Alles komt bij elkaar...

Alles in dit blogje heeft verband met elkaar. We moeten er wel even voor terug in de tijd. En wel naar 17 maart j.l. Toen vond een van de bezoekers ,van de speeltuin hier in het dorp,een kist met geld. Welliswaar een heel klein kistje maar toch... Het bericht werd gedeeld op de dorpsapp en de gedachte was dat de eigenaar snel gevonden zou zijn. Maar nee, niemand meldde zich. Tenminste niet in het openbaar. Ik zal voor de zekerheid de vindster daar nog eens naar vragen maar ik heb er nooit meer van gehoord. Het leek er al een poosje te liggen. Het geld en het doosje zelf zijn behoorlijk verweerd (noem je dat zo?)

De vondst van het geldkistje speelde zich ongeveer af rond de tijd dat de ooievaars op zoek waren naar een geschikt nest. Het lijkt tussen de bomen te staan maar dat is niet het geval. Het staat open en bloot in het midden van een stuk weiland. De bomen die je op de foto ziet, zijn wat meer naar de weg en staan inmiddels vol in het blad. De vindster van het geldkistje woont op een paar meter afstand van het nest. Zaterdag zag ik de ooievaar nog rondcirkelen. Ik denk op zoek naar eten. Het blijft een prachtig gezicht hoe ze gebruik maken van de thermiek. De foto is tijdens een avondwandeling gemaakt. Vandaar de blauwe kleur.

Het nest was nog niet helemaal af en er werd dankbaar gebruik gemaakt van het riet dat gebruikt werd voor het maken van een nieuw dak op een van de huizen aan de rivier. Het waaide nogal en het losse riet waaide ook richting de rivier. En daar weten de ooievaars de weg. Ik zag een van hen met vier of vijf van die lange sprieten in de bek opstijgen. Het was indrukwekkend. Zo helpen de ooievaars ook een beetje met opruimen. Het dak is inmiddels af en heel mooi geworden.

Een paar dagen voor zaterdag 19 maart kwam er een oproep op de app of er wat mensen wilden helpen met het klaarmaken van het terrein aan het begin van het dorp. Er moest een waterleiding aangelegd, gas en wifi want in de week daarna zouden 5 stacaravans geplaatst worden. 20 vrouwen en kinderen kwamen hier wonen. Gevlucht voor de oorlog in Oekraïne. Het was geen enkel probleem om gastgezinnen te vinden voor de eerste opvang hier in het dorp. De meesten in een gastenverblijf, maar ook mensen die gezinnen in huis opgevangen hebben. Daar zijn de caravans voor. Het terrein was snel gevonden. Een mooi plekje tussen de bloeiende fruitbomen. De mannen (en 1 vrouw) ook. Ik heb ze maar een beetje onherkenbaar gemaakt want ja... Inmiddels staan de caravans er. De kinderen gaan naar de dorpsschool en ik heb het gevoel dat de dames en 1 heer hier altijd gewoond hebben. Waar een klein dorp groot in kan zijn. Het gaat hier allemaal zo soepel. Het geld om de stacaravans aan te kopen komt uit de dorps-pot. Daar betaalt iedereen een vrijwillig bedrag aan en worden dit soort dingen van gedaan. Misschien is de inhoud van de geldkist ook wel gedoneerd. Wie weet! Een van de andere ooievaarsnesten waar door de vogels uit gekozen kon worden,staat trouwens ook op ditzelfde terrein. Misschien dat de vogels daarom kozen voor het andere nest. Meer rust voor hun aankomende kleintjes.

Terwijl de mannen bezig waren met het klaarmaken van het terrein werd er nog een oproep gedaan op de app. Of er nog mensen waren die wat verhuisdozen over hadden? Nou, die had ik. Ik bracht ze naar het dorpshuis en daar trof ik onderstaande situatie aan. Heel veel rekken vol met kleren. Daar hadden de Oekrainers de dag ervoor kunnen shoppen. Alles hing op soort en kleur. Wat fijn om als je niks hebt, zo weer wat te kunnen kiezen en je weer een beetje mens te voelen. Er waren paskamers, er was een speelhoek, er waren cadeaubonnen om nieuw ondergoed en toiletartikelen te kunnen kopen. Koffie natuurlijk en lekkere appeltaart. Er werden contacten gelegd maar ook veel gehuild en geknuffeld. Want wat een toestand. Sommigen hadden al zoveel meegemaakt. En wat een overgang zal het voor ze geweest zijn. Van de horror naar dit lieve kleine dorp met de welkomsbloesem.

Ik bracht dozen en er werd me meteen gevraagd of ik mee wilde helpen met opvouwen van de kleding die overgebleven was. Dit was om kwart voor twaalf en ze waren om tien uur al begonnen met vouwen. Kun je nagaan hoeveel er nog was. Natuurlijk hielp ik mee en na een paar uur was alles weg. En dat was maar goed ook, want de fanfare had de tafels nodig om bladmuziek uit te zoeken voor aankomende optredens. Een paar van de vouwdames schoven ook daar aan maar ik vond het welletjes. Na een paar uur jassen vouwen kon ik mijn armen niet meer omhoog tillen. Laat staan die zware bladmuziek optillen, haha. Nee, grapje. Het dorpshuis is niet groot maar je staat er versteld van hoe multifunctioneel het is en hoeveel activiteiten er plaatsvinden. De ooievaars, de vluchtelingen, het riet, het geld, het dorp, de mensen met hun grote hart... op de een of andere manier paste het allemaal in dit blogje. Waarvan akte! Ik ga de was ophangen. Dagdag!

Inspiratie...

Elizabeth, schreef als reactie op mijn vorig blogje, wat over inspiratie. Ik dacht daar nog eens over na terwijl ik de badkamer schoonmaakte. Ja, dat moet ook regelmatig gebeuren en zeker na logeerpartijen van de kleine dametjes. Die hebben hele lange haren en afijn... Inspiratie dus. Waar haal ik mijn inspiratie om dingen te maken vandaan? Dat kan zo verschillend zijn. Eigenlijk staan die antennes de hele dag onbewust aan bij mij. Als ik een wandeling maak en deze bloemetjes zie in de heg waar ik op dat moment langsloop...

... Als ik stof uitzoek voor een nieuwe jurk. Nu eens niet in zwart/wit maar in blauw. Het hele dorp zal er over spreken, haha want je kunt mij uittekenen in zwart/witte jurken. Altijd hetzelfde model. Het is mijn uniform roep ik altijd. Nu een keer blauw... Ik heb nu al voorpret!..

...ik maak een foto van wat er nu voor mijn neus staat. Ook daar krijg ik inspiratie van. En zin om er mee aan de slag te gaan...het zijn zomaar kleine dingetjes die door de dag heen langskomen. Dingen die me blij maken. Mijn kleine eiland in de enorme wereld waarin op dit moment zoveel dingen gebeuren waar ik geen raad mee weet. Situaties waarbij ik me machteloos voel en klein. Die dus niet inspireren. Waarom honger, waarom oorlog, waarom waarom waarom? Ik heb er genoeg gedachten over en oplossingen ook. Maar wie ben ik? Een ieniemienie klein mensje in een nog kleiner dorp. Weggestopt achter een dijk en een kleine rivier? Het enige wat ik kan doen is goed zijn voor de mensen in mijn omgeving en veel van ze te houden. En als iedereen dat nou doet komt het misschien goed. Maar dat is te naiëf gedacht, ik weet het. Het houdt me bezig...

En als me dat zo bezighoudt en ik te veel in mijn hoofd zit en op slot dreig te gaan, val ik terug op de basis. Het plakken van papiertjes in een boek of maak ik een wandeling. Dan gaat de storm weer liggen, wordt het rustiger van binnen, zet ik dingen op een rijtje en komt de inspiratie terug. Genoeg hierover. Ik ga een leuke foto laten zien. Niet al te scherp want ik moest behoorlijk inzoomen met mijn oude telefoontje.

Deze foto maakte ik op 17 maart. Eigenlijk fotografeerde ik de boom. Het leek of er geen leven meer inzat; zo kaal en stakerig. Zie je de ooievaars? Ze werden die dag voor het eerst gesignaleerd in het dorp en probeerden verschillende nesten uit. Op de dorpsapp werden ze steeds ergens anders gespot. Uiteindelijk maakten meneer en mevrouw hun keuze. Het werd echt een enig plekje. Strategisch en lekker dicht bij de voedselvoorziening in de uiterwaarden.

In de jaren zeventig werd de ooievaar met uitsterven bedreigd en kwam er een plan deze vogel te redden. Het ooievaarsdorp Het Liesveld werd opgericht. De liefste van alle mannen woonde er naast. De ooievaars werden zijn buren en hij werd af en toe gek van hun liefdesleven (met geklepper) haha. Nu zijn er weer genoeg exemplaren en staat de vogel niet langer op de rode lijst. In augustus gaan de meesten naar Zuid-Afrika. Wij melden dat dan aan de kleine jongetjes van onze jongste zoon die daar woont. Dan zeggen we: alle kikkertjes in ons land zijn op, we sturen de ooievaars naar jullie. Grappig is dan altijd dat na verloop van tijd de jongens zeggen dat ze gezien zijn. Zo'n vrolijk moment is dat. Eenvijfde van de vogels blijft gewoon hier maar dat weten zij nog niet, daar zijn ze nog veel te klein voor. Ik ben helemaal afgedwaald van mijn onderwerp zie ik. Inspiratie komt van overal en nergens en om Elizabeths' vraag in de vorige reactie te beantwoorden... het huis krijgt een hele andere kleur. Maar daarover later meer. Tot de volgende keer. Heb het goed. Dagdag!

Kleuren en zo meer...

Over een poosje wordt ons huis geschilderd aan de buitenkant en dat is hard nodig. De blauwe kleur die er nu opzit is verkleurd tot een blauw paarse kleur en de lichte kleur is juist een soort van lichtgrijs zand geworden. Tijd voor een schilderbeurtje daarom maar. Maar wat voor kleur kies je? Als het goed is, kijk je er toch minstens een jaar of vijf naar en dan moet het wel naar je zin zijn toch? Ik denk dat we wat moois hebben gevonden. Maar echt zeker weten we dat pas als de kleur er ook echt opgeschilderd wordt. We gaan het zien t.z.t.

Ondertussen vond ik deze vaas. Hij zit helemaal vol met vlinders en is vrij groot. Toen de buurman hier een paar weken geleden met een bos forsythia takken voor de deur stond vond ik dat precies de goede match. Ik zette ze zolang even in het winkeltje om de boel daar wat op te fleuren en kreeg er veel commentaar op. Het bleken de kleuren van de vlag van Oekraïne te zijn. Nou, dat was mij niet eens opgevallen (hoe kan dat toch hè). Maar goed. De bloemen vielen uit en de takken werden groen. Dat gaf weer een heel ander effect. Daarna kwam een buurvrouw perentakken brengen. Die staan er nu in. Een heel laat soort peren. Ik leer steeds meer over vruchtbomen en hun bloei en groeitijd. Over een paar jaar weet ik het vast allemaal. Nu nog even dooroefenen ;-)

Verder wilde ik zelf bloemen maken. Ik speelde al een tijdje met dat idee. In een grijs verleden deed ik dat ook al eens en zag daar een foto van terug op een of andere site. Je maakt dan pompons, steekt daar een plantenstokje door en zet ze in een vaas. Het geeft een leuk effect. Maar waar had ik de pomponmakers ook al weer opgeborgen. Ergens hier in mijn werkkamer? Op zolder in een van de vele vele onuitgepakte verhuisdozen? Na heel lang zoeken bleken ze dichterbij dan gedacht. Ik had ze waarschijnlijk al eens eerder gezocht en gevonden en weer opgeruimd.Gelukkig vond ik ook veel andere spulletjes die ik niet zocht maar me wel weer op ideeën brachten. Zo was de zoektijd geen verloren tijd.

Maakte ik ook nog collages? Jazeker deed ik dat. Hier zie je ze. Aan de linkerkant veel vrouwen. Ik vond de tekst er wel bij passen. Vrouwen kunnen soms zo hard zijn naar elkaar. Rechts de makke van mijn leven. Te veel dingen zijn er om nieuwsgierig naar te zijn. Er is nog zoveel te ontdekken in het leven. Het zit me wel eens dwars maar meestal vind ik het Heerlijk! Ik moet er niet aan denken om op de bank te zitten en me te vervelen.

In de kast op mijn werkkamer staat een bakje met uitgeknipte quotes. Het is leuk om daar wat doorheen te rommelen als ik een collage gemaakt heb. Deze past erg goed bij mij vinden de mensen om me heen. Het is niet iets wat ik nastreef en ik ben er zelfs niet trots op maar het is. Wat dat betreft lijk ik veel op mijn vader. Die heeft dat ook. Hij is er 88 mee geworden, dus ik maak me er niet al te veel zorgen over.

De laatste foto vond ik nog in mijn fotomapje. Ik maakte hem op 13 maart j.l. Het blijft nog steeds weer een wonder hoe de natuur zich steeds ontwikkelt. Als ik elke dag een foto zou maken van deze boom, zou het elke dag een totaal andere foto kunnen zijn. Het is zo bijzonder en zó fijn om daar elke dag tussen te mogen lopen en genieten. En dat is precies wat ik nu ook weer ga doen. Een wandeling maken op de dijk. Tot de volgende keer. Dagdag!

Het meisje en het de collages...

Terwijl ik weer wat nieuwe collages maakte, dacht ik na over het leven van kleinste meisje en hoe mijn leven er op diezelfde leeftijd uitzag. Mijn jeugd speelde zich voornamelijk buitenshuis af. Veel dieren, heel veel dieren en ook nog mijn allerliefste hartenvriend altijd dichtbij. Het was bij hem thuis niet zo fijn en mijn vader was ook een beetje zijn vader. Kleinste meisje is veel binnen. Ze knutselt graag en maakt moois met de computer en de telefoon. Ze kijkt veel tiktok en YouTube filmpjes en bijna geen televisie. Alleen Netflix. Ik mocht alleen op zaterdagmiddag kijken. Mijn ouders waren daar heel streng in. Wat is er veel veranderd door de jaren heen.

Niet alleen zijn er verschillen maar ook zeker overeenkomsten. Zo vertelde ik haar dat ik vroeger veel legpuzzels maakte. Oh, maar dat vind ik ook leuk, zei ze. De puzzels hier in huis waren te 'kinderachtig' en we besloten een paar nieuwe te kopen in de kringloopwinkel. Ze koos een paar leuke met puppy's er op. Op haar tenen op het trapje kon ze er nèt bij. Papa en mama hebben wel toestemming gegeven om foto's van de meisjes te laten zien, maar ik ben nog wat terughoudend. Daarom een foto van de achterkant. Het zijn zulke rare tijden tegenwoordig.

Terwijl zij puzzelde maakte ik nog wat collage's. Vandaag maakte ik ze af. Het is zo'n heerlijk kalm en relaxed werkje. Tijdens het plakken en knippen kan ik mijn gedachten laten gaan en word ik weer zen. Links zie je een oud lucifersmerk, verder wat plaatjes uit, ik denk een oude Flow magazine) wat washitape dat nodig op moet want het plakte niet meer. Dat is bij de goedkope rolletjes vaker het geval. Je kunt ze even over de pritt stift halen en dan is het weer in orde. Gekker wordt het als ze steeds afbreken of te erg aan zichzelf blijven plakken op het rolletje. Ik las ooit ergens dat je ze dan even in de magnetron moet doen maar dat helpt bij mij niet echt. Meteen gebruiken na het kopen is het verstandigst. Rechterpagina een plaatje uit een kinderboek van lang geleden. Het lag helemaal uit elkaar en was niet meer te gebruiken om te lezen.

Nog een collage. Dit keer in het roze. Give yourself time staat er op de rechterbladzijde en links staat and candy. Misschien had ik het om moeten draaien. Maar voor mij als linkshandige staat het ook eigenlijk wel weer in de goede volgorde. Ik begin meestal rechts te plakken. Ook hier gebruikte ik weer wat washi om de boel wat te versieren. Niet de allerbeste collage maar dat streef ik ook niet na. Het gaat me vooral om het proces, het laten gebeuren. En de ene keer lukt dat beter dan de andere.

Bij deze lukte dat al wat beter. Rechts boven een plaatje van Maarten Soolmans,geschilderd door Rembrandt. Ik zag laatst een reproductie op canvas. Een paar meter hoog. Echt heel mooi en misschien leuk voor in onze woonkamer. TOen ik het prijskaartje zag, ben ik maar snel doorgelopen want dat ging ver boven mijn begroting. Ook hier weer een allegaartje aan plaatjes en rommeltjes uit tijdschriften. Hoewel het hondje ergens anders vandaan komt. Ik denk van zo'n blok van de action.

Gewoon een paar bladzijden uit mijn plakboek. Wat knippen en plakken, ik vertelde er al zo vaak over. Het is fijn om te doen. Fijn om na te denken, dingen op een rijtje te zetten. Het eindresultaat telt niet. Net als met wandelen en het maken van legpuzzels, kom je in een bepaalde stemming. Je wordt rustiger en dat is fijn. Zo rommel ik wat door het leven. Het is goed zo. Geen hoge hoogten of diepe dalen meer. Die heb ik veel te veel gehad de afgelopen jaren. Het diepe verdriet heeft een nieuwe vorm gekregen, de hoge pieken zijn wat afgevlakt. Het is allemaal wat meer in balans en dat bevalt me wel.

De meisjes, de huizen, de boekjes, de wandeling en de diertjes...

Klein meisje en haar zusje kleinste meisje waren hier gezellig weer een paar dagen te logeren. Klein meisje was tik tok aan het kijken en kleinste meisje en ik zaten aan de grote tafel hier in mijn werkruimte. Out of the blue zegt ze... ik heb je blog gelezen. Huh, mijn blog gelezen? Ja, dat stond nog aan op je computer. Wat bijzonder. Ineens is ze niet zo klein meer, dit kleintje en leest ze wat zich in mijn wereld afspeelt. Wat vind je er van, vroeg ik haar. Je schrijft best aardig maar loopt wel een beetje achter want op jouw foto's zijn de bomen nog kaal. Right! En gelijk heeft ze. Altijd eerlijk die kleintjes ;-)

Terwijl we zo wat verder spraken over lezen en schrijven, het hebben van een blog en zo meer, maakte ik een collage in mijn glue book/plakboek. Zij kleurde een kleurplaat. Zullen we samen een project doen, stelde ze voor, toen we klaar waren. Goed idee zei ik. Waar denk je aan? Ik heb een filmpje op YouTube gezien waar iemand wonky houses maakte. Dat zijn malle huisjes. Verder weet ik het niet want het was in het Engels. Maar ik heb ongeveer onthouden hoe het moet. Dan gaan we het gewoon proberen, zei ik. Wij hier in huis zijn dol op dingen proberen. We zochten wat spullen bij elkaar en gingen van start. Een heel dorp verrees en we besloten er boekjes van te maken om uit te delen op haar verjaardag! Een hele stapel ging mee naar huis.

Wie die Engelse mevrouw van het filmpje is zal ik waarschijnlijk nooit weten. Of haar huizen op die van ons lijken ook niet. Wel weet ik dat we enorm veel plezier gehad hebben met elkaar. Aan het eind van de dag vroeg ze of ze meer blogjes mocht lezen. Natuurlijk mag dat lieverd. Je schrijft maar af en toe over ons en dan noem je niet eens onze naam, was haar conclusie na heel lang lezen. Dat willen papa en mama denk ik niet, zei ik. Heb je dat gevraagd? Nee, dat niet. Moet je toch maar eens doen dan, zei ze. En anders geef ik jou nu alvast toestemming om over mij te schrijven. Duh! De laatste tijd gaat het hard. Nog maar twee vakanties geleden las ik hen voor, verzon ik knutselwerkjes en andere activiteiten en nu maken zij voor mij een tiktok account aan, instaleren ze leuke apps op mijn telefoon alsof het niets is. Times they are a changing. Help! Ik word oud. Haha, nee hoor. Je bent zo oud als je je voelt.

Na alle huizenplakkerij was het tijd voor een flinke wandeling. We leenden de pup van de buren en daar gingen we. We hebben gezongen, gelachen, ernstige gesprekken gevoerd en zelfs een rapp (schrijf je dat zo?) verzonnen. Hoe leuk is dat! Bij thuiskomst bleek dat we vergeten waren de cavia's in de kooi terug te doen. Die hadden al die tijd lekker in mijn werkkamer rondgescharreld. Gelukkig lag er niks eetbaars op de grond en bleven ze van alle snoeren en kabels af. Inmiddels zijn de dames (met cacvia's) weer naar huis. Ik mis ze.

De tas, de mist en het plakboek...

Hallo allemaal, daar ben ik weer. Het duurde toch weer langer dan ik van plan was om hier te komen schrijven. Ondanks het feit dat ik steeds vroeger opsta en later naar bed ga, kom ik elke dag een paar uren te kort in de dag. Mijn zusje zei laatst dat ze elke maand een week te kort komt in salaris. Ik heb dat met tijd. Is dat niet geweldig? Geen stress hier, maar gewoon volle fijne dagen die van begin tot eind gevuld zijn.

Zo ging ik naar de kringloopwinkel in het dorp van mijn vriendin. Een half uurtje rijden van hier. Ik ben dol op kringloopwinkels. Het snuffelen en niks verwachten. En dan ineens iets vinden. Ja, dat is echt tof! Zo vond ik deze tas. Zelfgemaakt. Met een mooie binnenkant er in. Oh en een rits. Behalve deze tas vond ik nog ander leuks en zo werd deze zelfde tas tot aan de rand gevuld. Helemaal gelukkig kwam ik bij de kassa. Vriendin vond ook het een en ander en we liepen tevreden terug naar haar huis. Tijdens het koffiedrinken zag ik haar al een paar keer verzaligd naar de tas kijken. Hij is echt leuk he, zei ze. Afijn, lang verhaal kort. Ik ging met de tas naar huis, maakte hem leeg en hing hem over een van de paspoppen die hier in de gang staan. De volgende keer dat ik vriendin zag, gaf ik haar de tas. Ze vond hem mooier dan ik hem vond. Iedereen blij!

Ik weet niet of ik hier wel eens verteld heb over de groentetuin van de buren? Misschien wel. Ik lees mijn blogs nooit terug. Hier een foto van die tuin. Hij ligt achter ons huis en als ik boven voor het slaapkamerraam sta, kan ik hem zien. Het was een mistig begin van de dag en het had ook nog eens gevroren die nacht. Het ruitjespatroon op de foto komt van de horren die we hier hard nodig hebben. De groene struik achteraan is rozemarijn. Daar maak ik na de bloei weer heerlijke siroop van. Op de voorgrond zie je de bramenstruiken. Die palen met dat slappe lijntje bedoel ik. De heerlijkste bramen groeien daaraan. Het water loopt me nu alweer in de mond als ik er aan denk. Verder hebben we net overleg gehad wat er gepoot gaat worden. Tomaten in ieder geval. En boontjes, rode bieten, rabarber, veel kruiden, ik kan niet wachten. Wij eten mee van de tuin en in ruil daarvoor maak ik jam voor ze, en droog ik de kruiden in de droogoven. Ook schoffel ik zo hier en daar het onkruid weg als de buurman me niet ziet. Want dat kan hij nog makkelijk zelf volgens hem. Daar denken we verschillend over, haha.

We hebben goede buren hier. Het zijn lieve vriendelijke en vooral rustige mensen en ik ben dol op ze. Met twee andere buurechtparen vormen we hier een gezellig hoekje. Ja, we boffen heel erg. Zeker tijdens de lockdown periode wat het zó kort na de verhuizing hebben we het goed gehad. Daar ben ik echt heel dankbaar voor. De laatste foto's zijn weer uit het glue book waar ik vorige keer over schreef. Misschien leuk om er nog een paar pagina's uit te laten zien. Voor nu laat ik het hierbij, de kat van de andere buren draait al een poosje om me heen. Zijn baasjes zijn weg en ik zorg een beetje voor hem. Hij laat zich aaien en ik zorg in ruil daarvoor dat hij lekker eten en drinken heeft. Hij komt hier gewoon binnen en dat is gezellig. Maar zodra zijn eigen mensen terug zijn van hun vakantie zie ik hem niet meer. En zo hoort het ook toch?

Achter de schermen en zo meer...

Op zondagmiddag om zes uur is er een serie over een Engels echtpaar op tv. Zij kochten een aantal jaren geleden een kasteel op het Franse platteland. Ze verbouwen het kasteel nu stukje bij beetje en het wordt werkelijk prachtig. Aan het begin van elke uitzending zie je dezelfde beelden. Een daarvan is dat de eigenaresse een enorme hoeveelheid viezigheid opveegt en iets zegt in de trant van.... achter elk mooi plaatje schuilt de realiteit... Nu verbouw ik geen kasteel maar probeer ik wel het winkeltje zo leuk mogelijk te vullen. Het moet schoon zijn en leuk gepresenteerd met origineel spul. Dat lukt lang niet altijd natuurlijk maar ik doe er wel mijn best op. Wat daaraan vooraf gaat zien de mensen nooit en dat is maar goed ook. Meestal liggen de tafels in mijn werkkamer voller dan vol met projecten in allerlei stadia van klaar/niet klaar/bijna klaar. Ik schrik er soms zelf van. Maar blijkbaar heb ik deze (georganiseerde) chaos nodig om tot iets te komen. Deze foto maakte ik op 18 februari. Ik had het afwisselend koud en weer wat warmer. Op het moment van fotograferen was het wat warmer waarschijnlijk want mijn sjaal ligt op een hoopje op tafel zie ik. De stok (eigenlijk voor de zonwering) staat klaar want ik doe in de winter de rolgordijnen helemaal omhoog om zoveel mogelijk licht te vangen. Ik kan er dan zonder die stok niet meer bij. De ramen zijn hoger dan ik lang ben. Zie je het rood bruine houten stoeltje staan? Het is al heel oud maar zit nog heerlijk. De zitting is helemaal versleten en ik leg er steeds een nieuw lapje op. Dat kan makkelijk want de zitting is los. Kennen jullie het tv programma trouwens? Het is best aardig om naar te kijken.

Op de foto boven is het nog volop winter maar twee dagen na het nemen van deze foto, viel deze uitnodiging in de digitale brievenbus. Hoe leuk is dat? Of ik mee wilde doen met een kraampje? Jazeker wilde ik dat? Ik hoefde niet ver want we wonen achter dit kerkje. Op de foto zie je de voorkant. Wij zien de achterkant. Die is mooier. Meer glas-in-lood ramen en meer rust. Over de fair later meer.

Soms heb ik een aanloopje nodig om tot iets te komen. De vingers en geest moeten dan wat soepeler worden. De creatieve sappen moeten gaan stromen. Wat ik in zo'n geval dan doe is wat plakken in mijn plakboek. Of beter gezegd glue book. Dat klinkt toch net wat beter. Plaatjes knip ik tussen de bedrijven door uit en liggen op kleur gesorteerd in een bakje te wachten. Alleen een lijmstift en wat washi tape is dan nog nodig om het af te maken.

De bedoeling is om er niet al te veel bij na te denken maar het gewoon te laten gebeuren. Het zijn soms wonderlijke uitkomsten. Erg bont of juist helemaal alsof ik er heel goed over nagedacht heb en eindeloos aan gewerkt heb. Dat noem ik een 'geluks' dag. De ene kleur ligt me ook beter als de andere moet ik bekennen. Maar al bij al is het leuk om te doen.

Hier plakte ik wat plaatjes die uit een boek komen wat ik ooit in de kringloopwinkel vond. Het stond vol met dit soort foto's. En nu pas zie ik dat het er redelijk samenhangend uitziet omdat er op de meeste foto's meerdere personen staan afgebeeld. Daar denk ik op het moment van plakken dus niet aan. Juist niet. Ik probeer alleen de kleur wat te laten passen. Na deze opwarmers ga ik aan de slag met het echte werk. En dat ga ik nu ook want er wacht een hele stapel strijkgoed op me. Ik had wat kabouters besteld maar helaas.... Tot de volgende keer! Dagdag!