Zomaar niks en toch zo bijzonder...

Maandag 19 november 2018. Ik weet niet precies wanneer het begonnen is maar de laatste tijd zie ik overal iets in. Raar is dat he? Je ziet dingen waar je jaren aan voorbij ging ineens op een andere manier. Zo maakte maakte ik per ongeluk deze foto van het dekbed. Ik drukte denk ik op het knopje van de telefoon bij het opstaan. Omdat hij zo uit zijn context gehaald is is het ineens bijzonder. Tenminste dat vind ik dan. 

Zo haalde ik de muntblaadjes uit mijn theewater omdat de thee anders te sterk zou worden. Ik keek naar de structuur van de blaadjes en maakte er een foto van. De kleur van het blad aan de voorkant, De nerven aan de achterkant. Het viel me ineens op hoeveel verbindingen er wel niet zijn in zo'n klein blaadje. Zomaar niks en toch zo bijzonder.

Het plein in het dorp hier verderop is laatst opnieuw ingericht. Verschillende soorten stenen en patronen zijn gebruikt om looproutes, fietsroutes en weet ik wat nog meer aan te geven. Ineens viel me dit patroon op. Niet eerder zag ik het, terwijl ik er toch regelmatig overheen liep. Op dit plein staan ook de bomen met de mooie koperachtige platen met blaadjes er omheen. Ik liet ze al eens eerder zien.

Nog iets wat me opviel. Het tafeltje waar ik thee zat te drinken. Inplaats van naar de mensen om me heen te kijken, keek ik nu naar het tafeltje. Een tafeltje zoals er zo heel veel zijn in Nederland. Een tafeltje waar ik meerdere keren aan het gezeten afgelopen jaren. Ik maakte een foto en drukte af. Precies op het moment dat de zon doorbrak. Niet heel goed gelukt dus. Maar toch interessant omdat de tafel er ineens behalve diverse soorten bruin ook een soort van grijsgroene kleur bij kreeg.

Zomaar wat foto's van alledaagse dingen. Zomaar niks en toch zo bijzonder :-)

Versje van Toon (46)...

Zondag 18 november 2018. Op zondag op mijn blog altijd een versje, gedichtje of zomaar wat gedachten van Toon Hermans. Ze zijn zo mooi...... Vandaag uit 75 woorden en 80 gedachten.

Grijs.

Het is een hele kunst om in het grijs van deze dag het blauw van morgen te zien.
Om te voelen dat verdriet geen volslagen leegte is, maar dat grijs en blauw en leeg en vol samenspelen.
Je raakt er nooit op uitgestudeerd.
Hoeft ook niet.
Maar je moet er wel mee bezig blijven.
Anders blijft het grijs langer grijs dan nodig is.
Niet aan sleutelen, maar zorg wel dat je altijd een tubetje blauw bij je hebt.
Hemelsblauw graag!

Fijne zondag! Dagdag! :-)

Hij komt, hij komt...

Zaterdag 17 november 2018. Vandaag vieren we de verjaardag van neef R. We hebben hier twee neven met dezelfde voornaam. De zoon van mijn broer die nu in Kaapstad woont en de andere neef (met dezelfde naam dus) die de zoon van de jongste zus van de man is. Met hem hebben we vrijwel geen contact maar natuurlijk feliciteerden we hem wel van harte met zijn verjaardag. 

Om twaalf uur zaten we samen startklaar om naar de intocht van Sinterklaas en zijn Pieten te kijken. Jammer voor al het gedoe rondom zwarte Piet maar toch keken we met veel plezier. Samen met de kindjes in Z-A en de kleintjes hier in Nederland en wat leuk dat dat tegenwoordig kan met al die handige apparaten en zo. Het zag er vast heel bijzonder uit. De man en ik. Met het bord op schoot :-) en al die kinderen in hun eigen huizen ook met het bord op schoot. 

We keken gisteren al naar het Sinterklaasjournaal en hoewel het allemaal toch wel weer spannend was, kwam het allemaal weer goed. De chocoladeletters werden opnieuw gesmolten en in de goede dozen gedaan. Amerigo zag er goed uit en alle kindjes zijn blij dat de goedheiligman weer in het land is. In de supermarkt hier in het dorp was een mooie hoek gemaakt. Met een grote schoorsteen en leuke cadeautjes. De wortels en mandarijnen waren in de aanbieding. Ik heb maar vast wat gekocht want je weet maar nooit toch? :-) Na aankomst van de Sint kocht ik nieuwe schoenen en daarna vond ik het wel weer welletjes en was het tijd voor de zaterdagkranten en een grote mok thee. Lekker weekend vieren :-)

Oppassen...

Vrijdag 16 november 2018. Wij zijn met hart en ziel opa en oma. Omdat de kleintjes niet bij ons in de buurt wonen betekent dat in de praktijk vaak dat ze hier in het weekend komen. Of dat wij in het weekend naar hen gaan. Ze komen hier logeren in de vakanties maar nog niet eerder waren we er overdag op een schooldag. Zoon moest een deadline halen op zijn werk en de hoewel hij bedacht had de hele middag bij de dames thuis te zijn moest hij toch een beroep op me doen. Kun je komen mam? Omdat ik weet dat hij het niet zomaar vraagt, schoof ik alle dingen aan de kant en ging er naartoe. Bonus was dat de man meekon omdat twee van zijn afspraken verzet werden naar volgende week. Wat is dat toch tegenwoordig? Mensen maken een afspraak om die dan vervolgens weer te veranderen. Soms meerdere keren. Een lelijke gewoonte. Ik hoor er veel mensen om me heen over klagen. Maar afijn, daar wilde ik het niet over hebben. 

We hadden geen idee waar de meisjes op school zaten en kregen een adres. Het bleek niet ver van hun huis te zijn. Zoon had niks gezegd zodat de verrassing groot zou zijn. Nou en dat was het zeker. Ik raakte helemaal ontroerd van het koppie van kleinste meisje toen wij aan het hek stonden. Het leek of haar gezichtje helemaal openging. Of de zon ging schijnen. Ze rende echt op ons af en we kregen meteen een hele dikke knuffel. Dat was om half twaalf. We lunchten met zijn drieën en het was supergezellig haar verhalen te horen.

Om twee uur gingen we terug om grootste meisje op te halen. Ook daar was de verrassing groot. We kletsten, knuffelden, knutselden en aan het eind van de middag bakten we een grote stapel pannenkoeken. Toen hun papa thuis kwam, kon hij zo aanschuiven. Ook zijn gezicht ging stralen toen hij de stapel pannenkoeken zag. Lekker mam, zei hij. Mooi hè. Hoe oud ze ook zijn, het blijven je kinderen. Na het eten dronken we nog een kop koffie en reden we in de vooravond weer naar huis. Nagenietend van een heerlijke dag.

Thuisgekomen deden we niet veel meer. Ik zocht nog wat tekenspullen uit maar dat vergde niet veel energie. Dat was alleen maar leuk om te doen. Ik heb echt zin in mijn nieuwe project. Maar dat moet nog wel even wachten tot het nieuwe jaar. Maar genieten en voorpret hebben mag nu natuurlijk al wel. Toch? :-)

Kleurrijk...

Vrijdag 15 november 2018. Als hij nog geleefd had, was mijn schoonvader vandaag jarig geweest. Hij is al sinds 2002 niet meer onder ons maar toch denk ik nog regelmatig aan deze stille erudiete man. Hij was altijd op de achtergrond aanwezig. Nooit had hij het hoogste woord en toch was hij er. De laatste jaren gaat de man een beetje op hem lijken. Niet alleen zijn uiterlijk maar ook zijn manier van doen. Grappig dat je uiteindelijk toch op je ouders gaat lijken. Hij is er niet meer maar we denken zeker aan hem vandaag. 

Heel langzaamaan begint zich hier een nieuwe weg af te tekenen. Eerst was het een idee, daarna een plan en nu voelt het als een avontuur. In het nieuwe jaar (2019) ga ik mezelf toeleggen op het werken met papier. Ik ben daar altijd een beetje bang van en daarom is het goed de uitdaging aan te gaan. Het is tijd dat ik mezelf een creatieve schop onder de .... ga geven. Elke dag iets met papier? Dat klinkt wel weer heel ambitieus vinden jullie niet? En om het nog extremer te maken ga ik daar niets voor kopen. Dus ik doe het met wat hier in huis te vinden is. Dat wordt denk ik nog de grootste uitdaging van allemaal.

Ik ben alvast een beetje aan het bedenken hoe ik dit ga doen. Want elke dag iets laten zien vereist wel een zekere mate van planning toch? Hoe langer ik er over nadenk, hoe leuker ik het idee vind. Het voelt echt als een avontuur; als een nieuw begin. En geloof me..... daar heb ik zo'n behoefte aan. Na de pijn, de operatie, de revalidatie is er behoefte aan iets nieuws. Ik heb de laatste jaren veel gebreid, gehaakt en op andere manieren met garens gewerkt en ook daar ben ik op uitgekeken. Ik zou werkelijk niet weten wat ik nu nog zou kunnen maken. Voor dit blog zal het ook gevolgen hebben. Dat gaat ook veranderen. Want weten jullie.... ik heb het gevoel dat ik alle verhalen al een keer verteld heb.

Dit blog bestaat nog niet zo lang maar als ik alle blogs hiervoor meereken blog ik wel al jaren en jaren. En ook al bestaan die blogs, om verschillende redenen, niet meer... in mijn herinneringen hoor ik mezelf weer praten en vertellen. Steeds weer opnieuw deel ik en deel ik. Laat ik meekijken wat er speelt in mijn leven, hoofd en hart. Steeds weer heb ik het gevoel dat ik alles al eens heb verteld. Misschien ben ik wel een beetje uitgepraat. Ik heb geleerd meer dingen op gevoel te doen en hoe e.e.a. zich hier gaat ontwikkelen weet ik niet. Het gaat veranderen maar hoe en wanneer en in welke vorm zal zich vanzelf laten zien. Ik zocht vast wat dingen op om straks mee te gaan werken. De verfdoos. De tubes met verf. Ik probeerde de viltstiften en gooide meer dan de helft weg omdat ze uitgedroogd waren. Ze staan vast klaar om gebruikt te gaan worden in het nieuwe jaar. Ik heb er zin in :-)

Ogenschijnlijk...

Woensdag 14 november 2018. Na een druk weekend met aansluitend breiclub en allerlei klussen die gedaan moesten worden is er nu eindelijk weer eens tijd om wat foto's uit te zoeken. Ik vond drie foto's die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben maar eigenlijk toch ook weer wel... 

Op de eerste foto zie de je polsen van twee dames op leeftijd. (Ik moest dat er van ze bijzetten hoor). Ze dragen allebei een zelfgemaakt loom armbandje. Je ziet het doosje met de rest van de bandjes nog net bij de hand van de dame met de groene trui. Ik heb hen geleerd zo'n bandje te maken. Vonden ze geweldig! Leuk he? 

De dames zijn vrijwilliger in een winkeltje voor het goede doel. Ze krijgen veel donaties van oud-verzamelaars die overlijden of te oud worden. De dames geven deze weer weg aan mensen die verzamelen. Omdat mijn vader vaak de telefoon niet opneemt omdat hij daar geen zin in heeft ( o o o) krijg ik soms een berichtje van ze dat er iets klaarstaat voor pa. Ik haal dat dan op en bedank de dames uitbundig. Een donatie in hun spaarvarken is natuurlijk bij dat bedankje inbegrepen :-) Soms drink ik even thee maar soms ook niet.  Het ligt een beetje aan de tijd die ik beschikbaar heb. 

Hieronder zie je pa met nieuwe sigarenbandjes die de dames me gaven. Speciale bandjes zijn het. Merk: Willem 2 en dan alleen de hele kleintjes. Hij haalde meteen het album erbij om te zien of hij ze al had. Hij had er 20 (!) nog niet. Ik zat aan de overkant van de tafel en keek zo een kwartier lang naar de bovenkant van zijn hoofd. Echt! Hij was gewoon vergeten dat ik er was. Zo ging hij op in zijn verzameling. Grappig toch? Ik las ondertussen het kerkblad en de streekkrant. Hij bewaart ze altijd voor me en ziet dan aan de hoeveelheid kranten hoe lang ik niet geweest ben :-)

Ik kreeg van de dames een stel oude houten kleerhangertjes. Iemand- geen idee wie- hing ze op een soort van creatieve manier tussen de takken-mannetjes die tijdelijk logeren in mijn kaartenrek. Het gaf een grappig effect. Drie ogenschijnlijk onbelangrijke en niet bij elkaar horende foto's. En toch.....

Stempelen...

Dinsdag 13 november 2018. Weten jullie nog dat ik een paar posts geleden de blokken liet zien die ik kocht. De blokken voor kleine man die zo graag bouwt? Ik vertelde dat ik zou laten zien wat ik er mee zou doen als hij er niet meer mee zou spelen. Ik dacht daar weer aan toen ik net een van de laden van mijn kast opruimde. Daar bewaar ik o.a. ook de kleine blokjes van vroeger. Ik heb er heel veel van en de kinderen van nu spelen er niet mee want ze zijn voor hen denk ik niet aantrekkelijk. Ik laat jullie nu zien waar ik ze voor gebruik.

Als jullie de foto hieronder ziens wordt w.s. al een en ander duidelijk. Regelmatig zie ik dit soort setjes met stempels in de kringloopwinkel liggen. Hier en daar ontbreekt er wat en niet alle aanwezige stempels zijn nog in even goede conditie en daarom zijn ze vaak voor een habbekrats te koop. Zo kwam ik laatst dit setje tegen. Het is geprijsd voor 20 cent maar uiteindelijk kreeg ik het van de verkoopster voor minder want ze was blij dat ze het kwijt was. Ik ben blij dat jij het meeneemt, zei ze :-)

Nu is het zo dat ik wel een houdertje heb voor deze stempel maar dat blokje is niet heel groot. En als je stempel groter is dan het blokje kun je er dus geen druk op zetten en krijg je geen mooie afbeelding. En ja.... daar komen dus de blokjes in beeld. Ik plak de grotere afbeelding gewoon op zo'n houten blokje en klaar is kees. Zo krijgt het een nieuwe functie en kunnen de stempels weer gebruikt worden. Het kost alleen een beetje lijm en moeite. Leuk toch? :-)