Het meisje en het de collages...

Terwijl ik weer wat nieuwe collages maakte, dacht ik na over het leven van kleinste meisje en hoe mijn leven er op diezelfde leeftijd uitzag. Mijn jeugd speelde zich voornamelijk buitenshuis af. Veel dieren, heel veel dieren en ook nog mijn allerliefste hartenvriend altijd dichtbij. Het was bij hem thuis niet zo fijn en mijn vader was ook een beetje zijn vader. Kleinste meisje is veel binnen. Ze knutselt graag en maakt moois met de computer en de telefoon. Ze kijkt veel tiktok en YouTube filmpjes en bijna geen televisie. Alleen Netflix. Ik mocht alleen op zaterdagmiddag kijken. Mijn ouders waren daar heel streng in. Wat is er veel veranderd door de jaren heen.

Niet alleen zijn er verschillen maar ook zeker overeenkomsten. Zo vertelde ik haar dat ik vroeger veel legpuzzels maakte. Oh, maar dat vind ik ook leuk, zei ze. De puzzels hier in huis waren te 'kinderachtig' en we besloten een paar nieuwe te kopen in de kringloopwinkel. Ze koos een paar leuke met puppy's er op. Op haar tenen op het trapje kon ze er nèt bij. Papa en mama hebben wel toestemming gegeven om foto's van de meisjes te laten zien, maar ik ben nog wat terughoudend. Daarom een foto van de achterkant. Het zijn zulke rare tijden tegenwoordig.

Terwijl zij puzzelde maakte ik nog wat collage's. Vandaag maakte ik ze af. Het is zo'n heerlijk kalm en relaxed werkje. Tijdens het plakken en knippen kan ik mijn gedachten laten gaan en word ik weer zen. Links zie je een oud lucifersmerk, verder wat plaatjes uit, ik denk een oude Flow magazine) wat washitape dat nodig op moet want het plakte niet meer. Dat is bij de goedkope rolletjes vaker het geval. Je kunt ze even over de pritt stift halen en dan is het weer in orde. Gekker wordt het als ze steeds afbreken of te erg aan zichzelf blijven plakken op het rolletje. Ik las ooit ergens dat je ze dan even in de magnetron moet doen maar dat helpt bij mij niet echt. Meteen gebruiken na het kopen is het verstandigst. Rechterpagina een plaatje uit een kinderboek van lang geleden. Het lag helemaal uit elkaar en was niet meer te gebruiken om te lezen.

Nog een collage. Dit keer in het roze. Give yourself time staat er op de rechterbladzijde en links staat and candy. Misschien had ik het om moeten draaien. Maar voor mij als linkshandige staat het ook eigenlijk wel weer in de goede volgorde. Ik begin meestal rechts te plakken. Ook hier gebruikte ik weer wat washi om de boel wat te versieren. Niet de allerbeste collage maar dat streef ik ook niet na. Het gaat me vooral om het proces, het laten gebeuren. En de ene keer lukt dat beter dan de andere.

Bij deze lukte dat al wat beter. Rechts boven een plaatje van Maarten Soolmans,geschilderd door Rembrandt. Ik zag laatst een reproductie op canvas. Een paar meter hoog. Echt heel mooi en misschien leuk voor in onze woonkamer. TOen ik het prijskaartje zag, ben ik maar snel doorgelopen want dat ging ver boven mijn begroting. Ook hier weer een allegaartje aan plaatjes en rommeltjes uit tijdschriften. Hoewel het hondje ergens anders vandaan komt. Ik denk van zo'n blok van de action.

Gewoon een paar bladzijden uit mijn plakboek. Wat knippen en plakken, ik vertelde er al zo vaak over. Het is fijn om te doen. Fijn om na te denken, dingen op een rijtje te zetten. Het eindresultaat telt niet. Net als met wandelen en het maken van legpuzzels, kom je in een bepaalde stemming. Je wordt rustiger en dat is fijn. Zo rommel ik wat door het leven. Het is goed zo. Geen hoge hoogten of diepe dalen meer. Die heb ik veel te veel gehad de afgelopen jaren. Het diepe verdriet heeft een nieuwe vorm gekregen, de hoge pieken zijn wat afgevlakt. Het is allemaal wat meer in balans en dat bevalt me wel.

De meisjes, de huizen, de boekjes, de wandeling en de diertjes...

Klein meisje en haar zusje kleinste meisje waren hier gezellig weer een paar dagen te logeren. Klein meisje was tik tok aan het kijken en kleinste meisje en ik zaten aan de grote tafel hier in mijn werkruimte. Out of the blue zegt ze... ik heb je blog gelezen. Huh, mijn blog gelezen? Ja, dat stond nog aan op je computer. Wat bijzonder. Ineens is ze niet zo klein meer, dit kleintje en leest ze wat zich in mijn wereld afspeelt. Wat vind je er van, vroeg ik haar. Je schrijft best aardig maar loopt wel een beetje achter want op jouw foto's zijn de bomen nog kaal. Right! En gelijk heeft ze. Altijd eerlijk die kleintjes ;-)

Terwijl we zo wat verder spraken over lezen en schrijven, het hebben van een blog en zo meer, maakte ik een collage in mijn glue book/plakboek. Zij kleurde een kleurplaat. Zullen we samen een project doen, stelde ze voor, toen we klaar waren. Goed idee zei ik. Waar denk je aan? Ik heb een filmpje op YouTube gezien waar iemand wonky houses maakte. Dat zijn malle huisjes. Verder weet ik het niet want het was in het Engels. Maar ik heb ongeveer onthouden hoe het moet. Dan gaan we het gewoon proberen, zei ik. Wij hier in huis zijn dol op dingen proberen. We zochten wat spullen bij elkaar en gingen van start. Een heel dorp verrees en we besloten er boekjes van te maken om uit te delen op haar verjaardag! Een hele stapel ging mee naar huis.

Wie die Engelse mevrouw van het filmpje is zal ik waarschijnlijk nooit weten. Of haar huizen op die van ons lijken ook niet. Wel weet ik dat we enorm veel plezier gehad hebben met elkaar. Aan het eind van de dag vroeg ze of ze meer blogjes mocht lezen. Natuurlijk mag dat lieverd. Je schrijft maar af en toe over ons en dan noem je niet eens onze naam, was haar conclusie na heel lang lezen. Dat willen papa en mama denk ik niet, zei ik. Heb je dat gevraagd? Nee, dat niet. Moet je toch maar eens doen dan, zei ze. En anders geef ik jou nu alvast toestemming om over mij te schrijven. Duh! De laatste tijd gaat het hard. Nog maar twee vakanties geleden las ik hen voor, verzon ik knutselwerkjes en andere activiteiten en nu maken zij voor mij een tiktok account aan, instaleren ze leuke apps op mijn telefoon alsof het niets is. Times they are a changing. Help! Ik word oud. Haha, nee hoor. Je bent zo oud als je je voelt.

Na alle huizenplakkerij was het tijd voor een flinke wandeling. We leenden de pup van de buren en daar gingen we. We hebben gezongen, gelachen, ernstige gesprekken gevoerd en zelfs een rapp (schrijf je dat zo?) verzonnen. Hoe leuk is dat! Bij thuiskomst bleek dat we vergeten waren de cavia's in de kooi terug te doen. Die hadden al die tijd lekker in mijn werkkamer rondgescharreld. Gelukkig lag er niks eetbaars op de grond en bleven ze van alle snoeren en kabels af. Inmiddels zijn de dames (met cacvia's) weer naar huis. Ik mis ze.

De tas, de mist en het plakboek...

Hallo allemaal, daar ben ik weer. Het duurde toch weer langer dan ik van plan was om hier te komen schrijven. Ondanks het feit dat ik steeds vroeger opsta en later naar bed ga, kom ik elke dag een paar uren te kort in de dag. Mijn zusje zei laatst dat ze elke maand een week te kort komt in salaris. Ik heb dat met tijd. Is dat niet geweldig? Geen stress hier, maar gewoon volle fijne dagen die van begin tot eind gevuld zijn.

Zo ging ik naar de kringloopwinkel in het dorp van mijn vriendin. Een half uurtje rijden van hier. Ik ben dol op kringloopwinkels. Het snuffelen en niks verwachten. En dan ineens iets vinden. Ja, dat is echt tof! Zo vond ik deze tas. Zelfgemaakt. Met een mooie binnenkant er in. Oh en een rits. Behalve deze tas vond ik nog ander leuks en zo werd deze zelfde tas tot aan de rand gevuld. Helemaal gelukkig kwam ik bij de kassa. Vriendin vond ook het een en ander en we liepen tevreden terug naar haar huis. Tijdens het koffiedrinken zag ik haar al een paar keer verzaligd naar de tas kijken. Hij is echt leuk he, zei ze. Afijn, lang verhaal kort. Ik ging met de tas naar huis, maakte hem leeg en hing hem over een van de paspoppen die hier in de gang staan. De volgende keer dat ik vriendin zag, gaf ik haar de tas. Ze vond hem mooier dan ik hem vond. Iedereen blij!

Ik weet niet of ik hier wel eens verteld heb over de groentetuin van de buren? Misschien wel. Ik lees mijn blogs nooit terug. Hier een foto van die tuin. Hij ligt achter ons huis en als ik boven voor het slaapkamerraam sta, kan ik hem zien. Het was een mistig begin van de dag en het had ook nog eens gevroren die nacht. Het ruitjespatroon op de foto komt van de horren die we hier hard nodig hebben. De groene struik achteraan is rozemarijn. Daar maak ik na de bloei weer heerlijke siroop van. Op de voorgrond zie je de bramenstruiken. Die palen met dat slappe lijntje bedoel ik. De heerlijkste bramen groeien daaraan. Het water loopt me nu alweer in de mond als ik er aan denk. Verder hebben we net overleg gehad wat er gepoot gaat worden. Tomaten in ieder geval. En boontjes, rode bieten, rabarber, veel kruiden, ik kan niet wachten. Wij eten mee van de tuin en in ruil daarvoor maak ik jam voor ze, en droog ik de kruiden in de droogoven. Ook schoffel ik zo hier en daar het onkruid weg als de buurman me niet ziet. Want dat kan hij nog makkelijk zelf volgens hem. Daar denken we verschillend over, haha.

We hebben goede buren hier. Het zijn lieve vriendelijke en vooral rustige mensen en ik ben dol op ze. Met twee andere buurechtparen vormen we hier een gezellig hoekje. Ja, we boffen heel erg. Zeker tijdens de lockdown periode wat het zó kort na de verhuizing hebben we het goed gehad. Daar ben ik echt heel dankbaar voor. De laatste foto's zijn weer uit het glue book waar ik vorige keer over schreef. Misschien leuk om er nog een paar pagina's uit te laten zien. Voor nu laat ik het hierbij, de kat van de andere buren draait al een poosje om me heen. Zijn baasjes zijn weg en ik zorg een beetje voor hem. Hij laat zich aaien en ik zorg in ruil daarvoor dat hij lekker eten en drinken heeft. Hij komt hier gewoon binnen en dat is gezellig. Maar zodra zijn eigen mensen terug zijn van hun vakantie zie ik hem niet meer. En zo hoort het ook toch?

Achter de schermen en zo meer...

Op zondagmiddag om zes uur is er een serie over een Engels echtpaar op tv. Zij kochten een aantal jaren geleden een kasteel op het Franse platteland. Ze verbouwen het kasteel nu stukje bij beetje en het wordt werkelijk prachtig. Aan het begin van elke uitzending zie je dezelfde beelden. Een daarvan is dat de eigenaresse een enorme hoeveelheid viezigheid opveegt en iets zegt in de trant van.... achter elk mooi plaatje schuilt de realiteit... Nu verbouw ik geen kasteel maar probeer ik wel het winkeltje zo leuk mogelijk te vullen. Het moet schoon zijn en leuk gepresenteerd met origineel spul. Dat lukt lang niet altijd natuurlijk maar ik doe er wel mijn best op. Wat daaraan vooraf gaat zien de mensen nooit en dat is maar goed ook. Meestal liggen de tafels in mijn werkkamer voller dan vol met projecten in allerlei stadia van klaar/niet klaar/bijna klaar. Ik schrik er soms zelf van. Maar blijkbaar heb ik deze (georganiseerde) chaos nodig om tot iets te komen. Deze foto maakte ik op 18 februari. Ik had het afwisselend koud en weer wat warmer. Op het moment van fotograferen was het wat warmer waarschijnlijk want mijn sjaal ligt op een hoopje op tafel zie ik. De stok (eigenlijk voor de zonwering) staat klaar want ik doe in de winter de rolgordijnen helemaal omhoog om zoveel mogelijk licht te vangen. Ik kan er dan zonder die stok niet meer bij. De ramen zijn hoger dan ik lang ben. Zie je het rood bruine houten stoeltje staan? Het is al heel oud maar zit nog heerlijk. De zitting is helemaal versleten en ik leg er steeds een nieuw lapje op. Dat kan makkelijk want de zitting is los. Kennen jullie het tv programma trouwens? Het is best aardig om naar te kijken.

Op de foto boven is het nog volop winter maar twee dagen na het nemen van deze foto, viel deze uitnodiging in de digitale brievenbus. Hoe leuk is dat? Of ik mee wilde doen met een kraampje? Jazeker wilde ik dat? Ik hoefde niet ver want we wonen achter dit kerkje. Op de foto zie je de voorkant. Wij zien de achterkant. Die is mooier. Meer glas-in-lood ramen en meer rust. Over de fair later meer.

Soms heb ik een aanloopje nodig om tot iets te komen. De vingers en geest moeten dan wat soepeler worden. De creatieve sappen moeten gaan stromen. Wat ik in zo'n geval dan doe is wat plakken in mijn plakboek. Of beter gezegd glue book. Dat klinkt toch net wat beter. Plaatjes knip ik tussen de bedrijven door uit en liggen op kleur gesorteerd in een bakje te wachten. Alleen een lijmstift en wat washi tape is dan nog nodig om het af te maken.

De bedoeling is om er niet al te veel bij na te denken maar het gewoon te laten gebeuren. Het zijn soms wonderlijke uitkomsten. Erg bont of juist helemaal alsof ik er heel goed over nagedacht heb en eindeloos aan gewerkt heb. Dat noem ik een 'geluks' dag. De ene kleur ligt me ook beter als de andere moet ik bekennen. Maar al bij al is het leuk om te doen.

Hier plakte ik wat plaatjes die uit een boek komen wat ik ooit in de kringloopwinkel vond. Het stond vol met dit soort foto's. En nu pas zie ik dat het er redelijk samenhangend uitziet omdat er op de meeste foto's meerdere personen staan afgebeeld. Daar denk ik op het moment van plakken dus niet aan. Juist niet. Ik probeer alleen de kleur wat te laten passen. Na deze opwarmers ga ik aan de slag met het echte werk. En dat ga ik nu ook want er wacht een hele stapel strijkgoed op me. Ik had wat kabouters besteld maar helaas.... Tot de volgende keer! Dagdag!

Boekjes en meer...

Heb ik hier al eens verteld dat ik een winkeltje aan huis heb? Vast wel (grinnik). Het assortiment bestaat uit een wonderlijke mix van curiosa en handgemaakt. Op vrijdag ben ik sowieso open en als het mooi weer is en ik toch thuis ben, zet ik het bord aan de straat en ben ik extra open. Vrijdag komen vaak vaste klantjes. Meestal mensen uit het dorp of dorpen hier uit de buurt. Maar op andere dagen komen er vaak fietsers en wandelaars een kijkje nemen.

Die mensen kopen meestal geen grote dingen want zijn beperkt in wat ze mee kunnen nemen. Zij zijn dol op kleine boekjes. En daar maakte ik er weer een stapeltje van. Ze zijn niet al te groot (ongeveer formaat A6) en makkelijk mee te nemen in de rugzak of fietstas. Hier zie je ze op de foto. Nog niet helemaal af maar toen ik ze maakte was het toch nog geen fietsweer. Ik verkocht er laatst een aan een Amsterdammer die hier aan het wandelen was. Hij raakte helemaal in de war van al die kleine dorpen. En overal bloeit ook nog eens dezelfde bloesem, verzuchtte hij. Ik moest er zó om lachen. Hij gaat het boekje gebruiken om er in bij te houden waar hij gelopen heeft.

Het is de kunst om steeds weer wat leuks te verzinnen en zo maakte ik (ook al weer even geleden) deze ansichtkaarten. Omdat er geen winkels in de buurt zijn waar ik materialen kan kopen, moet ik het doen met wat ik in huis heb. Dat is fijn werken want het maakt je creatiever. De ondergrond van deze kaarten is een pakje correspondentiekaarten wat ik lang geleden kocht in mijn vorige woonplaats. De plaatjes zullen jullie wel herkennen. Ik knipte ze uit oude tijdschriften. Meest Flows', At Home (ik wil nog steeds ariadne zeggen) en happinezz/ vt wonen. Het is maar net waar ik een leuk plaatje zie. De randjes komen nog van mijn moeder. Zij maakte graag kaarten en zoveel dat mijn vader zes jaar na haar overlijden nog steeds uit haar voorraad kan putten. Hij maakt zelf dus geen nieuwe kaarten en daarom kwamen alle materialen van moeder naar mij. Waaronder dus deze randjes. Er ligt nog een enorme stapel. Zo af en toe gebruik ik er weer eens wat van.

Er wordt hier echt heel veel gefietst en gewandeld. Paasmaandag was het echt filerijden. Daarover later meer. In februari, toen ik deze foto maakte, liep ik alleen op de dijk. In de tweede helft van de ochtend was het er heerlijk stil en liep ik zeker een half uur zonder ook maar iemand tegen te komen. Alleen de ganzen maakten lawaai. Die kwamen even uitrusten in een van de twee wielen die hier te vinden zijn. Als je goed kijkt, zie je ze zwemmen. Er zaten er ook nog aardig wat op het land. Maar dat was net te ver weg om er met mijn oude telefoontje een fatsoenlijke foto van te kunnen nemen.

Het is zo fijn om hier te wandelen. Het eindeloze, het idee dat hier al honderden jaren mensen lopen over deze dijk. De fruitbomen in de dijk. Een paar jaar geleden aangeplant. Nu staan ze al weer volop in bloei maar hier waren ze nog kaal. Vorig jaar maakte ik voor het eerst de hele cyclus mee. Van kale boom in de winter, de bloesem in de lente, de groei van de vruchtjes in de zomer en dan de pluk in de herfst. Dat was echt genieten. Deze bomen worden onderhouden door vrijwilligers. Een van mijn buurmannen is daar een beetje de leider van. Van de vruchten wordt sap gemaakt (zo lekker) en verkocht. Van dat geld worden weer nieuwe vruchtbomen aangeplant. Aan het eind van de foto buigt de weg zich naar links en zie je de molen en het huisje waar ik de vorige keer over schreef. Helemaal aan het eind van de foto rechts staat de boom met het hartje.

Je kunt op verschillende plaatsen van de dijk af. Als local weet ik een geheim weggetje wat uitkomt bij deze boomgaard. Een enorme hoeveelheid appelbomen staat hier te groeien. Netjes in rijtjes en omdat ze niet heel hoog worden, zijn de appels er makkelijk vanaf te halen. De bomen aan de dijk zijn trouwens hoogstammen. Daar zouden deze kleintjes niet passen. En volgens mij zijn het ook vrijwel allemaal perenbomen. Oh, en dat sap is zó lekker, maar dat zei ik dus al. Dit zijn appelboompjes. Nog niet in de bloesem maar wel al gesnoeid zie ik. Deze boomgaard legt jaarlijks 330.000 kilogram CO2 vast. Indrukwekkend niet? Hier komen de fietsers en wandelaars niet en dat is eigenlijk best jammer. De meesten fietsen op de dijk langs de rivier. En als het mooi weer is en veel te druk, vluchten ze van de dijk af en als ze een bezoek aan het winkeltje brengen probeer ik ze altijd te wijzen op wat andere mooie stukjes dorp. Ze kunnen dan later de route weer gewoon oppakken. Bijna drie jaar geleden werd ik verliefd op dit kleine dorp en dat kun je wel merken zei laatst iemand tegen me. Je raakt er niet over uitgepraat! Want dat doe je als je verliefd bent toch? Oh dear! Laat ik maar snel de wasmachine aan gaan zetten. Voordat ik al te zweverig word. Tot de volgende keer. Dagdag!

De kapper en de bomen...

Nou dat van dat vaker bloggen omdat ik meer tijd had..... dat lukte dus niet. Want het werd mooi weer en het onkruid schoot de grond uit, de winkel ging vaker open en visite kwam gezellig langs want ja, het was dus mooi weer. Maar nu ben ik er weer hoor en waag ik een nieuwe poging. Het is me wat hè?

Ik blader weer wat door mijn fotoalbum om er een enigszins samenhangend verhaal van te maken. Hoewel dat dan ook weer niet mee zal vallen omdat ik zoveel wil vertellen en het liefst ook nog eens tegelijk. Maar we gaan het proberen. Allereerst deze boom. Hij staat langs de dijk waar ik zo graag loop en was er al best vaak langs gekomen maar had het nooit eerder gezien. Dit hartje! Is het niet schattig? Wie doet zoiets? Je moet best een stukje naar beneden om erbij te komen. Je ziet dat ik de foto niet helemaal scherp kon krijgen omdat ik tot de max moest inzoomen op mijn telefoon. Het is een los hartje wat er later ingeplakt is. Alle keren dat ik daarna langs deze boom liep vroeg ik me af wie het gedaan had en waarom. Als ik het ooit te weten kom, laat ik het hier natuurlijk horen.

Op dezelfde dijk, een klein stukje verder, maakte ik deze foto. Rechts de peperbus, de molen zonder wieken. Er is een heel stuk aangebouwd aan de achterkant, maar zo zie ik hem als ik aan kom lopen. Het huisje links is heel klein en is van een familie die het als vakantiehuis gebruikt. Ik zag er nooit mensen tot een zondagochtend in het vroege voorjaar. Toen liep ik er in gedachten verzonken langs en stond er ineens een oude vrouw aan het aanrecht. Lange grijze loshangende haren. Kunstgebit nog op het nachtkastje. Ik schrok me een hoedje, haha. Ja echt! Ook hier moet ik sindsdien glimlachen als ik er langs loop. Op mijn hoede. Dat wel. Zie je de heg in het midden? Daar ben ik ook eens geschrokken. Als je daar naar beneden kijkt, zie je de rivier in de verte. Daarvoor is grasland. Op een vroege zondagochtend liep ik daar een keer langs en stond er een enorme stier/koe aan de dijk. Die had ik dus totaal niet gezien. Een heel heel dun prikkeldraadje scheidde ons van elkaar. Ik ben helemaal niet bang van koeien, sterker nog, ik vind ze echt lief, maar deze was heel groot en heel dichtbij en onverwachts. Volgens mij heb ik daar wel eens eerder over verteld, toch?

Maar waarom schrijf ik nou in de titel over de kapper en de bomen? Nou, omdat ik nodig naar de kapper moest. En dan bedoel ik ook echt nodig. In mijn vorige woonplaats belde ik dan in de ochtend en kon ik vrijwel altijd dezelfde dag nog terecht. Hier moet ik wat langer wachten. Het duurde een week voor er een plekje was. Voor dezelfde behandeling betaal ik wel de helft dus dat wachten heb ik er wel voor over. Het vraagt wel wat vooruitdenken dus schrijf ik het nu maar in de agenda zodat ik er op tijd aan denk. Deze foto is van 5 februari. Inmiddels ben ik al weer een volgende keer naar de kapper geweest. Deze bomen kregen op dezelfde dag als ik een knipbeurt van de bomenkapper. Ze zijn hier op de foto nog kaal maar ik kan jullie verzekeren dat hun pruikjes alweer aardig beginnen te groeien. Het is mijn lievelingswegje om te lopen. Knotwilgen zijn echt by far mijn lievelingsbomen. Het is de vroegere weg vanuit het buitengebied (het veld) naar de kerk. De kerktoren kun je nog nèt zien boven de laatste boom. Het groene ding is de schaftkeet van de snoeiers.

Ook liep ik weer langs de rivier. Wat stond het water hoog zeg! Deze kleine rivier vangt veel water op uit de polders en staat soms letterlijk aan de rand van aanlegsteigers.

Kijk, dat zie je hier. De knotwilgen staan met hun voetjes in het water. Waar ze overigens goed tegenkunnen hoor. Het steiger zal je al eens langskomen in een blogserie die ik eerder maakte. Inmiddels is het water allang weer weg en ziet alles er anders uit. Daarover later meer. Denk ik! Maar bij mij weet je het nooit zeker.

Ratjetoe...

Oh my... hoe lang is het alweer geleden dat ik hier iets van me liet horen. Na jaren van verdriet en narigheid is het leven nu vol en heel fijn en vergeet ik dat soms hier met jullie te delen. Vanaf de buitenkant is het niet bijzonder en meeslepend maar voor mij is het zo'n verschil met toen. Vandaag een ratjetoe aan berichten. Ik denk zelfs dat dat de komende blogs ook zo zal zijn. Ik heb namelijk geen idee meer wat ik jullie wel en wat niet verteld heb of zelfs maar heb laten zien. Erg hè? Om nog een beetje grip terug te krijgen, gebruik ik mijn foto's (in chronologische volgorde). Dat lijkt me het beste. Gelukkig heb ik komende dagen wat meer tijd om te schrijven.

Allereerst wil ik jullie deze rozenkrans laten zien. Het garen komt van de Wibra maar het was te glibberig om er mee te breien. Daarom probeerde ik er mee te haken en dat lukte beter. Doordat de draad verandert van kleur is elke roos weer anders. Ik lijmde ze met het lijmpistool op een houten ondergrond. Lekker dicht tegen elkaar aan. O en ik verfde die eerst in een bijpassende kleur rood. Omdat ik geen verf had en niet in de buurt van een bouwmarkt woon, gebruikte ik daarvoor een stift van de Action. Zo een met een fijne punt aan de ene kant en een kwastje aan de andere kant. Het was wel even een klusje maar het pakte goed uit.

Die houten ringen lagen er ook al minstens drie jaar te wachten op versiering. De man van een kennis heeft ze ooit eens gefiguurzaagd. Met zo'n handzaagje. Ik herinner me nog van vroeger dat die zaagjes heel snel kapot gingen. Misschien was dat alleen bij mij zo. Ik kreeg er regelmatig voor op mijn kop van de leraar handvaardigheid. Voor mijn verjaardag (vorig jaar) heb ik een mooie electrische zaag gekregen van de man. Wie weet ga ik zelf aan de slag. Rozen zijn zo gehaakt. Volgens mij heb ik het patroon ooit wel eens hier gedeeld. Zo niet, dan roepen jullie maar. Het is supersimpel. Och, eigenlijk kan ik het meteen wel delen. Ik ga er wel van uit dat je de haaksteken al kent. Je zet 52 lossen op en begint voor de eerste toer te haken in de derde steek vanaf de naald. In elke losse haak je een stokje. Omdraaien en voor de tweede toer op elk stokje een half stokje haken. Derde toer haak je vijf stokjes in elke tweede half stokje. Dus een groepje van vijf en dan een steek overslaan. Het gaat dan vanzelf krullen. Je kunt hier mee varieren. Als het teveel krult sla je af en toe een extra steek over. Krult het te weinig dan kun je groepjes van zes stokjes maken. Het hangt een beetje van het garen af hoe groot de roos wordt. Dikke draad, grotere roos. Ook daarmee kun je varieren.

Het in elkaar naaien wijst zich vanzelf. Je maakt een rolletje en naait dit aan de onderkant vast. Dit is het hartje van de roos. steeds rol je een stukje verder en zet je dat vast. Probeer de roos plat te naaien dat is mooier en je kunt hem ook beter ergens op bevestigen als je klaar bent. Misschien lukt dat niet meteen de eerste keer maar na een paar rozen zul je er wat vaardiger in worden. Geloof me. In het verleden (in mijn vorige woonplaats) heb ik ongelooflijk veel lessen gegeven in het maken van deze rozenkrans en het lukte iedereen. Het is een leuk project om je restjes mee op te maken. Bij de rode krans heb ik dat gedaan. Variatiegaren heb ik afgewisseld met garen in een kleur. Zo krijg je een leuke mix. Succes!

Oeps en dan hier nog een foto van de sneeuwklokjes. Ik moet eens even zien wanneer dat ik die fotografeerde. Oeh, op 2 februari. Heb ik al niet eens eerder wat foto's van die sneeuwklokjes laten zien hier? Ik kan het op mijn laptop niet terugzien (ergens zit er een bug in mijn systeem. ik zie geen foto's maar letters in computertaal) en mijn telefoon ligt beneden. De Ipad was helemaal leeg en ligt op te laden in een andere kamer. Het is me wat allemaal hier. Volgens mij zag ik ze voor het eerst tijdens een wandeling op de dijk hier in het dorp. Snel maar verder in de tijd, hihi.

Als laatste nog een knutsel van klein meisje. Zij kan van niets iets maken. Ik zie wat houten blokjes die ze verfde met de viltstift toen ik de houten ondergrond van de krans kleurde. het hertje is al heel oud. Ik kocht het ooit bij de juffies in Haarlem. De kralen komen uit Egypte. Die zijn inmiddels ook al weer jaren oud. Het zilverkleurige kraaltje, het medaillon, de kikker en het veertje komen uit de kringloopwinkel. Wat heeft ze dat leuk gedaan hè? We gaven het aan een vriendin van mij die op het moment een beetje verdrietig is. Ze kon wel een opkikkertje gebruiken. Hij staat nu bij haar op de kast. Zo, dit was hem weer. Er is al verschillende keren door de man geroepen dat het nu toch echt echt tijd is om te vertrekken. We gaan van het erf af. Volgende keer meer. Dagdag!