Visite...

Zondag 5 november. Vandaag geen plaatjes van hugs 'n kisses want ik ga vandaag een beetje tegen de stroom in. Als je altijd iets doet voelt het fijn om het een keer niet te doen. Ik wil heel graag de patiënt wat naar achter en Tineke weer wat naar voor schuiven. Misschien is dat raar maar zo voelt het voor mij. En als ik dat kan bereiken door alleen maar zoiets te doen als een bepaalde foto wel of niet te plaatsten kan mijn dag niet meer stuk :-) Kinderachtig ja, maar vergeet niet dat ik maar in een heel klein wereldje leef nu. 

Voor mensen die wel eens in Brielle zijn geweest is dit een bekend plaatje. Het is de viskraam op de brug naar het centrum van dit mooie vestingstadje. Mijn broertje maakte deze foto om mij te plagen. Ze hebben hier namelijk (volgens mij) de lekkerste kibbeling. Nu waren hij en zijn vrouw een weekend in Brielle en omdat ik er jaren gewerkt heb, vroegen ze naar leuke adresjes. Broer vindt kibbeling ook lekker en ik zei hem dus dit adresje echt niet over te slaan. Hij was het met me eens. Erg lekker! De rest van de foto's van deze serie laat ik niet zien ;-))))))

De foto is genomen op de brug. Ga je rechtdoor dan loop je zo het centrum in. Ga je linksaf dan vind je daar een goed adres om een broodje te eten. Ongeveer op de helft aan de rechterkant bevindt zich Chez André. In de zomer kun je aan het water zitten en in de winter is het binnen ook gezellig! Echt een aanrader en nee ik heb er geen aandelen. Na afloop van het weekend en op weg naar huis kwamen ze gezellig nog even koffiedrinken. Dat was een fijne afleiding want door het bezoek van zoon en zijn dochters had ik veel te veel gelopen gisteren en moest dat vandaag bezuren. Afleiding werkt dan het best.

De bloemen die ik hier laat zien kreeg ik donderdagavond van de rotary mevrouw die ook eigenaresse is van drie boekhandels en ook nog eens mijn overbuurvrouw. Zo zie ik bloemen het liefst. Een beetje wild en ongecontroleerd en zonder al te veel groen. Ik geniet er van. Zo genoot  ik ook van het gesprek met mijn pa die niet te lang aan de telefoon kon blijven want hij was druk met van alles en nog wat. Is dat niet fijn dat iemand op die leeftijd gewoon lekker bezig is en volop in het leven staat. Ik hoop dat ik ook zo oud mag worden. Daar teken ik voor :-)

Oma

4 november. Als ze nog geleefd had, zouden we vandaag de verjaardag van mijn schoonmoeder gevierd hebben maar helaas is ook zij niet meer onder ons. Ik denk de laatste tijd veel aan haar. Ze was een pittige tante toen ik haar leerde kennen. Ze had talent voor vele dingen. Ze kon koken, naaien, breien, haken, schoonmaken, bakken en nog heel veel meer als de beste. Ze was een grote sterke vrouw die niet onder deed voor een man. Ze legde net zo makkelijk een straatje als ze een trouwjurk naaide :-) Eerlijk gezegd was ik een beetje bang voor haar. 

Door de jaren heen en zeker na haar beroerte en het overlijden van mijn eigen moeder groeiden we meer naar elkaar toe en leerden we elkaar waarderen. Vanmiddag kwamen zoon en zijn dochters hier en toen oudste kleindochter (zes jaar) hoorde dat we over 'oma' spraken besloot ze iets moois voor oma te maken. Ik zal de datum er bijschrijven zei ze. Dan kun je steeds aan haar denken. En eigenlijk is het ook een beetje voor jou, want jij bent weer mijn oma. Ik vind het mooi dat een klein meisje op die manier de verbinding weet te maken. Het kunstwerkje hangt nu op mijn prikbord. Laatst heb ik het weer eens helemaal leeggehaald maar het vult zich weer in rap tempo.

Het was vandaag niet alleen de verjaardag van mijn schoonmoeder maar ook haar kleindochter en achterkleinzoon vieren vandaag. Voor mijn schoonzusje (mijn schoonmoeders oudste dochter) was het altijd een heel gedoe om overal aanwezig te zijn. Nu kan ze iets meer relaxt naar haar dochter en dan daarna naar haar kleinzoon. Ma is 91 jaar geworden en heeft een mooi leven gehad. Ze zag er naar uit om naar pa te gaan. Het is goed zoals het is. Maar toch mis ik haar. 4 november zal voor mij altijd de dag van haar verjaardag blijven.

Ik ben er klaar mee...

3 november. Ik ben er klaar mee staat boven dit blog. En ik ben er ook klaar mee. Waarmee vragen jullie je nu waarschijnlijk af? Nou, dat zal ik jullie vertellen. Ik ben klaar met het verkopen van gebreide of gehaakte sjaals/cols/omslagdoeken. Elke keer dat gedoe over de prijs. Ik heb er geen zin meer in. Ik vraag voor een col zoals op de foto's 10 euro. Dan gaat de prijs van het garen er af. In dit geval is dat 2 euro. Blijft er 8 euro over als maakloon. Bedenk dan dat ik er meer dan 8 uur aan haak en dat dat dus betekent dat ik voor minder dan een euro per uur aan het werk ben. Daar komt hier in Westland nog geen illegale Bulgaar voor uit zijn bed zeggen ze hier dan. 

Voor de vorige col die ik hier liet zien was belangstelling. Een mevrouw kwam hem hier passen en vond hem hartstikke leuk. Het garen was duurder dan het garen van deze col, namelijk 1,79 euro per bol. 3,60 euro aan kosten dus. Toch verkocht ik hem ook voor 10 euro. Dat betekende dat ik 6,40 euro aan maakloon overhield. Nog minder per uur dus. Toen ze vroeg of hij niet voor 7,50 euro mocht heb ik het haar voorgerekend. Daar was ze best verbaasd over. Ja echt serieus. Ik vroeg haar of zij zelf voor dat loon zou willen werken. Nou, ik dacht het niet, was haar antwoord. En meteen er achteraan.... 10 euro vind ik toch te duur voor handwerk. En weg was ze. Jullie mogen best weten dat ik een potje heb zitten huilen. Ik heb niet veel weerstand op dit moment hè.

Inmiddels zijn de tranen gedroogd en heb ik besloten het mezelf niet meer aan te willen doen. Dit was namelijk niet de eerste keer. Goedkoper of duurder maakt niks uit. Handwerk wordt gewoon niet gewaardeerd. Het heeft een oude omaatjes imago. Ooit heb ik ook al eens een echte reële prijs gevraagd maar toen verkocht ik helemaal niks. Ik vind het leuk om ze te maken en zolang er garen in huis is ga ik er zeker mee door. Maar verkopen doe ik ze niet meer. Alles gaat naar goede doelen. Ik geef ze liever gratis aan mensen die er echt blij mee zijn en ze echt nodig hebben. Ergens is het wel een beetje verdrietig dat handwerk zo weinig gewaardeerd wordt, vinden jullie niet?

De col die ik laat zien is van hetzelfde patroon als de vorige. Het haakt prettig en ik was benieuwd hoe het zou zijn bij een effen kleur. Het is een kleur roze (beetje zuurstok achtig) die zich slecht laat vangen door het fototoestel. Garen van Wibra naam Saskia. 100 gram per bol. Looplengte 260 meter per 100 gram. Wasbaar op 40 graden. Ik haakte met naald nummer 4 en gebruikte 2 bollen. Met het laatste stukje draad naaide ik het begin aan het eind vast.
-
Inmiddels ben ik niet boos of verdrietig meer hoor. Het is wat het is. En het is goed zo.

Ditjes en datjesdag...

2 november. Vandaag was een echte ditjes en datjes dag. Ik had best veel pijn door het bezoek aan de arts gisteren. Ik moest er echt een beetje van bijkomen. Ik heb wel mijn oefeningen gedaan maar het lopen op straat heb ik even gelaten voor wat het was. Je voelt je eigen lichaam het best en weet wanneer je een tandje bij kunt zetten en wanneer niet. Wel is het fijn om te weten dat de laatste resten van de oxytocodine verdwenen zijn. Het duurde best lang maar ik had dan ook langzaam afgebouwd. Mijn eetlust komt langzaamaan weer terug en ik heb ook wat minder last van 'geuren'. Fijn hoor. Vandaag is het precies zes weken geleden dat ik werd geopereerd. 6 weken alweer. Wat gaat de tijd toch enorm snel. Ik rommelde wat in huis. Allemaal kleine dingen maar fijn om ze weer zelf te kunnen doen.

Vanmiddag ging ik naar therapie waar ik met de therapeut de CD met voor en na foto's van de knieën bekeek. Ik had ze meegekregen van het ziekenhuis. Ook hij zag het enorme verschil en kon wat dingen duiden. Zoals het feit dat mijn linkerbeen duidelijk achterblijft bij het rechterbeen. Aan de hand van de foto's kon hij het trainingsschema wat aanpassen. Dus andere oefeningen en in een andere volgorde. In mijn vorig blogje vertelde ik over mensen die het verschil maken. De therapeut is er ook zo een. Een ongelooflijk groot aantal oefeningen heeft die man tot zijn beschikking. Het is echt maatwerk bij hem. En ook hij is weer een bescheiden mens. Zo bijzonder.

De man brengt en haalt me naar de therapie. Ik kan nog niet zelf rijden. De dokter en de therapeut vinden dat ook nog geen goed idee en dat ben ik met ze eens. Hoewel ik het wel weer heel graag zou willen :-) Bij terugkomst bij de auto zag ik dat hij (man) een dutje aan het doen was. Wat wreed om hem wakker te maken maar ja het was even niet anders.  Zelf heb ik moeite om overdag in slaap te vallen. Hij kan het op elke plek en op ieder moment. En waar ik altijd lang moet bijkomen als ik overdag slaap is hij gewoon weer fit na een hazenslaapje. Heerlijk is dat! Ik zou het ook willen kunnen want ik zie dat hij er enorm veel baat bij heeft.

Bij thuiskomst ging hij nog even aan het werk en ik op de bank met een haakwerk. Daarna vertrok hij naar rotary en zag hij de therapeut weer die daar ook lid is ;-)  Na afloop bracht hij een van de vrouwelijke leden mee voor een koffie. Ik kreeg mooie bloemen van haar en we kletsten gezellig wat. Voor ik het wist was het tien uur en tijd om naar bedje veren te gaan. Zo noemde mijn lieve vriendin Basje haar bed altijd. Bedje veren heeft iets liefs vinden jullie niet? Ach, lieve Basje is ook al een paar jaar niet meer onder ons. Ik denk nog zo vaak aan haar. Ze was zo een wijze vrouw.

Terug naar het ziekenhuis...

1 november. Ik kondigde het in mijn vorig blog al aan. Vandaag zou het een spannende dag worden want het was tijd voor de nacontrole. Ik zou de man die mij mijn leven teruggaf weer zien. Ik weet dat ik nu dramatisch klink maar echt... ik voel dat zo. Voor de operatie kon ik echt bijna niks meer. Altijd pijn en steeds beperkter in mijn bewegingen. Ik zie mezelf nog zitten 3 juli. Vastberaden om niet uit zijn spreekkamer weg te gaan voor er een oplossing zou komen. En die kwam er. Hij opereerde me aan beide knieën en ik dacht... weet je wat? Ik zal eens een foto van hem laten zien hier. Hij is behalve een buitengewoon kundige arts ook iemand die graag en veel lacht. Hij heeft humor (en zelfspot) en is gewoon een sympathieke kerel. Mag ik jullie voorstellen aan Henny Verburg? Orthopeed in het Reinier de Graaff Ziekenhuis in Delft.

Vandaag zag ik hem weer na (op een dag na) 6 weken. Het was een prettig weerzien en hij was tevreden over wat hij aantrof. De wonden genezen goed. De buiging van de knieën in graden was ook naar verwachting en de mobiliteit van de gewrichten was ook naar zijn zin. Het onderzoek was pijnlijk maar dat is het altijd bij hem. Nadat ik was aangekleed en terugliep naar de spreekkamer liet hij me voor en na foto's zien. Wat een verschil! Echt! Ik wist niet wat ik zag. Van een X naar een |  vorm. | vorm is dat mijn heupen, knieën en enkels op 1 lijn staan. Zoals het hoort. Natuurlijk ben je er nog lang niet maarrrrr.... en toen sprak hij de magische woorden...... Ik ben tevreden. Nou, hoe fijn is dat. Hoe fijn is dat? Wat kan een mens zich meer wensen dan een arts die tevreden is? Haha. Omdat het niet vaak voorkomt dat er twee knieën tegelijk gedaan worden wil hij graag contact houden. We hebben dus een nieuwe afspraak gemaakt. Ik kijk er nu al naar uit ;-)
-
Dit is weer een van de mensen die het verschil maken in je leven. Iemand die niet alleen met het beroep bezig is maar ook menselijk is. Iemand die net een stapje harder loopt dan de collega's. Iemand die heel hard werkt. Iemand die echt van zijn vak houdt. Maar ook een bescheiden mens is. Want toen ik hem bedankte en zei dat ik echt het gevoel heb dat hij mij mijn leven teruggegeven heeft hadden we allebei tranen in de ogen. Echt! En ik nu weer terwijl ik het schrijf. Pfft.

Eind van de maand oktober...

Dinsdag 31 oktober. De laatste dag van de eerste volle maand na de operatie. Wat een maand was het zeg! Er gebeurde angstig weinig en tegelijkertijd weer zo heel erg veel. Ik deed er verslag van hier op mijn blog. Als ik teruglees is het allemaal wel persoonlijk maar gek genoeg vind ik dat niet erg meer. Ik word er regelmatig op aangesproken achter de schermen dat ik dat misschien niet doen moet. Privacy en zo. Vroeger (lees: bij mijn vorige blogs) zou ik me daar wat van aangetrokken hebben maar dat is gelukkig verleden tijd. Dit is mijn blog en mijn manier van schrijven. Waarom zou ik dat willen veranderen? Omdat iemand anders dat wil? Omwille van mijn privacy? Ach, dat is toch mijn eigen afweging. Laat me maar. Ik vertel echt alleen maar wat ik vertellen wil en zeker meer dan driekwart van wat gebeurt vertel ik niet. Ik schrijf zoals ik dat wil en over de onderwerpen die ik wil. Gallas! Gallas is een woord wat ik nog veel gebruik. Ik leerde het op Arabische les toen ik in Egypte woonde. Het betekent zoiets als basta. Of genoeg zo. Het is een woord wat je gebruikt als je een eind aan een discussie wilt maken. Gallas dus, haha. 

Vandaag is mijn nichtje jarig. De dochter van mijn broertje. Ze woont samen met haar vriendje en viert haar verjaardag niet meer thuis. Ik kan nog niet naar haar toe maar dat ga ik zeker doen als ik weer wat uit de voeten kan. Ze woont op hetzelfde dorp als mijn vader en dat vind ik altijd een veilig idee. Iemand uit de familie kan dan heel snel bij hem zijn als er wat gebeurt. Ze zijn dol op elkaar trouwens. Volgens mij is bijna iedereen dol op mijn vader terwijl hij toch heel uitgesproken kan zijn. De verjaardag moet dus nog even wachten. Gelukkig kan ik al wel naar de brievenbus lopen en stuurde ik haar een mooie kaart :-) Het is vandaag ook Halloween maar daar heb ik niks mee. Ik denk dat het met Halloween net is als met Sinterklaas. Je moet er mee opgegroeid zijn. Wat vinden jullie? Vieren jullie het? De traditie van Sint Maarten ken ik wel maar ik woonde nooit in een streek waar het gevierd werd.

Deze laatste dag van de maand laat ik jullie weer een werkstuk van mijn hand zien. En weer is het een col. Dekentjes heb ik genoeg en dit is een niet al te zwaar werkstuk om op schoot te hebben. Ik gebruikte twee bollen garen van Wibra genaamd Bianca van 100 gram per stuk. Looplengte ongeveer 260 meter per 100 gram. Kosten € 1,70 Ik haakte tot het garen op was en gebruikte het laatste stukje draad om het begin aan het einde vast te naaien. Ondertussen ben ik al weer aan een nieuwe col begonnen. Het is fijn om weer wat onderhanden te hebben. Je legt het weg als je geen zin meer hebt of moe bent en je kunt het ook weer oppakken als dat nodig is. Toch? Het patroon vond ik op internet. Pinterest was het volgens mij.

Morgen wordt een spannende dag want dan ga ik voor nacontrole naar de dokter die me geopereerd heeft. Ik ben benieuwd wat hij er van vindt :-)

Therapie...

Maandag 30 oktober. Ik merk dat het lastig is om een beetje onderhoudend te schrijven over de dingen die ik hier meemaak. Simpelweg omdat er niet veel gebeurt. De grote stappen die ik in de eerste weken maakte, maak ik nu niet meer. Het vlakt een beetje af en is eigenlijk meer van hetzelfde. Ik heb echt stap voor stap weer moeten leren lopen. Dat lopen gaat steeds beter in de zin van het lopen van een afstand. Nu is het zaak dat door te trekken en om mooier te gaan lopen. Mijn linkerbeen geneest heel anders dan het rechter. Er blijft meer vocht in zitten, voelt strakker aan en ik kan het niet zo goed buigen. Ook heb ik er veel meer pijn aan. Dat maakt dat ik de neiging heb om met de knie op slot te lopen. Dat is minder pijnlijk maar niet goed natuurlijk. Ik moet me bij iedere stap er van bewust zijn dat ik dat niet doe. Het linkerbeen moet echt goed opgetild worden. Overdreven voor mijn gevoel en dan zie ik in de spiegel in de oefenzaal dat het nog niet een gewoon loopje is. Ik zeg steeds tegen de therapeut dat het lijkt of mijn printplaat kapot is. Dingen die je automatisch doet, zoals lopen, daar moet ik echt over nadenken. Het hoort erbij volgens hem. 

Traplopen kan ik ook weer. Daar vertelde ik al eerder over. Eerst deed ik dat met mijn beste been, daarna trok ik het andere been bij. Zo kwam ik in een soort van merkwaardig gang naar boven. Nu mijn bovenbeenspieren weer sterker worden verandert dat langzaamaan en lukt het me om tot halverwege de trap om en om mijn voeten neer te zetten. Zoals iedereen de trap oploopt. Dat kost veel kracht en duurt erg lang maar het lukt wel. Ik kan me nog steeds niet voorstellen dat er ooit een dag komt dat ik de trap weer op kan hollen :-)

En zo zijn er meer dingen die ik weer kan. Allemaal kleine dingetjes die voor Mij heel groot zijn maar voor jullie niet echt interessant om te lezen. In de komende weken zal het accent langzaam verschuiven verwacht ik. Als mijn wereld groter wordt en de therapie vordert zal er op een dag een kantelpunt komen. Voor nu ben ik intens dankbaar voor wat ik allemaal al wel weer kan. Dank voor jullie aanmoedigingen op wat voor manier dan ook maar. Hier bij de reacties bijvoorbeeld. Ik lees ze allemaal zorgvuldig. Ik dank jullie voor jullie mailtjes met lieve woorden. Dank voor de kaarten die jullie sturen. Voor de dikke enveloppen gevuld met moois ach.... het ontroert me en doet me zo goed allemaal. Echt! Dikke pluim voor jullie. Dank dank dank.