Verzameling...

Dinsdag 5 juni. Vandaag is mijn schoonzusje jarig. De oudste zus van de man. Ze is een lieve vrouw. Helaas is een paar jaar geleden haar man overleden en woont ze nu alleen in het huis in de provinciestad. Ik weet eigenlijk niet of ze haar verjaardag viert maar we hebben haar in ieder geval vanmorgen uitbundig gefeliciteerd met het heuglijke feit. Waar je bij mijn familie altijd al tijden van te voren weet wanneer iemand jarig is en je de uitnodiging op de een of andere manier tot je krijgt, is de familie van de man daar heel anders in. Die nodigen niet uit. Ze zien wel of je op komt dagen. Je bent dan sowieso welkom. De schoondochter van schoonzus bakt heerlijke taarten dus dat zit in ieder geval wel goed. 

Ik heb weer een verzameling aan jullie te laten zien. Dit keer in oranje. Ik weet dat ik de kleur roze bij de maand juni bedacht had maar de roze verzameling liet ik al eerder zien hier. Oranje kwam er het dichtst bij. Je ziet knoopjes, medailles van de avondvierdaagse, kaartjes van een memory spel, een nep sigarettenpeukje, wat plakband, magneetkralen, een poppenbordje en een minimaatbeker. Ook zie je een gehaakt hartje en een koningsdag rozet. De meeste dingen hebben al weer een nieuwe bestemming gevonden. Het was leuk ze even bij elkaar te zien en er een foto van te maken. Toch?

Versje van Toon (22) ...

Zondag 3 juni. Op zondag altijd een liedje, gedicht, verhaal of versje van Toon Hermans. Omdat ze te mooi zijn om te vergeten. Vandaag uit zijn Onemanshow uit 1974. 

Bloemen in de straten

banken in het gras

Nergens meer soldaten

O, als dat toch eens mogelijk was

Doodgewoon wat leven

in de zonneschijn

Elkaar was kusjes geven

Wat zou het zalig zijn

Bloemen in de straten

banken in het gras. 

Fijne zondag gewenst. Met veel bloemen, gras en zonneschijn.

10 vragen aan mezelf...

Zaterdag 2 juni. Vandaag laat ik weer een nieuwe serie van tien enveloppen zien. Ik maak deze enveloppen van mooie papiertjes. Ik zoek en vind die overal en vind het super ze te hergebruiken. Er ligt hier een hele stapel klaar om te vouwen. Werken met papier geeft zoveel vreugde. Het is echt fijn materiaal. Ik verkoop ze in mijn winkeltje en in mijn winkeltje op Marktplaats. Tien enveloppen dus en ik laat ze zien terwijl ik weer tien vragen aan mezelf ga beantwoorden. Ook dat is super (confronterend maar ook leuk) om te doen

1. Ben je licht ontvlambaar? Dat ligt helemaal aan de situatie. Als apparaten het niet doen word ik super snel boos en ongeduldig. Dan moet je even niet in de buurt komen. Verder vind ik mezelf een gematigd mens. Zeker nu ik al maanden aan het revalideren ben. Daar leer je de ontvlambaarheid wel mee bedwingen. Hoewel..... ;-)
2. Welke keuken vind je het lekkerst? Ik hou erg van de Hollandse pot. Veel groenten en fruit en het liefst zo uit de grond of van de boom. En anders in ieder geval uit de buurt (Nederland). Stampotten nieuwe stijl vind ik heerlijk.
3. Wat was je favoriete kinderboek? Sjakie en de Chocoladefabriek. Ik had een allerliefste vriend die zo heette en we speelden het verhaal vaak na. Hij als Sjakie en ik mocht dan Willie Wonka zijn. De kinderen uit de buurt waren dan de oempa loempa's.

4. Hoe lang ben je? Voor de operatie was ik 1.64 meter en na de operatie bleek ik ineens twee centimeter langer :-)
5. Welke drie dingen maken je kwaad? Roddel, dierenmishandeling en teveel te hard geluid (ik kan daar machteloos boos over worden).
6. Wat is je schoenmaat? Maat 38.

7. Heb je ooit in het ziekenhuis gelegen. Jazeker en daar weten jullie hier alles van. Ik hoop er nu een poosje niet meer te komen als ik klaar ben met deze revalidatie.
 8. Ben je wel eens iemands verjaardag vergeten? Oei, jazeker. Ik krijg het er nog warm van als ik daar aan denk. Ik was de verjaardag van oudste meisje vergeten. Ze werd zeven en dan is het heel belangrijk als iedereen er op tijd is om met elkaar taart te eten en cadeautjes te geven.
 9. Maak je je huis vaak genoeg schoon? Dat deed ik over het algemeen wel maar nu is het lastig om alles schoon te houden. Ik ben nog erg langzaam. De keuken, wc's en badkamer houd ik goed bij. De ramen sla ik wel eens over aan de buitenkant moet ik eerlijk bekennen. Zo win ik weer wat tijd.
10. Welke drie huishoudelijke klussen vind je vreselijk? Ik ben geen fan van het huishouden maar als ik er dan drie klussen uit moet pikken denk ik aan: ramen lappen (ze zijn zo hoog en het zijn er zo veel), boodschappen doen en strijken. Strijken vind ik echt een vervelende klus.

Het was leuk om weer na te denken over een en ander. Jullie krijgen ook weer een wat beter beeld van mij misschien ;-)

Roze...

Vrijdag 1 juni 2018. Alweer de eerste dag van een nieuwe maand. Nog even en we vieren weer de langste dag. De man kijkt daar altijd erg naar uit. Hij houdt er van als het in de ochtend licht is als hij van huis gaat en als het dan ook nog licht is buiten als hij weer naar het grote oude huis terugkeert is hij dubbel gelukkig. Mij maakt het niet zo uit. Ik vind het ook gezellig als het in de avond vroeg donker wordt. Zo hebben we allemaal onze voorkeuren. 

Als ik achterom kijk naar de maand mei, schrik ik er toch wel van hoe snel ook die maand weer voorbij is. Lieve help. En wat is er weer veel gebeurd. Ik vertelde er over hier om mijn blog. Mei was een maand met diepe dieptepunten en hoge hoogtepunten. Hij eindigde natuurlijk met het fantastische nieuws dat ik weer kan fietsen. Dat is toch zo fijn... ik vind het heerlijk om de wind weer te voelen. Nu waait het hier altijd, maar dit is wind die ik zelf veroorzaak. Want ja.... ik krijg steeds meer snelheid. De vaardigheid van het fietsen neemt per dag toe.

Ik voel me wat zekerder en heb zelfs al een keer iemand ingehaald! Dat was wel een hoogste hoogtepunt hoor. Ik kreeg de lach niet meer van mijn gezicht. En dan zijn we nu weer aan een nieuwe maand begonnen en wat zal die ons weer gaan brengen? Het is hier nooit saai en ik verwacht wel weer het een en ander. Toen ik aan het begin van het jaar besloot om de maanden een kleur te geven, dacht ik dat roze een goede kleur voor juni is en ik zocht daarom wat roze foto's bij dit bericht. Magic Mary in haar roze hansop bijv. Ik wilde als kind ook een hansop maar die waren nergens te koop. Toen een nichtje er een voor me uit Engeland meebracht was hij te klein en kreeg mijn zusje hem. Ik heb er lang de 'smoor' in gehad en me heilig voorgenomen er een te kopen als ik 'groot' zou zijn.

Ontelbaar veel keren was ik al in Engeland maar ik ben er nooit een tegengekomen die me goed pastte. Niet erg hoor. Ik kan altijd nog naar Magic Mary kijken. Of naar mini Mary met haar mooie jurk. Ik weet niet hoe ze echt heet, maar ik heb dit kleine popje altijd mini Mary genoemd in gedachten. De popjes zijn allebei gehavend maar toch kan ik het niet over mijn hart verkrijgen om ze weg te gooien. Zo af en toe haal ik ze nog eens uit de doos. Ik liet ze hier ook al eens eerder zien. De foto hierboven is genomen bij de pedicure. Ik vond een bezoek aan de pedicure altijd maar een luxe d Tot het niet anders kon en nu denk ik er over om me zo af en toe toch maar te laten verwennen. Het kan verkeren zei Bredero ;-)

We gaan ook in juni weer de nodige verjaardagen vieren. Het zal leuk zijn om iedereen weer te zien. Vandaag is het jongste broertje van de man jarig. We gaan daar eigenlijk nooit naartoe want hij viert het nooit, maar dat heeft ons niet tegen gehouden om hem wat lieve woorden en goede dingen toe te wensen en die werden door hem zeer gewaardeerd :-)

En wat ons verder nog te wachten staat? Dat maakt niet uit. Ik ga er met open vizier en vol vertrouwen aan beginnen. Aan de mooie maand juni. I'll keep you posted. Dagdag!

Bijzondere ervaring...

Donderdag 31 mei. Ik wil nog even terugkomen op mijn vorig blog. Ik vertelde daar dat ik Karrie de rollator weer teruggebracht had naar mijn vader. Het was een lesje in nederigheid om met zo'n rollator te lopen. Als ik met mijn krukken buiten een wandeling maakte vroeg vrijwel iedereen (ook onbekenden) hoe het met me was. En waarom ik met krukken liep en zo. Blijkbaar roept het lopen met krukken iets op bij de mensen. Ook bij jonge mensen. Maar waar het bij het lopen met krukken vooral ging om positieve aandacht, was het lopen achter een rollator een ander verhaal. 

Als je met een rollator loopt word je een soort van onzichtbaar. Want zoveel dames en heren lopen achter zo'n ding. En die mensen zijn vaak langzaam. En het duurt lang voor ze overgestoken zijn. En dan moet je daar op wachten bij het zebrapad. Diverse keren waren mensen ongeduldig en begonnen ze al voorzichtig te rijden terwijl ik daar nog liep. Dat gaf een heel onbehaaglijk gevoel. Ik was altijd een beetje bang.

Ook in de rij bij de kassa in de supermarkt was het gedoe. En met krukken was het dat juist helemaal niet. Een enkele keer kocht ik zo weinig of iets wat zo klein was dat ik er geen tas voor nodig had maar het artikel na betalen zo in mijn jaszak kon steken dat ik met de krukken kon volstaan en altijd was er daar begrip voor. Want als je met krukken loopt, moet er iets serieus aan de hand zijn. En als je met de rollator loopt, ben je gewoon een oud wijf zoals er zovelen zijn. Echt! Een lesje in nederigheid dus en ik ben blij dat het van tijdelijke aard was. Ik hoop dat ik nooit maar dan ook echt nooit ongeduldig zal worden als er iemand met een rollator oversteekt, of voor me staat bij de kassa. Want ik weet hoe ongemakkelijk je je dan voelt. Ik heb het op een briefje geschreven en op mijn inspiratiebord gehangen. Zodat ik er elke dag aan herinnerd word.

Weg ermee...

Woensdag 30 mei. Wat een feest is het om weer te kunnen fietsen. Vandaag ging het alweer een beetje beter dan gisteren. Ik 'durf' nu weer een beetje om me heen te kijken. Snelheid heb ik nog niet en ik ben nog steeds onzeker en daarom blijf ik nog wat door oefenen in de stille straat hierachter tot ik weer wat vaart en vaardigheid heb. 

Vandaag nam ik afscheid van de rollator van mijn moeder. Ik zie haar nog voor me.... een beetje gebogen lopend achter de vier wielen. Tot de laatste dag dat ze leefde heeft ze hem gebruikt. Daarna stond hij een jaar lang ongebruikt in de berging in het appartement van mijn vader. In de laatste weken voor ik geopereerd werd mocht ik hem meenemen. Het lopen zonder ging echt niet meer. Ik was dankbaar en de schaamte voorbij. Het karretje hield me letterlijk op de been.

Na de operatie bleek al heel snel dat ik meer profijt had van de rollator dan van de krukken. Omdat ik aan beide benen gelijk geopereerd was en ze onafhankelijk van elkaar genazen had ik de neiging om om te vallen. Bovendien kon ik, als ik met de krukken liep, niks meenemen. En dus werd Karrie de rollator weer gepakt. Ik liep mijn dagelijkse rondje en deed alles wat ik kocht in het mandje. Eigenlijk kon ik al wel weer zonder haar lopen, maar niet als ik wat in de handen had. Dan viel ik steeds om. Ik belandde al eens hier en daar in een heg. Tot grote hilariteit van sommigen. Ach ja... ik moest er zelf gelukkig ook om lachen.

Nu ik weer kan fietsen, doe ik de boodschappen in de fietstassen. Ik heb vandaag tot de supermarkt gefietst. Dat is ongeveer 300 meter van hier. Het laatste drukke stukje heb ik gelopen, met de fiets aan de hand. Dat was toch wel wat veiliger. Karrie is schoongepoetst en teruggebracht naar pa. Ik heb haar gelukkig niet meer nodig. Hoe fijn is het om dat te kunnen zeggen! Ze staat nu weer in de berging bij mijn vader. Te wachten tot ze weer iemand kan helpen en kan dienen als steun en toeverlaat.

Puur Geluk...

Dinsdag 29 mei 2018. Een datum die ik niet snel zal vergeten. Want ik kon 256 (twee honderd zes en vijftig) (!) (!) (!) dagen niet fietsen. En vandaag dus weer wel. Puur geluk. Mijn fiets stond letterlijk te verstoffen in de schuur. Steeds ging ik er even op te zitten (tegen de muur geleund) en probeerde ik of de knieën al genoeg konden buigen om de trappers rond te krijgen. Ik trapte achteruit en steeds lukte dat niet. Teleurstelling alom. Er waren dagen dat ik echt en oprecht geloofde dat het nooit meer zover zou komen. Toch probeerde ik de moed niet te laten zakken maar oh wat was dat lastig.

Als je trouw alle oefeningen doet en op de hometrainer blijft oefenen gaat het je lukken, zei de nieuwe fysiotherapeute. Maar ja, zo'n hometrainer blijft staan, hoe raar je er ook op gaat zitten. Bovendien was dit een model waarvan je de krenk (het rechte stukje staal boven je trapper) kon verstellen. Het ging steeds beter maar de eerste twintig slagen bleven pijnlijk en lastig. En juist die heb je nodig als je buiten gaat fietsen en een beetje vaart wilt maken. Ik hield vol en het geduld en harde werken werden vandaag beloond. Ik ging, meteen na de therapie (de spieren waren nog warm), naar buiten en pakte de fiets uit de schuur. Ik stapte op en reed weg. Wiebelend, moeizaam, langzaam, zoekend naar een manier om de trappers rond te krijgen. Ik kon oefenen in de rustige straat hier vlakbij. En het lukte! Ik kan dus weer fietsen. Hoera! Na 256 dagen! Ik voel me zo intens gelukkig :-)