Het dorpsfeest...

Eindelijk was het dan zover... Twee en een half jaar hebben we er over horen vertellen. Twee en een half jaar hoorden we van werkelijk iedereen hoe gezellig de week zou worden. In de twee jaren dat er vanwege -jeweetwel- geen feest gevierd kon worden waren veel nieuwe mensen hier komen wonen. Het was dus even spannend hoe de sfeer zou zijn met al die nieuwelingen. Nou, ik kan jullie vertellen dat dat heel goed afliep hoor! Het feest begon al met het ophangen van de vlaggetjes die elk huisadres gekregen had. Blauw wit de kleuren van het dorp. Aan het begin van het dorp hadden de buren zich verenigd en met elkaar een lange lijn langs de rivier gemaakt. Oeh, dat zag er zó feestelijk uit. Ik maakte deze foto op 9 juni (!) Jaja, ik weet het. Ik loop achter, maar dit wilde ik jullie zo graag laten zien. Kijk die lucht! Tweede helft van de middag maakte ik de foto.

De feestweek ging van start met een kerkdienst op zondag. Om elf uur stonden de stoelen klaar in de grote feesttent. Natuurlijk gingen wij er heen en waren heel benieuwd hoe de dominee van dienst het thema van de feestweek (Disney) zou vertalen naar de bijbelse boodschap. Het ging hem goed af en het was een mooie preek waar wij allebei van genoten. Er was een band die opwekkingsliederen zong. Ook al heb je die nog nooit gehoord, je kunt ze zo meezingen. Veel herhalingen en eenvoudige melodielijnen. Na afloop was er koffie met een lekker koekje van de bakker die hier wel woont maar zijn winkel in Tiel heeft. De koffie werd geschonken door de Oekraïense dames die hier te gast zijn in het dorp. Ze hadden de nodige koffiewoorden geleerd en vroegen steeds: zwart? Melk? Suiker? Thee? enz. Het ging ze prima af en het was leuk om te zien hoe ze meededen. Ze zijn aardig gewend en ondanks de zorgen om thuis, hebben ze het hier goed in het kleine dorp. Ze voelen zich erg welkom. vertelden ze.

Het voert te ver om alle foto's die gemaakt en gedeeld zijn hier te laten zien. Daarom een kleine greep uit de hoeveelheid moois. Er was een ouderenmiddag waar oudhollandse spellen gedaan werden. Er was een pubQuizzz. Playbackshows voor eerst jong en daarna oud. Daar gingen veel van de appjes over die langskwamen en waar ik eerder over vertelde in het blogje de dorpsapp. De volgende foto is erg leuk. Er was een legomiddag. Er werd volop gebouwd. Maar oh oh oh wat was het warm. Gelukkig was er ijs ;-)

Hoogtepunt van het feest en tevens bijna einde was de optocht. Daar moeten jullie echt bij zijn, vertelde de buurvrouw. We gaan dan met zijn allen aan het eind van de straat zitten. Breng je stoel mee en een parasol als je die hebt. Ik maak koffie en zelfgebakken koekjes en dan kijken we met zijn allen. Wij vonden dat een geweldig vooruitzicht en we werden niet teleurgesteld. Het was snikheet en de optocht begon een uur te laat maar het was het wachten waard. De fanfare liep voorop. Allemaal verkleed. Als de fanfare speelt is het instant feest, vind ik altijd. Daarna begon de optocht. Ik vertelde al eens eerder dat het dorp in vijf stukken verdeeld wordt. Elk stuk maakte een wagen. Er waren twee extra acts en met de fanfare erbij waren er dus 8x iets te zien.

We waren eerst een klein beetje teleurgesteld. Was dat alles? Niet veel bijzonders. Totdat.... iedereen voor onze neus bleef staan en een klein toneelstukje opvoerde. Sneeuwwitje bijvoorbeeld viel na een hap van de appel, werd verzorgd door de dwergen om haar heen en wakker gekust door en piepklein (twee jaar oud) prinsje! Oh, dat laatste was een smeltmomentje. Zo te schattig! En dat allemaal in een paar minuten.

De wagen van Frozen deed ons goed. De temperatuur was inmiddels boven de 30 graden opgelopen en wij (onder de parasol waren zo ongeveer gesmolten) laat staan de figuranten in hun warme kostuums. Frozen koelde ons figuurlijk een beetje af. Anna en hoe heet dat andere meisje ook al weer? O ja, Elsa toch? begonnen verlegen aan hun toneelstukje maar door de enthousiaste reacties van de mensen langs de kant van de weg groeiden ze in hun rol en eindigden spectaculair. Ja, het was een mooie optocht. Het eindfeest in de tent hebben we overgeslagen. Daar konden we thuis ook van genieten, haha. We hadden weer even het gevoel terug te zijn in onze oude woonplaats. Al met al was het een mooie week waarin het dorp en haar inwoners zich van hun goede kant lieten zien. We hebben er van genoten. Het was echt een feestje!

Nieuw...

De titel van dit blog is: nieuw. Nieuw leven, nieuwe dingen. Veel nieuws dus. Laten we maar snel gaan kijken.

Ik begin met een berichtje van de dorpsapp. In een van de gastgezinnen is een nestje puppy's geboren. Een jonge vrouw kwam dus uit Oekraine naar hier met haar kinderen en een zwangere hond. Wat een reis zal dat geweest zijn. En nu zijn daar de pups. Drie reutjes van het ras Pekinees. Zonder stamboom. Het is bekend wie de vader is maar die is achtergebleven in Oekraïne. De hondjes krijgen een paspoort, worden gechipt en krijgen hun vaccinaties. De prijs voor de pups is nog niet vastgesteld maar als je interesse hebt en een keer wilt komen kijken ben je van harte welkom. De berichten zijn verder gegaan via PB en ik weet dus niet hoe het afliep. Als ik er aan denk, zal ik er nog eens naar vragen. Het zijn schatjes, die puppies.

En dan een nieuw mensenkindje. Mijn kleine broertje is weer opa geworden. Het blijft wennen om hem in die rol te zien. Kleine Mia is een plaatje en haar vader (mijn neefje dus) een hele trotse papa. De mama van Mia ken ik nog niet goed, heb haar 1x hier gezien op de verjaardag van mijn vader) maar ze lijkt me een lieve jonge vrouw. Natuurlijk wensen we kleine meid alle goeds. Ze gaat opgroeien in een warm nest en heeft een goede start in haar leven.

Mijn broertje heeft twee kinderen. Mia is een kindje van zijn zoon en al eerder kreeg zijn dochter een meisje. Opa van twee meisjes dus. En nu was er een verrassing want er komt weer een kleinkind. Dit keer werd de gender onthuld door het eten van taart in de vorm van een Bossche bol met gekleurde inhoud. Het ziet er een beetje bijzonder uit die blauwe kleur maar dat komt door de foto. Net als bij mij is er aan broer ook geen groot fotograaf verloren gegaan. Het is een jongetje dus. Hoe leuk is dat?

Dan is hier de foto van de nieuwe jurk. Ik liet al eerder stukjes van de stof zien want naaide ze op de stoel waar ik ook nu weer op zit. Het is weer hetzelfde model. Het draagt lekker en flatteert. Dit keer hartjesstof. Ik zie het een beetje als mijn uniform. De stof kocht ik bij de stoffenkraam in Sliedrecht. Je kunt daar naar de winkel gaan maar ook online bestellen werkt prima. Een paar jaar geleden stond er een kraam in Maassluis op de markt waar ik ook regelmatig naartoe ging. Of die er nog is, weet ik niet. Volgens mij was die kraam van de broer van de meneer van de stoffenkraamwinkel. Weer een jurk genaaid. Mijn streven is om elke maand een nieuwe te maken. Tot nu toe lukt dat goed.

Ik eindig dit blog met een nieuw ijsje. Wilco is een boerderij. Ze maken ijs van de melk van eigen koeien. In de zomer gaan we daar wel eens naartoe in de vooravond. Dit was een nieuw smaakje en de man probeerde het uit. Lekker fris was zijn mening. Kennen jullie de kikkertjes? Daar smaakt het naar. Ik moet bij het zien van deze kikkertjes altijd denken aan de tijd dat ik kantinedienst deed bij de voetbalclub van onze jongens. Zaterdagochtend was de leukste dienst. De kleintjes speelden dan hun wedstrijden. Regelmatig kochten ze dan een zakje snoep. En daar zaten dan ook deze kikkertjes in. Ik moest er even aan denken bij het zien van het ijsje. Tot zover het nieuw! Dagdag!

Van alles wat...

Vandaag wordt het weer erg warm. Misschien krijgen we wel een hittegolf de komende dagen. Die warmte is niks voor mij. Ik gedij het best bij een graad of 21/22. Maar goed, ik heb niks te kiezen en moet het er mee doen. Laatst stond ik voor het raam (de ruitjes zijn van het hor) en keek naar de mooie zonsondergang. Ik moet dan onwillekeuring altijd even aan onze vorige woonplaats denken. Want daar waar de zon ondergaat, daar woonden wij. In een oud huis waar het altijd lekker koel was in de zomer. Ik had dat huis zo graag meegenomen naar hier. Maar net als met het weer heb je daar niks over te zeggen. Komende winter zal ik weer blij zijn dat dit huis (wat nu zo warm is) goed geisoleerd is. Dan mopperen de mensen in de oude huizen en ben ik blij dat het hier wel meevalt. Ach, zo is er altijd wat nietwaar?

Hier in mijn werkkamer zit ik op een stoel die zeker al meer dan tien jaar oud is. Een afdankertje van de man. Hij zit nog steeds heel fijn maar de stof begon te scheuren. Precies aan de voorkant. Ik had het al eens vastgemaakt met wat borduurgaren maar het bleef scheuren.

Er waren nog wat stukjes stof over van de jurk die ik aan het naaien was en zo kwam het dat ik deze lapjes op de gaten naaide. Dat was nog best een lastig klusje want het viel niet mee om de naald weer omhoog te brengen. Eigenlijk moet je daar zo'n kromme tapijtnaald voor gebruiken en die heb ik wel ergens maar waar? Uiteindelijk lukte het en het ziet er zelfs wel vrolijk uit. De jurk zal ik laten zien als hij af is.

Het aardbeienseizoen in onze tuin ging op 9 juni van start. Mijn vader had de planten gepoot in het voorjaar en nu kwamen daar mooie (en lekkere) aardbeien aan. Niet heel veel maar we hebben er van gesmuld. Sommigen waren nog niet helemaal gekleurd maar om eerlijk te zijn was ik wat ongeduldig.

Als laatste een gezellige paardenfoto. Als ik in de ochtend naar mijn vader ga moet ik altijd om kwart voor twaalf weg want dan gaat hij eten in het nabijgelegen bejaardentehuis. Daar wijkt hij geen minuut van af. Als ik dan daar in de buurt naar de kringloopwinkel wil moet ik altijd een uur overbruggen want die gaat om 1 uur open. In dat uur kan ik dan prima een lekker broodje eten in het vakantiepark Molenlanden. Dat is zo ongeveer op de helft van de route. Mijn broertje werkt daar als dierenverzorger. Soms heb ik geluk en maken we even een praatje of drinken we samen even snel koffie. Soms is hij bezig en ga ik hem natuurlijk niet lastigvallen tijdens zijn werk. Dit keer trof ik buiten een gezellig tafreel aan. Twee vrolijke jongemannen met wat mooie paarden. Ze stonden klaar voor een rondrit met de gasten van het park. Zie het er niet gezellig uit? En eh... het broodje was super (zoals altijd) Dagdag!

De dorpsapp...

Never a dull moment hier in het dorp. En dus ook niet op de app. Zullen we eens een kijkje nemen en lezen wat er zoal gebeurde sinds de vorige keer? We beginnen met de nagekomen berichtjes van de braderie. Hoe gezellig het was en hoe fijn het was dat na twee jaar afwezigheid alles weer kon plaatsvinden. Het was inderdaad super. Ook voor ons nieuwelingen. Ik scroll verder... Iemand biedt een nieuwe kinderbeschermhoes voor een tablet aan. En even later zijn vrouw een speelgoedauto. Iemand vraagt om verhuisdozen. De plaatselijke makelaar heeft ze staan. Acht kunstof tuinstoelen vinden een nieuwe eigenaar. De boog voor de feestweek wordt geplaatst aan het begin van het dorp. Een uur lang kun je het dorp via deze kant niet in. Met vereende krachten wordt het ding neergezet. 4,5 meter hoog dus alle aanhangers kunnen er gewoon onderdoor. Iemand laat een wesp zien en vraagt zich af of het een bijenkoningin is. Het blijkt een hoornaar. En dan komen we bij de eerste foto. Dit fietsje staat al een paar dagen onbeheerd tegen het muurtje bij iemand. Als ik dan zo'n bericht lees schiet ik nog wel eens terug in mijn randstad modus. Hoe is het mogelijk denk ik dan.. Zo'n mooi fietsje en het staat er gewoon voor het pakken. Niemand doet dat dus en sterker nog iemand denkt zelfs te weten van wie het is.Super!

Er komt een aankondiging van het elf dorpenspel. Natuurlijk is ons dorp ook vertegenwoordigd. Er worden 10 sportieve jongens en meisjes gezocht. Tussen 10-13 jaar. Ook zijn er nog wat volwassenen/oudere jeugd nodig. Er wordt gevraagd om 10 meter grijze stucloper voor de playbackshow. Geen idee wat het is, maar het wordt gevonden. Post wordt verkeerd bezorgd maar na een foto op de app meldt zich de eigenaar. Zwarte schapen zijn op zoek naar prinsessenjurken. Huh? Is dit codetaal? Nee hoor, het dorp is tijdens het zomerfeest verdeeld in vijf stukken. Ieder stuk heeft een malle naam. Deze heten de zwarte schapen en zoeken voor de wagen van de optocht jurken voor de meisjes die verkleed gaan als prinses. Het feest nadert en de apps daarover nemen toe. Ik sla even wat over anders wordt het veel te lang hier. In het dorp hier verderop is het ook nog kermis en de Oekraiense gasten mogen van de kermisklanten overal een keer gratis in. Zo gaat dat hier. Even wat vertier en afleiding van de zorgen die er zijn.

En dan iets heel anders. We krijgen een dorpspomp. Er schijnt heel lang een pomp gestaan te hebben maar die is afgebroken of werkte in ieder geval niet meer. Het dorp heeft uit het dorpsfonds wat grond aangekocht en nu komt er dus een nieuwe. Zo fijn want er is hier nergens een tappunt en je wilt niet weten hoeveel waterflesjes ik al gevuld heb van klanten in de winkel. En ik niet alleen hoor! Naar de wc gaan is ook zo'n ding. Ik zag zelfs gisteren iemand zijn behoefte doen op de begraafplaats. Dat vond ik zo vies. Bel dan even aan bij iemand. De mensen zijn heel vriendelijk hier. Bah nee....

We scrollen verder... Stoelen worden aangeboden. Heel veel stoelen. Het lijkt wel of er een nieuw virus door het dorp waart. Een ik ga mijn interieur vervangen virus. De stoelen verwisselen heel snel van eigenaar. Er wonen nu drie maanden Oekraieners in ons kleine dorp en de coordinator legt verantwoording af. Heel duidelijk wordt uitgelegd waar het door de dorpelingen verzamelde geld aan besteed is. Tot op de cent is het verklaard en het comite krijgt daarvoor veel applaus. Nieuwe mensen worden toegevoegd aan de app. Sommigen wonen hier al jaren en jaren. Sommigen nog maar een paar dagen. Ik kijk verder...

De vragen voor het zomerfeest nemen toe. Nu weer voor een Jasmine pakje want het bestelde pakje uit China heeft vertraging. Gelukkig is dat snel geregeld. Ook worden er mensen voor achter de bar gevraagd in de feesttent. Voor het dorpsdiner kun je je niet meer aanmelden. Het zit mudjevol. Gelukkig waren wij er op tijd bij met aanmelden. Er wordt een schoenenrek aangeboden en ook dat is binnen een paar minuten van eigenaar verwisseld. Ik zie sommige berichten niet eens binnenkomen en lees ze later terug. En ben dan te laat om te reageren, haha. Nou ja! Geeft niks hoor. Spullen genoeg!

Als laatste heb ik, tussen de berichtjes van het zomerfeest door nog, een schoenenkastje gevonden. Ook dat heeft geen vijf minuten online gestaan. Weg was het! Het zomerfeest gaat nu echt bijna beginnen. De berichten vliegen je om de oren. In ga er snel over schrijven. Fijn voor de opslag op mijn arme telefoontje. Ik krijg steeds meldingen dat ik de limiet bjna bereikt heb. Voor nu laat ik het hier even bij. Tot de volgende keer. Dagdag!

Bloemen...

Het is zó fijn om bloemen te kunnen plukken uit de tuin en de boel binnen net zo fleurig te maken als buiten. Soms, heel soms, krijg ik een boeketje van iemand anders. Dat was dit keer het geval. Het was een dun bosje en in één vaas kwam het niet goed tot zijn recht. Daarom zette ik elke bloem in een eigen vaasje en werd het ineens een gezellig object op de keukentafel.

Het is gek, maar bloemen uit de tuin hebben iets vrolijks en gezelligs. Ik ben de mooie boeketten van de bloemist een beetje ontwend. Wat gaat dat snel, dat ontwennen. Ze zijn wel veel sneller verwelkt, die leukerds uit de tuin. Daarom vervang ik elke dag één bloem. De grote overvloed buiten past er mooi bij als je uit het raam naar buiten kijkt. De luiken zitten nog stevig dicht want oh oh wat was het een warme dag toen ik deze foto maakte.

Kijk dan! Is dit niet een lief bosje? Ik kreeg het van een klant. Geplukt uit haar tuin. Het geurt heel lekker in de woonkamer en ze stonden meer dan een week te stralen. Ik las ooit ergens dat dit de lievelingsbloemen van Koningin Juliana waren.

Deze bloemen groeien in de border bij een mevrouw hier in het dorp. Ik dronk koffie bij haar en dit was mijn uitzicht. Ik kon het niet goed in 1 foto vangen maar je krijgt een idee. Het was werkelijk prachtig en een lust voor het oog.

In diezelfde tuin, een stukje verderop, stond deze roos. De kleuren waren betoverend mooi en ik zette hem in gedachten al op het verlanglijstje. Helaas vond de man deze kleur afschuwelijk. We gaan eens zien hoe we dat op gaan lossen. Waarom ik in deze tuin was, vertel ik later. Oh, wat lastig moet dat voor jullie zijn. Dat ik in elk blog wel een keer zeg dat ik er later meer over zal vertellen. Ik moet echt de draad weer stevig oppakken. Anders haal ik de tijd nooit in.

Als laatste nog wat buitenbloemen. Deze klaprozen staan bij een huis aan de dijk. Tijdens mijn wandelingen kom ik er langs en het was leuk ze te volgen. Van de dikke knop naar de zaadbollen die ze uiteindelijk werden. Zomaar zo'n randje langs een muurtje en toch... ik hou d'r van. Overal bloemen hier, waar je ook kijkt. Heerlijk! Het is echt zomer.

Wandelen in juni...

Hallo, daar ben ik weer. Het is hier een drukte van belang op de hof (zoals ze dat hier zeggen). Wel een gezellige drukte hoor. We zijn veel buiten en werken in de tuin. Zo fijn dat we een mooie tuin hebben. We woonden altijd in grote huizen met kleine tuinen. Nu is het mooi in verhouding. Over hier en nu aan de hand is,vertel ik later. Nu eerst even terug in de tijd. Twee maanden om precies te zijn. Ja, ik loop gigantisch achter met schrijven maar dat zijn jullie intussen wel gewend toch? Ik vond nog wat foto's die ik met jullie wil delen.

Zoals deze van de vrijwel dode knotwilg. Die dus niet dood blijkt te zijn. Hij loopt weer helemaal uit. Ik had nog wat foto's van dichterbij maar die laat ik even voor wat ze zijn want anders kom ik nooit bij met schrijven, haha. Oh wat erg! Achter de boom zien jullie al wat aarde met hier en daar wat groens. Zullen we daar eens naar gaan kijken?

Hier zie je het wat beter. Ik denk dat het uien zijn of prei? Jullie weten dit vast beter dan ik. Een poosje later nam ik er nog een foto maar ook daarover later meer. Er staan ook wat wilde planten tussen. Zijn het bermbloemen? We zullen het gaan zien. Ik wandel hier vaak. Het is niet heel ver van ons huis. Meestal ben ik er in de vooravond want dan is het licht daar zo mooi. Op de foto zie je links een heel klein stukje rood dak.

Dat is het dak van de wijnboerderij annex BenB. Meneer is huisarts en mevrouw verzorgt de planten. Eindeloos lang zag ik haar snoeien. Soms maken we een praatje maar vaak ook loop ik (na een zwaai of een groet) lekker verder. Dit veld is naast het uienveld op de vorige foto. Ik ben een paar stappen richting de dijk gelopen. Wat ziet alles er hier nog lekker fris en groen uit!

Nog iets verder naar de dijk draai ik een beetje. Want dit is aan de linkerkant van de weg. Schuin tegenover de wijngaard en het uienveld. Het gras is net gemaaid en ligt te drogen. Oh, wat zou ik willen dat de heerlijke geur die er vanaf komt zou kunnen ruiken. Gemaaid gras maakt mij altijd zo gelukkig! Vers gebakken brood ook trouwens. Volgens mij was dit de tweede snee. Zo noem ik dat altijd. Geen idee of het in de rest van Nederland ook zo genoemd wordt.

En dit is dan de weg als ik me omdraai en bijna aan de dijk ben. Halverwege rechts (waar de zon schijnt) het gemaaide gras en aan het einde links de wijngaard en daarna de uien op de hoek. Ik ben nu onder aan de stoep. Zo heb je een mooi overzicht. Oh en links zie je het vlechtwerk van takken wat ik volgens mij ook wel eens hier heb laten zien. Voor nu laat ik het hierbij want ik hoor mijn aardbeienmannetje het pad oprijden. Hij heeft weer heel veel bij zich. Ook daarover later meer. Dagdag!

De knoepert...

Vandaag wil ik jullie even meenemen naar mijn verjaardagscadeau. Herinneren jullie je nog dat ik een boomgaard voor mijn verjaardag kreeg? Ik ben er nog steeds zo blij mee. De frambozenstruiken zijn voor de helft doodgegaan. Geen idee waarom. Uitval heb je altijd. Maar zoveel is toch best bijzonder. Nou ja, we zullen de volgende keer maar een ander soort neerzetten. Misschien is daar meer succes mee te behalen. Hier en daar komt er een bloemetje in, dus wie weet... De bramen doen het wel goed en dat is fijn. Want ik heb echt zin in bramensap. Jummie!

De blauwe bessen doen het ook goed. Drie struikjes met lekkers begint al heel voorzichtig te kleuren. Het oranje snoer is van de man. Die was daar net aan het grasmaaien ;-) De kruisbessen vertonen niet veel actie maar dat geeft niet. Laat ze maar lekker wennen aan hun nieuwe plekje.

We lopen even terug de tuin in. Meer naar het huis toe want ik wil jullie het bloemenperk even laten zien. Ik maakte deze foto op 31 mei. Alles was nog fris groen en groeide als een malle. In een van de volgende blogs laat ik jullie zien hoe hard het daarna ging. Hier was de man net klaar met maaien. Zien jullie het? Rechts?

Na de twee groene foto's met weinig kleur lopen we even een stukje verder. Naar de zijkant van het huis. Deze pot moet nog overnieuw gevuld. De plant met munt groeit lekker door maar dat laten we even voor wat het is. Zien jullie wat er nog meer op de foto staat?

Zullen we ze eens van dichtbij bekijken? Het zijn... tadaaaaa... mijn nieuwe laarzen De oude waren helemaal doorgesleten op de zolen en ik kreeg natte voeten. Terwijl laarzen meestal de functie hebben om je voeten droog te houden toch? Ze zijn leuk hè? Toen ik bij de boerenbond was voor stokken en netten (voor de aardbeien) zag ik ze staan. In blauw en rood. Natuurlijk koos ik voor rood. Mijn voormalige lievelingskleur. (de nieuwe is groen) Als ik dan langs mijn auto loop.... haha. Nee grapje. Ze passen goed en zitten lekker. Ik moet er even aan wennen dat ze wat lager zijn maar dat komt vast goed.

En dan nu de titel van dit blog. De knoepert! Wat is een knoepert zullen jullie je afvragen? Nou, dat is een hoorntje met daarin drie bolletjes vanilleijs, met daarop een berg slagroom en wat lekkere aardbeien. De man is er dol op en na een dag hard werken in de tuin in de hitte heeft hij wel een knoepert verdiend. Ik kon er nog net een foto van maken voor hij de eerste hap nam. Hier niet ver vandaan is een boerderij waar de melk van hun eigen koeien meteen verwerkt wordt. Zo lekker! En de mensen daar zijn superaardig. Als je na het avondeten daarheen rijdt, kom je de boer zelf tegen en maak je een praatje met hem. Zelf eet ik geen ijs want ik heb een lactose intollerantie. Sorbetijs vind ik niet lekker. Gelukkig hebben ze er ook goede koffie :-)