Kringloopvondsten #1...

Nu zo langzaamaan alle winkels weer opengaan, worden de bezoekjes aan de kringloopwinkels ook weer wat frequenter. Zo af en toe probeer ik er weer eens een. Nog wel even rustig aan want hoewel mijn eerste vaccinatie op 11 mei was, krijg ik mijn tweede pas 3 augustus. Tot die tijd nog even voorzichtig. Op dat gebied is er voldoende trammelant geweest. Nog steeds ben ik elke dag moe en is er heel weinig energie. Het hoort erbij zeggen ze. Maar genoeg daarover. De kringloop...

Zo af en toe zal ik hier wat van mijn vondsten laten zien. Meestal zijn ze voor mezelf maar ook zeer regelmatig geef ik ze cadeau aan iemand. Soms ook verkoop ik ze al in mijn winkeltje voordat ik ze goed en wel uitgepakt heb. Ja echt! Dit vaasje bijvoorbeeld. Het staat nu te pronken bij goede vrienden op tafel. Met geurige Seringen erin. Vriend wil proberen om siroop van de seringen te maken. Ik ben benieuwd.

Je geld op de bank zetten is tegenwoordig niet echt rendabel. Dus belegde ik mijn geld in huizen. Een hele straat nog wel. Geen idee wat ik er mee wil maar ze zijn gewoon grappig. Ze stonden eerst in het raam, later op de piano en nu staat het gedeelte wat ik nog heb ( er ging al een en ander richting de winkel) in het keukenraam.

Ook kocht ik een merkwaardig glaasje. Het lijkt wel uit drie gedeelten te bestaan. En het past ook niet allemaal precies bij elkaar. Maar dat is dan juist wat mij aantrekt. Het ongewone, het afwijkende. Waar zou het voor gebruikt zijn? Geen idee. Wie het weet mag het zeggen.

Toen in deze CD labels zag liggen, ging ik spontaan terug in de tijd. Naar de jaren rond de eeuwwisseling toen het nog heel gewoon was om CD's te branden. Nu draai ik eigenlijk nooit meer CD's. Jullie? Er staat nog een verhuisdoos vol op zolder. Na anderhalf jaar moeten ze uit worden gezocht. Wat er met de etiketten gaat gebeuren zullen we vanzelf zien. Ze komen vast nog een keer van pas bij een of ander project.

Het fijne van snuffelen in een kringloopwinkel is dat je soms wat vindt, maar soms ook niet. Dit keer was het raak. Een gloednieuw stencil voor maar 1 euro. Het gaat gebruikt worden bij het maken van mijn nieuwe journal. Soms zijn de pagina's erg wit en kun je met een stencil en wat inkt een heel licht patroon aanbrengen. We gaan het zien. Vijf nieuwe dingen werden gekocht. Dat betekende ook vijf dingen inleveren bij de kringloopwinkel want anders wordt het hier te vol. Vijf grote bloempotten mochten weg. Ze waren er blij mee! Zo houden we de kring in stand. Dagdag!

April journal dag 28 tm 30...

Zullen we voor een laatste keer bladeren in mijn April journal/dagboek en het dan sluiten? We waren gebleven bij 28 april. De dag na Koningsdag. Ik noem het in mijn dagboek een beetje een lauwe dag want er gebeurde niet veel. Er was wel een aardige ontmoeting aan het einde van de dag. Na mijn wandeling liep ik nog even naar de bank aan de dijk. Het is altijd zo fijn om even naar de rivier te kijken en wat te mijmeren. Na een poosje zitten, liep ik terug naar huis. Bij het huis wat gebouwd wordt, hier vlakbij, liepen mensen. Het bleken de nieuwe buren te zijn. Ze wonen al in het dorp maar komen binnenkort vlakbij ons wonen. Na de kennismaking volgde een spontane rondleiding. Leuke mensen!

Donderdag 29 april. Nou dat was nog minder dan de dag er voor. Ik had volgens mij geen goede zin want ik heb bijna niks opgeschreven. Alleen dat ik die dag een paar keer flink natgeregend was. Nou ja, dat is niet echt interessant. Laten we daarom maar snel doorgaan naar de laatste dag van deze maand. Als ik aan 30 april denk, denk ik nog steeds aan Koninginnedag. Hebben jullie dat ook? Hoe zou dat in 1948 geweest zijn. Moesten de mensen toen ook zo lang wennen aan de nieuwe datum? Ik zal het mijn vader eens vragen.

Vrijdag 30 april. Het was een regenachtige dag. Later begon de zon wat door te komen. Er was een bezoek aan een kringloopwinkel met een aardig resultaat. Leuke dingen gevonden. Het is misschien een aardig idee om daar later eens wat van te laten zien. Ik ging meteen even naar de Hema en de markt want die zijn op loopafstand van de kringloop. Nu ik niet meer in de buurt van winkels woon heb ik altijd een 'lijstje' van te kopen dingen in mijn tas. En als ik dan ergens ben, probeer ik daar wat van af te strepen.

En toen was het lege boekje vol. Aan het begin van de maand nog mooi dun en onbeschreven. Aan het begin denk ik dan altijd... wat zal de maand ons weer brengen? Nu aan het eind is het vol en is weer een stukje geschiedenis geschreven. De voorkant was nog een beetje kaal en ook wilde ik de draad waar het boekje genaaid is wat versieren

Wat snuffelen in het bakje met uitgeknipte plaatjes leverde een leuk voorkantje op. Kleindochtertje leende me wat van haar kralen. Ze kon wel wat missen, zei ze. Grappig dat dit dus mijn eigen kralen zijn die ik eerder aan haar gaf. Zo gaat een en ander vaak heen en weer tussen onze huizen.

De kralen werden er aan bevestigd en toen was het echt echt klaar. Het boekje staat inmiddels bij de anderen in de boekenkast. Regelmatig pak ik ze nog even terug als ik iets op moet zoeken. Want ik schrijf er natuurlijk veel meer in, dan ik hier laat weten. Het komt vaak van pas. Maar voor nu is het klaar! Lief dat je weer even kwam lezen. Laat gerust een reactie achter hier, zodat ik ook eens een bezoekje aan jouw blog kan brengen. Dagdag!

De lente komt eraan...

Ik kom net terug van mijn wandeling naar de brievenbus. Het was en is heerlijk buiten nu. Ik wandelde wat over de rivierdijk en keek naar de bomen. Het inspireerde me tot het schrijven van dit blogje. Toen ik daar zo liep over de dijk kwam ik veel fietsers tegen. Heel veel fietsers. De meesten zien er hetzelfde uit. Zelden zie je nog gewone fietsen. Bijna allemaal zijn ze electrisch. Vaak echtparen. Grijze haren, hoge sturen (al dan niet met zo'n uitstekende achteruitkijkspiegel) en bijna altijd kijken ze boos en hebben ze de mond open. Vliegenvangers noemt mijn buurvrouw ze, haha. Het dijkje is hier maar smal en als we het goed verdelen gaat het prima. Maar de toeristenfietsers hebben daar wel wat meer moeite mee. Dan komen er wat snelle jongens op mountainbikes en moeten ze uitwijken. En als daar dan ook nog zo'n type als ik zomaar op de dijk loopt te wandelen, oeh dan kijken ze nog bozer. Raar toch eigenlijk? Want alles gaat goed samen op de smalle dijk. Alleen niet met de toeristenfietsers. Zo heb ik net alweer een tik tegen mijn bovenarm gekregen van zo'n uitstekende spiegel. Het doet niet zeer maar ik voel het wel. Een boze reactie mijn kant uit. Sorry meneer, ik loop alleen maar op een heel klein stukje van de dijk in het dorp waar ik woon. En dan ook nog heel netjes aan de kant. Maar helaas.... hij hoorde het al niet meer. Nou ja, moet ik daar ook maar niet gaan lopen, hahaha.

Ik zocht wat in de oude foto's en kwam de grote witte boom tegen. Ik maakte er twee maanden geleden een foto van. Het was een van de eerste bomen die kleurde. Zo mooi en zo beloftevol. De lente komt eraan hoor! Ja echt! Als je goed luisterde kon je hem dat horen fluisteren. Ik weet niet wat voor boom het is. Maar mooi vond ik hem en daarom mocht hij op de foto.

De perenboom ging een dag later op de kiek. Hij staat aan de rivier precies op de plek waar ik zo graag wat zit te mijmeren. 29 maart zag je al heel duidelijk de knoppen groeien en nog maar even later gingen ze allemaal open.

De tractoren reden nog af en aan. De loonwerkers vervoerden heel wat grond van en naar het dorp. Af en toe verloren ze wat en reed er iemand anders weer doorheen. Ik ben dol op die sporen en patronen. Ze inspireren me altijd om er iets mee te doen in mijn werk. Laatst zei iemand... wat vind je daar nou aan joh! Het is toch gewoon wat aarde. Maar dat is het voor mij dus niet. Voor mij is het inspiratie.

Hier nog zo'n foto. Het is echt alleen maar een hoopje aarde en toch... als je er goed naar kijkt zie je er zoveel meer in. Ik probeerde het laatst na te tekenen. Dat is nog best lastig. 30 maart maakte ik deze foto. Het lijkt alweer zo lang geleden. Zojuist liep ik nog langs de plek waar ik deze foto nam. Er was niets meer van te zien. Wind, zon, regen en verkeer hadden hun werk gedaan. De een vindt het een foto van niks. Een ander... ach ik zei het hierboven al. Misschien ben ik toch een beetje raar. En weet je: dat is toch eigenlijk helemaal niet erg?

Ik ga lekker een kopje thee maken. Kokend water en wat verse munt uit de tuin erin. En dan genieten van de laatste zonnestralen en het geluid van de vogels. Wat een leven. Dank voor je bezoek aan mijn blog. Ik waardeer het zeer dat je hier kwam lezen. Binnenkort ga ik hier een dankjewel weggeven/verloten onder mensen die hier regelmatig reageren. Ik laat je weten wanneer.

Een jaar geleden in Februari...

2020 was in veel opzichten een roerig jaar voor iedereen. We kregen te maken met een virus waar we in Januari amper van hadden gehoord. En als we er al van gehoord hadden, dachten we dat het misschien wel over zou waaien. Maar dat deed het niet. Wij waren in februari vorig jaar net een paar maanden daarvoor verhuisd en nog volop aan het klussen. Het woord corona kwam af en toe langs op social media, maar heel veel aandacht schonken we er niet aan moet ik eerlijk bekennen. Zo gingen we zaterdag 1 februari nog gezellig naar de Seniorenmiddag (georganiseerd door de Oranjevereniging) in ons geboortedorp. Gezellig met mijn vader naar dia's van vroeger kijken. Koffie met een taartje en in de pauze een advocaatje en een bitterbal. Na afloop gezellig kletsen met mensen die je soms lang niet gezien had.

Wel weet ik nog dat ik dacht wat ik elk jaar denk.... zou vader er volgend jaar nog bij zijn? Hij moest nog 86 worden die februari (inmiddels 87) en voor zijn leeftijd in zeer goeden doen. Ik blader zo nog eens wat in de agenda en zie dat de schilder de laatste dingen kwam schilderen op zolder. Dat was fijn want dat was de eerste verdieping die helemaal klaar was. De dozen konden uitgepakt worden en zodra er een kamer opgeleverd zou zijn, konden we de spullen op zijn plaats zetten. Ik zal jullie maar meteen verklappen dat er nog zeker 50 grote verhuisdozen staan op de logeerkamer. Met spullen van mij. Ja echt! Mijn zusje kwam in februari op de koffie en ik schreef dat ik het zo fijn vond dat we dichtbij elkaar woonden. Wisten wij toen veel dat we elkaar niet lang daarna heel lang niet zouden zien.

We kregen veel mensen op de koffie. Steeds kwamen ze even zien of we al opgeschoten waren. Ik kan me niet eens meer voorstellen hoeveel koffie ik dat jaar gezet heb. De liefste aller mannen was nog volop aan het werk en reisde van hot naar haar. Ik was veel alleen met de werklui. Allemaal prima mensen hoor. Maar wel allemaal mannen, haha. En die hebben toch een ander soort energie. Ik voerde gesprekken met de hovenier over de tuin. Twee van zijn mannen hielpen om de loopband van de garage naar de zolder te tillen. Appeltje eitje voor hen. Wat waren die lui sterk zeg!.

Overal werd gewerkt en alleen op zolder was het min of meer rustig. Ik gebruikte een stapel verhuisdozen als tafel voor de laptop. Eten deden we vooral zoals het uitkwam. Veel brood en soep. Maar in de loop van de maand werden de meeste dingen afgerond en opgeleverd. We vierden ons huwelijksfeest en gingen uit eten maar in welke verhuisdoos zat ook al weer dat leuke jurkje? Mijn zusje en zwager zijn een jaar eerder op dezelfde datum getrouwd en zij kwamen naar hier om even koffie te drinken. Tijdens het koffiedrinken kwam de schilder en zochten we een kleur verf uit voor de vloer in de garage die later winkel zou worden. Het kon allemaal en tegelijk.

Het was een levendige tijd en de dagen vlogen voorbij. Vroeg uit bed en in de avond vroeg naar bed. Schaken op veel borden tegelijk. Overleg met de hovenier, de schilder, de man van de lift, de aannemer, en de electricien. En elke dag waren we meer dan moe want de 'gewone' werkzaamheden gingen ook door. Ik bleef les geven en de man werkte zich zes slagen in de rondte want eigenlijk net iets te veel werk. Maar als ZZPer zeg je niet snel nee en dus moest er veel geregeld worden qua thuiszijn/aanspreekpunt zijn enz. Maar het lukte en het huis werd steeds meer ons huis.

Nog steeds rommelde er ergens vaag op social media iets wat corona heette. Het zou uit China komen. Maar het fijne wisten we er ook niet van. Een maand later werd alles anders. Maar daarover later meer. Voor nu laat ik het hierbij. Jullie zagen tussen de woorden die ik schreef, een aantal collage's die ik eerder maakte. Ik vond het boekje en dacht dat het leuk zou zijn ze hier ook te laten zien. Maar goed, dat zei ik volgens mij vorige keer ook al. Ik ga nog even en stukje wandelen en een brief posten. Fijn dat je hier langs kwam om te lezen. Laat gerust een reactie achter. Dat wordt zeer gewaardeerd. En om die waardering meer vorm te geven, ga ik iedere maand wat leuks verloten onder de reageerders. Gewoon, omdat het kan. Daarover later meer! Fijne avond. Dagdag!

Wandelen...

Tijdens mijn wandelingen door en om het dorp loop ik meestal wat te mijmeren. Na verloop van ongeveer honderd meter vind ik meestal mijn ritme en cadans en laat ik mijn hoofd los. Alle hersenspinsels, gedachten, zorgen en wat allemaal niet meer komen dan langs. Het werkt helend en louterend. Even een zijgedachte... wat heeft onze taal toch veel mooie woorden die nauwelijk meer gebruikt worden. Louterend is er daar een van. Horen jullie het woord nog wel eens langskomen? Toch zegt het zoveel meer als het nieuw gebruikte er op lijkende woord helend.

Afijn, ik mijmer dan zo wat en dat werkt voor mij prima. En dan gebeurt het dat je opeens op een dag op een weg loopt waar je regelmatig loopt en iets niews ontdekt. Kijk maar naar de eerste foto. Van veraf lijkt het nog een reparatie in de weg. Een scheurtje dat gerepareerd is door de mannen van de gemeente.

Kijk maar het zwarte spul. Is het teer?. Geen idee eigenlijk. Maar goed, daar gaat het nu niet echt over. Want wat aanvankelijk een soort van vlek en willekeurige reparatie lijkt is van dichtbij ineens een...

Vogel!! Zien jullie het ook? De staart met de kop er boven met de snavel naar links. Hoeveel keren heb ik hier niet gelopen en niet gezien? En dan ineens valt je oog erop. Grappig is dat toch!

Waar mijn oog ook op viel was de stapel hout die gezaagd was. Ik maakte er een foto van en stuurde die naar de buurvrouw. Zij hebben een houtgestookte kachel en kunnen altijd hout gebruiken. Zien jullie het bordje (even op de foto tikken en je kunt het beter zien) wat er boven hangt? Gratis meenemen! En dan eronder: Tip: een bosje bloemen. Is dat niet leuk! Buurvrouw was te laat anders had de oude mevrouw van wie het hout was zeker een mooi boeket van haar gehad. Later sprak ik die zelfde oude mevrouw. Ze vertelde dat het hout er geen vijf minuten gelegen had. Hoe bijzonder is het dat ik er dan nog een foto van heb kunnen nemen? De mensen zijn erg aardig hier in het dorp en geven veel weg voor weinig of niks.

Elke wandeling probeer ik een foto te maken. Soms zijn het er meer en wordt het een serie. Die foto's gebruik ik later weer voor een of ander kunstproject of workshop. Deze foto maakte ik ook in een serie. Kleine man in Kaapstad zag de foto en vroeg... is dat olifantshuid? Hij woont tussen de olifanten en vind ze helemaal niet bijzonder. Ik keek nog eens goed naar de foto en dacht... ja hij heeft gelijk. Het zou zomaar de huid van een olifant kunnen zijn. In werkelijkheid was het een klodder klei die van een tractor was gevallen en opgedroogd. Zo zie je maar. Inspriratie komt van de meest kleine dingen.

Boeken...

Onze jongste zoon woont in Zuid- Afrika. In Kaapstad. Hij is getrouwd met een echte Capetownian, een meisje van daar. Ze hebben drie zoontjes en voeden hun jongetjes drietalig op. Mama spreekt Engels met ze. De nanny en de werkster spreken Afrikaans met ze en onze zoon Nederlands. De kinderen wisselen van taal met degene die tegen ze spreekt. Grappig is wel dat als ze nieuwe mensen ontmoeten, ze altijd even afwachten in welke taal ze aangesproken worden. In die taal antwoorden ze dan terug.

Om ze ook wat kennis te laten maken met Nederlandse literatuur voor kinderen, lees ik ze elke avond voor. Elke avond rond zes uur (als het eten gaar staat te worden) lees ik een kinderboekje voor. Met het uur tijdverschil (het is daar een uur later) is dat perfect want ze gaan rond zeven uur naar bed. Voor leuke boekjes zoek ik in de boekenkast van hun neefje en nichtjes hier in Nederland. Want alles wat hier in huis aanwezig is, is natuurlijk allang uit :-) Misschien is het leuk om hier wat van de boeken met jullie te delen. Allereerst: Bo is niet bang. Bo is een varkentje moet ik er misschien bijzeggen. Hij is niet bang van een muis of van het donker. Niet van een put en niet van ondersteboven en hij laat dat ook zien. En nee hoor, hij is echt niet bang. Of toch een heel klein beetje misschien? Door Geert De Kockere. Tekeningen zijn van Tineke van Hemeldonck.

Dan een favoriet van mij. Al jaren ben ik een fan van kikker. Geschreven door Max Velthuijs. Kikker is kikker. Nou heb ik niks met echte kikkers en ben er zelfs bang van maar deze kikker is lief! En ik lees graag over zijn avonturen voor aan de kleine mannetjes.

Dan een boek over Ruben. Een jongetje speelt op zolder en krijgt onverwacht bezoek van een spin. Ruben wil met de spin spelen maar die rent steeds weg. Papa vindt de spin een griezel totdat blijkt dan spin een echte opruimspin is.

Las ik dan alleen maar kinderboeken? Nee, de buurman gaf me weer een boek. En weer was het er een die ik zelf nooit zou kopen of lezen. Het was het boek van Michelle Obama. Over hoe ze geworden was wie ze nu is. Het zal vast aan mij liggen maar ik vond het een ietwat teleursteld boek. Misschien ben ik er te nuchter voor en zelfs ben ik misschien wel een beetje moe aan het worden van het begrip 'sterke zwarte vrouw met veel tegenslag in het leven die zich er toch maar uitgeknokt heeft'. Het boek ging vooral over haar haar vader, haar broer en haar man. En dat was jammer. Het was fijner geweest als het over haarzelf gegaan was. Zonder de vader, de grote broer en de man die president werd. We voerden er een stevige discussie over, want zo gaat dat tussen buurman en mij, haha. De conclusie is dat we hier vooral mee door moeten gaan (met de boekenruil) want zo lees je wel wat je anders niet zou doen. En dat voelt toch als een verrijking.

Het laatste boek kocht ik gisteren bij de kringloop in de stad waar we ooit gewoond hebben. Ik was er weer eens en liep even naar binnen bij het kringloopcentrum. Een van de meisjes is een echt paardenmeisje en hield van de week voor het eerst een grote spreekbeurt van een half uur (met daarna vragen van klasgenootjes) Ze heeft niet veel zelfvertrouwen maar het lukte wonderwel. Een cadeautje waard dus. En kijk eens naar de prijs... dat is toch echt niet veel voor zo'n mooi gaaf boek toch?

24, 25, 26, 27, en 28 april...

Zaterdag 24 april. Soms moet ik even terug bladeren en heb ik geen idee wat er die dag gebeurde, maar daar heb ik vandaag bij het opschrijven van deze datum en dag heb ik daar geen enkele moeite mee. Want die dag vierde klein meisje haar verjaardag samen met haar overgrootvader. Hoe leuk is dat? Zij werd 8 en haar oude opa werd 87. Er werd een grote taart besteld met daarop een foto van hen samen. De kaarsjes bliezen ze samen uit en daarna sneden ze samen de taart aan. Oh en ze kregen ook nog eens hetzelfde cadeau. Een bon om samen pannenkoeken te gaan eten. Nou, dat viel al bijvoorbaat in de smaak. En ook kregen ze allebei knutselpapier. Mijn vader maakt tegenwoordig zelf kaarten. En dan niet van het eenvoudige knip en plakwerk zoals ik ze maak. Nee, voor hem geen plaatjes. Hij heeft alleen een soort van scalpel en maakt daar de meest wondere drieD kaarten mee. Kleine meid is dol op stickers en maakt daar leuke dingen van met het papier wat zij kreeg. Wonderlijk hoe die twee matchen. Hoe dingen dus generaties overstijgen. Ik hou daarvan. We maakten die dag heel wat kilometers. Eerst haalden we bij mijn broertje twee cavia's op (lievelingswens van klein meisje), daarna haalden we vader op, daarna door naar klein meisje en later omgekeerd. Er stond meer dan tweehonderd km op de teller. Maar wat was het een leuke dag!

Zondag was uitrustdag. We moesten even bijkomen van alle drukte van gisteren. Ik ontdekte de eerste blaadjes aan onze nieuwe bomen. De oude pruimenboom achterin de tuin staat vol in de bloesem en ik ging er even bij zitten om een en ander te bewonderen. Het zonnetje scheen en met een dik vest aan kon dat prima.

26 april was een dag zoals vele maandagen. Ik poetste het huis en begon op zolder. Stoffen, stofzuigen, wc schoonmaken, opruimen, bed verschonen en de trap eens goed poetsen. De zolderverdieping was klaar rond koffietijd. De man was ook thuis en we dronken samen koffie. Daarna door met de eerste verdieping. Weer een wc, de badkamer, de logeerkamer, de bibliotheek, de werkkamer van de man, daarna die van mij en de overloop met trap naar beneden. Beide trappen zijn wit geschilderd en dus uitermate besmettelijk. Daarna was het tijd om te lunchen. Zelfgebakken brood met een likje roomboter en zonder beleg. Beter wordt het niet zeggen wij hier altijd. Na de lunch verder met wc nummer drie, de hal (die zo groot is als een kamer), de woonkamer, de keuken, de bijkeuken en de garage die tevens mijn winkeltje is. Geluk dat ik nog niets aan de buitenruimten hoef te doen.Een volle dag dus en aan het eind deden mijn handen zeer van het uitwringen van de sopdoeken. Ooit als ik rijk word komt er iemand om me te helpen met schoonmaken want brr, ik heb er zo'n hekel aan. Het nieuws van de dag was de lintjes die werden uitgereikt. Steeds sta je er weer versteld van welke bekende Nederlanders zo'n onderscheiding krijgen. Mijn zwager kreeg er ooit ook een. Net als veel gewone Nederlanders had hij hem echt verdiend.

27 april. Voor de tweede keer koningsdag die niet gevierd werd. Vierden we vorig jaar nog woningsdag, dit jaar keken we naar een wat ongemakkelijke uitzending op tv. Tenminste, ik vond het ongemakkelijk. We aten wel een oranje tompouche bij de koffie natuurlijk. Gekocht bij de bakker uit het dorp aan de overkant van de rivier. We hingen voor het eerst sinds 20 jaar de vlag uit. Hier staat een flinke vlaggenmast en we bestelden een Nederlandse vlag (met oranje wimpel) bij de Dokkumer Vlaggencentrale. Dat deden we vorig jaar al, maar hij kwam pas op 7 mei aan. Wegens corona werd toen gezegd. Maar goed, na een jaar wachten mocht hij nu wapperen. Het weer was redelijk en terwijl de man een dutje deed, wandelde ik een rondje door het dorp. Op de rivierdijk was het bijna niet te doen door alle fietsers. Gelukkig kon ik snel een stoep af en een andere route kiezen. Schoonzusje en zwager waren ook aan het fietsen en kwamen gezellig koffiedrinken. En dat was zo'n beetje koningsdag 2021. Ik hoop heel erg dat we volgend jaar weer gezellig de kleedjes met spulletjes buiten kunnen leggen en wat rommelmarktjes kunnen bezoeken.

28 april was een beetje een lauwe dag zoals ze dat hier in de streek zeggen. Ik kwam slecht op gang en om een eind aan de landerigheid te maken, besloot ik maar eens een stevige wandeling te maken. Het was er prima weer voor. Ik ging wat verder dan de bedoeling was en eindigde met een grote blaar onder de linkervoet. Dat was wat minder maar wat wel weer heel erg leuk was, was dat ik kennis maakte met de mensen die vlakbij ons komen wonen. Niet zijn niet echt onze buren maar wonen wel in de buurt. Leuke mensen. Zij is hier in het dorp geboren en hij komt van een dorp hier verderop. We maakten een praatje en zij bleken mijn zusje en haar man te kennen. Grappig is dat toch.... als je heel vaak verhuist zoals wij, ken je altijd wel iemand die iemand kent en voor je het weet heb je een leuk gesprek. Ze nodigden mij uit om het huis in aanbouw te bekijken. Een lief schattig bijna poppehuisje. Zoals de nieuwe bewoonster zei: klaar en gepoetst in een uurtje en daarna leuke dingen doen, haha!

Donderdag 29 april was een dag om snel te vergeten. Regenbuien, koud, ongezellig, herfstachtig. Ik schreef er niet veel over in mijn journal/dagboek. Dus ja, hier dus ook niet veel te vertellen. Laat ik maar snel koffie gaan maken. De klok van de kerk in het midden van het dorp sloeg zojuist 10 uur. Tijd voor een bakkie. Dagdag!