De boomgaard...

Vroegûh, als kind, wilde ik boerin worden. Dol op dieren en de natuur en koeien... ik was verliefd op alle koeien met hun prachtige ogen. Maar helaas, het feest ging niet door. Mijn oma deed nog zo haar best om me aan haar buurjongen (een oudste boerenzoon) te koppelen maar hij zag me niet staan. Wat een verdriet. Uiteindelijk werd het een jongen van de Boerenleenbank. Dichterbij de boerderij kwam ik niet. Ik greeg er geen spijt van hoor, we zijn nog steeds bij elkaar. Maar toch... het bleef kriebelen. Als ik nu langs landgoed Mariënwaerdt kom en ik zie de Lakenvelders (koeien) grazen, moet ik gewoon even stil blijven staan. Natuurlijk waren er altijd veel dieren in mijn leven maar de plannen werden bijgesteld een veeboerin werd ik niet. Kon ik dan misschien geen mini fruitboerin worden? Hmm, dat was eigenlijk best een goed idee. Ware het niet dat ik nooit in een huis woonde waar de tuin groot genoeg was. Wel altijd grote huizen maar nooit grote tuinen.

Tot we hier in het mooie dorp neerstreken. Inmiddels had ik de nodige mankementen aan het lijf en in het hoofd overleefd en ge-eindigd met minder energie dan destijds was ik genoodzaakt de plannen wat bij te stellen. Het moest allemaal wat bescheidener aangepakt worden. Ik keek eens om me heen en zag een mooi stukje gras waar eingenlijk niks mee gedaan werd. Als ik daar nou eens wat fruitbomen?struiken neer kon zetten? Zou dat niet een heel mooi idee zijn? Ik overlegde met de man. Hij vond het prima zolang hij het gras maar zonder al te veel hindernissen kon blijven maaien. Daarna overleg met de buurman. Hij heeft jaren ervaring met fruit. Zou het kunnen op die plek, vroeg ik hem. Ik denk het wel, was zijn antwoord. Daarna overlegde ik met de hovenier. Wat denk jij er van vroeg ik hem. Volgens mij kan dat wel hoor. Gewoon proberen.

Zijn mannen gingen aan de slag en maakten een mooi stukje grond vrij. De palen werden geslagen en de draden gespannen. De man kwam uit zijn kantoor naar beneden en keek het allemaal eens aan. Ambitieus!! was wat hij zei. Je bent wel ambitieus. Waarom meteen zoveel? Ik wist het eigenlijk ook niet maar ach. De buurman kwam een kijkje nemen en moest lachen. Jij houdt niet van half werk dame. Nee, zei ik.... als je het doet, dan maar meteen goed. De mannen van de hovenier kozen de praktische kant. Ach, elke dag even een rondje maken om te plukken, dat valt best mee. Toch moest ik die avond wel even terugdenken aan wat zij zeiden. Is het een mannendingetje om tegen te houden en bezwaren te zien? Of was ik echt te ambitieus? Afijn, het was nu te laat en tijd voor stap twee.

Stap twee was dat de planten gekocht moesten worden. De buurman wist een adresje waar ze me konden helpen. We reden naar zijn 'geheime' adres ergens diep in de Betuwe. Daar waar de kwekers van goed fruit wonen. Een alleraardigste jongeman hielp me orde aan te brengen in mijn gedachtegang. De buurman, die bij me zou blijven, was allang uit het zicht verdwenen. Op zoek naar iets leuk voor zijn eigen tuin (lees: een appel of perenboom die hij nog niet heeft in zijn boomgaard) De jongeman temperde mijn enthousiasme en uiteindelijk kwamen we tot een mooi pakket. De achterste rij en het dichtst bj de kerk bestaat uit twee soorten frambozen. De voorste rij bij het pad is voor de helft met bramen (met doornen) en de andere helft blauwe bessen, rode bessen en kruisbessen. Die laatste doen me aan vroeger denken en in mijn herinnering worden ze steeds lekkerder. Ik heb ze in geen jaren gegeten. Met mijn allerliefste hartenvriend van vroeger aten we handenvol. Zoete herinneringen aan een prachtige jeugd komen nu boven. Terug naar nu!

Nadat de buurman teruggevonden was, reden we tevreden naar huis. Hij had ook wat leuk spul gevonden. Halverwege huis dronken we koffie en keken we elkaar tevreden aan. Wat een goede besteding van de ochtend. We proostten met ons koffiekopje. Het echte werk begon toen pas. Dat wist ik toen nog niet, maar hij al wel, haha. Het kostte wat energie maar toen stond aan het eind van de middag de grond vol met armetierige sprietjes. Veel te weinig dacht ik toen. Veel en veel te weinig. Het komt goed, zei de man. Het komt goed, zei de buurman, het komt goed zei ook de hovenier. En dat kwam het ook. Regelmatig liep ik met mijn gieter vol regenwater naar mijn Boomgaard en oh wat was ik trots. In de herfst van mijn leven was ik toch zomaar ineens een beetje boerin geworden. Fruitboerin welliswaar maar toch...

..Niet alle takken hebben wortel gevat. Vooral degenen links op de foto hebben het moeilijk maar meer dan 80% is aangeslagen. Er kwam bloesem en heel voorzichtig komt er vruchtvorming. Zo stoer. De kleine jongen heeft me al beloofd te helpen met de pluk. Hij kan me alleen niet verzekeren dat er ook niet heel veel opgegeten gaat worden. Zó schattig! Mijn hele familie spaart potjes en flessen voor me. Ze staan te glimmen en blinken in de kelder tot ze gevuld gaan worden met jam. Wat een feestje zal dat zijn. Het is nog lang niet zover maar het begin is gemaakt. Een lang gekoesterde wens is in vervulling gegaan.

Lente en zo meer...

Zo, langzaamaan ben ik aan het inhalen met het schrijven op het blog hier. Het was even een afweging of ik niet gewoon een stuk over zou slaan en dan 'live' te gaan schrijven maar nee, het is veel te leuk om alles nog een keer te beleven via het zien van de foto's en het vertellen erover. Zo maakte ik deze collage in zwart wit. Ik weet niet of dat wel eens eerder verteld heb hier, maar ik maak deze collages in de extra boeken die je bij Flow magazine krijgt. Je vindt ze momenteel in alle kringloopwinkels. Veel mensen weten niet wat ze er mee moeten en geven ze weg. Laatst kreeg ik nog een stapeltje van mijn zusje. Hier, neem jij ze maar, zei ze. Ik weet niet wat ik er mee kan en het zijn er zo veel. Ik weet dat jij ze goed kan gebruiken en dat is zo. Voor mij is het een prettig formaat om in te werken en dat doe ik ook met grote regelmaat zoals jullie weten.

Natuurlijk zit ik niet de hele dag te plakken en knippen maar maak ik ook nogal eens een wandelingetje. En oh oh, wat een feestje is dat in deze tijd van het jaar. De lente is echt begonnen en de bloesem bloeit uitbundig. Nog maar even geleden was dit nog een kale boom en kijk nu toch eens. Mooi hè? Je zal er maar langs mogen lopen. Geluksvogel dat ik ben. Aan het eind links op de foto zie je een paar bankjes staan. Daar kunnen vermoeide wandelaars of fietsers genieten van het uitzicht. Geloof me.... er wordt gretig gebruik van gemaakt.

Zullen we de bloesem eens van dichterbij bekijken? Niet een superscherpe foto want ik kon niet dichterbij komen en mijn telefoontje is ook al op leeftijd maar toch... Is niet elke bloem een klein schilderijtje? Als ik toch eens kon schilderen... helaas helaas verf en ik gaan niet goed samen. Zie je ook de bast van de boom? Het lijkt wel een beetje op de huid van een olifant, vind je niet?

Weer een paar collages. We hoppen van de hak op de tak in dit blogje. Ik weet niet wat het is maar met geel werken ligt me niet goed. Het is altijd worstelen en rommelen en zelden worden de collages zoals ik wil. Ik geef daar niks om hoor. Het leven zelf is ook niet elke dag hetzelfde. Gelukkig is geel wel een vrolijke kleur.

En dan de laatste foto alweer.... maar wat mij betreft wel de leukste om te laten zien. Want tadaaaaa! De geulen zijn gegraven, de palen geslagen, de draden getrokken. De boomgaard is klaar om ingeplant te worden. Rechts staan ze in de beschutting van de kerk. In de zomer geeft deze muur nog tot in de avond warmte af. Links is het grint van de oprit naar ons huis. De heg is hier nog bruin, maar inmiddels uitbundig groen. Linksbovenaan de foto kun je nog net de mooie honderd jaar oude leilinden van de buren zien. Nu inmiddels ook weer vol in het blad. Ze zijn prachtig en passen bij de oude Betuwse boerderij waar zij in wonen.

Twee keer elf meter fruit. Wat. Een. Feestje zal dat straks zijn. En wat een werk om alles te plukken en verwerken ( zeggen de man, de buurman en mijn vader dan) Ik heb er zo heel veel zin in.. Dit was net voor het weekend gerealiseerd. De maandag daarna ben ik naar een kweker gegaan om planten te kopen. Daarover in een volgend blog wat meer. Tot dan! Dagdag!

Wensen worden vervuld...

We schrijven eind maart. Ik maak een wandeling over de dijk. Het is aan het einde van de middag en ik ben alleen thuis. De man eet vanavond ergens anders en ik heb de tijd aan mezelf. Wat wordt alles al weer mooi groen en wat is het toch fijn om hier te wandelen. En kijk de magnoliaboom toch eens... Het liedje van Danny Vera popt op in mijn hoofd en omdat ik toch alleen ben hier, neurie ik wat voor me uit. Het doet me denken aan de coronatijd die achter ons ligt. Maar ook doet het me denken aan de begrafenis van de 22 jarige jongen uit Rosmalen die door een meisje van 17 jaar doodgestoken is. De jongen ligt hier op de kleine begraafplaats in het dorp begraven. Naast zijn opa waar hij zoveel van hield en die hier in het dorp woonde. Tijdens het moment bij het graf werd dit lied gespeeld. Ik zie zijn hoogzwangere vriendin en zijn moeder nog staan. Zo verloren en Zo jong...

Twee dagen later gaat een wens in vervulling. Ik krijg een boomgaardje voor mijn verjaardag! Geen sieraden, parfum of diner. Nee, ik wil een rijtje bomen. De hovenier heeft twee stroken uitgegraven. Ieder elf meter lang en 50 cm breed. Ik herinner me nog het moment dat ik de foto nam. Puur geluk was dat. Ik wilde dit al zo graag en zo lang en nu kwam mijn wens uit. Een echte boomgaard. Welliswaar met fruit, maar toch!

Weer twee dagen later kwam de schilder. We hadden ons erg op zijn komst verheugd want het was hoognodig het huis een likje verf te geven. Ladders werden uitgeladen, grote rubberen matten neergelegd en wel precies voor de ingang van mijn winkeltje. Tot slot werd er een hoogwerker uitgeladen. Daarna verdween de schilder weer. Maarrrr, met de belofte dat hij volgende week terug zou komen. Hoera!

Weer twee dagen later was ik jarig en kon ik dat weer als vanouds vieren. We hielden het desondanks nog bescheiden, zo net na corona, maar iedereen die me lief was, was er. Mijn oude vadertje, broertje en zusje met hun partners, de kinderen, de kleintjes. Het was zó fijn om voor iedereen te zorgen en ze te verwennen. De bloemen stonden overal. Zelfs in de hal. Deze bloemen (mijn lievelings) kreeg ik van de buurvrouw. De hal ziet er hier gezellig uit. Lekker vol. Ik heb namelijk twee piano's op dit moment. Een staat er in de hal en de andere in de woonkamer. Ach ja... De ranonkels waren trouwens heel vers, want ze stonden wel twee weken te shinen.

Jongste zoon stuurde filmpjes van de kleintjes waarop ze voor me zongen. Zelf had hij een mooie wens waar ik van moest huilen en aan het eind van de dag, beeldbelden we nog even samen. Even een moeder zoon momentje. Hij blijft toch mijn kleintje hè ;-) Ja, het was een fijne dag waar ik met genoegen op terugkijk. Fijn dat alles weer normaal begon te worden. En zó dankbaar dat we er allemaal nog zijn.

Natuurlijk maakte ik ook nog wat collages in mijn plakboek. Jullie hebben inmiddels vaak genoeg gelezen hoe fijn ik dat vind om te doen. Dit keer waande ik mezelf als het meisje met de feesthoed en de vlinder op de linkerbladzijde. Met dit blog ben ik aan het einde gekomen van de maand maart. We slaan de bladzijden om en beginnen volgende keer aan de maand april. Langzaam maar zeker vind ik mijn ritme van schrijven weer een beetje terug! Dagdag!

Toen en nu...

Zo langzaamaan komen de man en ik in een fase van ons leven dat we meer achter ons hebben aan geschiedenis dan dat er voor ons in het verschiet ligt. Dat is de constatering van een feit. Niet meer en niet minder. Het is ook een leeftijd waarop alle dingen die nu gebeuren, al eens eerder gebeurd zijn. Oorlogen, de dalende koopkracht, de regering, eigenlijk is het een herhaling van wat eerder was. Misschien in een ietwat andere vorm, maar toch... We hebben weinig van sommige situaties geleerd want blijven keer op keer dezelfde fouten maken. (We is ook wij in dit geval) Aan de andere kant is er op deze leeftijd de geruststelling dat je weet dat het uiteindelijk allemaal weer goed komt. Misschien niet op de manier zoals jij het graag gezien had, maar net wat anders en ook goed.

Ik moest daar wat over nadenken toen ik de rietdekkers bezig zag. Er zijn hier redelijk wat huizen met rieten daken en de rietdekker wordt hier nogal eens gesignaleerd. Nog steeds gebruiken zij vrijwel dezelfde gereedschappen als de generaties voor hen. Hun ambacht is door de jaren heen niet veel veranderd. We gebruiken ze nu een steiger in plaats van een ladder. Toen was het bijna als nu. Wat is het trouwens mooi om te zien hoe ze zo'n mooie strakke rand maken op het dak. Echt een serieus ambacht. En wat mooi dat het nog steeds stand houdt in de tijd van nu.

Ik maakte een plakwerkje. Zoals veel vrouwen en mannen dat generaties lang voor mij ook deden. Papiertjes uitknippen, sorteren en vastplakken. Precies als toen. Ooit heette dat decoupage. Er werden kasten mee versierd of boeken. De lijm werd gemaakt van beenderen. Nu gebruik ik een lijmstift en plak ik in een boekje. Maar nog steeds is het principe hetzelfde. Toen en nu.

Nadenken over dingen is wat zo fijn is aan dit plakken. Zouden de mensen toen hetzelfde nagedacht hebben over dingen tijdens het knippen en sorteren? Ook toen waren er oorlogen, tegenvallende oogsten, perioden van droogte en overvloedige regen. Ook toen waren er mensen die ontevreden waren over hen die boven ze gesteld waren, net als nu.

Over vroeger gesproken: mijn broertje stuurde me deze foto. Hij was hem tegengekomen in een boekje. Is dat niet je schoonmoeder vroeg hij. Ze was het inderdaad. Het tweede meisje van links. Ze hangt half op haar fiets. De foto is genomen in het tweede jaar van de oorlog. En ook nog wel door een Duitse soldaat. Ze mocht geen afdruk hebben van de foto van haar moeder en was daar jarenlang boos over. Uiteindelijk kwam de foto toch in het boekje terecht. Later in de tijd, bleek dat allebei haar broers verstopt zaten op de boerderij in de buurt. Ze moesten naar Duitsland om te werken maar doken onder. Haar moeder bracht krantjes van het verzet rond (in de kinderwagen waar haar babyzusje in lag) en haar vader was actief in het verzet. Logisch dat de moeder geen enkel contact met de Duitsers duldde. Ook al was het voor een onschuldige foto. Wist zij veel. Ze was een jong meisje en pas aan het einde van de oorlog werd het wat duidelijker voor haar. In de tijd dat er rijen en rijen hongerige mensen kwamen uit de grote stad en zij iedereen eten probeerden te geven. De fiets waarop ze leunt heeft ze altijd gehouden. En er heel veel kilometers op gefietst. Tot het echt niet meer ging. De fiets van toen ging mee naar de tijd van nu en staat in de schuur bij een van haar kleinkinderen.

Het is rustgevend om in deze hectische tijd te wonen in dit vredige dorp. Waar de jaargetijden het ritme bepalen. De bomen worden gesnoeid in de winter, de grond geploegd en dan is het wachten op de lente. De bloesem komt aan de bomen, de grond ingezaaid en dan kan alles weer gaan groeien en na een zomer vol zon kan er geoogst worden. Zoals het toen ging, is het gebleven. Er was een oorlog, het werd vrede. Er waren misoogsten, maar ook goede jaren. Zo zal het altijd gaan. En dat is fijn om te weten als de paniek weer toeslaat. Als we niet meer weten welke kant het op moet. Veel mensen mopperen over het ouder worden. Ik zie het als een verrijking. De rust van de levenservaring geeft dat we moed hebben om het vol te houden.

Alles komt bij elkaar...

Alles in dit blogje heeft verband met elkaar. We moeten er wel even voor terug in de tijd. En wel naar 17 maart j.l. Toen vond een van de bezoekers ,van de speeltuin hier in het dorp,een kist met geld. Welliswaar een heel klein kistje maar toch... Het bericht werd gedeeld op de dorpsapp en de gedachte was dat de eigenaar snel gevonden zou zijn. Maar nee, niemand meldde zich. Tenminste niet in het openbaar. Ik zal voor de zekerheid de vindster daar nog eens naar vragen maar ik heb er nooit meer van gehoord. Het leek er al een poosje te liggen. Het geld en het doosje zelf zijn behoorlijk verweerd (noem je dat zo?)

De vondst van het geldkistje speelde zich ongeveer af rond de tijd dat de ooievaars op zoek waren naar een geschikt nest. Het lijkt tussen de bomen te staan maar dat is niet het geval. Het staat open en bloot in het midden van een stuk weiland. De bomen die je op de foto ziet, zijn wat meer naar de weg en staan inmiddels vol in het blad. De vindster van het geldkistje woont op een paar meter afstand van het nest. Zaterdag zag ik de ooievaar nog rondcirkelen. Ik denk op zoek naar eten. Het blijft een prachtig gezicht hoe ze gebruik maken van de thermiek. De foto is tijdens een avondwandeling gemaakt. Vandaar de blauwe kleur.

Het nest was nog niet helemaal af en er werd dankbaar gebruik gemaakt van het riet dat gebruikt werd voor het maken van een nieuw dak op een van de huizen aan de rivier. Het waaide nogal en het losse riet waaide ook richting de rivier. En daar weten de ooievaars de weg. Ik zag een van hen met vier of vijf van die lange sprieten in de bek opstijgen. Het was indrukwekkend. Zo helpen de ooievaars ook een beetje met opruimen. Het dak is inmiddels af en heel mooi geworden.

Een paar dagen voor zaterdag 19 maart kwam er een oproep op de app of er wat mensen wilden helpen met het klaarmaken van het terrein aan het begin van het dorp. Er moest een waterleiding aangelegd, gas en wifi want in de week daarna zouden 5 stacaravans geplaatst worden. 20 vrouwen en kinderen kwamen hier wonen. Gevlucht voor de oorlog in Oekraïne. Het was geen enkel probleem om gastgezinnen te vinden voor de eerste opvang hier in het dorp. De meesten in een gastenverblijf, maar ook mensen die gezinnen in huis opgevangen hebben. Daar zijn de caravans voor. Het terrein was snel gevonden. Een mooi plekje tussen de bloeiende fruitbomen. De mannen (en 1 vrouw) ook. Ik heb ze maar een beetje onherkenbaar gemaakt want ja... Inmiddels staan de caravans er. De kinderen gaan naar de dorpsschool en ik heb het gevoel dat de dames en 1 heer hier altijd gewoond hebben. Waar een klein dorp groot in kan zijn. Het gaat hier allemaal zo soepel. Het geld om de stacaravans aan te kopen komt uit de dorps-pot. Daar betaalt iedereen een vrijwillig bedrag aan en worden dit soort dingen van gedaan. Misschien is de inhoud van de geldkist ook wel gedoneerd. Wie weet! Een van de andere ooievaarsnesten waar door de vogels uit gekozen kon worden,staat trouwens ook op ditzelfde terrein. Misschien dat de vogels daarom kozen voor het andere nest. Meer rust voor hun aankomende kleintjes.

Terwijl de mannen bezig waren met het klaarmaken van het terrein werd er nog een oproep gedaan op de app. Of er nog mensen waren die wat verhuisdozen over hadden? Nou, die had ik. Ik bracht ze naar het dorpshuis en daar trof ik onderstaande situatie aan. Heel veel rekken vol met kleren. Daar hadden de Oekrainers de dag ervoor kunnen shoppen. Alles hing op soort en kleur. Wat fijn om als je niks hebt, zo weer wat te kunnen kiezen en je weer een beetje mens te voelen. Er waren paskamers, er was een speelhoek, er waren cadeaubonnen om nieuw ondergoed en toiletartikelen te kunnen kopen. Koffie natuurlijk en lekkere appeltaart. Er werden contacten gelegd maar ook veel gehuild en geknuffeld. Want wat een toestand. Sommigen hadden al zoveel meegemaakt. En wat een overgang zal het voor ze geweest zijn. Van de horror naar dit lieve kleine dorp met de welkomsbloesem.

Ik bracht dozen en er werd me meteen gevraagd of ik mee wilde helpen met opvouwen van de kleding die overgebleven was. Dit was om kwart voor twaalf en ze waren om tien uur al begonnen met vouwen. Kun je nagaan hoeveel er nog was. Natuurlijk hielp ik mee en na een paar uur was alles weg. En dat was maar goed ook, want de fanfare had de tafels nodig om bladmuziek uit te zoeken voor aankomende optredens. Een paar van de vouwdames schoven ook daar aan maar ik vond het welletjes. Na een paar uur jassen vouwen kon ik mijn armen niet meer omhoog tillen. Laat staan die zware bladmuziek optillen, haha. Nee, grapje. Het dorpshuis is niet groot maar je staat er versteld van hoe multifunctioneel het is en hoeveel activiteiten er plaatsvinden. De ooievaars, de vluchtelingen, het riet, het geld, het dorp, de mensen met hun grote hart... op de een of andere manier paste het allemaal in dit blogje. Waarvan akte! Ik ga de was ophangen. Dagdag!

Inspiratie...

Elizabeth, schreef als reactie op mijn vorig blogje, wat over inspiratie. Ik dacht daar nog eens over na terwijl ik de badkamer schoonmaakte. Ja, dat moet ook regelmatig gebeuren en zeker na logeerpartijen van de kleine dametjes. Die hebben hele lange haren en afijn... Inspiratie dus. Waar haal ik mijn inspiratie om dingen te maken vandaan? Dat kan zo verschillend zijn. Eigenlijk staan die antennes de hele dag onbewust aan bij mij. Als ik een wandeling maak en deze bloemetjes zie in de heg waar ik op dat moment langsloop...

... Als ik stof uitzoek voor een nieuwe jurk. Nu eens niet in zwart/wit maar in blauw. Het hele dorp zal er over spreken, haha want je kunt mij uittekenen in zwart/witte jurken. Altijd hetzelfde model. Het is mijn uniform roep ik altijd. Nu een keer blauw... Ik heb nu al voorpret!..

...ik maak een foto van wat er nu voor mijn neus staat. Ook daar krijg ik inspiratie van. En zin om er mee aan de slag te gaan...het zijn zomaar kleine dingetjes die door de dag heen langskomen. Dingen die me blij maken. Mijn kleine eiland in de enorme wereld waarin op dit moment zoveel dingen gebeuren waar ik geen raad mee weet. Situaties waarbij ik me machteloos voel en klein. Die dus niet inspireren. Waarom honger, waarom oorlog, waarom waarom waarom? Ik heb er genoeg gedachten over en oplossingen ook. Maar wie ben ik? Een ieniemienie klein mensje in een nog kleiner dorp. Weggestopt achter een dijk en een kleine rivier? Het enige wat ik kan doen is goed zijn voor de mensen in mijn omgeving en veel van ze te houden. En als iedereen dat nou doet komt het misschien goed. Maar dat is te naiëf gedacht, ik weet het. Het houdt me bezig...

En als me dat zo bezighoudt en ik te veel in mijn hoofd zit en op slot dreig te gaan, val ik terug op de basis. Het plakken van papiertjes in een boek of maak ik een wandeling. Dan gaat de storm weer liggen, wordt het rustiger van binnen, zet ik dingen op een rijtje en komt de inspiratie terug. Genoeg hierover. Ik ga een leuke foto laten zien. Niet al te scherp want ik moest behoorlijk inzoomen met mijn oude telefoontje.

Deze foto maakte ik op 17 maart. Eigenlijk fotografeerde ik de boom. Het leek of er geen leven meer inzat; zo kaal en stakerig. Zie je de ooievaars? Ze werden die dag voor het eerst gesignaleerd in het dorp en probeerden verschillende nesten uit. Op de dorpsapp werden ze steeds ergens anders gespot. Uiteindelijk maakten meneer en mevrouw hun keuze. Het werd echt een enig plekje. Strategisch en lekker dicht bij de voedselvoorziening in de uiterwaarden.

In de jaren zeventig werd de ooievaar met uitsterven bedreigd en kwam er een plan deze vogel te redden. Het ooievaarsdorp Het Liesveld werd opgericht. De liefste van alle mannen woonde er naast. De ooievaars werden zijn buren en hij werd af en toe gek van hun liefdesleven (met geklepper) haha. Nu zijn er weer genoeg exemplaren en staat de vogel niet langer op de rode lijst. In augustus gaan de meesten naar Zuid-Afrika. Wij melden dat dan aan de kleine jongetjes van onze jongste zoon die daar woont. Dan zeggen we: alle kikkertjes in ons land zijn op, we sturen de ooievaars naar jullie. Grappig is dan altijd dat na verloop van tijd de jongens zeggen dat ze gezien zijn. Zo'n vrolijk moment is dat. Eenvijfde van de vogels blijft gewoon hier maar dat weten zij nog niet, daar zijn ze nog veel te klein voor. Ik ben helemaal afgedwaald van mijn onderwerp zie ik. Inspiratie komt van overal en nergens en om Elizabeths' vraag in de vorige reactie te beantwoorden... het huis krijgt een hele andere kleur. Maar daarover later meer. Tot de volgende keer. Heb het goed. Dagdag!

Kleuren en zo meer...

Over een poosje wordt ons huis geschilderd aan de buitenkant en dat is hard nodig. De blauwe kleur die er nu opzit is verkleurd tot een blauw paarse kleur en de lichte kleur is juist een soort van lichtgrijs zand geworden. Tijd voor een schilderbeurtje daarom maar. Maar wat voor kleur kies je? Als het goed is, kijk je er toch minstens een jaar of vijf naar en dan moet het wel naar je zin zijn toch? Ik denk dat we wat moois hebben gevonden. Maar echt zeker weten we dat pas als de kleur er ook echt opgeschilderd wordt. We gaan het zien t.z.t.

Ondertussen vond ik deze vaas. Hij zit helemaal vol met vlinders en is vrij groot. Toen de buurman hier een paar weken geleden met een bos forsythia takken voor de deur stond vond ik dat precies de goede match. Ik zette ze zolang even in het winkeltje om de boel daar wat op te fleuren en kreeg er veel commentaar op. Het bleken de kleuren van de vlag van Oekraïne te zijn. Nou, dat was mij niet eens opgevallen (hoe kan dat toch hè). Maar goed. De bloemen vielen uit en de takken werden groen. Dat gaf weer een heel ander effect. Daarna kwam een buurvrouw perentakken brengen. Die staan er nu in. Een heel laat soort peren. Ik leer steeds meer over vruchtbomen en hun bloei en groeitijd. Over een paar jaar weet ik het vast allemaal. Nu nog even dooroefenen ;-)

Verder wilde ik zelf bloemen maken. Ik speelde al een tijdje met dat idee. In een grijs verleden deed ik dat ook al eens en zag daar een foto van terug op een of andere site. Je maakt dan pompons, steekt daar een plantenstokje door en zet ze in een vaas. Het geeft een leuk effect. Maar waar had ik de pomponmakers ook al weer opgeborgen. Ergens hier in mijn werkkamer? Op zolder in een van de vele vele onuitgepakte verhuisdozen? Na heel lang zoeken bleken ze dichterbij dan gedacht. Ik had ze waarschijnlijk al eens eerder gezocht en gevonden en weer opgeruimd.Gelukkig vond ik ook veel andere spulletjes die ik niet zocht maar me wel weer op ideeën brachten. Zo was de zoektijd geen verloren tijd.

Maakte ik ook nog collages? Jazeker deed ik dat. Hier zie je ze. Aan de linkerkant veel vrouwen. Ik vond de tekst er wel bij passen. Vrouwen kunnen soms zo hard zijn naar elkaar. Rechts de makke van mijn leven. Te veel dingen zijn er om nieuwsgierig naar te zijn. Er is nog zoveel te ontdekken in het leven. Het zit me wel eens dwars maar meestal vind ik het Heerlijk! Ik moet er niet aan denken om op de bank te zitten en me te vervelen.

In de kast op mijn werkkamer staat een bakje met uitgeknipte quotes. Het is leuk om daar wat doorheen te rommelen als ik een collage gemaakt heb. Deze past erg goed bij mij vinden de mensen om me heen. Het is niet iets wat ik nastreef en ik ben er zelfs niet trots op maar het is. Wat dat betreft lijk ik veel op mijn vader. Die heeft dat ook. Hij is er 88 mee geworden, dus ik maak me er niet al te veel zorgen over.

De laatste foto vond ik nog in mijn fotomapje. Ik maakte hem op 13 maart j.l. Het blijft nog steeds weer een wonder hoe de natuur zich steeds ontwikkelt. Als ik elke dag een foto zou maken van deze boom, zou het elke dag een totaal andere foto kunnen zijn. Het is zo bijzonder en zó fijn om daar elke dag tussen te mogen lopen en genieten. En dat is precies wat ik nu ook weer ga doen. Een wandeling maken op de dijk. Tot de volgende keer. Dagdag!