Het liefst zou ik....

Het liefst zou ik jullie allemaal een bloemetje geven en bedanken voor jullie geduld. Het bloggen gaat met horten en stoten op dit moment en er zit weinig regelmaat in. Niet dat ik niks te vertellen heb hoor, maar het is vooral geneuzel in de marge en daar zitten jullie niet echt op te wachten. Mijn wereld is klein geworden en dingen spelen zich af in of vlakbij huis. Deze dagen probeer ik door te komen. Nog en paar weekjes geduld. Maar juist dat geduld hè? Daar zit het hem precies. Daar heb ik niet zoveel van. 

Man man en dat afhankelijk van anderen zijn. Dat is ook zo moeilijk. Ik ben een gever van nature, geen nemer. Mijn hoofd past niet bij mijn lijf. Daar waar het lichaam het af laat weten, maakt het hoofd overuren. Ik probeer het 'luchtig' te blijven zien. Mezelf als een soort van project te beschouwen. Dus zeg maar de dingen als een avontuur te benaderen. Ik ben in een situatie beland waar ik weinig controle over heb. Veel gaat vooral langs, om en over me heen. Nou ja we zullen zien waar het avontuur toe leidt...

Ik hou mezelf maar steeds voor dat ik niet zal overlijden aan mijn kwaal. En dat brengt me tot de collecte die deze week gehouden wordt. De KWF collecte. Mijn aller aller liefste vriend is aan kanker overleden, mijn vriendinnetje van het fluitenkruid, mijn schoonvader, mijn zwager, mijn oma, mijn beste handwerkvriendin en dat zijn alleen nog maar de mensen die heel diep in mijn hart zitten en nog elke dag mis. Het verdriet is na al die tijd wat veranderd maar ik denk nog zo vaak aan ze. Aan hoe ze lachten en dansten, hoe ze bewogen en deden. Hoeveel mooie momenten ik ook heb om aan terug te denken, zij komen nooit meer terug.

En dan zijn er nog die talloze andere mensen die aan deze ziekte bezweken. Mensen die ik niet ken. Mensen waar ook veel van gehouden werd. Ik ben zo dankbaar dat ik dit jaar een heel klein beetje mocht meehelpen om geld te verzamelen voor onderzoek dat leidt tot het misschien wel genezen van deze ziekte. Niet dat ik met de bus langs de deur liep (misschien dat ik dat volgend jaar wel kan bedenk ik me nu) maar wel mocht ik de tasjes klaarmaken voor de mensen die dat deden.

De coördinator van de collecte in mijn dorp is er mee gestopt en er was nog geen opvolger. Dus werden de dozen met spullen hier neergezet. Mijn man is penningmeester geworden van het KWF en tot er een nieuwe coördinator is gevonden doet hij ook dit erbij. Omdat hij al meer dan full-time werkt nam ik een gedeelte van zijn werk over en vulde tasjes met een collectebus (die ik eerst in elkaar moest zetten en verzegelen, telkaartjes, legitimatie, een pen, voorlichting, hier en daar een vlag om aan een vlaggenmast buiten te hangen, dat soort werk. Ik hing ze aan de grote kapstok in de gang. Jammer dat ik daar geen foto van maakte. Het was een mooi gezicht.

De collectanten konden hier de bus afhalen en straks weer inleveren. Het was een komen en gaan, ik vertelde er al over volgens mij. Gelukkig zit ik vrijwel naast de voordeur en zag ik de meesten aankomen. Ik kon dus alvast starten met opstaan, het tasje pakken en op de rollator zetten, naar de deur lopen, deze openen en ze veel succes wensen. Gelukkig hoeft het geld hier niet te blijven als de bussen weer ingeleverd worden. Ik moet er niet aan denken en zou geen oog dichtdoen. Met sommige collectanten maakte ik een praatje. Vaak zijn ze zelf iemand verloren aan kanker. Vaak is de drive enorm. Er zijn mensen die werkelijk een paar keer teruggaan naar een adres in hun wijk om toch maar zoveel mogelijk mensen te laten geven.

Een avontuur, ik zei het hierboven al. Wat ben ik dankbaar dat mijn ongemak te herstellen is en ik straks weer 'zo goed als nieuw zal zijn'. Wat ben ik dankbaar voor doktoren die dit gaan doen. Dankbaar ook voor die andere doktoren en onderzoekers die dag in dag uit bezig zijn met het beter maken van mensen. Die er hun levenswerk van maken. Ik ben dankbaar dat zoveel mensen willen collecteren, tijd vrijmaken voor dit mooie werk. Tijd waarvan er vaak maar zo weinig voorhanden is. Ik ben voor veel dankbaar maar dit wilde ik er even uitlichten. Dagdag!

Elke zondag een mooie quote...

Gezien de ontwikkelingen van afgelopen week die doorlopen in de volgende week, denk ik dat dit kaartje van Hugs 'n Kisses wel eens mooi zou passen als tekst voor vandaag. Fijne zondag :-)

Hoe ging het verder met Kees...

Goedemorgen. Het is vandaag maandag 4 september en ik ga jullie vertellen over afgelopen zaterdag. Twee september dus. Ik had dat al eerder willen doen maar het kwam er niet van. De gewone dagelijkse dingen kosten me veel pijn en dat vreet energie. Ik heb lange pauzes nodig om tussendoor te herstellen. De uren vliegen me werkelijk door de vingers. Maar soms is even uitstellen niet erg. En ik dit geval zeker niet want er volgde nog een tweede ontmoeting. 

In plaats van een verhaal in meerdere afleveringen kan ik het nu samenvatten. Wel wat langer misschien maar we in één keer verteld. Tussen de tekst door laat ik oude ansichtkaarten uit mijn verzameling zien. In het echt zijn ze veel mooier maar ik vond ze wel passen bij het verhaal. Dat is namelijk net zo kleurrijk als de bloemen.

Ik vertelde al eerder hoe we Kees leerden kennen. Dat kun je teruglezen. Kees is een van de vele mensen die je tegenkomt in je leven. Je bent als schepen, vaart een poosje dezelfde koers en gaat dan weer je eigen weg. Soms is dat niet erg, maar het kan ook een gevoel van gemis geven. Soms ook zit het gevoel er tussenin en denk je af en toe nog eens aan deze mensen. In de trant van: hoe zou het met ze zijn. Kees is er zo een. Getrouwd met een Egyptische vrouw. Ze is civiel ingenieur, zonder hoofddoek en volgens mij ook geen moslima. Dat maakt het voor haar moeilijk in Egypte te werken. Om serieus genomen te woorden. Zij woont met de kinderen (die hier studeren) in het weekend in Den Haag en in de week in Groningen waar ze werkt in het aardbevingsgebied.

Kees woont in Caïro waar nog voor drie jaar werk heeft. In aanloop daarnaartoe heeft hij met zijn zwager een groot stuk lang gekocht in de oase van Siwa (niet ver van de Libische grens) Het is er hartstikke veilig maar vanwege de ligging is er een negatief reisadvies afgegeven. Kees probeert dat terug te draaien maar ambtelijke molens op de ambassade en in Den Haag draaien langzaam. Even tussendoor: Siwa is zo groot als ongeveer drie keer de Flevopolder. Dan heb je een idee van afmeting. De mensen zijn er heel vriendelijk en toegankelijk. Geboren verhalenvertellers. Mijn lievelingsdrank toen ik in Egypte woonde was het water daar vandaan. Het was zo fluweelzacht. En de thee die je daar van zette.... oh my. Die was zó lekker.

Op de grond die hij kocht met zijn zwager staan ongeveer 1000 olijfbomen. Van alles door elkaar. Allerlei soorten. jong, oud, wel en niet vruchtdragend. Het was een warboel. Langzaamaan komt alles een beetje op orde. De echte impuls zal komen als hij er permanent gaat wonen. De zwager woont in Canada volgens mij en heeft weinig interesse in het land. Het was in de tijd dat zij de grond kochten niet mogelijk dit als buitenlander te doen, vandaar. Volgens mij kan dat tegenwoordig wel. Op dit moment is er 20% van de olijven die hij kan gebruiken voor olie. Je hebt zeven kilo vruchten nodig om 1 liter olie te maken wisten jullie dat? In de oase staan 11 persen. Die worden om de beurt gebruikt. Na de ene oogst worden ze goed schoongemaakt en dan mag de volgende boer persen. Het is een mooi systeem.

Kees heeft nu zes verschillende soorten olijven laten persen. En daar vertelde hij dus over. En met zoveel enthousiasme dat ik er heel erg blij van werd. Het maakt mij niet uit waar iemand blij van wordt, of van droomt.... ik heb een zwak voor mensen die een passie, een droom leven. Nu zijn dat soort mensen vaak niet commercieel en daarom kwam hij bij de man. Hij verhaal begon er mee dat hij een investeerder zocht om zijn droom waar te maken. Maar hoe kun je een droom vangen in geld? Dan moet je echt concrete (ondernemers) plannen op tafel kunnen leggen. De man kon hem niet helpen en daar kwam ik in beeld. Waar kun je nu alvast wél geld mee verdienen vroeg ik hem? Als je nu al iets hebt waar je wat inkomsten mee genereert, kun je dat geld steeds investeren in straks en zo langzaamaan groeien. Misschien wel een idee wat veel beter bij hem past.

De olijfolie dus. Het was nog niet veel maar het zat al wel in flesjes en zes van die flesjes had hij ook al mee naar Nederland genomen. Maar hoe dan verder? Ik vroeg hem wat van de olie in kleine flesjes te doen en zaterdag mee te nemen naar het Zuiderpark. Daar, bij ons favoriete lunchadres, zou hij mij de flesjes geven. Met nummers erop. Welk nummer bij welke olie hoort, weet alleen hij. Hij maakte een vragenlijst. Dingen die hij weten wil. Hoe is de kleur? Hoe ruikt de olie? Kwalificatie (zacht, fruitig enz) Hoe is de smaak? Hoe zou je de olie gebruiken? Bakken? Salades? Zelf verzon ik er ook nog wat vragen bij.

Zoals een echte ver-Egyptischte Hollander kwam hij zaterdag te laat. De boterham was al op. Maar we konden nog wel even koffiedrinken samen. Hij ging weer naar huis en wij ook. Met de olie. Daar wil ik een proeverij-tje mee organiseren. Met een bakker en een kok. De bakker leeft zijn droom en ik heb het idee dat de kok dat ook doet. Ik nam contact met ze op en vertelde het verhaal van Kees met de vraag vroeg of ze zin hadden hem op weg te helpen. Jaahhhhhh riepen ze enthousiast. Dat willen we zeker. Ze waren allebei druk in het weekend maar deze week komen ze naar hier en gaat het gebeuren. Het zou fijn zijn als er een paar soorten olie uitspringen. Dan kan Kees daarmee verdergaan. Dus als de nieuwe bomen geplant gaan worden kan hij meteen de goede kiezen. Het duurt wel een jaar of 5 voor de bomen vrucht dragen.

Hoe leuk zou het zijn als er werkelijk iets leuks uit gaat komen? De oase is zo mooi en de mensen daar verdienen het zo, het zijn zulke harde werkers. Ook Kees verdient het. Wie weet kunnen we van hieruit aan de keukentafel een mooi avontuur starten? Er zijn hier aan deze zelfde tafel al eerder mooie initiatieven gestart :-) Wie weet kan daarna ook het zout, de thee en kruiden naar hier komen? Uit eigen ervaring weet ik dat je er zulke lekkere marinade mee kunt maken. En hoe leuk is het dat ik een heel klein beetje mag helpen om twee partijen bij elkaar te brengen?

Misschien wordt het niks. Is de olie niet lekker. Komt de productie niet echt van de grond. Wordt Kees ziek. Dat kan allemaal en het zijn ook zeker dingen om rekening mee te houden. Het kan zo gaan, maar dan nog. Dan hou ik er veel energie aan dit avontuur over. Omdat ik denk aan de leuke ontmoeting met de kok en de bakker die ik al even niet meer zag. Met drie mannen die elk op hun eigen manier hun droom leven. En het helpt mij nu in deze donkere (wacht)tijd een lichtpuntje te zien. En daar was ik wel aan toe. Veel mitsen en maren maar wie weet...... Ik hou jullie op de hoogte.

Op de weg terug zagen we de kok een demonstratie geven bij een bedrijf. Dat doet hij elk jaar en natuurlijk stopten we even om de olie alvast te laten zien. Mag ik al even voorproeven vroeg hij lachend..... Nee nee, niks ervan, zei ik en de man reed snel weg. Oh, wat is het toch fijn om mensen te verbinden. Ik ben zo benieuwd hoe het allemaal af gaat lopen. Jullie ook? ;-)

Weer weer en weer mannen...

Nederlanders praten graag over het weer. Er is ook best wat over te zeggen in dit land en zeker over het weer van de afgelopen week. We zagen het allemaal langskomen. De warmte, de hitte, de regen, de dag van donderdag met regen én zon en dan de vrijdag (terwijl ik aan dit bericht begon te schrijven maar niet afmaakte) onweerde het en kwam de regen werkelijk met bakken uit de hemel. Omdat het windstil was (dat komt hier niet vaak voor) bleef de bui lekker hangen. Mensen lief wat viel er veel neerslag. 

Ik moest denken aan het lied van Herman van Veen. Ik zag van de week een kort optreden van hem op televisie. Was het tijdens de Uitmarkt? Ik weet het niet precies. Wat had ik lang niks meer gezien van hem; gewoon uit beeld verdwenen. Nu liep ik de kamer in terwijl de tv aanstond en heb ik echt even de tijd genomen om te genieten van zijn optreden. O.a. van zijn liedje Pijpenstelen. Nou, die vielen vandaag :-)

Volgende week vertel ik verder over Kees maar ook over Jan en Leo. Ja, het is me wat met die mannen allemaal. Deze Jan is een andere dan de MP Jan waar ik eerder over schreef. Een net zo bijzonder mens. En ook Leo is bijzonder. Het is zó leuk om mensen met elkaar in contact te brengen. Echt, daar geniet ik volop van. Zeker nu mijn wereldje zo klein is vind ik dit kleine wonderen.

Om dan nog maar over een man te spreken... Nico heeft me oefeningen gegeven en na een paar dagen intensief oefenen, rust houden, koelen, weer oefenen, spierpijn en meer begint het een heel klein, heel klein beetje te verbeteren. Dat is fijn want zo weet ik dat ik op de goede weg ben. Voor mensen die hier voor het eerst lezen. Nico is mijn superfysiotherapeut. Hij helpt met de voorbereiding voor de operatie die eind deze maand plaats gaat vinden. Het komt nu ineens heel dichtbij allemaal. Eind van deze maand is echt al heel snel.

Intussen ben ik even een vestje aan gaan trekken, het is gewoon koud. Buiten is het maar 18 graden. Het lijkt wel herfst. Maar dat terzijde. De foto's die jullie vandaag zien, zijn lang geleden gemaakt. Een jaar of tien denk ik. Misschien wel meer. Ik maakte ooit veel quilts en gaf daar ook les in. Ook werkte ik twee jaar voor en achter de schermen van wat ooit de leukste quiltwinkel van Nederland was. De Quiltnaald in Brielle. Ik werkte er letterlijk tot het allerlaatste moment. Tot de deur voor de laatste keer op slot ging. Daarna gaf ik nog op diverse andere plaatsen les maar de ene na de andere winkel sloot haar deuren.

In Egypte ging ik langzaamaan over van het lesgeven in Patchwork en Quilten naar het lesgeven in haken en breien. Patchworkstof is best duur en daar hadden de mensen niet veel te besteden. De stoffen moest uit Amerika geïmporteerd en garen was er genoeg voorhanden. Maar wel waren er de lokale stoffen. Oh, als ik nog denk aan die prachtige Egyptische katoen. Ik word er weer emotioneel van. Toen ik er wat meer bekend was en ze doorkregen dat ik geen toerist was maar er woonde kreeg ik steeds meer toegang tot de wonderlijke wereld van mooie garens. Er was een hele kleine lokale markt waar ik de meest mooie spullen kocht voor een schijntje. Those were the days!

De foto's die ik hier vandaag laat zien, zijn van quilts die ik maakte als lesvoorbeeld. De bovenste quilts waren losse blokken die je op verschillende manieren neer kon leggen. Per blok werd het helemaal afgewerkt en daarna pas aan elkaar genaaid. Doorquilten hoefde niet meer. Dan was er een quilt met Mondriaanachtige blokken. De originele naaide ik in Cairo met katoen (alleen effen stoffen)  van de Tentmakers. Ik mocht hun restjes hebben. De tentmakers zijn er bijna niet meer. Jammer. Jammer. Jammer. Zij leefden van de inkomsten van de toeristen en helaas zijn die weggejaagd door de revolutie. Het waren zulke lieve mensen. Ik maakte thuis voor de lol de bonte versie die je op de foto ziet. Hij werd mooi gevonden werd door een van de tentmakers. Ik heb hem de quilt cadeau gedaan toen hij voor het eerst vader werd van een mooie dochter :-)

Het witte quiltje was een probeersel om roosjes te maken. Het was een vouwtechniek die de les nooit gehaald heeft. Ze bleven niet zitten. De knopen komen ook uit Cairo. De quilt hierboven maakte ik met een speciale caleidoscoop- lineaal. Ik heb hem hier nog steeds liggen. Zonde eigenlijk want ik gebruik hem nooit meer. Misschien kan ik er iemand nog eens blij mee maken. Wie weet. Deze foto's maakte ik ooit. Ze zijn niet heel best van kwaliteit en ook niet allemaal recht gefotografeerd. Het gaat om het idee zullen we maar zeggen :-) Dit blog heeft me veel uren gekost. Steeds was er iemand of iets wat roet in het eten gooide en me verhinderde mijn verhaal af te maken. Nu, eind zaterdagmiddag heb ik al weer zoveel andere dingen meegemaakt dat ik voor volgende week al weer zeker drie blogjes kan schrijven. Tot de volgende keer. Dagdag! :-)

Verbinden...

Ik weet niet hoe het met jullie is, maar ik vind het vaak lastig om een titel voor een blog-bericht te vinden. Het heeft met mijn manier van schrijven te maken denk ik. van de hak op de tak is lastig in een paar woorden te vatten. Vandaag koos ik voor de titel verbinden. Die dekt het meest de lading. Zoals jullie wellicht weten is mijn moeder anderhalf jaar geleden overleden. Zij was een bepalende vrouw in mijn leven en ik denk nog veel aan haar. Soms zelfs hoor ik haar stem als ik iets doe waar zij het niet mee eens geweest zou zijn. Zoals mijn laatste blogs. Ze zou me aangekeken hebben zoals zij alleen kon kijken, haar hoofd geschud hebben en gezegd hebben.... Tineke moet je nou zo scherp zijn? Kan dat niet wat anders? Wat milder? Ik zou het met haar eens geweest zijn en misschien mijn excuses aangeboden hebben. Maar mams is er niet meer, ik ben niet meer wie ik toen was, de tijd is anders en ik ben anders. Dus deed ik het zoals ik deed en schreef ik zoals ik schreef :-)

 Het weer was weer aangenamer dan de dag ervoor. Van heel erg warm eergisteren naar de regen van gisteren. Deze donderdag begon nat maar al snel droogde het op. En dat was fijn voor alle mensen die ook deze dag weer naar het oude huis kwamen. Zoals de collecte-dames zoals ik ze maar even noem. Wat zijn het er veel zeg! Je krijgt altijd maar die ene mevrouw aan de deur en ziet niet al het werk dat door zoveel mensen gedaan wordt. Ik ben dankbaar dat ik mijn steentje aan het goede doel (KWF) mag bijdragen. Het inpakken van de tasjes kan aan de keukentafel gedaan worden. Het loopwerk wordt door anderen gedaan.

Niet alleen voor de collecte dames was het fijn dat het gestopt was met regenen. Ook voor een andere gast was het fijn. Hij kwam op de fiets vanuit de grote stad naar het oude huis. Dit keer een man. Deze week schrijf ik veel over de mannen. Soms is dat zo. Deze gast hadden we tien jaar eerder ontmoet toen we in Caïro woonden. Hij verloor ooit zijn rijbewijs op straat. Het werd gevonden door een van de bowebs. Bowebs zijn een soort mix van conciërges, bewakers, rondhangende mannen die op straat alles in de gaten houden. Hij keek naar de foto en de naam. Het leek hem Hollander en dus werd het afgegeven bij Madame Hollanda zoals de meesten mij destijds noemden :) Tineke vonden ze lastig. Christina (mijn doopnaam) ging nog het best :-)

Ik nam het rijbewijs met alle egards in ontvangst. Bood de vinder wat te drinken aan en informeerde zoals dat gaat naar zijn welzijn en dat van de familie. Hij vertrok nadat hij me verzekerd had het terug te geven want zonder rijbewijs rijden is niet handig voor een buitenlander. Ik beloofde het hem. Een belletje naar de ambassade maakte al snel duidelijk dat de eigenaar aan de andere kant van de brug woonde. Ik kreeg een telefoonnummer en belde de man. Die was blij en beloofde het diezelfde avond op te komen halen. Zo geschiedde. We dronken koffie en kletsen wat. Dat was de eerste kennismaking met Kees.

Kees (van huis uit socioloog) gaf part- time les. Hij was ook journalist en ik kwam regelmatig stukken van hem tegen die hij geschreven had. Daar in Egypte maar later ook hier in Nederland. Meestal schreef hij over de positie van de Kopten (een Christelijke minderheid in Egypte) Veel Kopten zijn gevlucht want ze zijn hun leven lang niet altijd veilig. Hun kerken worden nogal eens in brand gestoken en hun winkels vernield. Ik las dus van en over hem maar heb hem nooit meer ontmoet.

Wij vertrokken naar Nederland en hij bleef daar. Totdat zijn kinderen gingen studeren. Toen kwamen zijn Egyptische vrouw en kinderen naar hier en bleef hij ,Nederlandse man, daar. Ze huurden een huis in Den Haag. Twee huizen dus. Zoals zoveel mensen in die situatie. Inmiddels zijn er vier huizen. Zijn vrouw werkt als civiel ingenieur in Groningen, de kinderen in DH, Kees in Cairo en inmiddels ook op het stuk grond wat hij in de oase in de woestijn gekocht had. En over dat laatste project kwam hij om raad vragen aan de man.

Om zijn droom uit te laten komen had hij geld nodig. En daar kwam de man in beeld. Want die kent mensen met geld die willen investeren in mooie projecten. Hij kwam vertellen en bleef vertellen. Om tien uur begon hij te praten en om half een heb ik maar even mijn hoofd om het hoekje van de deur gestoken want het gesprek was nog lang niet afgelopen. De lunch werd genuttigd en het gesprek ging verder. Alleen met mij dit keer want F ging naar een andere afspraak. Bovendien kon die toch niks want een droom kun je moeilijk verkopen aan een investeerder. Daar moet toch iets van op papier gezet zijn. In ieder geval moet het een plan zijn. Behalve de EU gooit niemand zomaar geld in een bodemloze put ;-)

Kees vertelde en vertelde en ondertussen ging steeds de bel van de voordeur voor de dames van het KWF. Het behoeft geen nadere toelichting dat ik helemaal aan het eind van mijn latijn was toen Kees eindelijk weer op de fiets stapte om naar huis terug te gaan. En dan zeggen ze dat vrouwen veel praten. Pfft. Echt niet ;-) Misschien omdat ik zelf een dromer ben, een plannenmaker kon ik Kees helpen zijn woorden te 'vertalen'. Op een bepaalde manier is het denk ik gelukt. Hij heeft al een bron van inkomsten van waaruit hij kan gaan beginnen en heeft dus w.s. helemaal geen geld nodig. Als buitenstaander zie je dat scherper en hoeven de investeerders helemaal niet te schuiven met zakken geld. Het is ook een soort van automatisme geworden. De rest van de wereld vraagt en wij betalen. Terwijl dat helemaal niet nodig is en vaak ook niet eens helpt. Kijk naar Afrika.

Er zijn hier regelmatig mensen in huis die hun droom willen gaan leven. Het eindplaatje is klaar in hun hoofd. Maar praten met anderen over die droom geeft ze ook vaak een gevoel van uit handen geven. Als anderen er hun mening over geven of er vragen over stellen, gaat de glans wat van de droom af. Net alsof het praten over wat nodig is, voor een investering wat afdoet aan hun mooie beeld. Ik zie ook dat er maar heel weinig mensen zijn die èn een droom en een zakelijke inslag hebben. Het werkt nog het best als het twee partners betreft die tegenovergesteld zijn. Maar dat gaat hier niet op. Mevrouw Kees blijft hier. Hij blijft daar. En af en toe zien ze elkaar :-)

Zoals gezegd kwamen we tot een leuk plannetje/begin van het uitvoeren van zijn droom. Ik heb twee mensen op het oog die daarbij gaan helpen. Alleen weten ze dat zelf nog niet. Maar ik ken ze goed genoeg om te weten dat ze er ja op gaan zeggen. En ik zit hier achter mijn toetsenbord te glimmen van genoegen. Hoe leuk is het om je vorig leven te verbinden met het leven van nu? Hebben jullie dat ook wel eens? Dat je aan twee mensen denkt die JIJ allebei kent, maar Zij elkaar niet en dat je dan zeker weet dat die het heel goed met elkaar zouden kunnen vinden? En hoe leuk is dat dan als dat op den dag lukt? Ik hou jullie op de hoogte. Tot dan. Dagdag!

A, regen, KWF

Het is hier vandaag (woensdag 30 augustus) en wil dit blog beginnen met de mededeling dat ik nog even wacht met het slotje. Het is goed voor mij om om te leren gaan met tegenslag. Lichamelijk deal ik daar al jaren mee maar nu ga ik dat proberen op geestelijk vlak. Misschien maakt het me weerbaar. Hoewel ik het raar blijf vinden. Het feit dat je gaat zitten om mij een e-mail te sturen waarin je serieus je ongenoegen uit, moppert en me met de grond gelijk maakt en soms ook gewoon rare dingen roept, staat zo ver van mij af dat ik me er geen raad mee weet. Voortaan laat ik hier deze berichtjes gewoon zien, dan zal het snel afgelopen zijn denk ik. Want kom op zeg: als je iets leest op een blog wat je niet bevalt, dan reageer je toch gewoon niet? Hoe moeilijk is dat? Het kost je meer moeite om te mailen dan het te negeren. Er zijn veel mensen die met zichzelf in de knoop zitten volgens mij. We leven ook in een rare tijd. 

Behalve de mensen hierboven zijn er 'de wonderlijke types', zoals ik ze hier maar even noem. Zo kwam ik deze week weer een tegen op MP. Ik bood een kaart aan voor 2,50 euro. Een kaart uit de jaren vijftig en nog mooi gaaf. Pa en ik hebben de afspraak gemaakt dat het Zijn kaarten zijn en dat Hij bepaalt wat hij er voor vragen wil. Ik ben alleen een doorgeefluik. Tot zover niks aan de hand. Op een dag reageerde er ene A. Onder een andere naam. Mensen hebben soms de meest wonderlijke aliassen op MP maar dat terzijde. Hij bood 1,50 euro voor een kaart die een vaste prijs had. Op zich al wonderlijk maar ach... iedereen probeert wel eens af te dingen. Ik vertelde dat ik niet op zijn aanbod in kon gaan, wat de reden daarvan was en dacht daarmee de zaak afgehandeld te hebben. Totdat ik weer bericht van hem kreeg.

Hij was bezig met een expositie. En deed alles gratis. En dan kon hij geen dure kaart kopen en dan kwam daar ook nog eens de prijs van een postzegel bij.... zucht steun kreun. We praten nu over een bedrag van € 3,28 hè? Hij had al een kast gekocht in een café en die ging hij ophangen in de kerk en dan konden de oude mensen er van genieten. Ik vertelde dat de postzegel nou eenmaal nodig is om de kaart te versturen en dat ik daar ook niks van kreeg. Ik wees hem er op dat er ergens misschien een potje was waar hij wat geld van kon krijgen voor deze onkosten. Het bejaardenhuis, het café (prijs van 1 drankje) of de kerk maar nee dat kon niet. Ik beschouwde de transactie als niet doorgaand en zette de kaart weer online ( ik had hem even apart gelegd) en dacht er verder niet aan.

Tot er toch weer een mail kwam van meneer A of ik nog meer kaarten had van het dorp waar hij de tentoonstelling over maakte. Ik vertelde hem dat ik die allemaal al verkocht had en dat dit de laatste was. Tot zover. Heel even dacht ik nog dat hij toch wat geld had, dat 'las' ik uit zijn vraag. Maar nee... de mail die ik toen kreeg zal ik hier integraal weergeven.... ik schaar hem onder het kopje wonderlijk....Dit is wat hij schreef (onder de foto)

heeft u ook dan kaarten verkocht aan ene vdB. want die heeft altijd de prijs opgedreven zodra ze zag dat ik deed bieden op een kaart.echt niet normaal deze maatschappij. Als u mij wel ermee kan helpen met het adres ervan kan ik misschien weten wie het is.want ik woon hier al vanaf mijn geboorte en doe ook vrijwilligerswerk bij de kerk. Vandaar dat ik dat een mooi gebaar vond ervan.gaze niet opzoeken hoor. Ik neem mij zelf hoog dan er iets tegen gaan doen. Wat heb ik eraan he. mvgrA.

Zo kreeg ik het tot me. De andere kaarten verkocht ik al maanden geleden en ik heb werkelijk geen idee meer aan wie. Ik werd kriegel van meneer A want: Deze kaart had een vaste prijs dus waarom minder bieden? Dan zeuren over een postzegel waar ik ook niet beter van word. Ik reken hem toch ook niet de prijs van de envelop, het plastic hoesje om de kaart te beschermen, de inkt van de balpen en de slijtage van de banden van de man en zijn tijd om naar de brievenbus te rijden? Dan de suggestie dat iemand de prijs opdreef (maar dat ging dan weer niet over deze kaart) bovendien doen kaartenmensen dat niet voor zover ik het heb meegemaakt en verzekerden mijn pa en nieuwe (kaarten)vriend Jan me dat het een goede prijs was.

Ook al zou ik het adres van de vorige koper nog bewaard hebben dan zou er natuurlijk geen sprake van geweest zijn dat ik dat aan deze meneer doorgegeven zou hebben. Het idee alleen al dat hij haar tóch zou opzoeken.... ik moet er niet aan denken. Hij neemt zichzelf hoog schrijft hij, maar dat vind ik niet zo'n geruststellend idee. Jullie? Onze lieve Heer heeft rare kostgangers zullen we maar zeggen. En wat je niet begrijpt moet je maar bewonderen.

Misschien is het in real life een hele aardige man en doet hij veel goed werk voor de ouderen, de kerk en de buurvrouw. Ik weet het niet. Een tikkie emotioneel lijkt hij me wel. Maar wie weet heeft de bewuste mevrouw hem wel hele mooie kaarten afgesnoept. Misschien begint ze zelf wel een tentoonstelling. Misschien ...... ach wie weet wat er allemaal achter zo'n berichtje zit. Je weet het nooit hè. Elk verhaal heeft altijd meerdere kanten. Maar als de context van zo'n berichtje ontbreekt komt het toch wat wonderlijk over zullen we maar zeggen. Het kan ook andersom. Ik plaatste een kaart, kreeg na vijf minuten een reactie, we wisselden gegevens uit, het geld werd overgemaakt, ik stuurde de kaart weg. In een kwartier geregeld. Koper blij, ik blij.

Ondertussen regent het pijpenstelen nadat het gisteren bloedheet was en is het hier in rondom het oude huis een komen en gaan van 1 heer en een heleboel dames die hier hun tasje komen halen om volgende week te collecteren voor het KWF. De man werd penningmeester van deze club op het moment dat de coördinator voor deze regio er mee stopte. Noodgedwongen nam hij (ik) dat ook op zijn schouders. Ons huis staat nu vol met folders, tasjes, pennen, telbriefjes, legitimatiebewijzen, pennen enz. Steeds komt er iemand wat halen. Omdat ik ze zie komen en vlakbij de voordeur zit mag ik ze voorzien van zo'n tasje. Ik besef me nu pas hoeveel mensen dit werk doen. Zoveel energie, zoveel uren langs de deur. Respect! Laten we hopen dat er veel opgehaald gaat worden. En wellicht ten overvloede meld ik meteen maar dat de man het allemaal voor niks doet. Dat scheelt weer een paar mailtjes ha! Volgens mij ben ik zelf ook een beetje raar want ik zet hier een foto van een kerk in de sneeuw neer zie ik nu ....... ach ja..... :-)

Nico, spierpijn en de warmte en inhalen...

Me absoluut niet schuldig voelend schrijf ik hier vandaag het bericht van afgelopen dinsdag (29/08). Het feit dat ik dit steeds schrijf zegt eigenlijk wel dat ik het hier zelf toch niet helemaal mee eens ben ;-) Oh wat was dat een warme dag. Hollen of stilstaan is het hier in Nederland en ik hou er van. Na jaren in Egypte gewoond te hebben waar het elke dag mooi weer was, vond ik het een verademing om hier weer te maken te hebben met de afwisseling. Never a dull moment wat dat aangaat. Jongste zoon in Zuid- Afrika verlangt ook vaak naar een goede regenbui. Het is van de dingen die hij het meest mist daar. 

Nu is dáár wat neerslag aangaat een zorgelijke situatie aan het ontstaan. Zoon woont in Kaapstad en daar heeft het al heel erg lang niet meer geregend. Water is op rantsoen en raakt langzaamaan op. En dan moet de zomer daar nog gaan beginnen. In een buurt met zoveel water (twee oceanen) zou je toch denken dat er iemand op het idee komt om een ontziltingsinstalatie te bouwen maar nee. Tot voor kort was dat niet het geval. Nu wordt er een gebouwd maar die is naar verwachting volgend jaar pas klaar.

Hier voelt het vandaag dus als in Egypte en Zuid- Afrika. En hoewel het vochtige warmte is, vind ik het heerlijk. Ik kan er goed tegen. Sterker nog: als het warm is voel ik me energieker dan in de herfst. Bovendien wordt het in het grote oude huis nooit echt warm. Ik schrijf hierboven dat ik me met warmte prettiger en energieker voel, maar vandaag was toch wel weer de bekende uitzondering op de regel. Ik kwam er in mijn vorig blogje niet meer aan toe om te vertellen over Nico. Maar die was dus hier. Nico de man die mij gaat voorbereiden op de operatie en wat daarna komt.

Ik had al van diverse mensen goede berichten over hem gehoord en had bij voorbaat alle vertrouwen in zijn kunnen. Hij kwam aan huis en we hadden een intakegesprek. In het heerlijk koele huis. Wat een weldaad. Diverse dingen kwamen aan de orde. Ik vertelde mijn ziekte geschiedenis, hij vertelde over zijn manier van werken en samen kwamen we tot een behandelplan. Nader overleg met de chirurg is nog wel nodig maar er werd alvast een begin gemaakt met de behandeling.

Even tussendoor: ik hoor op dit moment Barbra Streisand zingen. People who need people. Nou ik heb ze nodig nu hoor. En ze zijn er. De beste dokter en nu de beste fysiotherapeut. Wat ben ik dankbaar. Een sympathieke man die van wanten weet. Het is fijn dat ik alle oefeningen ter voorbereiding alvast hier in huis kan doen. Terwijl ik aan het aanrecht sta. Of wacht tot de koffie is doorgelopen. Hier achter mijn laptop aan tafel. Op bed voor ik ga slapen en als ik wakker word. Tijdens het tandenpoetsen. Allemaal heel praktisch en daardoor goed vol te houden.

En een s p i e r p i j n dat ik me heb vandaag. Jullie willen het niet weten. Ik strompel werkelijk van A naar B. Allemaal van spieren die ik al lang niet meer op de goede manier gebruikte. Ik moet van -20 weer naar 0 en dan weer opbouwen. Het zal een intensieve periode worden. Nico laat zich niet afleiden en houdt er een strak schema op na. Ik vind dat fijn. Het is fijn om hard te werken aan iets waar ik straks plezier van zal hebben. Want o o o wat zal de wereld er straks na de operatie en revalidatie weer fantastisch uitzien. En ik heb er zo'n zin in om alle gewone dingen weer te gaan herontdekken.

Ik wil toch nog even terugkomen op mijn vorig bericht en vertellen over Armand. Ik schreef dat kaartenkopers op MP zo vriendelijk en welbespraakt waren. Punten, komma's, hoofdletters, geduld, aardig enzovoort. Maar zoals altijd heb je daar ook rotte appels in de mand. En A was er één van. Ik kreeg een zeer eigenaardige correspondentie met hem. Maar daarover meer. Ik moet eerst even afkoelen. Pfft. Ik kom er in mijn volgend bericht op terug.

Na het bezoek van Armand (virtueel) en Nico (in real life) vond ik het dinsdag wel weer welletjes. De man zou laat thuiskomen en ik maakte het mezelf gemakkelijk in de serre. Met de deuren wagenwijd open las ik verder in alweer een mooie Siebelink. Ik kan mezelf heerlijk verliezen in een boek en alles om me heen vergeten. Voor ik het wist was de avond om, kwam de liefste van alle mannen thuis, dronken we nog wat, spraken we de dag door en gingen we daarna lekker slapen.