Pretty papers 26 tm 30...

Schilder Frans, de schilder die ons vorige huis zo mooi maakte zei als hij met iets klaar was.... ziezo. Opgeleverd! Dat was dan niet het einde van het schilderwerk maar soms ook iets onbenulligs als het neerzetten van een leeg koffiekopje. Het was zijn manier om te zeggen dat iets klaar was. Of gestopt werd. Helaas verhuisde Frans niet met ons mee naar het mooie dorp, maar we denken nog regelmatig aan hem.

Zo ook een paar minuten geleden toen ik de laatste ansichtkaarten in de brievenbus deed. Eerst zou ik er vijf sturen, toen werden het er tien en uiteindlijk deed ik zojuist de 16e kaart in de bus! Als je hier voor het eerst komt lezen en je weet niet waar ik het over heb, moet je even maar even een paar blogjes terug lezen. Ik weet nog steeds niet hoe ik een linkje moet maken. En nee, ik hoef geen kaart terug. Het leuke was juist dat jullie er een van mij kregen! Dat was de verrassing ;-)

Dank jullie allemaal voor jullie mooie en vooral lieve woorden van aanmoediging en herkenning. Hoewel ik niet ga reageren op iedereen persoonlijk, weet dat ik jullie verhalen heb gelezen. Er is veel overeenkomst tussen jullie en mijn leven. Ieder voor zich proberen we het een beetje fijn te maken voor de mensen om ons heen. Want dat we ons vaak onmachtig voelen als we zien wat er allemaal mis is in de wereld om ons heen en dat is ook iets wat we gemeen hebben.

Dank dus allemaal. Voor volgende keer alvast de waarschuwing om niet te bang te zijn om te reageren. Beloofd? Ja? De enige brievenbus die dit kleine dorp rijk is, staat bij de dorpsschool. Deze ging net uit toen ik de laatste kaart postte. Ik ben steeds weer verbaasd hoeveel kleintjes hier in het dorp wonen. Op de weg terug had ik een hele rare gewaarwording. Er liep een meisje voor me en ik weet zeker dat ik haar nog nooit gezien had. Ik piekerde me suf aan wie ze me deed denken. Ineens wist ik het. Ze deed me denken aan een klein meisje dat ooit bij mijn jongste kind in de klas zat. We woonden toen in de provinciestad hier niet heel ver vandaan. Ik kreeg een vermoeden wie het kleintje zou kunnen zijn. En ja, het klopte toen ik haar papa zag aankomen. Het was de broer van het meisje van toen. Hij woont hier in het dorp en zijn dochtertje lijkt precies op haar tante (en oma). Wat was dat leuk om te zien. Kleintje keek er van op toen ik haar vertelde dat ik haar papa al kende toen hij net zo klein was als zij nu.

Ik vind dat heerlijk, die spontane ontmoetingen. Waar de wereld van toen raakt aan de wereld van nu. Maar ook om zomaar even een praatje te maken onderweg. Over het weer of zo. Niks bijzonders. Even een paar minuten en dan ga je weer verder waar je gebleven was. Ondertussen kijken jullie naar wat ik pretty papers noem. A4 formaat papier horizontaal leggen en plakken maar.

Eerst nog even wat knippen en schuiven natuurlijk! Ik gebruik ze voor mijn journals. Meestal maak ik er dan eerst een afdruk van. Op die manier kan ik het origineel nog een keer gebruiken. Dat was het voor nu. Ik wens jullie allemaal een hele fijne dag!

Wandelen #10...

Gaan jullie mee? Dan maken we een rondje door het dorp. We gaan niet heel ver van huis want ik heb niet veel tijd. Gewoon even tussen alle ander werkzaamheden door, even een frisse neus halen, oké? We lopen wel weer even achteruit en beginnen bij 4 juli. De verjaardag van ons middelste kind. De dag waarop de Amerikanen onafhandelijkheidsdag vieren.

Dit aapje/ beertje liet ik jullie al eens eerder zien. Toen waren de takken nog niet zo dicht als nu, midden in de zomer. Hij hangt er nog steeds, maar wel goed verstopt. Grappig om te zien. Je moet echt weten dat hij er hangt en je ziet het eigenlijk pas als je er langzaam langsloopt.

Dan een plaatje wat jullie ook al eerder zagen in de serie over de trapjes naar het water. Er was een foto waarop je witte lampionachtige bollen zag. Ook stond er een boom die prachtig in de bloesem stond in de lente. Ik was benieuwd welke vruchten er aan zouden komen. Nu, dat kunnen we hier goed zien. Ze zijn nog niet goed maar beginnen al wel lekker op kleur te komen.

Voor de moestuin was het een niet al te beste zomer maar voor de vele hortensia's die hier in het dorp groeien, was de natte zomer een feestje. Ik maakte steeds weer nieuwe foto's want het was zo mooi allemaal. En allemaal waren ze verschillend van kleur en vorm. Hier een foto die ik 5 juli maakte. Sommige bloemen waren al open maar de meesten moesten nog komen.

Hier de wat luxere versie. Mooie roze bollen. Het plaatje deed me denken aan een vakantie in Denemarken van jaren geleden. Totaal weggeregend maar o, o, wat waren de hortensia's mooi! De foto doet overerigens geen recht aan de intense kleur.

Dit is een foto van een zeer bijzondere tuin. Er staat enorm veel in. Alles groeit in op en door elkaar heen. Ik zie er nooit iemand in werken maar toch is het een lustoord. Dit is een tuin waar ik met groot plezier langsga. Ik loop er zelfs een stuk voor om. Het wandelen blijft een dingetje maar gaat steeds beter. Soms zing ik zachtjes een liedje of schrijf ik in mijn hoofd een mooi versje. Maar steeds vaker denk ik nergens aan. Dan loop ik zomaar zonder zorgen te genieten. En dat is zo fijn!

Gedicht #3...

Jammer jammer, maar hier geen versjes/ gedichten meer van Pytsje Douma. De twee regionale kranten die wij hier in de brievenbus kregen zijn samengegaan en Pytsje is verdwenen. Ik genoot enorm van haar schrijfsels. Misschien dat ik haar op een andere manier nog ergens tegen ga komen. Voor nu een versje van iemand waar ik al jaren enorm fan van ben. Een jaar lang deelde ik elke zondag iets van Toon Hermans. Want over hem heb ik het. Het was even zoeken want nog steeds zijn niet alle boeken uitgepakt. De nieuwe boekenkast is simpelweg niet groot genoeg. Wat erg! Gelukkig heb ik het teruggevonden in een verhuisdoos op zolder. Het gedicht heet: Landschap en gaat als volgt.....

.... Je hoort hier niets en juist dat niets, dat is zo veel, het is hier heerlijk stil, je hoort de mussen gapen, hier ben je ver van het nietszeggend krakeel, dit is een stilte, die hier valt, om op te rapen. Mooi he? Daarom, om deze simpelheid hou ik van de versjes van Toon. Dit is dus precies hoe het voelt als ik in alle vroegte mijn wandelingen maak over de dijk langs de kalme rivier. Het was het eerste vers waar mijn ook op viel toen ik het boek opendeed. Toeval? Nee, toeval bestaat niet!

Boeken #7...

Al zo lang ik me kan herinneren ben ik dol op lezen en weet nog als de dag van gisteren het moment dat ik dat kon. Het was een wondere wereld waarin ik me kon verschuilen als het allemaal een beetje te veel werd. In een hoekje, opgekruld op de bank, kon je me uittekenen. Of in de zomer in een boom onder het bladerdak. Het was heerlijk me te verliezen in een boek. Het was dus heel vreemd dat ik deze maand maar één boek las. Wel een dikke pil van 590 bladzijden. Ik las de Rat van Amsterdam door Pieter Waterdrinker. Elsevier schreef er over: Taal is als vloeibaar goud in Waterdrinkers handen. En NRC schreef: Een ferm knietje in het kruis van de welgestelden. Ik schafte het boek aan en begon te lezen en kon niet meer stoppen. In het kort gaat het over de Nederlandse Ruben Katz die vanuit zijn gevangeniscel vertelt over zijn leven. Vader, moeder en zoon Katz willen in 1990 met vervalste Joodse papieren emigreren vanuit Riga naar Tel Aviv maar blijven hangen /stranden in Amsterdam. Een gestorven zusje blijft achter in haar graf in Letland. En waar de moeder zichzelf naar binnenkeert van verdriet om haar gestorven dochtertje, proberen vader en zoon (Ruben) een nieuw leven op te bouwen.

Vader begint een instituut voor Duitse taal- en letterkunde. De zoon volgt een rechtenstudie en wordt jurist. Hij begint te werken voor de Nationale Armenloterij. Een filantropisch rattenbolwerk. Hij komt via via terecht in het moderne Rusland waar hij lid wordt van het Siberisch front, een schimmige organisatie van Europeanen die Moskou verkiezen boven Brussel. Het klinkt best saai als ik het zo beschrijf maar dat is het zeker niet. Waterdrinker beschrijft het Nederland van nu en de neo-liberale wereld die op drift lijkt geraakt. Veel komt langs in dit boek. Emigratie, ontheemding, maar ook de liefde en het verlangen naar zingeving en geluk. Een aanrader. Ik leg hem apart voor de buurman met wie ik boeken ruil en ben gelijk heel benieuwd waar hij mee komt voor mij. Ik laat het jullie t.z.t. weten.

Ansichtkaarten #6...

Och toch, jullie zijn me een stel lieverds. Wat een reacties op mijn vorig blog. Ik ben er een beetje verlegen van en eigenlijk weet ik niet zo goed hoe ik op jullie berichtjes moet reageren. Het is echt allemaal zo lief en persoonlijk! Jullie vertrouwden me veel toe. Dank daarvoor!

Nog even over het vorige blog: Verschillende mensen vertelden me niet te reageren omdat ze niet hebberig over willen komen. Of omdat ze (ooit) al eens iets gewonnen hebben. Of... en zo kan ik nog veel meer redenen opnoemen. Krijgen geeft bij jullie al snel de bijklank van hebberig zijn en dat vind ik best jammer.

Vanmorgen tijdens het bramen en frambozen plukken dacht ik daar wat over na. Geven is inderdaad zoveel makkelijker dan krijgen. De buren zijn op vakantie en ik mag van de groentetuin oogsten wat ik wil. Ze willen dat echt echt hebben ze me verzekerd en vinden het alleen maar fijn als ik het doe, maar toch aarzel ik. Pluk ik niet teveel bramen en frambozen? Zal ik die kroten (rooie bietjes) maar voor henzelf laten staan? Die pruimen... de appels.... enz enz

Blijkbaar ben ik er dus ook een die makkelijker geeft als ontvangt. De buren zouden mijn blog nu maar niet moeten lezen. In gedachten hoor ik ze reageren. Dussss, moraal van het verhaal is dat wij, jullie en ik nu hier een piketpaaltje moeten slaan. We gaan iets afspreken oké?

We reanimeren de weggever van de maand. En als je die niet leuk vindt, hoef je dat niet te zeggen. Vind je hem mooi of aardig en denk je.... oei dat of die wil ik wel? Nou, dan reageer je en doe je mee. Laat je niet door de hierboven beschreven argumenten tegenhouden alsjeblieft. Het is superfijn dat jullie de moeite nemen om hier te komen lezen. Laat mij jullie daarvoor dan zo af en toe eens bedanken door iets weg te geven. Deal? Ja?

Oeh wat klinkt dat ineens ferm hè? Ik schrik er zelf een beetje van, ha! Een van jullie krijgt alsnog een boekje en ik zal op de voorste bladzijde daarvan schrijven waarom. Het is tussen haar en mij. En daarna krijgen niet vijf van jullie, zoals ik in mijn vorig blogje schreef, een kaart maar ik stuur er tien. Je ziet vanzelf wel of je iets in de bus krijgt of niet. Dat is mijn verrassing aan jullie. Oké? Toedeloe!

Kaartje sturen?...

In mijn vorig blogje liet ik ansichtkaarten zien en terwijl ik daar zo mee bezig was, dwaalden mijn gedachten terug naar het blog van dinsdag 10 augustus. Daar vertelde ik over een oude traditie die ik weer nieuw leven in wilde blazen, over de blog begintijd en wat een leuke tijd dat was.

Het weggeven van een zelfmaker was altijd zo leuk om te doen. Ook sprak je er een stukje waardering mee uit naar de mensen die jouw blog kwamen lezen. Daarom besloot ik de oude traditie van het weggeven weer nieuw leven in te blazen. Elizabeth was de gelukkige en ontving een aardigheidje.

Op 10 augustus wilde ik weer een boekje weggeven. Een ander boekje! Maar er werd helemaal niet op gereageerd. Nou was daar vast een excuus voor. Het was midden in de vakantietijd, men had wel iets anders aan het hoofd en zo. Maar toen ik zag dat het bericht wel werd gelezen, werd ik onzeker. Was het boekje niet leuk genoeg? Er worden zoveel grote dingen weggegeven op andere blogs dat dit misschien te klein of te onbenullig was. Dat soort gedachten krijg ik dan. Die gedachten moet je snel uit je hoofd zetten natuurlijk. Maar toch...

Ik wilde nu weer iets weggeven maar het lukte niet er een blog over te schrijven. Kinderachtig en overgevoelig, ik weet het. Maar goed.... ik heb daarom iets anders bedacht. Misschien zijn er mensen die een zelfgemaakte ansichtkaart willen ontvangen? Lijkt je dat leuk? Ja? Ik wil er niks voor terug. Zie het gewoon als een dankjewel omdat je de moeite neemt om hier te komen lezen.

Stuur een e-mail met je adres naar tinekehendrikse@hotmail.com Vijf mensen krijgen een kaartje van mij. Met aandacht en liefde gemaakt. Dat beloof ik je. Een volgende keer probeer ik weer een weggever zoals ik dat deed op 10 augustus. Een mens moet ook niet meteen het koppie laten hangen als iets niet in een keer lukt,ha!

Ansichtkaarten #5...

Bij het laten zien van de vorige serie van vijf ansichtkaarten vertelde ik al hoeveel vreugde ik beleef aan het maken er van. Dit keer was dat niet anders. Laatst zei iemand me: als ik een zelfgemaakte kaart ontvang, krijg ik altijd een extra blij gevoel. Iemand heeft tijd voor je vrijgemaakt. Iemand heeft zijn best voor je gedaan. Iemand zet net dat stapje meer. Zo had ik het nog nooit bekeken want ik vind het gewoon fijn om ze te maken. Het is een drang die ik niet kan weerstaan. Ik Moet dingen maken. Altijd en overal. Dat hoort gewoon bij mij. Maar zoals die mevrouw het vertaalde, ja, dat was wel heel mooi gezegd!