Wandel je mee? ...

Ik zit hier aan mijn werktafel in mijn werkkamer en kijk naar buiten. De zon schijnt uitbundig maar tegelijkertijd waait het behoorlijk hard. De wind komt uit het oosten want heel in de verte hoor ik de snelweg A2 hier drie kilometer vandaan. Het geluid van de auto's wordt overstemd door het zingen van de vogels. Want wat een feestje is het weer om al die liedjes te horen. Echt genieten. In dit blogje wil ik je even meenemen op een kleine wandeling die een beetje op weg naar de lente is. Ga je mee? Op de foto hieronder die ik maakte toen de bomen nog geen blad hadden, kun je ongeveer zien waar de snelweg is. Achter de huizen aan de overkant van de rivier en dan een stuk daar achter. Ik sta zelf op de oude dijk waar het zo fijn wandelen is.

Inmiddels ben ik van de dijk af en loop ik op de mooie weg die ik al zo vaak fotografeerde. De aarde is omgeploegd in bijna perfect rechte banen. Mooie vette glanzende kleigrond vind je hier in de Betuwe. Als je het oppakt voelt het bijna alsof je er een vaas van zou kunnen maken. In een volgend blog zal ik er nog eens een foto van maken en misschien kunnen we dan zien wat er gaat groeien. Mooi in alle eenvoud. Boven mijn hoofd hoor ik de spechten. Ze maken een lawaai van heb ik jou daar. Wie maakt het mooiste nest?

Altijd als ik hier loop bedenk ik me hoeveel mensen hier voor me liepen. Om net als ik te ontspannen en te genieten. Maar misschien ook voor hun werk. Of ze gingen met de boot door het water. Voor plezier en ontspanning. Of voor hun werk. Zoals dit binnenvaartschip. Het is het laatste binnenvaartschip met reguliere vaart door de kleine rivier. Ik heb me laten vertellen dat het oud ijzer ophaalt in een dorp, hier verderop. Vroeger was het veel drukker met dit soort schepen vertelde diezelfde man me. Ik hoorde van de week op de radio in de auto onderweg naar ergens dat er aan gedacht wordt om weer veel meer gebruik te maken van vervoer over water. Wie weet zie ik dan weer vaker dit soort schepen als ik op de dijk loop.

De weg met de mooie kleigrond heb ik achter me gelaten en ik ben linksaf geslagen. De bebouwde kom van het dorp waar ik zo graag woon is al weer te zien. Maar daarvoor toch nog even stoppen bij deze dikke wollige dames. Nog even en ze zijn weer moeder en huppelen er kleintjes om ze heen. Ik kijk er zo naar uit! Het is elk jaar weer zo'n feestje om dat jonge grut te zien. Op de achtergrond zie je de kersenboomgaard. Ongeveer tegelijk met de komst van de lammeren zal ook de bloesem weer te zien zijn. Mooie rijke witte bloesem. En weer later de kersen zelf. Jummie!

Voor ik echt het dorp inloop kijk ik nog even naar Links. Ja hoor, het wordt echt bijna lente nu. De ooievaars zijn terug op het nest. En verliefd dat ze zijn. O lala.... klepperdeklep. Ook daarop kan ik niet wachten. Ik ben nu vlakbij huis. Best wel frisjes buiten. Ik denk dat ik maar warme chocolademelk ga maken. Daar heb ik echt zin in. Jummie! En dan daarna dit verhaal aan jullie schrijven. Oeps, dat deed ik dus al. Fijne dag allemaal!

Een nieuw begin...

Vandaag zouden ze jarig geweest zijn. Mijn lieve moeder en mijn allerliefste hartenvriend (die overleed op zijn geboortedag). Allebei zijn ze niet meer hier bij ons om het met elkaar te vieren. Ik denk nog veel aan die twee en wat ze voor mijn leven betekend hebben. Ieder op hun eigen manier. Ik mis ze nog steeds heel erg maar de scherpe kantjes zijn er vanaf. Misschien ook omdat ik ze niet associeer met de plek waar ik nu woon. Zij zijn hier nooit geweest. Hier hebben zij geen herinneringen achtergelaten. Dat maakt het makkelijker om er mee om te gaan. Ik maakte hier letterlijk een nieuw begin. Zonder hen. Maar toch zijn ze altijd bij me. In een speciaal wondermooi kamertje in mijn hart.

Al bladerend door de foto's op mijn telefoon vond ik wat foto's die passen bij de titel. Zo zag ik deze boom. Met wat fantasie zou je er mij een paar jaar geleden in kunnen zien. Met de takken als mijn handen. Uitstrekkend naar boven en zeggend: kom alsjeblieft terug. Ik mis jullie. Het was 19 januari toen ik deze foto nam. De lucht was prachtig blauw en de wolken wit. De boom stak er mooi tegen af. Nu vandaag is de lucht donkergrijs en is de boom groen aan het worden. Zo gaan die dingen. Veranderingen in leven en in de natuur. Dankbaar dat ik daar elke dag deel van uitmaken. Het nieuwe begin. Kaal, bloesem, groei, oogst. Het heeft allemaal zijn charme.

Een maand later begon het al wat groener te worden. Februari kende wat mooie dagen waarin we de lente al bijna konden voelen. De vogels begonnen te zingen en het gras ietwat te groeien. Dit is een van de plekjes waar de rivier wat verder weg is. Een paar meter verderop kun je hem weer bijna aanraken. De zon scheen die dag en de wolken waren helderwit. Wat boffen wij toch met zoveel wolkenpracht.

Op de tuin van de buurman stond nog een rijtje boerenkool. Het had die nacht gevroren en het was rond het middaguur dat ik deze foto maakte. Zullen we alles er maar afhalen en invriezen wat we niet meteen opeten? Goed idee vonden de buren. De buurman hakte ze af. Ik ontdeed ze van narigheid en samen maakten we het pan/vriezer klaar. Vorige week hebben we de laatste keer stamppot gegeten. Het was een natte koude dag en het voelde alsof het nog kon. We smulden. Nu is alles van de tuin af en ligt hij te wachten op de nieuwe plantjes. Een nieuw moestuinavontuur gaat dan weer beginnen. Wat fijn dat we dat samen met de buren zo kunnen beleven.

Weer later liep ik langs de rivier om mijn dagelijkse wandeling te maken. Elke dag is anders, het verveelt nooit. Honderden keren was ik hier al en liep ik te genieten. En ook al heel vaak zag ik deze boom. Maar nooit eerder dat er een gezichtje op gemaakt was. Geen idee wanneer dat gedaan is maar ik vond het wel supergrappig. Zien jullie nog hoe 'kaal' de rivieroever is? Nu is dat allemaal al weer heel anders.

Ach, en dan die eerste sneeuwklokjes. Wat is het altijd fijn als je ziet dat ze hun kopjes weer opsteken. Het doet me denken aan een heel oud liedje. Als in Holland de sneeuwklokjes bloeien. Komt de lente. Komt de lente. In de weide de lammetjes stoeien, is het voorjaar in 't verschiet. En we voelen ons blij, als de vogels zo vrij. Koning Winter is vergeten. Als in Holland de sneeuwklokjes bloeien, zingen wij en lentelied enz... Mijn moeder zong het graag en wij met haar mee. Mooie herinneringen aan een tijd die was maar ook elke dag genieten van nieuwe dingen. Van een nieuw begin. Heb het goed met elkaar en met jezelf.

Aloha...

Raad eens wat.... ik ben er weer. Wat is het lang geleden he dat ik hier kwam schrijven. De schrijfmoeheid had me een beetje veel te pakken. Vandaag ruimde ik mijn telefoon op. Wat maakt een mens toch veel foto's en wat woeker ik toch altijd met de beschikbare ruimte die dat inneemt. Regelmatig krijg ik een waarschuwing. Niet dat het veel helpt maar toch.. Er waren best veel foto's die ik nog met jullie wilde delen en zo ontstond spontaan het idee om het schrijven weer op te pakken. Ziedaar!

Zo vond ik een foto van de logeerkamer. Eindelijk kunnen de kleintjes hun bed op een fatsoenlijke manier bereiken. Er staan nog wel wat verhuisdozen die uitgepakt moeten worden, maar het gros is wel gedaan nu. Over een poosje schuif ik een leuk kamerscherm tussen de bedden en hebben ze allemaal een eigen plekje. Eindelijk! We wonen hier nu alweer drie en een half jaar en het werd tijd. Toch?

Deze foto wil ik ook met jullie delen. Het was aan de begin van de boerenprotesten. De vlaggen hingen net op hun kop toen deze dame het winkeltje kwam binnenlopen. Ze was aan het wandelen langs de rivier en ze had nogal wat bekijks zoals ze het zelf noemde. Eerst dacht ik dat ze een zakdoek over haar hoofd gelegd had en daarna het petje er bovenop maar nee.... ze had de zakdoek er aan vastgenaaid. Mooi hè? We dronken samen thee en praatten wat over de boeren, de tuinders en de polder. Daarna vertrok ze weer. Verder langs de rivier. Zoals zoveel mensen voor haar dat deden. Eeuwenlang.

Of ik het al eens eerder verteld heb weet ik eigenlijk niet, maar we wonen achter een kleine kerk die geen kerk meer is. Hij is gekocht door een echtpaar dat er van alles en nog wat in organiseert. Als ik de winter een concertje gegeven wordt gaan binnen de lichten aan. Wij zien dan het licht mooi door het gekleurde glas. Elk raam heeft een ander kleurtje. Dat uitzicht verveelt nooit.

Regelmatig wonen wij een concert bij. Hoe fijn is het dat we daarvoor niet helemaal naar de stad hoeven gaan maar gewoon naar de buren. Heerlijk is dat. Zo gingen we kijken bij deze vier muzikanten. Ik weet alleen niet meer hoe hun instrumenten heetten. Waren het draailieren? Ze klonken Iers en Schots maar kwamen uit Frankrijk. De mevrouw rechts had allerlei verschillende doedelzakken zich. Het was verrassend interessant.

Tenslotte een foto van ons buurhondje Lola. Ze is een mengeling tussen een Fox/Jack Russel en een Beagle. Het buitenkantje is Fox maar het binnenkantje is 100% Beagle. Ze luistert niet, loopt regelmatig weg en gaat dan haar neus achterna. Een heerlijk hondje en we zijn dol op haar. Ik denk dat ik hier maar weer even stop met schrijven. Het is weer even wennen om zo achter het toetsenbord te zitten. Ik beloof jullie dat ik niet zo lang meer zal wachten met de volgend post. Fingers crossed! Heb het goed. Fijne Paasdagen allemaal.

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder...

Een van jullie schreef me een mail met daarin deze woorden. Tineke, dit is het motto van je blog. Lees het nog maar eens goed en dan weet je wat te doen. Wijze woorden. Ik deed dat en ziehier, ik ben er weer/nog. Dank voor deze goede raad. En de raad van alle anderen die de moeite namen me een mail te sturen. Jullie weten zelf wie je bent. Ze zijn allemaal zorgvuldig gelezen en overdacht. Wat lief dat jullie zo meedenken en suggesties deden. Het heeft me echt goed gedaan. Nogmaals dikke dank. Echt! Terug naar het blog. Wat deed ik zoal de eerste week van het nieuwe jaar? Nou, dat was best wel veel. Het begon met het opruimen van de kerstspullen. Door het hele huis heen had ik de boel versierd. De logeerkamer op zolder waar de meisjes altijd slapen. De logeerkamer van kleine man. De kamer met de boekenkast (maar daarover later meer) Mijn werkkamer, het kantoor van de man, de hal met de reservepiano (op de foto), de woonkamer, de keuken, de bijkeuken, de winkel en buiten. Sommige dingen liet ik staan, de rest ging in dozen in de kelder tot volgend jaar. Het geeft altijd een beetje weemoedig gevoel om al die spullen op te bergen.

Verder heb ik ongelooflijk veel polswarmertjes gebreid de laatste maanden. Het was soms niet bij te houden. Mensen gingen op een wachtlijst (ja echt!) maar nu ben ik weer bij. Misschien kwam de enorme verkoop wel door de mooie handen van mijn fotomodel. Grootste meisje vond het wel een leuk idee om wat foto's te maken. Zo schattig was dat en ook zo grappig. We kregen de slappe lach om de malle grappen van haar zusje tijdens de fotoshoot en waren serieus toen ze over haar toekomst sprak en over wat ze wilde worden en zo. Alle kleurtjes toen aanwezig heeft ze aangedaan. Het was leuk om te doen. Ik ga door met breien tot eind januari en dan stop ik er mee voor dit seizoen,

Voor de winkel maakte ik een set van 24 Nieuwjaars/winterkaarten. Nadat de overgebleven kerstkaarten opgeborgen waren was het zo kaal in dat kaartenrekje. Inmiddels is van dat volle rek niet zoveel meer over. Zo gaat dat. Een nieuwe serie kaarten is in de maak. Ze zijn een stukje opzij geschoven om de laptop ertussen te zetten, ik ben er dus door omringd as we speak. Kijk ik naar links en rechts van het toetsenbord, dan zie ik ze liggen.

De kleine jongen slaapt in de logeerkamer met de boeken. De reserveboekenkast want oh, oh, de boeken nemen zo langzamerhand het huis over. Hij is dol op lezen, net als wij en vindt het fijn om voor het slapengaan te lezen. Of in de vroege ochtend, als hij nog niet op wil staan. Nu is dit een goedkoop boekenkastje van een bouwmarkt en niet al te stevig. Jullie kunnen vast raden wat er gebeurde... de boel stortte in. Nu kunnen we een nieuwe kast bouwen maar misschien kunnen er ook wel wat boeken weg. Hmm, dat idee beviel eigenlijk niemand. Maar aan de andere kant wil ik niet steeds een kast die instort. Daarom diep adem gehaald en nu breng ik elke dag een boek naar de bibliotheek annex telefooncel in het dorp. Dat combineer ik dan met een wandeling en zo sla ik twee vliegen in een klap. Ik ben benieuwd hoelang ik dit voornemen volhoud. Niet lang ben ik bang. Aan de kleine jongen geven is niet echt een optie want ook in zijn huis, nemen de boeken de overhand :-)

Elke dag een boek wegbrengen is een gruwel, maar elke dag een collage maken een fluitje van een cent. Een tijdje deed ik het niet, maar het was echt een gemis. Gewoon wat plaatjes uit tijdschriften knippen, ze leuk neerleggen en vastplakken is zo ontzettend ontspannend. Ik gebruik er de boeken voor die je een tijdlang bij Flow Magazine kreeg. Ze liggen voor een habbekrats te koop bij de kringloopwinkels. Naast dit formaat ben ik ook andere dingen aan het uit proberen. Als het wat wordt zal ik het hier delen. Het fijnst was het spelen met de spirograph. Ik vertelde er hier al eens eerder over. Twee tekeningen van de tekeningetjes die ik maakte heb ik in de collage geplakt.

Hierboven vertelde ik al over de winkel. Ook daar heb ik een besluit over genomen. 40 uur per week werk ik er aan en maak ik dingen waar ik blij van word en ik hoop anderen ook. Dit jaar is het mijn volledige baan en probeer ik het zo aan te pakken dat ik er niks anders bij ga doen. Dus geen lessen meer of workshopes. Het is mijn lust en mijn leven. Heerlijk om dit je werk te noemen. Dit jaar ga ik de winkel elke maand een ander thema geven. De maand Januari is dat winter. De decoratie is in de kleuren wit-ecru-grijs-ijsblauw en de spullen die ik verkoop zijn wintergerelateerd. Dus schaatsjes, warme mutsen, wantjes, en noem maar op; het is elke week weer anders. Dit keer zette ik de puddingvormen in het zonnetje. Ooit had ik een enorme verzameling. In het vorige huis hingen ze naast het fornuis. In dit huis zijn de keuken en de woonkamer in één ruimte en is het erg onrustig als ik ze neer zou hangen. Daarom neem ik er afscheid van. Opruimen via de voordeur noem ik het maar.

Ook maakte ik de eerste wandelingen dit jaar. Het eerste stukje naar de bibliotheek annex telefooncel en daarna kies ik elke dag een andere route. En allemaal even mooi. Het gaat nooit vervelen. Onderstaande foto maakte ik gisteren. Het leek wel lente. De eenden en kippen waren lekker op het gras aan het scharrelen. Een van de kippen vond een dikke pier, jammer genoeg net nadat ik deze foto maakte. Op de achtergrond zie je nog net een van de twee Friese paarden van de aardige meneer die hier woont. Je zal maar een kip zijn en hier wonen. Dan heb je een heel goed leven. Zo bracht ik de eerste dagen van het nieuwe jaar door. Hier en daar wat andere accenten bij de dingen die ik vorig jaar al deed. Nieuwe, haalbare doelen die best gehaald zouden kunnen worden. Alleen bij het boekenplan heb ik mijn twijfels, haha. Heb het goed allemaal. Hou veel van de mensen om je heen en ook een beetje van jezelf. Dagdag!

Twijfel...

Goedemiddag allemaal, Daar zit ik dan. Achter mijn laptop aan een verder lege heel erg opgeruimde tafel. Ik kijk naar buiten... Het is heel erg rustig. Af en toe vliegt er een vogel langs mijn raam. Verder stilte. Zelfs de wind die vannacht zo hard waaide is gaan slapen. Eigenlijk een beetje zoals het de laatste tijd hier op het blog ook was. Stil! En dat had verschillende redenen. Ik noem er een paar. Allereerst bekroop me het gevoel dat ik alles al eens verteld had. Dat er veel herhaling was en dat ik gewoon uitgepraat was. Niet dat er niks te beleven viel hier, maar het was allemaal zeer gewoontjes en niet wereldschokkend. Daar waar de wereld om ons heen steeds extremer wordt op alle gebied is bij mij juist een tegengestelde beweging aan de gang. Een uitermate boeiend proces maar of je er een blog mee kunt vullen? De blogfamilie van ooit toen ik begon bestaat niet meer. De meesten stopten en zij die wel doorgingen, specialiseerden zich. 2022 was voor mij het jaar van de blogtwijfel. Vaak dacht ik er maar mee te stoppen, maar weten jullie... ik vind schrijven zo leuk. Schrijven over van alles en nog wat. Niet specifiek over één en het zelfde onderwerp. Het schrijven van meer dan een paar regels zet iets aan in je hoofd wat prettig voelt. Het heeft iets onthaastens. Iets fijns. Schrijf je dan alleen voor jezelf? Voor je fijne gevoel? In de eerste plaats wel ja, anders lukt het sowieso niet, maar aan de andere kant is het ook prettig als je het kunt delen met gelijkgestemden. En dat laatste vereist investering. Niet alleen in het regelmatig schrijven, maar ook in het reageren op wat andere delen. En daar ben ik niet goed in. Dat hebben jullie vast wel gemerkt. Daar voel ik me schuldig over maar het veranderen lukt niet. De dag is gewoon te vol om het allemaal bij te houden. 40 uur per week werk ik aan het maken van dingen voor het winkeltje. Andere social media.De grote tuin vraagt in de zomer veel aandacht en het verwerken en oogsten van groente en fruit uit de tuin idem dito. Dan zijn er de logeerpartijen, de zorg voor mijn vader en de rest van de familie. Druk druk druk maar op een relaxte manier.

Veel nadelen en zeker ook voordelen werden de laatste maanden tegen elkaar afgewogen. Blijf ik schrijven hier op het blog? Blijf ik doen wat ik leuk vind, maar vinden anderen dat ook? 18 mensen volgen mij en sinds de laatste post zijn er 34 mensen die gekeken hebben. Heel weinig dus. Heeft het dan zin? Hoe kom ik aan meer volgers? Door zelf mensen te volgen. Snappen jullie mijn dilemma? Het is een cirkel waar ik in ronddraai. Nu al bijna een jaar lang. Moet ik doorgaan of toch stoppen? Zoals het nu gaat, werkt het niet. Lastig vind ik het. Heel lastig. Ondertussen is het oude jaar overgegaan in het nieuwe jaar en nog weet ik het antwoord er niet op. Het zal zich zeker een keer aandienen. Zo gaat het altijd. Het vertrouwen om daar op te wachten is er. De rust ook. Misschien past het schrijven van dit blog wel heel goed bij de eerste dag van het nieuwe jaar. Het jaar waarvan we niet weten hoe het zal gaan verlopen. Een lege tafel die nu nog leeg is maar misschien straks weer vol ligt met van alles en nog wat. Het is als de vogel die langsvliegt. Of niet. Een blog wat geschreven zal worden of niet. Het zal zich ontvouwen mettertijd. Met dat vertrouwen sluit ik dit bericht af. Of eigenlijk met de wens voor een Gelukkig Nieuwjaar voor jullie die dit lezen. In een zo goed mogelijke gezondheid. In vrede. Met lieve mensen om je heen. Met aandacht voor elkaar. Ach, eigenlijk wens ik jullie gewoon het allerbeste.

Papiertjes, hoe kom je er aan...

Zaterdag was ik in mijn geboortedorp. In het verzorgingshuis daar wordt elk jaar een hofdag georganiseerd. Het was al drie keer niet doorgegaan door je-weet-wel-wat maar nu was iedereen er weer. Over de dag zelf later meer. Het was weer hilarisch...

Vandaag laat ik eerst zien welke enveloppen ik o.a. maakte voor de verkoop daar. Het waren er dit keer heel veel want door de zomer heen waren mijn bakjes aardig leeggeraakt en die moesten wel vol zijn. Ik heb vier maten. Gewone maat witte envelop, de maat die ik hier op de foto's laat zien, een kleinere dwarse en een nog iets kleinere die hier vaak gebruikt wordt om bloemenzaadjes in te doen.

Laatst vroeg iemand me hoe ik aan al die verschilldende papiertjes kom. Nou, dat is een kwestie van altijd om je heenkijken. In het verleden had ik zelf abonnementen op tijdschriften en kon ik die daarvoor gebruiken, maar dat werd allemaal veel te duur. Zo af en toe koop ik nog eens een mooie glossy. Vooral rond kerst, maar verder eigenlijk niet meer.

Tegenwoordig vind ik ze vaak tijdschriften op rommelmarkten of in kringloopwinkels. Sommige bladen laat ik links liggen want die plaatsen hun foto's over elkaar en dan kun je niks met de plaatjes als je ze uitknipt. Ook kijk ik naar het gebruikte lettertype. Of naar quotes. Het is vaak een combinatie van al deze dingen.

Waar ik ook leuks vind is in de telefooncel die wij hier bibliotheek noemen. Daar liggen ook regelmatig leuke dingen. Zo wordt het tijdschrift Landleven hier veel gelezen. Die zijn goed te gebruiken. Flow magazine vind ik regelmatig in de kringloop. De gezinsgids is ook fijn en uit Linda kun je goed woorden of losse letters knippen. Lang deed ik een aktie (in mijn vorige woonplaats) Als men een tijdschrift gaf mocht er een envelop voor terug gezocht worden uit het bakje.

Ik vertelde dat ooit aan iemand hier in het dorp en ze kwam nog geen dag later met een enorme (meer dan 70 stuks) stapel bladen aan. Lieve help! Zij wilde er absoluut niets voor hebben. Nou, daar heb ik gelukkig niet naar geluisterd, dat snappen jullie wel denk ik.

Gisteren nog moest ik even voor controle naar de huisarts in het dorp aan de overkant van de rivier. Op de terugweg was er een grote vracht die gelost moest worden en nam ik een andere route naar huis. Als je dat doet, kom je ook langs een telefooncel. Zelfde concept als hier in het dorp. Alleen zit daar de telefoon er nog in. Het was rustig op de weg en ik had wel even tijd om er te snuffelen. En ook daar vond ik vier jaargangen tijdschriften. Hoe leuk is dat. Helemaal blij kon ik weer naar huis. Lekker plaatjes knippen en nieuwe enveloppen maken. Yoehoeeee!

Jullie zullen veel plaatjes en papier op de foto's herkennen denk ik zo maar. Van deze serie kwam het papier veelal uit Flow magazines. Hier en daar wat ander spul zie ik. O, en ook vind je voor een habbekrats mooie papiertjes bij de Hema, Action en Big Bazaarachtige winkels. Als je niet wilt hergebruiken uit oude tijdschriften kun je ook daar voor kiezen. De stickers kocht ik in Zuid- Afrika toen ik daar de laatste keer was. Zij hebben daar echt leuk spul.

En zo scharrel ik zo'n beetje door het leven. Het is fijn om dingen opnieuw te gebruiken en er vervolgens anderen blij mee te maken voor een heel klein prijsje. O ja, vaak vragen mensen wat ze moeten met een envelop. Geld voor je kinderen of kleinkinderen instoppen zeg ik dan. Het maakt het geven zoveel fijner. Mensen staan dan te zoeken en ik zie aan de andere kant van de tafel het proces van denken. O, dat is leuk voor die....of dat is leuk voor de ander. Tuinieren, dieren, hobby's dat soort spul. Of een favoriete kleur van iemand. Of voor een speciaal doel of zo...Ja, dat is voor mij altijd leuk om te zien.

Als laatste een foto van wat mooie bloemen (cosmea?) in de tuin. Ze bloeien nog steeds. Ongelooflijk mooi is dat..Heb het goed vandaag. Geniet van het mooie weer. Misschien maakt je een mooie wandeling of drink je nog snel een kop koffie op een beschut plekje bij je huis. Wie weet...

De dorpsapp...

Het is alweer aardig wat blogjes geleden dat ik jullie liet meegenieten van de berichtjes op de dorpsapp. Inmiddels staat mijn tlefoon vol met nieuws. Zullen we er eens een paar uitpikken? De weggelopen honden slaan we over want daar komt geen einde aan. Iemand biedt een partij kachelhout aan. 1m3 voor veertig euro. Het is mooi gedroogd perenhout en ligt al op een kar. Je mag die kar gebruiken als je hem maar terugbrengt. Nou, die man had wel 100m3 kwijt kunnen verkopen. Het regende reacties. Mensen stoken hier van oudsher nog veel hout. Ook worden er veel laarzen gedragen hier. Drie paar waren er in de aanbieding. Van die mooie degelijke groene laarzen. In verschillende maten. Gratis. Ook deze mensen hadden nog wel 20 paar kunnen hebben. Je moet soms zo razendsnel reageren. Ik ben meestal te laat omdat ik niet de hele dag op de telefoon zit te koekeloeren. Iemand anders vraagt om een sleuteltje nummer 007 voor een slotje van een Yepp kinderstoeltje. Het was wachten op een grappige reactie en die kwam meteen. Iemand stelde voor James Bond te bellen. Er werd een rolstoel te leen gevraagd. Ook daar kwamen genoeg reacties op. Gelukkig was het voor zeer tijdelijk gebruik. Trampolines verwisselden van eigenaar alsof het zoete broodjes waren. Zo leuk dat dat kan. Zo wordt alles toch weer goed gebruikt.

Behalve de weggelopen honden ontsnapt er hier en daar ook nogal eens een kip of konijn. Zo woont er in de hoofdstraat van ons dorp een konijn die we inmiddels Houdini noemen. Zo vaak is dat beest al aan de wandel geweest. In de categorie dieren zijn er ook de kittens die aangeboden worden. Zo schattig zijn ze. En eigenlijk altijd vinden ze wel een plekje. Er komen wat filmpjes langs van de Directeur van de basisschool. Ze gaat met pensioen en mag het hele dorp door in een soort van bakfiets. Met escorte van alle kinderen van het schooltje natuurlijk. Het is een meer dan gezellige optocht. Er komt een aankondiging van een zomerconcert door de fanfare uit het dorp. Ze beloven een lekker drankje en zomerse muziek. Nog maar een paar dagen later komt het bericht dat het concert door omstandigheden niet doorgaat. Jammer! Er wordt gewaarschuwd voor dieven die buitenboordmotoren stelen. Aangezien hier nogal wat bootjes in het water liggen is de waarschuwing zeker geen overbodige luxe. Een leuk kinderfietsje vindt binnen vijf minuten een nieuwe eigenaar. Hoera!

Een leren bank vindt ook al heel snel een nieuwe eigenaar. Hij verhuist naaar een studentenhuis. Vaak brengt een berichtje een soort van kettingreactie op dreef. Zoals met deze kast. Nog meer mensen bieden kasten aan. Gratis. Maar zelden wordt er geld voor gevraagd. Terwijl sommige dingen toch echt nog heel mooi zijn. Hout is hier favoriet. Iemand biedt een stapel pallets aan. Nog in dezelfde minuut zijn ze gereserveerd. Statafels worden te leen gevraagd en ook dat wordt heel snel geregeld. Er wordt zelfs aangeboden ze even af te 'gooien'. Er wordt om een goede timmerman gezocht voor een klus die vier/vijf maanden later wordt gedaan. Heel veel reactie ook daarop. Iedereen wenst het stel veel sterkte bij het vinden daarvan. Er is hier werkelijk bijna niet aan personeel te komen. Een van die Oekraïense gasten is gevallen en heeft een kruk nodig. Geen probleem. Heel snel geregeld. Iemand biedt een parasol voor in de tuin aan. Iemand anders een parasolvoet. En huppekee er is weer iemand blijgemaakt.

Er is altijd wel iemand aan het verbouwen of verhuizen en ook dan wordt er veel spul aangeboden. Kasten en bureaus zijn altijd goed voor snelle recycling. Er komt een informatieavond over een van de straten in het dorp. Daar wordt toch wel te vaak te hard gereden en nu komen er drempels. De grote vraag is alleen waar komen ze te liggen. Dat was nog een heel gedoe. Daarover later meer. Een gastouder wordt gezocht voor een meisje van vier. Het is tijdelijk want de vaste oppas is met zwangerschapverlof. Het meisje mag met een vriendinnetje meekomen. Gezellig! Weer iemand anders vraagt om een goed adres waar je met een gids paardrijtochten kan rijden. Het is wel een spoedje want dat moet al volgende week gaan gebeuren. Geen probleem.

Een droger wordt aangeboden. Maar liefst 7 (!) mooie foto's begeleiden de tekst. Ook deze droger gaat naar het studentenhuis. Gelukkig hebben veel mensen een trekhaak aan de auto en zijn er veel aanhangers om spul te vervoeren. Deze droger moest naar 6 hoog begreep ik later en was de lift kapot. Gelukkig is een droger niet zo zwaar. Maar toch..

Twee houten tafeltjes werden aangeboden 70 x 70 stuks. Iemands moeder ging naar een verzorgingshuis en er werd veel opgeruimd. Ook deze tafeltjes gingen mee naar het studentenhuis. Een koffiebonenautomaat met winkelwaarde 800 euro werd voor 350 euro aangeboden. Een flinke korting voor een nieuw apparaat. Ik dacht alleen steeds... 800 euro voor een koffiezetapparaat? Dat is toch best heel veel geld?

Afdeling vermiste dieren kende een nieuw hoofdstuk. Nu was een gezellig parkietje binnen komen vliegen op het zorglandgoed. Van wie zou hij zijn? Was hij ontsnapt uit het vogelpark in het dorp aan de overkant van de rivier? Meer mensen kwamen met dat idee en dus werd het telefoonnummer van het park gezocht. Allemaal via de app. Zie je het voor je? Het parkietje bleek daar niet vandaan te komen en werd later op de avond opgehaald door de dierenambulance. Wat er daarna mee gebeurd is weet ik niet. Sommige situaties hebben een open eind. We zijn er maar druk mee als durpje.

Weer werd een kast aangeboden. Dit keer een zwarte. Die vond al heel snel een nieuwe eigenaar. Jullie kunnen het vast raden.... jawel, het studentenhuis. Haha! Er werd al voorgesteld een rondje door het dorp te doen. De vader van een van de jongens vroeg vrijwilligers om naar de grote stad te rijden. Hij kreeg er genoeg van... Redbull was wat hij nodig had. En dat werd nog diezelfde avond aangeboden. Per tray van 24 blikjes kostte het 20 euro. Ik heb geen verstand van dat drankje maar blijkbaar was het een goed prijsje want het spul vloog weg.

Dan een bank met veel aanbevelingen. De maten werden secuur omschreven. Hoogte, breedte, lengte maar vooral de omschrijvingen waren mooi. Hoge stevige zit (zelf langdurig uitgeprobeerd). De zittingen konden verwisseld en uitgetrokken. Er was niet op de bank gerookt, er hadden geen kinderen en ook geen huisdieren op gezeten. Iemand was gaan kijken maar vond hem niet mooi. Hij zat wel goed werd gezegd maar tocn nee, haha. Ook hier weer een open eind.. misschien is hij naar de studenten gegaan. Oh nee, die hadden al een bank. Das waar ook.

Ik vond nog een laatste berichtje voor jullie van een Air cooler. Geen tekst hierbij en er kwam ook geen reactie op. Dat gebeurt ook aan de lopende band. Dat iemand een berichtje voor iemand anders op de dorpsapp zet. Of een spraakbericht achterlaat. Of malle schrijffouten maakt. Zo schreef iemand onder dit bericht.. hallo is er niemand die meerijden heeft met de ... steeg? De vraag riep veel reactie op. Daarover later meer. Het leek een schrijffout en dat was het ook. Meerijden bleek medelijden te moeten zijn. Maar daarover in een volgend bericht meer. Het werd een heel verhaal. Tot dan!