Eten uit eigen tuin...

Volgens mij heb ik hier al een paar keer verteld over mijn fruitboomgaard bij de kerk. We plantten daar wat fruit. Het leek alsof de frambozen de winter niet hadden overleefd maar uiteindelijk viel dat mee en kwam er dit jaar wat bloesem aan. De bramen groeiden en bloeiden dit keer ook goed en zelfs de bosbessen settelden zich. De kruisbessen bleven lang achter maar uiteindelijk begonnen ook die te groeien. En nu was het zover. Hier en daar had ik al wat geproefd en geprobeerd maar nu was het dan eindlijk zo ver. Ik plukte ee bakje vol vruchten. Oh wat was ik trots. En wat waren ze lekker. Heerlijk! Vanaf 23 juni plukte ik elke dag zo'n bakje lekkers. De kruisbessen zijn nu op. De bosbessen te klein om te plukken en ook de framboosjes waren nog klein maar oh, wat een feest. Voor de bramen moet ik nog even geduld hebben. Die beginnen al wel te kleuren.

Ondertussen zagen we overal borden met daarop kersen te koop in de berm gezet worden. Ruim twee weken later dan vorig jaar waren ze zongestoofd lekker zoet en zo van de boom in een bakje gedaan. Het was weer smullen. Wat is het toch fijn om hier te wonen. Zoveel lekker om de hoek van de deur...

We nemen nog even een kijkje in de tuin van de buren. Zij zijn op vakantie in Frankrijk. Kijk eens naar hun aalbessen. Ook die worden rap rijp en rood nu. De merels kijken er al met een schuin oog naar. Ze zijn bijna goed. Hier en daar zijn ze zelfs al aan het proeven. Ik heb er maar vast een net overheen gegooid anders blijft er niks voor de buren over.

Naaien...

Ik weet nog goed, we moesten een nachtjapon naaien. De stof zou door school geleverd worden maar ik had dat spul gezien en ik moest er van griezelen. Thuisgekomen maakte ik mijn moeder wijs dat we zelf stof moesten kopen en mijn moeder (de lieverd) nam me mee naar de winkel in het dorp achter de dijk. We kochten stof en ik maakte met veel gezucht en gesteun een nachtjapon die die naam eigenlijk niet verdiende. Het was drama. Op de een of andere manier was er iets mis gegaan en kon ik dat ding alleen aan als ik een ronde rug maakte en de armen dicht bij elkaar hield aan de voorkant. Het voorpand was veel te smal. We moesten met zijn allen naar de directrice om aan haar te showen waar we het hele jaar mee bezig waren geweest. Nou ja,ik dan want mijn klasgenoten hadden een heel programma aan mooie kleren afgewerkt, bij mij was het hier gestopt. Daar stond ik dan, krom en ongelukkig. De directrice moet gezien hebben wat er mis was maar gaf geen krimp. Ze liep de hele rij af en deelde complimenten uit. Helemaal aan het eind zag ze mij. Ook jij hebt je best gedaan, zei ze met een half lachje. Jaren later, ik was al lang volwassen kwam ik haar nog eens tegen. Ze herinnerde zich het voorval. Als ik je recht had laten staan was het niet goed afgelopen en was de stof gaan scheuren. Dat wilde ik die lieve en buitengewoon aardige moeder van je niet aandoen, zei ze. Ze had gelijk. Je was ook echt niet op zijn plaats op onze school hè. Ik was zo blij dat je wat anders ging doen. Lang verhaal kort... in de jaren daarop keek ik de naaimachine niet meer aan.

Ik trouwde met de liefste van alle mannen en kreeg een schoonmoeder die kon toveren met de naaimachine. Ze was werkelijk een kunstenares. En niet alleen zij maar ook haar drie dochters waren precies even talentvol. Ik maakte dat ik wegkwam. Toch leende ik op enig moment de naaimachine van mijn moeder. Die eigenlijk ook niet wist wat ze met dat ding aanmoest. Het werd weer geen succes. Jaren later kocht ik zelf een eenvoudig machientje waar niet veel aan kapot kon en begon ik zonder patroon wat lappen aan elkaar te naaien. Dat was leuuuuuuk! Ik kreeg de smaak te pakken en naaide de ene tas na de andere. En niet alleen tassen maar ook kleerjes voor de kinderen. Ik knipte gewoon langs bestaande kleertjes et voilà. Ik ging op naailes en leerde met patronen te werken. Maar dat was niet waar mijn hart naar uitging. Het losse en vrije, dat vond ik leuk. Op alle plekken waar ik later woonde nam ik wat lessen. Dat patroon uitknippen en daarna doorslaan vond ik helemaal niks. Pas in Egypte werd het interessant. Daar tekenden ze meteen op de stof. Boem! Dat was het. De naaimachine werd afgestoft en zelfs meegenomen naar Cairo. Ik leerde quilts maken en gaf daar op enig moment zelfs les in. Dat was in de tijd dat ik mijn oude directrice weer tegenkwam. Wat hebben we gelachen toen ik haar vertelde wat ik deed.

Ik ben nu in staat om eenvoudige dingen te naaien. Zoals vlaggetjes, slingers, slabbetjes of de hondjes die jullie hier op de foto zien. Die maak ik trouwens volgend jaar al dertig jaar. Ik vond deze oude foto van vier huizen geleden om het te bewijzen. Ik maakt ze nog precies hetzelfde als toen. Het patroon heb ik steeds bewaard. Ja, patroon.... jullie lezen het goed. De stofjes heb ik soms ook al jaren en jaren in huis. De vulling kocht ik ooit in Egypte. Ik naai mijn eigen jurken (altijd hetzelfde model) en ben inmiddels aan mijn tweede machine toe. Ik denk nog vaak aan de valse start die ik destijds maakte. En moet dan glimlachen om mezelf. Mijn eerste machine heb ik bewaard. Voor mijn dochter. Maar ze had geen belangstelling en heeft er nooit naar omgekeken. Misschien dat ooit een kleinkind zich meldt. Wie weet zit er een tussen met de genen van mijn schoonmoeder. Het zou zomaar kunnen he, het zou zomaar kunnen.....

Feest...

Eindelijk was het dan zover! De feestweek ging van start (ik loop nog steeds een beetje achteruit in de tijd) met een kerkdienst in de feesttent. Een koor kwam zingen, de voorganger gaf ons mooie inzichten en na afloop dronken we geurige koffie of thee met wat lekkers. We kletsten wat na over de dienst en de week die komen ging maar al snel werd het veel te warm in de tent om zelfs maar adem te halen, hihi. Bovendien zouden we daar om zes uur weer zijn om met 250 mensen uit het dorp samen maaltijd gebruiken. Met 250 mensen in een tent. Oei, dan zou de temperatuur vast nog wat omhoog gaan. Via de dorpsapp werd al opgeroepen om waaiers mee te nemen. Daar was gehoor aan gegeven en menig waaiertje (zo'n spaans dingetje) wapperde elegant heen en weer die avond. Ook werd die avond de Otto uitgereikt. Dat is een onderscheiding waar je voor in aanmerking komt als je je langer dan 10 jaar voor het dorp hebt ingezet. Dat is namelijk wat een gemmeenschap bij elkaar houdt. Mensen die hun vrije tijd invullen met en voor elkaar. Na de maaltijd waren er door de week heen nog meer activiteiten. Zo werd er veel voor de kinderen georganiseerd en was er een pub quizz

Op vrijdagmiddag werd er een seniorenmiddag georganiseerd. Gezien onze leeftijd (45+) mochten wij ons ook melden. We verwachtten een soort van bejaardenbingo maar dat kwam niet uit. Het dorp wordt in de feestweek in vijf delen gedeeld. Van ons werd verwacht dat we kwamen zitten aan de lange tafel met onze straatgenoten. Koffie werd geschonken en de spellen werden gespeeld. Zo was er een scootmobielrace. In een scootmobiel moest een bepaalde route worden gereden. Onderweg moesten boodschappen opgepakt worden van tafeltjes en achteruit ingeparkeerd. Er moest over een plank gereden die kantelde en nog veel meer. Hilarisch want de meesten hadden nog nooit in zo'n ding gereden. Ook werden blokken gestapeld. De hoogste stapel won en ja op een wiebelige tafel in een tent met een houten vloer is dat een uitdaging. Tal van spelletjes werden gespeeld. Tussendoor haalden we een drankje en kregen we wat te snacken. Het was heel heel gezellig maar zo heeeeeet. Zaterdag was dan eindelijk de optocht. Al jarenlang zet een van de buurvrouwen koffie, bakt een buurman boterkoek, zet weer een ander stoelen en banken neer en vult nog weer iemand anders dat aan met tafeltjes, mokken en kopjes. Dit keer vanwege de warmte ook parasols. Het was een vrolijk gezicht. We hoefden maar 2 meter het pad af te lopen en daar konden we vervolgens de stoet aan ons voorbij zien trekken. En dat was me toch een feest! De dorpsfanfare voorop en de rest er achteraan. We hebben echt echt genoten. Na afloop gingen we weer naar de tent voor de uitslag en het Hollands uurtje. Daarna was het voor ons afgelopen. De DJ's van radio 538 hebben we voor je jeugd gelaten. Trouwens.. daar konden we thuis in de tuin naadloos van meegenieten zonder uit onze luie stoel te komen.

Tussen de bedrijven door moest er natuurlijk wel gewerkt worden. Leuke lapjes werden te voorschijn gehaald. De naaimachine geolied en voorzien van een nieuwe naald. Het was even de vraag of ik genoeg biaisband zou hebben en waar was het flanel ook al weer? En de badstof? Uiteindelijk naaide ik een hele stapel slabbetjes. Voor pasgeboren baby's en een andere maat voor iets grotere kleintjes. Zo leuk en een feestje om te doen dat kleine spul. In de week na de feestweek was het weer even wennen om in het gareel te komen. Veel verhalen werden gedeeld, foto's verschenen her en der in de dorps-app. De tent werd wer afgebroken en het feestterrein afvalvrij gemaakt. Daarna mochten de schapen er weer grazen. Uiteindelijk werd ook de poort aan het begin van het dorp neergehaald en dat was het echte eind van het dorpsfeest 2023. We hebben er weer van genoten! Het was super.

Tuin...

In mijn vorig blogje vertelde ik wat over de tuin. Onze ouders hadden een tuin op veengrond. Daarna woonden we lang op zandgrond en nu wonen en tuinieren we op klei. Vette klei. Die zich moeilijk laat bewerken maar ontzettend groeizaam is. Hier in het dorp hebben veel mensen een tuintje. Onze naaste buurman heeft veel ervaring, ik leer veel van hem. En ja, we mogen (in ruil voor het onkruidvrij houden) mee eten van zijn tuin. Super is dat! De buren naast de buren gebruiken alles wat ze verbouwen. Die buurvrouw organiseert regelmatig een aanschuiftafel en kookt dan uit eigen tuin. En dat kan ze heel goed. De derde buurvrouw tuiniert wat alternatiever. Volgens een bepaalde filosofie waarvan me de naam nu even is ontschoten. Ze bedekte de bodem met karton en hoeft ook niet te wieden. Ook zij gebruikt de groenten uit haar tuin voor haar gasten. Wij zijn vergeleken met hen maar amateurs en dat vinden we volstrekt niet erg, haha. Van laatstgenoemde buurvrouw kregen we twee sla-plantjes. Eén daarvan ging er meteen al dood maar de ander lijkt het te redden.

Veel groen in een dorp geeft ook veel groenafval. De meeste huizen hebben dan ook meer dan 1 container die vrijwel altijd vol zit. Menigeen heeft een composthoop of rijdt tussendoor nog naar de stort om van al het groenafval af te komen. Bij de leging gaat wel eens wat mis. Kijk maar naar deze foto! De grijpers van de containerleger zijn te sterk of het materiaal van de containers zelf te dun dat weet ik niet. Maar dit beeld is eigenlijk elke week wel te zien hier. We kunnen bellen of appen naar de gemeente en het wordt snel geregeld maar toch... het ziet er zo verloren uit. Net of ze een beetje teveel gedronken hebben bij de voorpret van het feest van het dorp.

We zaaiden dit jaar ook weer een bloemenrand met bloemen voor de bijen. Zelfs een beetje meer dan vorig jaar. We vroegen de hovenier van het dorp om zaad en na het inzaaien begon het al snel te groeien. Alleen zagen we na verloop van tijd hele vreemde bloemen opkomen. Ze kleurden in de grond in plaats van daarboven. Het bleken radijsjes te zijn. Ik denk wel een stuk of dertig hebben we er gegeten. En ze waren heeeeeerlijk. Niks is zo lekker dan ze te eten als ze net uit de grond komen. Even afvegen aan je tuinkleren en hoppa, smullen maar. We vertelden het de hovenier. Hij begreep er niks van. Wij ook niet... we dachten nog aan een grap van de buren maar nee.....Nou ja, ze smaakten prima hoor maar we hebben geen idee hoe ze daar kwamen.

Warm...

Puf puf, wat is het warm hè. Op het moment van schrijven is het 27 graden in mijn werkkamer. En de zon is al weg van de ramen. Ik verlang zulke dagen terug naar het verkoelende windje van zee en het oude huis waar we woonden. Terug verlangen heeft geen zin, roep ik dan flink tegen mezelf en meteen er achteraan... aan het eind van de week zakt de temperatuur gelukkig weer. Het was ook warm toen we hier de jaarlijkse feestweek vierden en de voorbereiding daarvan. De boog werd neergezet aan het begin van het dorp en weer zag het er feestelijk uit. Een beetje aandoenlijk ook. Duidelijk handwerk en met veel liefde gedaan. Je ziet het er aan af. Deze kant zagen we trouwens als je het dorp uit gaat. Er ligt daar tegenwoordig een gemene verkeersdrempel, zien jullie hem? Ja, ook in het dorp van niks naar nergens is dat helaas nodig. De poort stond en...

... ook de vlaggetjes werden weer uit de kast gehaald. Plastic vlaggen in de kleuren van het dorp. Tijdens corona kregen we allemaal een lijntje. Aan de dijk hebben de buren zich verenigd en ze aan elkaar verbonden. Met speciale stokken zijn ze in de grond geprikt. Als het een beetje waait (en dat doet het vrijwel altijd op de dijk) dan hoor je een vrolijk gewapper. Het is steeds weer leuk om er langs te lopen. Het waren zomaar twee voorbodes van wat komen ging. Langzaamaan werd naar de feestweek toegewerkt. Wagens versierd, toneelstukjes geoefend en er heerste een vrolijk soort bedrijvigheid. En het zou warm worden. Dat was toch wel hét gespreksonderwerp. Vorig jaar was het ook erg warm. De opstart na twee coronajaren ging haperend in die hitte maar dit keer lieten de mensen zich niet meer tegenhouden. Ja, erg leuk om de voorpret mee te maken en de positieve energie te voelen.

Ondertussen veranderden wij een en ander aan de tuin. Een voortdurend proces. We haalden de cotoneasters (heten ze zo?) weg en de pluimhortensia's werden daarna op de vrijgekomen plek gezet. Zo maakten we plaats voor een kleine groentetuin. Vorig jaar groeiden er aardbeien en nog wat ander spul. Dit jaar zaaiden we rode bieten. Hieronder zie je de miniplantjes al een beetje opkomen. Het is toch zo bijzonder om zo'n klein zaadje uit te zien groeien tot een plantje. Het water liep me al bij voorbaat in de mond bij de gedachte aan het eten van die lekkere kroten zoals wij ze noemen. En dat deed het bij de merels en andere vogels ook want voor we het wisten pikten zij een een graantje ofwel een zaadje mee. Daarom toch maar even een net erover gedaan tot de plantjes wat groter en weerbaarden werden.

Onze ouders hadden ook groentetuinen en we zijn er dus mee opgegroeid. Onze opa's kwamen spitten en wij mochten meehelpen met oogsten. Het was vooral verstoring van het buitenspelen in onze herinnering. Nu als volwassenen beleven we het anders en hebben we er lol in om wat in de moestuin te rommelen. Het gaat met vallen en opstaan. Maar we vinden het leuk om te poten en te observeren. Te verzorgen en straks te smullen. We leven hier veel meer buiten dan we in al onze andere huizen deden. Het is zo fijn om de vogels te horen fluiten en de rust te ervaren. Heerlijk. De warmte in het huis nemen we dan maar op de koop toe.

Saai...

Dat ik hier op een mooi plekje in Nederland woon, heb ik regelmatig aan jullie laten zien. Tijdens mijn wandeling maakte ik hier en daar wat foto's. Maar die kunnen natuurlijk nooit de sfeer weergeven van hoe het hier echt is. Zo maakte ik ook wat foto's voor mijn jongste zoon toen ik op mijn wekelijkse uitje was. Het erf af en het dorp uit. Jongste woont in Zuid- Afrika en heeft ooit samen met ons in de provinciestad hier niet zo heel ver vandaan gewoond. Als ik daar dan weer eens ben stuur ik hem er wat foto's van. Hij vindt dat altijd leuk en meestal komen er dan herinneringen boven die we dan met elkaar delen. Dit keer maakte ik een foto van een nogal kenmerkend pand op de markt met daarachter de kerk waar we elke week naartoe gingen. We hebben goede herinneringen aan de tijd dat we daar woonden en het is fijn dat ik er weer regelmatig naartoe kan gaan.

Als ik, na een bezoek aan die provinciestad weer terugkeer op het dorp en op het erf ben is dat altijd weer een fijn moment. Ik schreef daar eerder over. Het is nooit saai en er is elke dag wat anders te zien of te ontdekken. Zo stond een paar weken lang de kerk in de steigers. Er moest nodig e.e.a. gerepareerd worden aan de hoeken. De stenen zaten los. Ik maakte deze foto vanuit het raam van mijn werkkamer op de eerste verdieping. Met bewondering heb ik zitten gekeken naar de mannen van monumentenzorg. Wat een vaklui waren dat zeg! Alles ziet er nu weer netjes uit.

Een derde foto van mijn omgeving wil ik jullie niet onthouden. Het heeft een kleine link naar de provinciestad waar ik hierboven over schreef. We woonden daar aan een singel waar eigenlijk nèt iets te hard gereden werd. Er lagen wel drempels maar die hielpen niet veel. De gemeente bedacht toen het plan om schapen in te zetten als snelheidsremmers. Ze zouden meteen ook het gras in de berm korthouden. Het was een gezellig gezicht en het plan werkte. Nu terug naar dit dorp. Veel mensen houden hier schapen of geiten. Ze houden het gras kort en in het voorjaar is het een gezellig gebeuren met al die lammetjes. De laatste tijd is er wat onrust in het dorp want we hebben uitbraken van diezelfde schapen.

En dat wordt natuurlijk gemeld op de groeps/dorps-app. Foto's met begeleidende tekst. Meest vanuit de auto genomen. Of vanaf de fiets. Van wie is dit schaap? Meestal meldt iemand zich dan of waarschuwt de eigenaar. Soms ook wordt een schaap tijdelijk bij andere schapen in de wei gezet. Er is er één die zo vaak ontsnapt dat we haar Houdini zijn gaan noemen. Zij breekt meer dan regelmatig uit. Hek goed repareren wordt gedaan maar ze ziet kans om er steeds vandoor te gaan. Gelukkig rijden de mensen hier zowieso niet harder dan 30 km dus schade is er nooit en het is ook wel een komisch gezicht die natuurlijke verkeersremmers. Op een dag ging zelfs een moeder met twee van haar kinderen buiten de deur eten. Bij de kapper in de tuin nota bene. Misschien hadden ze het warm en wilden ze van hun jasje af? We kregen een live verslag via de app. Nu lopen ze bij mij in de tuin schreef de een. Even later iemand van een paar huizen verderop... en weer verder. Het was hilarisch want er wonen nogal wat grappige mensen hier. Uiteindelijk meldde de eigenaar zit en gingen ze weer achter het hek. Ik zei het al zo vaak. Het is een dorp van niks naar nergens. Maar saai? Nee dat is het hier zeker niet.

Groen...

Ooit geboren in de mooie Alblasserwaardse polder was het voor mij wennen om op mijn 16e naar de grote stad te verhuizen. De hoeveelheid huizen, mensen en de afwezigheid van groen vielen me zwaar. Ik kan me nog herinneren dat mijn studentenkamer vol stond met allerlei soorten kamerplanten. Ze stonden werkelijk overal. Om maar te compenseren denk ik. Ik verhuisde daarna naar een nog grotere stad, toen naar een dorp, daarna een provinciestad, een groot dorp met stadse allure, een nog groter dorp, een miljoenenstad en uiteindelijk eindigde mijn verhuisavontuur hier. In een dorp van niks naar nergens, aan het eind van de hoofdstraat die 200 meter lang is, achter de kerk en midden in het groen. Buitengroen wel te verstaan. En ik geniet elke dag weer, meerdere keren, van die overdaad. Het is alsof ik hier altijd gewoond heb. Twee keer per week ga ik van het erf. Om boodschappen te doen. !x in het dorp hier vlakbij aan de overkant van de rivier. De andere keer ga ik er echt op uit. En elke keer weer kom ik doodmoe en overprikkeld terug. En ben ik gelukkig als ik het dorp binnenrijd. Ja, hier hoor ik. En als het aan mij ligt, ga ik hier ook niet zomaar meer weg.

Daar waar ik woonde had ik meestal een groot huis maar met een kleine tuin. Hier is de tuin 1500 m3 groot. Veel werk dus maar oh zo fijn om te doen. Eerst was er alleen gras en grint. Daarna hebben we drie mooie koningslindes geplant en een bijenbloemenborder gezaaid. Daarna kwam de fruitboomgaard en de border langs de oude kerkmuur met de leilinden. Dit jaar maakten we een kleine moestuin waar nu een mooie courgetteplant groeit. En wat rode bietjes. We beginnen rustig en zien wat groeit en niet groeit. We kunnen ons dat permiteren omdat we mee-eten van de moestuin van de buren. Oh en ik kreeg een slaplantje van een van de andere buren. Aan het eind van de week eten we lekker sla. Jummie.

De vorige bewoners van dit huis hebben gezorgd voor een grondwaterpomp we kunnen de tuin dus sproeien met grondwater. Dat scheelt veel werk. De pomp staat in een vormalig kippenhok en op het dak staan bakken met bodembedekkers. Sedum en zo. Hier en daar is er wat doodgegaan. Van een tuinvriendin kreeg ik stekkies uit haar tuin om e.e.a. aan te vullen. Ze moeten nog even goed wortelen in de schaduw maar daarna mogen ze op het dak verder groeien. Het rek waar ze op staan, komt uit een groentewinkel. Prima geschikt om dit soort bakken op te zetten dus. Zo ben ik met dit mooie weer vrijwel de hele dag buiten bezig en oh, wat is dat fijn. Het binnenwerk komt later wel. Nu geniet ik op deze manier. Ik drink een bakkie buiten, hoor de vogels fluiten en vandaag ook de wind door de grote bomen ruisen. Ik moest er een lange weg voor afleggen, niet altijd makkelijk, maar uiteindelijk kwam ik aan en thuis. Hier in het minidorp aan de rivier. Wie had dat gedacht. Na al die diepzwarte donkere jaren vol zorg, pijn en verdriet is er nu licht, lucht en groen. Life is so so good!