Tasje met inhoud...

Donderdag 11 oktober 2018. Met enige regelmaat maak ik een tasje voor iemand. Een tasje met inhoud. De reden waarom ik geef kan heel verschillend zijn. Soms geef ik ze als iemand het even nodig heeft om opgekikkerd te worden, voor een verjaardag, of als een dankjewel. Ik vertelde dat laatst aan een kennis. Zij vond het maar bijzonder. Dat je zoveel tijd en uren aan iemand besteedt die dat nauwelijks zal waarderen. 

Dat vond Ik op mijn beurt weer bijzonder. Dat iemand er op die manier naar kijkt. Als ik dingen maak dan denk ik alleen aan de persoon die het krijgt en niet aan de hoeveelheid uren die ik er aan werk. De kennis vroeg me wat ik dan zoal in zo'n tasje stop. Bij het opnoemen werd ze al een beetje benauwd. Zullen we de uren dat je er aan bezig bent eens tellen en dan vermenigvuldigen met een gemiddeld uurloon, vroeg ze?

Ik moet er wel bijzeggen dat zij werkzaam is in een commerciële functie en de dingen dus anders ziet als ik :-) We kwamen op een indrukwekkend eindbedrag. Ik schrok er zelf een beetje van. Je geeft dit dus gratis weg Tineke, zei ze. En al die tijd dat je voor een ander bezig bent, doe je niks voor jezelf. En voor wie doe je het? Wordt het echt echt gewaardeerd door de ontvanger? Wordt het echt gezien zoals het gezien zou moeten worden? Zien de mensen dat je er je hart en ziel instopt?

Hoewel ik nog wat tegensputterde en haar Mijn kant van het verhaal uit probeerde te leggen voelde ik me toch een beetje raar na afloop. Ze had me wel aan het denken gezet. Weggeven, vrijwilligerswerk, dingen aanpakken die anderen laten liggen. Het is een beetje zoals ik ben. Als ik voor alle uren maar 1 euro betaald had gekregen was ik nu in een totaal andere positie geweest. Minder afhankelijk van de situatie. Maar zou ik ook een leuker mens geweest zijn? Dat vraag ik me dus af. Ik denk het dus niet.

Niet alles is in geld uit te drukken namelijk. Hoe betaal je aandacht, een gehaakt slingertje of voorlezen op school bij je kinderen. Hoe is het als je naar die lieve oude dame gaat om koffie te drinken en daar voor betaald wordt? De was van de voetbalclub. Ik werd er wel eens zat van, maar toch deed ik het. Net als de kantinedienst op zaterdagochtend. Of de kinderbingo op vrijdagavond. De dingen op de scholen van de kinderen deed ik met liefde. Of het voorlezen, oudercommissie of klusdag was.

De kerk, de school, het inloophuis, wegbrengen, ophalen, opvangen van mijn eigen kinderen of die van een ander. Het eindeloze verhuizen van het ene studentenhuis naar het andere. De dingen die ik deed voor de man toen hij zonder secretaresse kwam ( erg grappig was dat) de zorgtaken voor eerst mijn schoonmoeder en nu mijn vader. Het opstarten van de computer van pa als hilarisch hoogtepunt. Ik help hem met zijn telefoon (kaartjes opwaarderen), hoorapparaat (nieuwe batterijen), maak afspraken voor ziekenhuis, dokter enz. Het maakt ons allebei blij. Zonder dat er een prijs aanhangt.

Het lijkt een raar rijtje als ik het zo opnoem. Het is ook maar een greep in het wilde weg en uit vele jaren. Ik deed alles graag en met liefde vanuit mijn hart. Omdat ik zo ben. En daarom maak ik af en toe een tasje met inhoud voor iemand. Omdat ik dat wil. Het idee dat daar een prijskaartje aan zou hangen. Bah, nee. Dan zou ik er zo mee stoppen. Het jammere is wel dat ik door de jaren heen niet heb kunnen losmaken van gratis en goedkoop. Dat er bij tijd en wijle situaties waren die als ik ze weigerde irritatie opriepen bij 'anderen'. Want .... jij doet het wel en voor niks.

Maar ik moest ook alles naast mijn reguliere werk doen. Kinderen opvoeden. Een huis schoonhouden en niet te vergeten een tuin. De operatie vorig jaar en het eindeloze revalideren heeft me behalve veel narigheid ook goeds gebracht. Zo kon ik (noodgedwongen) lange tijd geen ja zeggen op veel hulpvragen.  Ik kon simpelweg niet vanwege mijn fysiek. Het was even ongemakkelijk; daarna ging het vanzelf en werden de vragen minder. Van alle mensen die ik ooit hielp waren er in die revalidatietijd maar heel weinig die mij hielpen. Ook dat was een eye- opener.

Ik merk dat ik, nu ik er over schrijf, toch ietwat emotioneel word. Het is een proces wat ik nog lang niet verwerkt heb. De fysiek is in orde, het hoofd komt er wat achteraan. Ik zie veel dingen toch anders dan voor de operatie. In sommige situaties ben ik harder geworden. Ik zeg makkelijker nee tegen dingen die ik niet fijn vind. Of niet wil doen. Na bijna 40 jaar vrijwilligerswerk vind ik het welletjes (wij moesten als kind ook altijd al anderen helpen en dingen doen).

Doe ik dan niks meer voor een ander? Natuurlijk wel. Maar ik doe ze wel anders. Op mijn manier en op mijn tijd. Zoals het zich aandient. De accenten worden wat verlegd zal ik maar zeggen. Zo is het voor mijzelf ook gezonder. Ik geef alleen als ik iets te geven heb. Als er over is. En niet als het ten koste van mezelf gaat. En dat was best vaak het geval. Oh dear, het is wel een openhartig verhaal geworden. Het ging van hot naar haar en er is weinig rode lijn te bespeuren merk ik. Ik heb het al vaak verteld: ik schrijf alsof jullie even bij me aan de keukentafel zitten een een 'bakkie' doen. Als je zo samen zit, komen dit soort dingen ook wel ter sprake denk ik.

Moet ik dingen weghalen? Heb ik teveel gezegd? Ben ik te persoonlijk en openhartig? Ik weet het niet. Het is wat het is en ik ben wie ik ben. Blijkbaar moest het er even uit en wilde ik het met jullie delen. En ja, dat laatste is ook wel een dingetje waar ik een beetje mee zit. Jullie lezen hier met heel veel en ik heb werkelijk geen idee wie jullie zijn. Uitzonderingen daargelaten. Als je daar over nadenkt is dat best mal eigenlijk. Maar zo werkt het. En daarom denk ik daar maar niet teveel over na :-)))))

Een tasje vol met spulletjes. Vrijwel allemaal zelfgemaakt. Ingepakt en van een cadeaulabel voorzien. Ik blijf ze maken. Voor iedereen die ze nodig heeft. Ik liet er tussen mijn verhaal door een en ander van zien. Het meeste hebben jullie al eens langs zien komen denk ik. Ik loop ze nog even langs. De eerste is een overzichtsfoto. Daarna een (gekocht) kleurboek met een cadeauzakje (versierd door kleinste meisje) en twee broches die gemaakt zijn van een memoryspel. Op de foto daarna zie je een boekenlegger en kaart van Flow, een opkikkertje, een zakdoekje voor vreugdetranen. De foto daaronder laat een setje cadeaulabels zien.

Een gehaakt slingertje, gehaakte vlindertjes, ballonnen, duurzame confetti, twee verschillende setjes enveloppen en een overzichtsfoto van de cadeautjes maken het rijtje compleet. De laatste foto laat een tasje met vlinder zien. Ik blijf ze maken. Want dat is wat ik doe. Fijne dag vandaag!

Koffie...

Woensdag 10 oktober 2018. We zoeken nog steeds naar een ander huis. Of eigenlijk zoeken we niet naar een ander huis want dit is een fijn huis. We zoeken naar een andere omgeving. Groener, rustiger. Ergens tussen Alblasserdam en Wijk bij Duurstede. Tussen de Lek en de Merwede/Waal. Het valt allemaal nog niet mee want we hebben best een verlanglijstje. En bovendien een zeer verschillende smaak. We hebben geen haast.

We spreken meestal twee bezichtigingen op een dag af zodat we de tijd efficiënt gebruiken. Tussendoor eten we dan een broodje maar in dit geval gingen we koffie drinken. Twee afspraken op dezelfde middag in hetzelfde dorp maar met twee verschillende makelaars. Er was precies tijd voor een 'bakkie'.

Bij een eerdere zoektocht naar een huis in dit dorp, waren we er al langsgereden. Een mooie boerderij aan het eind van het pad en twee grote rollen ingekuild gras aan de weg bij het hek. Op de ene baal stond WC en op de ander Koffie. We hadden in allebei zin. We reden het pad op en werden ontvangen door de jonge boerin en haar kleintje van 1,5 jaar. Dat was meteen al leuk. Terwijl zij koffie maakte keken wij wat rond in de boerderijwinkel. Wat een lekkers en wat was het leuk neergezet allemaal. Streekproducten, alles lekker vers. Je kunt er zelf rauwe melk tappen dat deden we natuurlijk ook. Net als vroeger kookten we het eerst thuis. Het smaakte als vroeger.

Het praatje was gezellig, de boerin erg aardig, haar kleintje om op te vreten (heb ik niet gedaan hoor), en niet te vergeten was haar koffie heel erg lekker. We vertelden wat we aan het doen waren en dat we eigenlijk uit de buurt kwamen. Dat vond ze erg leuk. Ze kende mijn broertje en het bleek dat mijn vader er ook wel eens koffiedrinkt als hij aan het fietsen is. Hoe leuk is dat. In de zomer kun je er fijn aan het water zitten en in de winter aan een van de tafeltjes in de winkel. In de buurt is het er mooi fietsen. Zo lang het weer het toelaat is het zeker aan te bevelen om er eens te gaan kijken. Hier de gegevens. Riekjeshoeve, Brandwijksedijk 28a, 2974 LC Brandwijk. Ze hebben een FB pagina waar je meer kunt lezen over openingstijden, producten enz. Van harte aanbevolen :-)

De breiclub...

Dinsdag 9 oktober 2018. Op dinsdag is er breiclub in Pluk! aan de rand van Den Haag (Loosduinen) en hoewel ik er eigenlijk geen tijd voor had, ben ik er toch naartoe gegaan vanmorgen. De lijst met klussen is eindeloos en soms moet je er gewoon even tussenuit om weer nieuwe energie op te doen. Ik doe het veel te weinig eigenlijk. Dat merk ik altijd pas als ik het weer doe. Zoals vanmorgen :-)

Tot nu toe konden we steeds nog buiten zitten. In een hoekje in de zon met uitzicht op het hangbuikzwijn en zijn vriendjes. Het is een leuk plekje want er is altijd wat te zien. Het enige wat ik echt echt irritant vind, zijn de haan en zijn kippen. Ik hou niet van beesten met veertjes. Ik vind het al helemaal niet fijn als ze echt letterlijk tegen me aan lopen of in mijn tas pikken. Ze mogen loslopen en het is waar zij wonen dus duw ik ze met enige regelmaat een beetje uit de weg. Mijn medebreigenoten moeten er altijd om lachen. Allemaal stadsmeisjes hè. Die benaderen dieren toch anders denk ik. Buiten mij is er nog een ander uit de polder. De Groningse polder nog wel. We geven elkaar regelmatig een knipoog als we vinden dat de anderen te ver doorslaan in hun dierenliefde. Ik denk dan aan jasjes voor de hond. Of hondjes in een tasje en zo.

Vandaag was het bar en boos met meneer Haan en zijn harem. De stank was ook erg landelijk want ze waren de stal aan het uitmesten en de wind stond onze kant op. We besloten (voor het eerst) om binnen te gaan zitten. Op de boerderij lopen ook wat katten. Een dikke rooie die vanuit stand zo op de tafel springt. Een mooi beest. Er is ook een ietwat tobberige kat met een vacht met lange haren. Als je die aait, voel je de ribben er doorheen. En dan is er een derde kat die ik het liefst vind.

Vaak komt ze gezellig op schoot liggen tijdens het breien en dat vinden we allebei heerlijk. Soms ook wel een beetje warm maar dat nemen we voor lief. Nu we voor het eerst binnen zaten, kwam zij ook gezellig naar binnen. Al snel ging ze naast me liggen op de bank. Op het schapenvachtje. Wat een superplekje. Af en toe aaide ik haar wat en kriebelde ik over haar buik. Dat vond ze fijn, ze ging er extra voor liggen. En spinnen dat ze doet. Er zijn weinig dingen waar ik zo zen van word als van dieren. Ik verlang ook echt weer naar een beest om me heen. Na het overlijden van ons laatste hondje is het stil hier in huis. Heel stil. Gelukkig heb ik wat vriendjes her en der. Zoals deze dame.

Lievelings...

Maandag 8 oktober 2018. Als ze nog geleefd had was mijn lievelingstante vandaag jarig geweest. Ze woonde in de grote stad, deze tante, en was getrouwd met een huisarts met praktijk aan huis. Zes kinderen, een hond, kerkraadslid en veel andere bestuursfuncties. Ze was een lieve vrouw. Om half zes stond ze op en liet ze eerst de hond uit. Het is fijn om zo vroeg buiten te zijn, zei ze dan. Ik woon in de stad maar in mijn hart ben ik altijd een poldermeisje gebleven :-) Daarna gaf ze de hond en een paar katten eten en dekte ze de tafel voor het ontbijt. Iedereen kwam op zijn eigen tijd naar beneden. Als laatste kwam oom. Terwijl hij dan in alle rust ontbeet, maakte zij de spreekkamer in orde. Ze legde alles klaar zodat hij meteen kon beginnen. Ze woonden beneden, de spreek- en wachtkamer waren op de eerste verdieping. Op de tweede verdieping waren de slaapkamers. Het was een drukke praktijk. Soms was de wachtkamer vol en stonden de mensen op de trap en in de gang. Vaak waren dat ook wat je toen nog noemde, gastarbeiders. Mannen met grote zwarte snorren en donkere ogen. Die had je in ons dorp niet. Ze waren aardig deze mannen, maar ik was toch altijd een beetje bang van ze. Je moet niet bang zijn, zei tante dan. Ze voelen zich eenzaam en alleen. Ze hebben kinderen en een vrouw die heel ver weg wonen en die missen ze heel erg.

Als alle patiënten  weg waren, kwam Mientje, de werkster. Een ongelooflijk klein wijffie uit een echte volksbuurt. Zij maakte alles schoon terwijl wij dan lunchten. Ze kwam elke dag 1,5 uur. Daarna ging oom even een dutje doen en daarna visite rijden. Tante nam dan de telefoon aan, liet de hond uit, kookte eten, deed boodschappen en bakte cake. Ik kan me bij lange na niet bedenken hoeveel cakes zij gebakken heeft. Waar ze maar op visite ging, gaf ze een cake. In folie en met een rood lint erom. Ze deed veel goed. Ze zei altijd: geloof is niet wat je er over zegt, maar wat je er mee doet. Ik heb dat altijd onthouden en geprobeerd zoveel mogelijk na te leven. Ze was verpleegkundige geweest voor haar huwelijk en oom was een van haar patiënten. Ze zorgde toen goed voor hem maar is dat haar hele leven blijven doen. Ik kan niks anders zei ze dan. Ik hou er van om voor mensen te zorgen. Ze was een supermanager en runde het hele huishouden met alles daaromheen met ijzeren hand. Ze ging pas naar bed als iedereen thuis was. Ik dacht altijd: hoe doet ze het toch? Maar ze deed het. En nooit echt nooit heb ik haar een stem horen verheffen, zien rennen of haasten, nee niks van dit alles. Misschien was het wel haar gematigdheid die haar de dag door hielp. Ze was een supertante.

Toch heeft ze veel zorgen en verdriet gehad. Ze verloor een dochter bijvoorbeeld. Een andere dochter kreeg anorexia. Een van haar zonen scheidde tot vier keer toe. Een kleinzoon raakte aan de drugs. En zo zijn er nog veel dingen op te noemen. Ze had verdiet, dat zag je. Ze had zorgen, ook dat zag je. Maar toch ging ze door. Ik vond dat zo dapper. Langzaamaan werd ze oud en begon ze dingen te herhalen. En nog eens te vragen. En daarna vergat ze wie we waren. En vergat ze zichzelf. Het is nu al weer een paar jaar geleden dat ze overleed. Een van de sprekers in de afscheidsdienst was een patiënt van het eerste uur. Een man met donkere ogen, een snor en inmiddels grijze haren. Hij vertelde over zijn eerste weken in Nederland. Over zijn heimwee en over het zware werk wat hij moest doen. Mevrouw heeft me er doorheen geholpen zei hij liefdevol. Als zij er niet was geweest.... Toen mijn vrouw bij me kwam wonen en we een eigen huis toegewezen kregen, was zij onze eerste gast. Ze bracht een cake mee. Een zelfgebakken cake... ik ben het nooit vergeten.... er ging een zucht van ontroering door de kerk. Ja, zo was ze. Vandaag zou ze jarig zijn geweest. Ik denk aan haar. Met een glimlach op mijn gezicht ga ik straks naar de keuken. Het meel staat al klaar, de boter ook.

Versje van Toon (40)...

Zondag 7 oktober 2018. Op zondag op mijn blog altijd een versje van Toon Hermans. Omdat ze te mooi zijn om te vergeten. Vandaag alweer voor de veertigste keer. Uit: alles is heimwee.


Kracht

De kracht van een boom is afhankelijk van de kwaliteit van de grond waarin hij staat. De kracht van de mens is ook afhankelijk van zijn 'grond' beginselen. Je kunt door studie allerlei informatie verzamelen, maar war het om gaat is het 'fundamentele' denken. Is je levensboom geworteld in een fundament van klassieke waarden of groeit hij op in een veld van overwegend 'oppervlakkigheden'? Los zand.

Daar ga ik vandaag eens even over nadenken. Fijne zondag! Dagdag! :-)

Daar gaat hij dan...

Zaterdag 6 oktober 2018. Vandaag is het afscheidsfeestje van neef R. R is de oudste zoon van mijn jongste broer. Ik vertelde eerder dat hij jarig was. We vierden zijn verjaardag en ook meteen zijn afscheidsfeestje. Behalve R zijn feestje ging ik ook nog naar een verjaardag. Om twee bezoeken op 1 middag af te leggen moest ik op tijd van huis. Zeker omdat ik wist dat er aan de weg gewerkt zou worden.. Ik vertrok dus al voor 14.00 uur. Eerst de A20- daarna de A4 en door de Beneluxtunnel. Daarna linksaf de A15 op. Zonder oponthoud zou ik 45 minuten later aan de koffie met taart kunnen zitten maar....

.. Het woordje zou geeft jullie al een indicatie dat alles natuurlijk weer anders liep dan verwacht. Op het moment dat ik bij de omleiding (waar ik van wist) kwam en rechtsaf moest slaan om via de van Brienenoordbrug (A16) richting Gorinchem te rijden bleek dat daar een ongeluk gebeurd was. Een enorme file tot gevolg. Er waren een auto en een motorrijder bij betrokken hoorde ik op de radio. En dus moest iedereen (!) de brug via de andere kant passeren, daarna omdraaien en even verderop de goede kant weer de weg oprijden. Maar je gelooft het niet, daar ging het dus ook fout. Ik heb meer dan 45 minuten boven op de van Brienenoordbrug stilgestaan. Wel met een geweldig uitzicht :-) De mevrouw voor me raakte in paniek en moest overgeven. Ik vond het heel zielig voor haar. Ze was echt bang dat ze door de brug zou zakken. Gelukkig had ik een flesje water in de auto en wat papieren zakdoekjes. Langzaamaan kalmeerde ze. Och toch. Het viel me op dat niemand haar te hulp schoot. Rondom in de mensen en niemand die even hielp. Wel allemaal opnamen maken met die !@#$% telefoontjes. Hoezo privacy? Maar goed, uiteindelijk werd de weg vrijgegeven en reden we via een heel klein strookje langs het ongeluk. Het zag er niet best uit.

In de polder reed ik nog een poosje achter een tractor en een 45 km auto maar ik reed tenminste :-) Helemaal verkreukeld kwam ik na ruim 2,5 uur aan bij neef. Daar was het feest al in volle gang. Sterker nog, de eerste gasten waren al weer vertrokken. Ik deed hem zijn verjaardagsslinger om en gaf hem twee dezelfde armbandjes. Die hadden de meisjes voor hem gemaakt. Voor als hij kwijt zou raken in Zuid- Afrika :-))) Want daar zaten ze toch wel mee. Dat neef zou verdwalen. Daarom maakten ze een bandje voor neef en een voor jongste zoon. Zodat iedereen zou zien dat ze bij elkaar hoorden. Is dat niet mooi? Ik gaf hem nog een ander, persoonlijk cadeau maar dat houden we even onder ons. Ik wil veel delen maar niet alles. 

Ik bleef niet heel lang want ik moest immers nog naar dat andere feestje! Eigenlijk kwam ik ook daar net iets te laat aan en mocht ik meteen mee eten. Dat was wel heel lief natuurlijk. Onderweg naar huis bedacht ik me dat ik uren en uren onderweg geweest was en steeds het mooiste gedeelte van het feestje gemist had. Maar ach... dat kan gebeuren. Onderhoud aan de weg is nou eenmaal nodig en niemand krijgt expres een ongeluk. Op de terugweg was het gelukkig rustig. Op het nieuws werd gesproken over een verkeersinfarct. Nou, dat was het zeker. Ik ben benieuwd hoe het de mevrouw gegaan is. Ze vond het zo eng op die brug. Het was ook een hele hoogte. Neef is inmiddels aangekomen in Kaapstad en heeft het reuze naar zijn zin. Misschien dat ik er later nog wat over vertel. Misschien ook niet. Hierboven zie je hem door het poortje gaan. Een boom van een kerel en op weg naar zijn grote avontuur. Heel stiekem had ik best met hem mee willen gaan :-)

Spionage op Facebook...

Vrijdag 5 oktober 2018. Al heel lang ligt er hier een briefje op mijn werktafel met aantekeningen. Ik maakte ze zeker een jaar geleden  maar zonder de aantekeningen zou ik het ook nog bijna woordelijk kunnen navertellen. Ik zal jullie de situatie schetsen. We aten een hapje in een restaurant hier niet ver vandaan. Het was er erg druk en de tafels stonden eigenlijk net iets te dicht bij elkaar. Normaal vind ik dat niet fijn maar nu leverde het een fantastisch verhaal op. Aan de tafel naast ons zaten twee heren. Echte heren. Zoals je ze nog maar zelden ziet. Ik schatte ze rond de tachtig maar misschien waren ze nog wat ouder. De een was praatgraag, de andere luisterde vooral en knikte instemmend. De praatgrage heer had een dragende stem. Met een prachtige dictie. Zo hoor je ze niet veel meer. Ik denk dat het door de mooie stem was, dat mijn aandacht werd getrokken. 

Eerst genoot ik vooral van de klank en de woordkeuze, daarna viel me pas het vreemde gespreksonderwerp op. De man legde een verband tussen Facebook en de koude oorlog in de jaren 60 van de vorige eeuw. Hij had eens wat onderzoek gedaan (lees: gekeken op) naar FB en was toch wel geschrokken. Mensen die zomaar hun hele leven etaleerden, gegevens achterlieten, en intieme dingen deelden met mensen. Met iedereen eigenlijk. Als je die persoonsgegevens te gelde kunt maken kun je rijk worden, zei hij. De heer aan de overkant knikte instemmend maar ook weifelend. Ik ben niet bekend met FB zei hij tobberig. Dat maakte de andere heer niet uit. Hij vervolgde zijn monoloog..

..De NSA luistert en kijkt mee op FB. En de veiligheidsdiensten hier in Nederland ook. Om over de Russen maar niet te spreken. Die vertrouw ik niet meer na de jaren zestig. Service providers ook niet. Via de korte golf kwamen ze alles van je te weten. Je moet zo uitkijken tegenwoordig met die computers. Ze hebben een oog waarmee ze je in de gaten kunnen houden. (de camera?) Er komt een tijd dat mensen de computer kunnen ontsleutelen en dan zul je eens zien hoeveel mensen er de gevangenis in zullen draaien. Volgens de grondwet is Nederland niet verplicht mee te werken maar let op mij woorden: deze mensen (als ze ze al te pakken kunnen krijgen) zullen voor minstens twee jaar achter de tralies verdwijnen. (het waren profetische woorden denk ik nu)

 De man aan de overkant knikte maar weer eens. Murw van alle theorieën die over hem uitgestort werden. Hij wilde zijn broodje kroket gaan eten. Met het dubbelgebakken ei er bovenop. Hij probeerde het zoutvaatje maar vergat te draaien om het zout er uit te laten komen. Hulpeloos zette hij het maar weer terug op tafel. De praatgrage heer pakte het van hem over. Weet je, zei hij.... weet je dat ze zelfs in zo'n zoutvaatje afluisterapperatuur kunnen monteren? Misschien gebeurt dat hier en nu al. De man aan de overkant keek nog eens naar het zoutvaatje en mompelde.... er zit geen mosterd bij de kroket. Och toch! Hij deed een poging het gesprek over een andere boeg te gooien. Bij mijn broer in Italie is het op het moment 22 graden met regen, zei hij. Hij werd niet gehoord.

De praatgrage (mooi groen geruit jasje van Engelse snit, zilvergrijze haren, maatschoenen) vertrouwde WIFI voor geen meter. Hij internette via de telefoonlijn (kan dat nog?) met een clipje wat je voorzichtig moet indrukken voor je het insteekt. En dan was hij ook maar zo kort mogelijk online. Hij vermoedde dat uit het snoer van de computer meer fijnstof in de huiskamer kwam dan van zijn stofzuiger. De verhalen werden steeds maller. Het leek wel of hij steeds weer een kamertje in zijn hoofd opruimde. Steeds weer dingen tegenkwam waar hij jaren niet meer aan gedacht had. Dingen van toen die hij kon verbinden aan situaties van nu. Het was een bonte verzameling theorieën.

Ik hoorde over Jailbreaking uitbreken bij Google? Tussen het vertellen door at hij smakelijk van zijn broodje uitsmijter. Hij dronk er wel drie glazen melk bij. Steeds veegde hij zijn mond af met een door hemzelf meegebracht servet. Hij vond de papieren servetjes van tegenwoordig maar niks. Hierna volgde nog een monoloog over de wasserette en hoe de kwaliteit daarvan ook niet meer was als vroeger enz enz. Na de maaltijd bleven de borden even staan. Het was erg druk in het restaurant. Hij knipte de ober dichterbij om de borden weg te halen. Hij heeft vast een leidinggevende functie gehad, zei de man met een knipoog. Hij weet hoe het moet. Hij had zelf al verschillende pogingen gedaan de aandacht van de ober te trekken maar tevergeefs :-)

Ze dronken nog een kop koffie en daarna was het tijd om te gaan. Ze vroegen om de rekening. Wilt u pinnen vroeg de ober? Nee nee, dat wilde de heer niet. Ook daar had hij een theorie over die ik jullie maar zal besparen. Er werd contant betaald en zelfs wat fooi gegeven. Ook daar was de heer ietwat stil blijven staan in de jaren van de vorige eeuw. Hij twijfelde even tussen een euro en vijftig cent. Het werd het laatste. Als de ober de borden eerder weggehaald had..... Ze vertrokken. Mooie jassen. Hoed op het hoofd. Ze reden weg in een mooie oude Volvo. Mijn man vond het passend. Het zijn echt mannen voor een Volvo zei hij. Degelijke mannen, degelijke auto. Alles mechanisch, want zonder software. En dat laatste vonden wij wel een veilig idee. Want via de software kan het natuurlijk ook weer misgaan he?

Door omstandigheden waren we getuige van dit gesprek. Normaliter vind in het gênant als ik andermans gesprekken kan horen. In dit geval was het een plezier. In de auto terug naar huis moest ik grinniken... zouden de heren doorgehad hebben dat IK degene was die ze afluisterde? En dan het idee dat ik het nu met jullie deel. En dat ik ze nu zomaar het wereldwijde web ingestuurd worden op het moment dat ik op de publicatieknop druk? Och och...... We kwamen afgelopen jaar nog verschillende keren in het restaurant maar ik heb ze nooit meer gezien.....