vond ik ze terug. De ondergrond is een stukje van een ansichtkaart van ongeveer 15x 10 cm. De bovenkant heb ik 2,5 cm omgevouwen. De papiertjes zijn allemaal verschillend van afmeting. De grootste onderop en zo steeds een stukje kleiner. De kleinste is een centimeter of zeven denk ik.

Het gestapelde pakketje papier heb ik onder de omvouw gestoken en met wat nietjes vastgeniet. Een stukje tape er over om die nietjes te verstoppen. Omdat in het washi tape al wat bloemen en vlinders te zien waren heb ik nog wat extra vlinders opgeplakt als een soort van versiering. Het hele pakket heb ik op de ondergrond geplakt. De papiertjes heb ik gebruikt op mijn verhaal van de dag op te schrijven. Al met al ben ik redelijk tevreden met het resultaat.

Lezen...

Nog heel goed weet ik het moment dat ik kon lezen. Het was aan de ontbijttafel en voor me stond een pak hagelslag. En sommige van de woorden herkende ik en kon ik dus lezen. Daarna ben ik nooit meer opgehouden met lezen. Ze noemden mij thuis altijd de lettervreter. Mijn nieuwe buurman is ook een lettervreter, ik vertelde daar al eerder over. Fijn is dat.

We hebben altijd iets om over te praten. We bevelen elkaar boeken aan en ook overleggen we voor we een boek kopen of de ander het al niet gekocht heeft. Iets wat vorig jaar regelmatig voorkwam en natuurlijk zonde is van het geld. Voor dit jaar hebben we een nieuw plan bedacht. 1x per maand geven we elkaar een boek te lezen wat totaal uit onze comfertzone is. We lezen het en bespreken het achteraf. Wij vinden dat een geweldig idee maar onze partners vinden het volkomen absurd. Waarom zou je een boek lezen waar je je niet toe aangetrokken voelt? Nee, niet hun ding. Maar dat geeft niet.

Grappig genoeg gaven we elkaar als eerste een boek uit dezelfde categorie te lezen. Hoewel toch weer heel verschillend. Ik gaf hem de Haagse jaren door Theo Brinkel. De politieke memoires van Ruud Lubbers. Daarover in een ander blog meer. Ik kreeg de biografie van Martien Meiland van hem te leen. Ik kijk vrijwel geen tv en wist amper wie die man was maar werd snel bijgepraat door de buurvrouw. Totaal uit mijn comfert zone dus maar vlotjes geschreven dus in een mum van tijd uit. Wat een bijzonder leven heeft die man geleefd zeg! Zelf had ik dit boek in geen miljoen jaar gekocht, dus missie geslaagd wat de keuze van de buurman betreft. Andersom was het ook een voltreffer. Hij heeft het door mij uitgezochte boek met veel plezier gelezen. Hoewel ik dacht dat het CDA niet echt zijn politieke kleur was en daarom niet in zijn comfertzone zou liggen. Hij was er helemaal mee in zijn element. De nabespreking vond plaats bij mij aan de keukentafel ( op gepaste afstand) met koffie en zelfgebakken boterkoek. Het was een klein feestje. Deze boeken lazen we in Januari en we gaan er mee door want wat ons betreft is het experiment geslaagd.

Wandelen...

Vandaag neem ik jullie weer mee naar buiten. Lekker even een frisse neus halen. Nu ik meer energie krijg gaat het wandelen ook steeds beter en door het maar elke dag te doen (ja ook als het regent) kan ik steeds verder lopen. Dat is echt fijn. Wat ook leuk is, is dat ik ook met grote regelmaat dezelfde route loop en dat je dan bij dezelfde voorwerpen steeds iets nieuws ziet. Was het Pia Douwes die ooit zei: als je goed kijkt, zie je zoveel meer. Nou, dat is echt zo.

Neem nou deze houtwal. Aan de weg waar ik deze foto maakte staan veel grote lindebomen. Sowieso zijn er hier heel veel lindebomen in de omgeving te zien. Ik vertelde daar al over. Aan deze weg staan ze dus ook. De mensen die er wonen willen natuurlijk wat privacy en in plaats van een groot hek, vlechten ze de takken van de bomen die gesnoeid worden om de bomen heen.

Sommige takken zijn wat onwillig, anderen voegen zich wat beter (het zijn net mensen in coronatijd bedenk ik me nu) en al met al wordt het een gezellig geheel. De ene keer kijk ik er naar als op de eerste foto. Maar ook gebeurt het wel eens dat ik van de andere kant kom en ik het zie als op foto twee. Grappig is dat.

En als ik dan inzoom en de takken wat dichterbij haal voor de foto, dan is het eigenlijk een rommeltje. Zo mijnmer ik dan wat tijdens mijn wandeling. Het gaat nergens over natuurlijk maar ik vind het leuk om dat zo te doen. De takkenhaag blijft dezelfde. Elke dag weer. En toch zie ik steeds wat anders. Als je echt kijkt.... Probeer het maar eens. Veel plezier!

Mooi papier..

Het nieuwe jaar geeft energie. Hier en daar heb ik wel eens een dipje (zoals gisteren) maar overall gaat mijn energiepeil gestaag omhoog. Dat komt ook door het kleine dorp hier in de mooie Betuwe. Er worden weinig eisen aan je gesteld. Hier zijn geen wedstrijdjes mode, kappers, nagelsalons, eettentjes en veel van waar de mensen in de randstad mee bezig zijn. Ik deed daar nooit aan mee, maar het kostte gek genoeg veel energie om dat voor elkaar te krijgen. Hier zijn de mensen daar totaal niet mee bezig en al helemaal niet nu tijdens de lockdown. Hoe fijn is dat voor type's als ik? Ik merk echt dat nu de drukte uit mijn hoofd weg is, er allemaal nieuwe ideeën boven komen drijven. Wat heb ik dat gemist. Heerlijk!

Zo maakte ik ooit al eens eerder zelf papier. Je weet wel met zo'n bak water en dan dat gekledder met een zeef en zo. Dat was niks voor mij. Nou, niet helemaal niks want ik wil het nog wel een keer proberen met bloemenzaden er in. Dus dat je zo'n papiertje in de grond kunt stoppen en dat er dan bloemen gaan groeien. Wie weet...

Deze keer pakte ik het anders aan en hield ik het droog (grapje). Er ligt hier een hele stapel tijdschriften. Daar knip ik plaatjes uit. Of gewoon stroken papier van een bepaalde kleur. Ik bewaar ze in een bakje en als het bakje vol is doe ik er wat mee. Dat er wat mee doen was al weer even geleden en er was een behoorlijke voorraad. Hoog tijd dus! Ik nam een vel A4 kopieerpapier. De liefste aller mannen had nog een stapeltje gebruikt papier liggen; klaar om weggegooid te worden. Prima geschikt voor mijn project. Ik lijmde het papier op de ondergrond en maakte er een mooie collage van. Van de collage maakte ik wat printjes zodat ik die later weer kan gebruiken in een nieuw journal/dagboek. De moedercollage gaat in een map want wie weet gebruik ik ze later nog eens.

Het was een superleuk werkje om te doen. Ik werd er helemaal zen van. Nog meer dan ik al was? Haha, ja nog meer. Geef mij wat papier, een schaar en wat lijm en je hebt geen kind meer aan me.

Hoofdbrekens...

Soms kan een pagina een uitdaging zijn, maar deze gaf me aardig wat hoofdbrekens. Ik schreef daar al eerder over. Lastige kleur en na 14 dagen onafgebroken iets nieuws verzinnen gaf ook een zekere moeheid. Een soort van blue monday maar dan in groen. Twijfels sloegen toe. Is het niet een wat ambitieus project? Hou ik het wel vol? Dat soort vragen borrelden op. Ik was er zelfs in de nacht even wakker van. Maar zoals altijd komt er weer een nieuwe dag en ziet alles er weer anders uit. Er is een gouden regel die voor mij goed werkt in dit soort situaties en dat is HOU het SIMPEL. En dat deed ik.

Ik maakte wat envelopjes en wilde ze al op de pagina plakken maar voordat ik dat deed, besloot ik er even wat stap-voor-stap foto's van te maken. Misschien wil je het zelf ook eens proberen? Het is niet moeilijk! Ik ontvouwde een van de twee enveloppen en hieronder zie je de eerste stap.

Je begint met een vierkant papiertje. De afmeting daarvan maakt niks uit. Het moet wel echt vierkant zijn. Leg het met de bedrukte kant naar beneden en vouw het door de helft. Je hebt nu een grote driehoek met een rechte lijn en twee schuine lijnen. De rechte lijn ligt naar je toe. Daarna maak je de vouw weer open en vouw je nog een keer op dezelfde manier maar nu niet helemaal naar de andere kant maar tot aan de lijn die je net hebt gemaakt.

De rechte lijn ligt weer naar je toe en de punt naar boven. Neem nu de twee zijpunten en vouw die naar het midden. Ietsje over elkaar want je kan dan de ene punt in de opening van de andere punt schuiven. De bovenkant kan je nu naar beneden vouwen en dan is je envelopje al klaar. Niet al te moeilijk toch? De bovenpunt kun je zo laten maar ik heb hem een beetje rond gemaakt. Maar dat hoeft dus niet. Het is maar net wat je het mooist vindt.

Ik heb de witte kant van het papier gebruikt om mijn verslag van de dag op te schrijven. Maar dat hoeft natuurlijk niet. Je hebt verschillende mogelijkheden want er zijn drie plekjes om wat in te schuiven. En als de de envelop in een u vorm insmeert met lijm heb je daar zelfs ook nog een mogelijkheid een tag of zo in te doen. Denk er wel aan dat je in dit geval de onderkant dichtlijmt anders.... Nou ja, dat zie je vanzelf wel.

Ik versierde de envelopjes nog met een gezellige vlinder maar dat was meer om het een en ander bij elkaar te laten passen. Want zoals ik al een paar keer eerder zei: het was een uitdaging. Uiteindelijk vind ik het zelf nog aardig gelukt. Zo zie je maar... hou het simpel en dan komt het meestal wel goed.

Lastige kleuren...

Volgens mij heb ik al eerder verteld dat ik werk in een boekje wat ik ooit plakte. Dat was al in het vorige huis, dus het moet meer dan anderhalf jaar geleden geweest zijn. Ik was er wat mee van plan maar welk plan het was ben ik vergeten. Maar nu kwam het van pas bij dit project. Ik wist niet welke pagina's ik aan zou treffen en zo kwam het dat ik deze dag te maken kreeg met wat ik maar even lastige kleuren noem. Los van elkaar waren ze goed te doen, maar geen idee hoe ik ze met elkaar kon verbinden want laten we eerlijk zijn... dit is geen mooie combinatie van twee pagina's. Gelukkig ga ik een uitdaging niet snel uit de weg en zo kwam ik tot het volgende...

Ik vond in mijn voorraad leuke papiertjes een stapeltje kaarten. Ooit bij een Flow Magazine gekregen. Het lag er maar te liggen en ik vond deze kaart. Gemaakt door Daan Rot. Zo te zien is het gestempeld. Deze kaart werd het. Nou ben ik soms nogal lang van stof, of zijn er dagen dat ik gewoon wat meer op wil schrijven en daarom was alleen deze kaart niet genoeg.

Geen nood want gebrek aan papier is er niet hier in mijn werkkamer. Een correspondentiekaartje was zo gevonden en aan de ansichtkaart geplakt. Zo was er schrijfruimte genoeg en gebruikte ik meteen weer een en ander uit mijn voorraad. Want dat is mijn plan dit jaar. Niets nieuws kopen en gebruiken wat ik heb. De lockdown werkt daarbij natuurlijk wel in mijn voordeel.

Als met al werd het een sober maar prettig geheel. De andere pagina zorgde voor meer hoofdbrekens maar daarover meer in een volgend blog.