Plakwerkjes...

Ik werkte weer in mijn plakboek en maakte wat collages. Zoals deze roze/paarse exemplaren. Het blijft zo fijn om ze te maken. Misschien krijgen jullie er zo langzamerhand wel genoeg van. Dat zou best kunnen.

Op elk werkstuk probeer ik een mooie tekst te plakken. Die teksten/quotes heb ik in een bakje verzameld hier op mijn werkkamer staan. Zo vond ik dit een hele mooie. Ik weet niet meer van wie hij is. Zonder ruimte om te handelen leveren mensen onvoldoende kwaliteit. Een die heel goed past bij de tijd van nu. Op de rechterbladzijde: Ruik de geur van bloemen en geniet van elke hap alsof je morgen niet meer zou kunnen ruiken of proeven. Haal alles uit je zintuigen, geniet van al het plezier en de schoonheid die de wereld aan je onthult~ Helen Keller.

Wat vindt de rest...Ook een leuke vraag? Wat vind je er van. Zelf vind ik deze collage aardig gelukt. Ik maakte hem op de verjaardag van mijn schoonzusje. Dat heeft natuurlijk niks met elkaar te maken.

Linkerpagina: Maak een recycle journal voor iemand die het nodig heeft. Een tip die ik regelmatig opvolg. Niet helemaal gerecycled maar bijna helemaal. Andere tip: Stuur een brief naar iemand die je waardeert. Deed ik ook. Zó leuk om te doen. Probeer maar eens. Rechterbladzijde: dankbaar voor dit moment. We hoorden net voordat ik dit stickertje opplakte dat een kennis van ons is overleden. We wisten dat hij ziek was en hadden afscheid genomen van hem. Na het bericht namen we uitgebreid de tijd om hem samen te herdenken. Het was een bijzonder mens. We waren dankbaar dat we dat moment samen mochten hebben.

De collage aan de linkerkant is geinspireerd op een dorpsgenoot die zenmeditaties organiseert aan de voet van de kleine rivier. Yoga, zenmeditatie, ik heb er geen ervaring mee maar het lijkt me helend en louterend. Hij woont niet ver van het kleine pontje over de rivier. Je kunt ermee van onze kant oversteken naar het landgoed hier dichtbij. Dat gegeven bracht me ertoe om de volgende gedachte op de rechterkant te bevestigen: Het wordt een mindfulle maaltijd in perfecte stilte, met uitzicht op het pendelende pontje.

En dan de laatste collage...Links een mooie uitspraak van Socrates: Het geheim van de verandering is om je energie niet te richten op het bestrijden van het oude, maar op het realiseren van het nieuwe. Zoveel wijsheid en dan na zo lange tijd nog zo waardevol. Socrates leefde van 479-399 voor Christus. Rechterpagina: Kook iets lekkers voor je lief! Dat deed ik die dag. Met mijn nieuwe schort om maakte ik een lekker maaltje voor de man. Het werd in dank aanvaard.Tot zover de collages. Voor nu is het wel weer even genoeg zo.

Ga je mee?...

Zullen we een wandeling maken? Het is lekker weer en er is weer een en ander met jullie te delen. Zoals gewoonlijk is het niet wereldschokkend of bijzonder maar dat weten jullie zo langzamerhand wel toch? ;-)

We lopen ons grintpad af, slaan linksaf de korte maar steile stoep op en gaan weer linksaf. Na een paar honderd meter zien we daar de perenboom die ik al eens liet zien toen hij in bloei stond. We zijn nu een tweetal (?) maanden verder en kijk toch eens.... een boom vol kleine peertjes. Zijn ze niet schattig? Vanaf nu groeien ze elke week een stukje groter. Vooralsnog zijn het baby's. We lopen verder en wat zien we daar? Een gezellige klaproos. Waarschijnlijk is het zaad naar de overkant van de straat gewaaid want ze stonden volop in de tuin van de overburen kan ik me herinneren. En hij mag gewoon gezellig blijven bloeien. Ik hou d'r van.

We lopen verder en gaan daarna even op een van de bankjes zitten want we zijn inmiddels al een paar kilometer onderweg.. Hoe het met mijn groenten/kruidentuin gaat vragen jullie? Nou, eigenlijk best goed. Kijk, de basilicum doet het al leuk. Als ik genoeg heb, ga ik er pesto van maken. Ergens in een tijdschrift (landleven) vond ik een lekker recept wat ik er voor wil gaan gebruiken.

En kijk de aarbeien van mijn vader eens! Die gaan ook goed zeg! Ze groeien als kool en hebben al aardig wat kleine aardbeien aan de planten staan. Nog een paar weken... ik kan niet wachten. Zo, we zijn bijgepraat over de groentetuin. Zullen we verder lopen? We maken een rondje vandaag en lopen langs de achterkant van het dorp weer terug naar huis.

Bijna bijna zijn we weer zover dat we de stoep aflopen, het grintpad op en naar binnen gaan. Maar niet voordat we even gekeken hebben naar de overkant. Ik sta achter het bankje waar ik zo graag op zit. Het is kwart over acht in de avond en tijd om naar binnen te gaan. Het wordt wat frisjes. Dag lieve mensen. Fijn dat jullie hier weer waren.

Collages, sleutels en een tas...

Hallo allemaal, gezellig dat jullie weer hier komen lezen. Dit keer heb ik weer wat collages om met jullie te delen. Zullen we meteen gaan kijken?

Ik vertelde al eens eerder dat de eerste collage meestal niet de mooiste is en dat mijn handen echt weer even moeten wennen aan de materie,toch? Hier was dat ook het geval. Een beetje rommelig geheel. Laten we maar snel verder kijken...

Ah ja, dit is al beter. Ik verwerkte in deze collage meteen wat van de spirograph tekeningen die ik maakte en hier maar rond lagen te slingeren. Nu ik die tekeningen zie, krijg ik meteen zin om er nog een stel te maken. Het blijft magisch om te zien hoe ze ontstaan.

Hier was ik al een beetje in de zomerstand, zien jullie het aan de tekst? Waarschijnlijk hebben sommige papiertjes meerdere keren zien langskomen. Dat komt dan omdat ik meerdere van dezelfde tijdschriften vond in de kringloop, of kreeg van aardige mensen om me heen. Zien jullie het briefje met 925 er op? Daarnaast aan de rechterkant is een bloemenrank geplakt die ik al vaker eerder gebruikte.

Dan iets heel anders. Kleine man logeerde hier en mocht de deur openmaken van de grote man. Met de sleutelhanger die grote man gekregen had van Sinterklaas. Kleine man vond hem heel mooi bij de nieuwe voordeur passen. Nou, dat waren wij eigenlijk wel met hem eens.

Ach en dan dit schattige tasje. Helemaal met de hand gemaakt. Ik vond het in een hoekje op zolder. Nooit gebruikt. Ik maakte het in de tijd dat ik ook nog quilts maakte. Many moons ago. Er ligt nog zoveel onuitgepakt op zolder. Misschien moet ik er eens een project van maken. Elke dag iets van zolder halen en er een nieuwe bestemming aan geven of zo. Er staan nog veel te veel onuitgepakte dozen. Hmmm. Misschien is het wel een leuke nieuwe rubriek voor hier. Iets om over na te denken.

De dorpsapp...

Lieve help wat gebeurt er veel in dit kleine dorp. Te veel om alles te laten zien hier. Ik heb daarom weer een selectie gemaakt. Allereerst deze schattige poppenwagen. De eigenaresse werd er te groot voor en had haar moeder gevraagd hem op de app te zetten, de wijsneus. Binnen 1 minuut was er een gegadigde voor. Veel apps met vragen over het komend dorpsfeest. Vragen als: heeft iemand een stokpaard en een sneeuwwitje jurk in maat 140 te leen voor de playbackshow? Daarover later meer. Er was een mooi concert in het kerkje. Daar reageren wat bezoekers van het concert op. Er liep een poes op de dijk en men was bang dat zij haar huis niet meer kon vinden. Gelukkig viel het mee. Ze woonde maar een paar huizen verderop. Iemand 'moppert' dat er nog een auto in de openbare oplader zit. Gelukkig werd die ook weer snel verwijderd door de eigenaar die zo plaats maakte voor een nieuwe auto. Er rijden relatief veel stekkerauto's hier in het dorp en nog niet iedereen heeft een eigen stopcontact.

Er werd gevraagd om een usb-aansluiting. Een dubbele. De overbuurman van de vrager bleek er een te hebben. Hopla, hij hoefde alleen de straat over te steken. Er werd een rolstoel te leen gevraagd voor iemand die een operatie aan de grote teen had ondergaan. Drie rolstoelen werden aangeboden. Ze kon kiezen. Inmiddels loopt deze mevrouw alweer fit door het dorp. Dan de vraag of er een imker is die bijen kwijt is? Er is een hele zwerm aan de zwier. Niemand meldt zich. Maar gelukkig is er een imker die nog een plekje over heeft waar ze mogen wonen. Eind goed, al goed. Er blijken veel imkers te zijn hier in het dorp. Er meldden zich wel een stuk of zeven stuks dat het hun bijen niet waren. Er is een stiltebijeenkomst in het kerkje. Gratis lezing enz. Er wordt huiswerkbegeleiding gevraagd voor de Oekraiense kinderen. Twee middagen na schooltijd. Het werd binnen 5 minuten geregeld. Hoera! Er werd een binnendeur met beslag aangeboden. Ook die vond een nieuw plekje en ook dit wipstoeltje verwisselde van eigenaar.

Er worden nieuwe bewoners toegevoegd aan de app en ook zie ik regelmatig mensen van de app afgaan omdat het ze te veel wordt (het zijn best veel berichten soms) of verhuizen. Een vitrine kast vindt een nieuwe eigenaar, en ook deze leuke driewieler met kiepbakje. Dat laatste is belangrijk want dit is een dorp van auto's met groot laadruim, karren en aanhangwagens. Er moet veel vervoerd worden (vooral groen en zand/stenen en dan is het motto: jong geleerd is oud gedaan.

Ook het wat grotere exemplaar is na twee keer knipperen met de ogen van eigenaar veranderd. Het gaat soms zo snel dat ik het niet kan volgen. Het gemopper over de West Betuwse krant is niet van de lucht. Niemand heeft er een gekregen. Later blijkt dat de bezorging door twee vriendjes gedaan wordt. Ze dachten van elkaar dat ze aan de beurt waren. Het kwam allemaal goed. Hoewel wel een dag later. Iemand vliegt met een drone over de tuinen aan de achterkant van het dorp. Het blijkt een jongen te zijn die zijn drone aan het uitproberen is. Hij moet het allemaal nog leren. Dikke excuses van zijn kant worden aanvaard. Ja, zo zijn ze hier. Grote vergevende harten. Al 20 jaar wordt er braderie voor de grote dorpskerk gehouden. Het schijnt een gezellige happening te zijn. Met spelletjes voor de kleintjes en een wedstrijd om de lekkerste taart van het dorp te bakken. Marokkaanse tuinstoelen worden gratis aangeboden en gaan naar het huis waar eerder de bijen een nieuw tehuis vonden. Er wordt een damesfiets gevraagd voor een student (en gevonden).

Het koor in het dorp verderop (waar ook dorpsgenoten meezingen) vraagt om nieuwe leden. De bezetting is na de coronaperiode niet meer helemaal up to date. Een van de jongensteams van de locale voetbalclub neemt deel aan een wandeltoernooi ter nagedachtenis aan een overleden lid. Het jongetje was nog maar tien jaar toen hij overleed. De opbrengst gaat naar KIKA en naar Make a wish. Ze verkopen ook cake voor dit doel. Je kunt je via de app opgeven. Ze komen de cake dan later thuis bezorgen. Er zijn superveel mensen die een cake willen en dat begrijp ik wel want ze komen bij een goede bakker vandaan, haha. Zoals ik al eerder vertelde hierboven, komen er naarmate de tijd verstrijkt meer berichtjes binnen voor spullen voor de playbackshow. Nu wordt er weer een haaienpak gevraagd. En gevonden! We krijgen deze week ook het boekje met het programma van de feestweek in de bus. Samen met een blauw witte vlaggenlijn. De kleuren van de dorpsvlag. Zo kunnen we allemaal ons huis versieren. Pippi Langkouspruiken worden gevraagd en gevonden. Een hobbelpaard wordt ook gevonden. Alsook een prinsessenjurk in maat 158.

Iemand biedt gratis uien aan. 1 kilo per zak. Ze zijn heerlijk. Maar niemand wil ze gratis hebben. Iedereen gooit een klein bedrag in de brievenbus van die mensen. Ik zei al eerder... de mensen zijn hier echt aardig. En ja, hoe kan ik dit bericht anders eindigen dan met een weggelopen hond. Echt (ik schud nu lachend mijn hoofd). Hoeveel honden kunnen er weglopen in een dorp? Nou, veel dus. Tot zover. Ik zet even de reacties onder de berichten uit. Geen speciale reden maar het is waar ik even behoefte aan heb. Ik zie wel wanneer ik ze weer aanzet. Voor nu een hartelijk groet van mij voor jullie. Dagdag!

Moederdag, tuin, collage, huis en de schilder...

En toen was het ineens moederdag! Hier in ons gezin is geen traditie van moederdag in de klassieke zin van het woord. Lang gingen we met moederdag naar mijn moeder en zo ontwikkelden we geen eigen traditie. Wel stuurde mijn dochter een boekje naar me met een hele lieve kaart. De kaart, met heel veel persoonlijke woorden daarin, staat hier in het raamkozijn en elke keer als ik er naar kijk, word ik een beetje emotioneel. Want ja, als moeder hou je veel van je kinderen en verder doe je eigenlijk maar wat. Je denkt mee, stimuleert ze, stelt grenzen, helpt ze zoveel je kan, laat los als de tijd daar rijp voor is, verhuist ze keer op keer van studentenkamer tot een uiteindelijk echt grotemensen huis. En dan hoop je maar dat je het goed gedaan hebt. Tenminste zo deed ik het tot nu toe. Als je dan die kleine baby's op ziet groeien tot mooie jonge zelfstandige mensen, kun je eindelijk een beetje achterover leunen en ontspannen. Je ziet ze zelf ouders worden en herkent dingen van jezelf. Zij nemen dingen van je over in de opvoeding van hun kinderen en dat is grappig om te zien. Verder laat ik het hier even bij... Dit boekje mag ik in gaan vullen en terug geven aan mijn oudste. Ik moet daar maar eens goed voor gaan zitten.

Een dag na moederdag maakte ik deze foto van de tuin van de buren. Zien jullie in het midden van de foto hoeveel kroppen sla hij geplant heeft? De groene groeien als kool en de rode bijna net zo hard. Dat wordt heel heel veel sla eten ben ik bang. Hij plant veel te veel natuurlijk maar deelt graag en gul met iedereen die het maar wil. Sla zonder beestjes en luizen want brrrr. daar heb ik een trauma aan overgehouden.

Ik maakte weer een collage in mijn plakboek. Wat een fijn werkje is dat toch om te doen. Dit keer in zwart wit. Nostalgische plaatjes van een tijd die nooit meer terugkomt. Hier en daar ook nog wat plaatjes van lucifersmerken die ik van mijn vader kreeg.

Hij kwam, bleef een week of vijf en vertrok daana weer om een ander huis te schilderen. Ik vertelde daar al eerder over. Deze vriendelijke en bescheiden man, verdient een eigen foto vind ik. Ooit vertelde ik hem dat ik een blog heb. Hij wist niet wat dat was. Na uitleg vroeg ik hem of hij ook in een blog wilde. Nee, dat was teveel eer. Ik ben maar een gewone schilder was zijn antwoord. Nou, dan maak ik een mooie foto van je als het klaar is. Dat vond hij leuk. Hij vroeg zich af of hij dan een bekende Nederlander zou worden... Nou, daarin moest ik hem teleurstellen. We hebben er allemaal hartelijk om gelachen. Maar hier is hij dan. De geweldenaar die het malle rare blauw en het grauwe beige verving door mooi grijs en bijna helder ecru.

En zo ziet het er dan van een afstandje uit. De foto is wat donker want jullie zien de donkere wolken ook wel boven het huis. In de garage is mijn winkeltje en mijn werkkamer is linksboven. Voor een van de ramen staat het boompje. Dat is het raam waar ik op uitkijk als ik jullie zit te schrijven.

Groen, paars, geel en blauw...

Het is soms wel eens lastig een titel voor je blog te verzinnen. Ik schrijf vaak over dezelfde onderwerpen en dan is het lastig om origineel te zijn. Vandaar de ietwat gezochte titel van vandaag.

Laten we beginnen met het groen. Het groen van de aardbeien die mijn vader in de tuin zette. Ze groeien dat het een lieve lust is en op een goede dag zagen we de bloemen bloeien. Nog even geduld en er zouden heerlijke aardbeien geoogst kunnen worden.

Dan het paars. We delen met onze buren de oude kerkmuur. De kant die wij zien is de kant waar de zon het meest op schijnt. En dat is ook meteen de kant waar het onkruid, nee geen onkruid, deze mooie bloemen groeien.

Ooit wist ik de naam van deze mooie bloemen maar ben hem inmiddels weer vergeten. Misschien weet een van jullie het wel. Het doet er eigenlijk ook niet zo toe. Het zijn gewoon lieffies.

Dan even iets heel anders. We gingen 14 mei naar de provinciestad waar we ooit woonden. Daar werd Kerk 's Anders gehouden. Samen met de Ethiopië actiedag. Many many moons ago waren dat twee aparte evenementen. Op de Ethiopië dag stond ik elk jaar met een kraam vol zelfgemaakte spullen. En elk jaar was dat weer een feestje. De Kerkendag heb ik samen met de man mede vormgegeven. Ach, dat was zo'n leuke tijd. We waren er al in geen jaren geweest en waren erg benieuwd wat er overgebleven was van het oorspronkelijke format. Dat bleek nog verrassend veel. Het was echt een feestje om iedereen weer te zien en te spreken. De vaders en moeders van toen (met kinderen op de basisschool) liepen daar nu met kleinkinderen die soms verrassend veel op hun vaders of moeders leken. Ja, het was echt fijn om weer even terug te zijn. Tot zover het uitstapje in dit blogje. Terug naar de kleurtjes.

We missen er nog twee. Geel en blauw. En jullie kunnen vast bedenken waar deze kleuren mee te maken hebben. Met Oekraine en de oorlog daar. Kleinste meisje bleek een activiste-in-de-dop en maakte hartjes om uit te delen aan mijn klanten in de winkel. Je mag ze zelf geven zei ik toen ze er een keer was. Ze kan nog niet heel goed schrijven maar ik vond de tekst wel sterk. De voorkant van het hartje is dus geel blauw gekleurd. Maar ik vond de achterkant interessanter om aan jullie te laten zien.

De dorpsapp...

Elke dag zijn er weer nieuwe berichten te lezen op de dorpsapp. Ik zocht er een paar voor jullie uit. Deze o.a. Alle kerken in Nederland luiden tussen 17.15 en 17.30 uur de klokken voor de situatie in Oekraïne. Ook de dorpskerk in ons dorp. Iemand zocht een metaaldetector om de grondpin van haar droogmolen op te sporen. Tijdens de aanleg van het nieuwe terras was het gat waar de molen staat volledig verdwenen. Ik zal jullie de grappige reacties besparen, dit blog zou te lang worden. Uiteindelijk kwam er hulp en inmiddels is alweer menig was aan de molen gedroogd. Er liep een jongetje op straat. Hij wist dat hij Wouter heette maar verder niets. Hij was gezellig uit het dorp hier verderop komen fietsen op de driewieler. Moeder was erg ongerust aan het zoeken en gelukkig kon ze kleine man heel snel weer in de armen sluiten en heel hard knuffelen. Een oude man werd gezocht. Een beetje in de war in het hoofd was hij de verkeerde kant op gelopen. Gelukkig werd ook hij snel gevonden. Iemnand bood een hele stapel 30 x 30 cm tegels aan. Moesten wel snel opgehaald worden. Nou, dat was binnen een tweetal minuten gefixed want de buurman wilde ze hebben.

Iemand zag een konijntje lopen op straat en dacht te weten van wie het beestje was. Dus werd het over het hek terug in de tuin gezet. Goed bedoeld, maar helaas woonde het beestje daar niet. De jonge eigenaar bleek een paar huizen verderop te wonen. Het rammetje had al vast wel zijn pleziertje gehad en de mevrouw waar het konijn terecht kwam biedt nu gratis kleine konijntjes aan. Allebei haar konijnen bleken zwanger. Oh dear! Er werd een zwarte hoodie gevonden in de speeltuin. Nieuwe, grotere dorpsvlaggen kunnen besteld worden. 70 euro per stuk. Er wordt ook gepolst of er interesse is in een kleine vlag voor op de boot. Hoe dat afgelopen is weet ik niet want reacties waren via PB. Vaak komt van het een het ander. De vraag voor de vlaggen op de boot werd afgewisseld met het aanbieden van twee kleine zwemvestjes voor kindjes van 20 - 30 kilo. Drie minuten later waren ze verkocht.

De fanfare deed een bericht uitgaan dat de verkochte plantjes opgehaald konden worden. Al eerder kon je ze bestellen. Je kon kiezen uit een lange lijst met moois. Rechtstreeks van de kweker. Nog weer een heleboel berichtjes waar jullie niet veel lol aan beleven. Ik scroll verder... oh dit is leuk! We hebben er weer een nieuwe theetuin bij in het dorp. Daarover later meer want ik bracht er een bezoekje aan. Gezien de grote stroom fietsers en wandelaars bij mooi weer is een derde theetuin geen overbodige luxe. Meteen de eerste dag al waren alle stoeltjes bezet. De ontbijtjes van moederdag waren een succes. Veel lovende reacties van tevreden moeders. Er werd een adresje gevraagd waar je een aanhanger kunt brengen voor een onderhoudsbeurt. Ook daar kwamen veel antwoorden op. Mensen helpen elkaar graag hier in het durp. Er werden collectanten gevraagd voor het longfonds. Ook dat was geen probleem om die te vinden.

Oei en dan weer een verontrustend bericht. Ik schrik er steeds weer van. Dit keer ging het over een verdwenen meisje. 11 jaar. Ze kwam terug van het turnen en had haar pakje nog aan onder haar joggingpak. Omdat het meisje (statushouder) nog maar pas hier woont was aanvankelijk het idee dat ze verdwaald was. Een grote zoektoch leverde niks op. De brandweerkazerne werd geopend om e.e.a. te coordineren. Later kwam het bericht dat haar fiets bij een station was gevonden en het meisje zelf waarschijnlijk naar de grote stad Utrecht was gegaan. Nog weer later (het was inmiddels in de nacht) kreeg de lokale politie het bericht door van collega's daar dat ze was gevonden. Wat een opluchting. Het verhaal er achter zullen we waarschijnlijk nooit horen. Hoeft ook niet. Update: ik hoorde gisteren dat ze was meegenomen door iemand die al een paar keer in aanraking was gekomen voor dergelijke dingen. Wat leven we toch in een rare zorgelijke tijd, vinden jullie niet?

En ja hoor! Weer een ontsnapt konijn. Jullie kunnen raden hoe de reacties hierop waren. Ik laat ze voor wat ze zijn. Dan een bericht van een gezellige kater die bij iemands poezen op visite komt. Ook daar hilarische reacties op. Hij heeft een zeer pootje en is behoorlijk vermagerd. Ze vraagt zich af of hij van iemand is, anders belt ze de dierenambulance. De kat bleek van iemand te zijn en is zo mager omdat hij een speciaal dieet volgt wegens nierproblemen. Eind goed, al goed. En dan eindig ik dit blog maar in stijl met nog een konijnenbericht. Dit keer in de vorm van een knuffel. Hij lag midden op straat en zit inmiddels op een paaltje in diezelfde straat. Opgeluchte vader meldde dat hij hem al aan het zoeken was. Iedereen kon weer rustig slapen. En met die woorden eindig in dit blog. Want ik schreef het aan het eind van de avond. Ik ga nu ook rustig slapen.