Je hebt van die dagen...

Je hebt van die dagen dat alles anders gaat dan jij wilt. Dingen vallen, dingen mislukken, kortom, ik denk dat jullie de situatie wel zullen herkennen. De dag die ik beschrijf was zo'n dag. Ik was al vroeg opgestaan want om half 8 zou de aannemer komen. Maar die kwam niet en toen ik om tien uur belde, zei hij korzelig dat er even wat tussengekomen was maar dat hij later zou komen. Nou, die kwam dus helemaal niet meer die dag. Niet de eerste keer en dus hebben we besloten met een ander in zee te gaan. Daarna het verhaal van de schilder. Die zou komen om een offerte te maken voor het schilderen van de buitenkant van het huis. Om 12 uur zou hij er zijn. Maar ook de schilder liet verstek gaan. Hij was het vergeten. Of hij later in de middag mocht komen. Dat mocht maar je raadt het al... dat deed hij niet. En tot op de dag van vandaag is hij nog steeds niet geweest. Zo'n dag was het dus. Ik begrijp dat iedereen het heel erg druk heeft. Maar dat hebben wij ook. Maar goed...

In gevallen als dit ga ik poetsen in huis of pianospelen. Ik was al begonnen met poetsen en dacht daarna wat te gaan pingelen op mijn oude piano. Ik draag een bril maar op de een of andere manier zit de focus niet op de goede plek als ik piano speel. Dus doe ik mijn bril af en leg die vervolgens bovenop zodat hij niet kapot kan vallen of zo.

Maar dat kan dus wel. We hebben in dit huis een soort van luchtverversingssysteem en daarvoor zitten van die deksels in het plafond. Op een gegeven moment ben ik aan het spelen en hoor ik een klap. Eerst wist ik niet wat het was maar later bleek dat een van die deksels uit het plafond was gevallen. Bovenop mijn bril. Het ene glas sprong er zover uit dat ik het aan de andere kant van de kamer terugvond. Wat een schrik!

Ik heb meteen maar naar mijn oude opticien gebeld of hij dezelfde bril opnieuw kon bestellen. Dat kon en ook met dezelfde glazen. Dan hoefde ik maar een keer de reis te ondernemen (vijf kwartier rijden) om de bril op te halen en pas te maken. Het duurt een week! Een week zonder bril is echt een dingetje voor mij. Een reservebril heb ik niet meer. Die was al gesneuveld bij de verhuizing. Het was er niet van gekomen een nieuwe reservebril aan te schaffen in verband met corona. Gelukkig is het mooi weer en heb ik een zonnebril op sterkte. Ik voel me net een filmster met de hele dag die zonnebril op mijn neus. Zo'n dag (dagen) was het dus. We hebben er allemaal op zijn tijd mee te maken. Toch?

Boeken lezen...

Lezen in februari had ik hier misschien moeten schrijven. Met mijn buurman (ook een boekenlezer) ruil ik 1x per maand een boek. We geven elkaar dan een boek waarvan we denken dat het totaal uit elkaars comfertzone is. Zo gaf hij mij de biografie van Martien Meiland die ik met plezier las en inmiddels ook al een paar keer op televisie heb gezien. Ik gaf hem de memoires van Ruud Lubbers. Over zijn Haagse jaren. Zelf kon ik er met geen mogelijkheid doorheen komen. Iets wat me zelden overkomt. Misschien moet ik het op een ander moment toch nog eens proberen. Het grappige is wel dat de buurman er van heeft genoten. Het was zeker niet zijn politieke kleur maar omdat hij veel dingen en personen kende uit die tijd, vond hij er meer herkenning in dan ik. Hij is tien jaar ouder dus dat scheelt denk ik wel.

In februari las ik drie boeken. Een kreeg ik van de buurman en las ik vlotweg uit. Het was niet bijster spannend. Een beetje lafjes geschreven. Ik vertelde er over aan mijn vader en die zei dat ik zelf ook een hele stapel boeken in huis had van deze zelfde schrijver. Die bleken nog in dozen in de garage te staan. Mijn vader is zijn boeken aan het uitzoeken en alles wat hij niet meer wil komt naar mij. Ik kreeg van de buurman het boek: strijd in de jungle te lezen van de schrijver J.W.Klijn. De eerste uitgave. In de boedel van mijn vader vond ik inderdaad hetzelfde boek maar nu met vier extra hoofdstukken. Ik heb deze uitgave ook nog een keer gelezen en de vier extra hoofdstukken zijn echt een aanvulling.

En toen ik toch bezig was nam ik meteen nog maar wat extra boeken mee naar boven van deze zelfde schrijver. Ik las alvast voeten op de rots.

Later bleek ik de schrijver te kennen. Hij woont in mijn geboortedorp en ik ken hem van de pinda's en nootjes waar hij importeur/ groothandelaar van is. Het merk is Klijnoot volgens mij. Afijn, zonder de buurman (en zonder mijn vader) zou ik deze boeken nooit gelezen hebben. Ik ben benieuwd wat ik in maart te lezen krijg. Ik hoop op een boek waar ik flink aan de bak moet. We gaan het zien eh... lezen eh... meemaken. Wordt vervolgd!

11, 12, 13, 14 en 15 februari 2021

We bladeren weer een paar pagina's en kijken wat mee in het februari dagboek. De elfde is een gewone dag als alle anderen. Buiten sneeuw, binnen de dingen van alle dag. De taken in huis, de maaltijden die bereid moeten worden, de contacten die extra aandacht vragen. Een kaartje of een telefoontje kan echt verschil maken deze dagen.

De twaalfde zoek ik wat knutselspullen bij elkaar en bak ik wat lekkers want mijn zoon komt morgen met zijn dochtertjes. Hij gaat dan hardlopen en ik maak ondertussen wat leuks met de dametjes. Ik weet niet wie van de twee partijen daar het meest naar uitkijkt. Het zijn echt zulke schatjes! Verder deed ik de dingen van alledag die dag

13 februari. Het is vandaag al weer 11 jaar geleden dat mijn jongste voor stage vertrok naar Kaapstad. Hij werd verliefd op het land en daarna op een meisje uit het land. Nog 1 week kwam hij terug om af te studeren. Daarna vestigde hij zich daar voorgoed. Hij heeft het fijn en mist Nederland niet. Alleen met sneeuw, ijs, Sinterklaas en Kerst heeft hij heimwee. Het gemis van mijn kant wordt niet minder. Andere zoon kwam vandaag met zijn dochtertjes. Hij mist zijn kleine broertje ook. Gelukkig hebben we internet. Ik denk vaak aan de moeders die achterbleven toen hun kinderen in de jaren vijftig van de vorige eeuw emigreerden. Sommigen zagen elkaar nooit meer.

14 februari. Valentijnsdag. Het ging aan mij voorbij. De liefste aller mannen is geen romantisch type. Ik had ooit een vriend die die dag altijd een grote bos rozen kwam brengen. Zo lief was dat. Hij is al heel lang niet meer bij ons. Ook dat verdriet wordt niet snel minder. Het zal altijd bij mijn leven blijven horen. Hij woont in een dierbaar kamertje in mijn hart.

15 februari was een pechdag! Ik vertel er later meer over. Zo'n dag waarvan je bij het wakkerworden al weet dat het niet goed zal gaan. En dat klopte ook! Een dag om te vergeten. En dat proberen we ook maar. Snel deze bladzijde in het journal omslaan.

En met het vermelden daarvan is de maand al weer over de helft. Ik hoor van veel mensen dat de dagen tijdens deze lockdown langer dan ooit duren. Bij mij is het juist omgedraaid. Het gaat me allemaal veel te snel. Zo zie je maar, iedereen beleeft het op een andere manier.

Nog één keer...

Nog 1x neem ik jullie mee naar die heerlijke koude week van toen. De week waarin de sneeuw zo mooi was en we konden schaatsen. De week waarin in dit dorp weer mooie initiatieven ontstonden. Zoals de groep die een enorme pan erwtensoep kookte en in tasjes deed. Ze werden op de slee gezet en uitgedeeld aan de ouderen in het dorp. Die smulden van de ouderwetse snert. Iedereen kon meegenieten via de foto's op de dorpsapp.

Als er nauwelijks gestrooid wordt kan het gebeuren dat iemand eens uit de bocht vliegt. En daarbij een verkeersbord raakt. Gelukkig was er alleen wat blikschade want hard gereden wordt hier niet. Het bord was eigenlijk nog het meest beschadigd.

En toen kwam de ijzel en werd het serieus glad. En ook dat werd via de app gemeld. En natuurlijk kwam er een foto met nog net op het hoekje het lieve oude beagletje met zijn snuitje. Helemaal grijs is het beestje. Maar hij is dan ook al dertien jaar. En dat is best oud voor een beagle. Al een paar keer dachten zijn baasjes dat zijn einde gekomen was maar hij krabbelde steeds weer op. Hij woont hier niet ver vandaan en als ik de kans krijg maak ik altijd even een praatje met hem. Hij heeft zo'n aandoenlijk koppie.

Toen het ging regenen was het gedaan met de sneeuw (en het ijs ook trouwens). Na een paar uur konden we in de tuin van de buren het gras al zien. Ik werd er een beetje verdrietig van.

En nog weer later was het bijna gewoon als de rest van het jaar. Alleen dit hoopje sneeuw lag nog op de oprit

Nog een laatste foto, gemaakt op het ijs. In de polder van mijn jeugd. Mijn broertje woont er nog. Het was zo'n echt hollands plaatje met al die mensen op de schaats. De brug over het water en de molens op de achtergrond. Het was schitterend. Maar helaas alweer voorbij. We kijken nu uit naar de lente en gaan ons verheugen op de mooie bloesem hier in de streek.

9 en 10 februari...

Lange tijd maakte ik collages in een boekje in A6 formaat. Zomaar wat plakken en knippen aan het einde van de dag. Heel fijn was dat. Door de komst van het journal kwam het maken van collages een beetje in het gedrang en ik begon het te missen. Daarom vanaf nu af en toe een collage in mijn journal want dat kan natuurlijk prima. Het journal is A5 formaat. Ik plakte en knipte wat en toen het naar mijn zin was, scheurde ik het papier uit de blocknote. Op de achterkant schreef ik het verslag van de dag.

Zo schreef ik op 9 februari uiteraard weer over de sneeuw. Niet alleen reed een tractor met aanhang door de straat. Die dag reed er een trike met aanhang door de straat. Dat ging er wat ruiger aan toe. Gelukkig waren de kinderen die er op zaten ook een flink stuk groter als de kleintjes die ik eerder zag. De tweede ronde zaten er zelfs wat volwassen mannen op en een lol dat ze hadden. Wel allemaal meer dan anderhalve meter afstand hoor! Geen controle hier is nodig in het kleine dorp. De mensen letten allemaal goed op zichzelf en op elkaar.

De temperatuur daalt en het schaatswoord wordt hier en daar gebezigd. Het elfstedentocht scenario zelfs besproken aan de tafels bij de talkshows op televisie. Het hoort zo bij ons mooie landje. Is er ijs, dan worden we allemaal weer een beetje kind. De vragen op de buurt/dorpsapp veranderden van onderwerp. Nu werden schaatsen geruild, aangeboden en gevraagd. Een schaatsenslijper meldde zich alvast. Klaar terwijl u wacht! Er schijnt hier een mooie plek te zijn waar geschaatst wordt. We gaan het meemaken! Leuk hoor!

Mijn verslag van de dag van 9 februari werd geschreven achterop de collage en dat van 10 februari aan de binnenkant van de 'nep' envelop. Ik liet vorige maand al eens zien hoe je die kunt maken.

Sneeuw...

Terwijl ik hier nu schrijf over de sneeuw, kijk ik naar buiten en moet glimlachen. Wat leven we toch in een rare wereld. Toen sneeuw. Een paar dagen later was er een periode dat het wel lente leek en nu schijnt de zon maar is het door de harde wind, kouder dan je denkt. Ik was net even op de fiets naar het dorp aan de overkant van de rivier maar had de winterjas best nodig. Eigenlijk had ik ook nog wel wanten aan willen trekken maar dat vond ik toch te gek.

Mijn jongste woont in Zuid- Afrika en kon geen genoeg krijgen van alle sneeuwfoto's. Ik fotografeerde en filmde dat het een lieve lust was. Terwijl hij alweer aan het puffen was van de hitte had hij tegelijkertijd heimwee naar sneeuw en kou. Het deed me denken aan de jaren dat we in Egypte woonden. Daar was het 10 maanden per jaar bloesjes met korte mouwen weer. De overige twee maanden deed je een vestje aan. Het was warm of nog warmer. Eigenlijk droeg je altijd dezelfde kleren. Nee, geef mij de afwisseling van de seizoenen maar. Veel fijner vind ik dat.

We leven hier in een heel klein dorp. Ik vertelde er al vaker over. Maximum snelheid hier is 30 km en de meesten rijden nog langzamer. Heel fijn want daardoor kunnen de kinderen gewoon op straat spelen. Ook is het gladheidsbestrijdingsfanatisme niet zo groot als in mijn vorige woonplaats. Af en toe kwam er een kleine auto met zo'n schuif ervoor. Dat betekende dat er overal sneeuw lag en ook in de hoofdstraat. Op een gegeven moment kijk ik uit het raam en wat zie ik? Zo'n kleine tractor die ze gebruiken om tussen de fruitbomen door te rijden. Klein en smal zijn ze. Daarachter een sliert van wel 10 sledes met daarop lachende kinderen. Heel langzaam maakten ze een rondje door het dorp. Ik weet niet wie het meeste plezier had. De bestuurder van de tractor, de kinderen of hun ouders. Het was werkelijk een prachtig gezicht.

We woonden in een ansichtkaart. Op de eerste foto het uitzicht naar de tuin van de buren. De tweede foto onze tuin aan de achterkant en de derde foto het pad naar de weg die achter de kerk is. Dat ongerepte, die mooie dikke sneeuwlaag. Het heeft alles diepe indruk op me gemaakt.

7 en 8 februari...

Wat is het toch leuk om terug te lezen wat ik (bijna een maand geleden) deed. Als je me gevraagd had wanneer het begon te sneeuwen en wanneer we konden schaatsen en zo had ik dat misschien ongeveer geweten, maar doordat ik er over schreef in mijn dagboek zag ik dat precies. 7 februari was een zondag. De dag dat we wakker werden nadat het de avond daarvoor had gesneeuwd.

We werden wakker in sprookjesland. Het was zó mooi en ongerept. Wij wonen aan het eind van de straat en behalve wijzelf loopt hier niemand. Zover we konden kijken was het wit en mooi en we keken dan ook zo ongeveer de hele dag naar buiten. In onze vorige woonplaats werd flink gestrooid want de vrachtwagens moesten kunnen blijven rijden. Bovendien was er veel ander verkeer en dat eindigde er meestal in dat sneeuw nooit lang wit bleef. Hier dus wel en het was ontroerend. Daar schreef ik dus over die dag.

De maandag daarna sneeuwde het weer/nog steeds en dat was ook het gesprek van de dag in het hele land. Hoe fijn het was dat we na alle corona ellende eindelijk weer iets leuks hadden om van te genieten. Op de dorpsapp waren de berichtjes niet van de lucht. Mensen zochten warme wanten. Of skipakjes voor de kinderen. Dan weer zocht iemand een slee of bood iemand anders er juist een aan. Echt zo hartverwarmend en ik werd er zó gelukkig van.

De pagina's van deze dag werden in alle rust gemaakt. Links een afbeelding van een warme lamp zoals we vroeger in de badkamer hadden. Een hart omdat het zo'n hartverwarmende dag was. De dame ziet er gelukkig uit, net als ik me die dag voelde. De rechterpagina heeft veel letters. Die symboliseren de app berichtjes. De roofvogel zag ik in de tuin van de buren. Hij ving een lekker vet muisje. De band in het midden is gemaakt van muziekpapier. Op het moment van maken hoorde ik een van de buren trompet spelen. De versiering daar bovenop is gemaakt van een stukje verhuispapier met een cadeaulint van een boeket bloemen. Het verslag van de dag schoof ik er onder.