Versje van Toon (21) ...

Zondag 27 mei 2018. Op zondag hier op mijn blog altijd een liedje, gedicht, versje of gedachte van Toon Hermans. Gewoon... omdat ik zo mooi vind wat hij schreef.

Leven

Niet je hele
lange leven
met je voetjes
op de grond
beetje dromen
beetje zweven
lijkt me ook
niet ongezond

Uit: Dan heb je geluk.
Mooie zondag.

Toegankelijkheid....

Zaterdag 26 mei. Ik moet eerlijk toegeven dat ik behoorlijk kriebelig werd toen ik ontdekte (of eigenlijk deden een paar van jullie dat) dat hier niet gereageerd kon worden onder een bericht. Ik word altijd kriebelig als er iets niet lukt op de laptop en dat is nogal eens het geval. Een lichte paniek ook. Maar goed, daar vertelde ik al over en dat hoef ik hier niet nog een keer te doen. Het ging over bereikbaarheid of liever toegankelijkheid. 

Waar lopen met krukken nog aardig lukt is het soms lastig om met een rollator door de winkelpaden te lopen. Of überhaupt ergens buiten te kunnen lopen. Je gaat er allemaal heel anders naar kijken als je er zelf mee te maken hebt. Zo is de straat die voert naar het plein in het midden van mijn dorp, heel erg slecht bestraat. Hij loopt schuin af en de straatsteentjes zijn ook nog eens ongelooflijk ongelijk. Het is met een rollator bijna niet meer te doen. Als ik er dan met veel moeite naartoe liep, op weg naar het postagentschap, lukte het daar ook niet om binnen te komen.

Of eigenlijk lukte het wel om binnen te komen maar om te bereiken wat ik wilde bereiken moest ik soms een behoorlijke omweg nemen omdat er spullen in het gangpad stonden. Het zijn van die dingen waar je anders niet over nadenkt. Je houdt je buik wat in en schuift er langs. Meestal lukt dat wel. In de eerste tijd toen ik echt niet zonder rollator kon lopen liet ik deze winkel maar aan me voorbijgaan. Net als een van de supermarkten hier. Die zetten ook zoveel in het gangpad. Later kon ik  een paar stappen zonder en lukte het ook om daar te komen waar ik wilde zijn.

En zo gebeurde het op een dag dat iemand mijn rollator pakte en er gezellig mee rond begon te lopen. Zij dacht dat het een service van de winkel was ;-) Toen ik een gesprekje met haar aanknoopte vertelde ze enthousiast over dit aardige gebaar. Nu is de winkelmevrouw ook erg aardig maar dit.... Het leverde een grappige situatie op en we konden er hartelijk om lachen. Laatst kwam ik de mevr tegen in het dorp. Ik krijg nog een rood hoofd als ik jou zie, zei ze. Terwijl dat toch echt niet nodig was :-)
-
Zo loop je soms letterlijk tegen dingen aan. Het is een lesje in nederigheid wat ik niet snel zal vergeten. Het is fijn dat het bij mij allemaal zoveel beter gaat. Misschien moet ik er toch eens melding van maken bij de gemeente en kunnen ze het trottoir opnieuw bestraten. Hoewel dat weer een hele klus is. De mevr van de winkel heeft het allemaal wat ruimer opgezet en daar kun je nu met veel plezier een leuk tijdschrift kopen. Ook als je met wat extra vervoer komt. Want niet alleen oudjes, gehandicapten (al dan niet tijdelijk) hebben er mee te maken. Maar wat te denken van alle ouders met kinderwagens?

Frutselen, fröbelen en creatief zijn...

Vrijdag 25 mei. Ik moet een beetje grinniken nu ik de datum schrijf. Ik ben weer helemaal uit het lood met schrijven hier. Ach, het hoort inmiddels een beetje bij me. Het gaat allemaal met horten en stoten. Soms heb ik een schrijfdag, dan weer een tuindag, of een schoonmaakdag. Soms een bak- en kookdag. Er zijn dagen dat ik alleen maar de hort op wil om kringloopwinkels te bezoeken en zo meer.

Ik krijg het nog niet voor elkaar om een beetje van alles in een dag te doen. Dus een blog schrijven, wat in de tuin werken, het huis schoonmaken, koken en bakken, boodschappen in huis te halen en even langs een kringloop rijden. Ik ben er nog te langzaam voor. Het lopen is eigenlijk weer op orde qua techniek maar ik heb nog geen snelheid. Het is heel grappig als je ingehaald wordt door iemand van een oudere generatie. Ja ik zie er de humor wel van in en denk alleen maar.... wacht maar..... :-)

Een tijdje geleden zette ik zomaar en zonder verwachting e.e.a. op Marktplaats. Gewoon wat spulletjes uit mijn 'winkeltje.' Zoals ik zeg, zonder verwachting. Maar oh wonder.... het verkoopt leuk. Wie had dat gedacht? Ik zeker niet. Zo zie je maar. Als je geen verwachting hebt, valt het dus reuze mee. En als je verkoopt, kun je weer nieuw maken. En dat deed ik. Ik maakt een nieuwe serie enveloppen. Je kunt ze hier op de foto's zien. Zojuist heb ik ze op MP gezet.

Ik heb ze maar enveloppen handgemaakt genoemd en de site zelf laten kiezen in welke categorie ik ze wil verkopen. Dat is altijd een beetje lastig. Ik vind het sowieso lastig om mezelf aan te prijzen. Dat heeft vast met mijn opvoeding te maken. Jezelf (of wat je doet) aanprijzen was not done bij ons thuis. Het breekt me zoveel jaren later soms nog op.

Als mensen me vragen maar wat ik verkoop doe ik er altijd wat omslachtig over. Ik neem het niet al te serieus. En dat doen dan de mensen waar ik het aan vertel dan ook meestal niet. Ze noemen me dan creatief (oh gruwel, ik heb zo'n hekel aan dat woord), of vinden dat ik frutsel of fröbel. Volgens de man moet ik mezelf anders presenteren. Met meer zelfvertrouwen. Ik moet het niet groter maken dan het is maar ik moet de schijnwerper er anders opzetten volgens hem. Want hoe kunnen anderen me serieus nemen als ik dat zelf niet eens doe. Hij heeft gelijk. Ik ga oefenen maar ben bang dat het nooit echt mijn ding gaat worden ;-) Nou ja.

Toegang...

Donderdag 24 mei. Oh nou toch. Ik was in mijn vorig blog zo positief. Of eigenlijk was ik van plan om positief te gaan worden en nu begin ik meteen al weer mopperend. Het begon er mee dat ik ging kijken wat er aan de hand was en waarom je hier niet meer kon reageren. Ik geloof dat dat hersteld is nu. Misschien wil iemand het uitproberen. Of meerdere mensen. Dat mag ook. Het is sowieso leuk als er iemand de moeite neemt om te reageren op wat ik schrijf. Ik waardeer dat altijd zeer en neem me steeds voor dat zelf ook eens vaker te doen. O, al die voornemens altijd .... 

Maar goed, van het een kwam het ander. Ik wilde ook meteen een nieuwe foto van mezelf plaatsen. De foto die jullie nu zien is een beetje achterhaald. Op een of andere manier heb ik zitten zoeken maar het lukt niet. Ik kan niet vinden waar ik dat kan doen. Ik word altijd ongeduldig van de computer. Net als ik denk dat ik het weet, gaat het weer mis. Vroeger hielp kind me nog wel eens uit de brand maar die woont tegenwoordig aan de andere kant van de wereld en roept altijd dat hij niks weet van blogs :-))))

Op de een of ander manier lukte het me (vraag niet hoe en waarom) om mezelf uit te loggen en laat ik nou de inlogcode vergeten zijn. Ik probeerde alle passwords die ik door de jaren heen gebruikte (ik wissel nogal eens) maar nee. Ik werd steeds kriebeliger. Nu heb ik een nieuw password en kan ik hier gelukkig weer schrijven. Het valt achteraf allemaal weer reuze mee maar toch.... ik kreeg het er warm van.

Geduld is een schone zaak Tineke spreek ik mezelf nu toe. Ik ga op een ander moment nog maar eens zoeken waar ik een profielfoto kan veranderen. Maar dan moet ik eerst even de bloeddruk laten zakken. En wat eten. Het is inmiddels half drie zie ik en ik heb nog niet geluncht. Oei! Dasniegoe zeggen wij hier dan. Misschien dat ik er dan meteen maar een kop koffie bij drink. Dan ben ik ongeveer weer op schema. Haha! Och toch, het is ook allemaal weer afdeling klein leed hè. Wat fijn dat ik me daar weer druk over kan maken. En dat zelfs met een lege maag :-)

Het duurt zo lang allemaal...

Woensdag 23 mei. Het duurt allemaal zo lang dacht ik vanmorgen bij het opstaan. Het herstel gaat langzaam. Ik beweeg me langzaam. Mijn hoofd is langzaam. Kortom, alles kost zoveel tijd. De dag is al weer om als ik nog maar een klein gedeelte van mijn bedachte lijstje heb afgewerkt. 

Eigenlijk is het natuurlijk een goed teken dat ik me weer druk begin te maken over een en ander. Het betekent dat er weer ruimte voor is in mijn hoofd. En dat kan alleen omdat de pijn minder is. Of in ieder geval niet erger. Toch? Misschien moet ik mijn denkwijze eens gaan veranderen. En niet denken: oh oh wat gaat het allemaal langzaam maar..... kijk eens wat ik allemaal weer wèl kan. Zoiets. Er zijn zoveel mensen die nooit meer iets kunnen. Waarbij het alleen maar minder wordt met energie en kwaliteit van leven. Ik moet mezelf maar eens stevig toespreken.

Ja, ik ga langzaam vooruit. Maar ik ga tenminste vooruit. En ja, ik word snel moe. Nou èn :-) Want wie maakt het uit hoeveel ik op een dag doe? Niemand behalve mezelf toch? Wie maakt dat to do lijstje? Ik toch? En zo kan ik nog wel even doorgaan. Laat ik dat maar niet doen. Laat ik er van leren.

Het gaat echt al zoveel beter met me. En ja, ik heb nog een lange weg te gaan. Is dat geen fijn idee? Dat ik überhaupt kan bedenken dat er een weg is? Dat weet ik natuurlijk niet, maar ik hoop wel dat hij er is. Iedere dag ga ik vooruit en word ik sterker. Zo weinig dat ik het bijna niet voel. Toch is het zo. En ja, er zitten bijzonder slechte dagen tussen. Maar die worden wel steeds minder. En als ik een terugval heb, is hij niet zo erg meer als in het begin.

Zie je wel.... ik kan best andersom denken. Nu moet ik nog zien dat ik het in praktijk ga brengen. En dat is ook weer een avontuur op zich ben ik bang. Maar toch..... :-)

Even bijkletsen...

Dinsdag 22 mei. Ik was wat aan het werk in de tuin. Nu moet dat niet groter gemaakt worden dan het is hoor. Ik kan het max tien minuten volhouden want dan beginnen de spieren aan de achterkant van mijn been weer op te spelen. Ik zie het positief. Van nul naar tien minuten is hartstikke goed. 

Ik was dus in de tuin aan de voorkant van ons huis. De overbuurvrouw zag me en kwam even bijkletsen zoals zij dat noemde. Ze vertelde dat ze weer oma werd, wat vertelden wat over de tuin, haar schoondochter, de dingen van het leven. Zoals dat gaat met buurvrouwen die elkaar niet elke dag zien. En nee... we spraken niet over de andere mensen in onze kleine straat :-)

Maak je nog leuks voor je winkeltje vroeg ze me? Jazeker, ik ben steeds bezig met het maken van enveloppen, antwoordde ik. We dronken koffie en gingen ieder ons weegs (zeg ik het zo goed)?
Ik laat de enveloppen hierboven even zien dan zie je wat ik bedoel. Dit waren toevallig allemaal groene papiertjes. Ik versierde ze met memory kaartjes.

Zo langzaamaan veranderen de artikelen in de 'winkel'. De handwerkjes zijn op en ik maak geen nieuwe meer. Of ja misschien later nog eens maar niet nu. De aandacht gaat nu vooral uit naar de enveloppen. Ik vind het leuk ze te maken maar het is lastig om aan mooi papier te komen. Ik verkoop voor drie euro per setje van 10 stuks. Het papier mag dan niet teveel kosten zoals je zult begrijpen :-)
De man denkt trouwens dat ik zoveel van die envelopjes verkoop omdat ze bijna niks kosten en vindt dat ik de prijs moet verhogen maar dat wil ik niet. Verstand versus gevoel haha!

Ik vind het fijn om weer hier te schrijven. Het gaat nog wat stroef maar dat wordt vanzelf beter weet ik uit ervaring. Hier op het blog schrijven is zo'n beetje hetzelfde als water voor een plant. Ik heb het nodig.

In het begin van de maand schreef ik over het jasje aan het hek. Dat is inmiddels opgehaald door een gezellig jongetje.

De zooltjes van de podoloog lijken me niet goed te passen maar ik moet toch even doorzetten. Misschien komt het nog goed.

Ik kreeg berichten dat je niet meer kunt reageren hier onder de berichten. Nu lezen de meesten (en jullie zijn ondertussen met best veel) toch anoniem en werd er maar zelden gereageerd. Misschien dat ik later eens kan uitvinden hoe dat komt. Wil je toch perse wat kwijt dan kun je in ieder geval mailen. Dat deden al verschillende mensen voor jullie. Tot zover de huishoudelijke mededelingen :-)

En weg was ze weer....

Maandag 21 mei. En weg was ik weer. Hier op het blog :-) Het lukt op de een of andere manier niet om hier regelmatig te bloggen. Vind ik dat vervelend. Nou, een beetje maar hoor. Er zijn belangrijke dingen in het leven dat bloggen. Hoewel ik het wel heel leuk vind om te doen.

Maar goed, ik was er dus even niet want weten jullie.... ik was een poosje niet zo gezellig. Aanvankelijk bleek het goed te gaan na de tweede ingreep in het ziekenhuis maar dat was toch een beetje optimistisch gedacht van mij.

Misschien wilde ik het ook wel weer heel graag. Dat beter worden. Dat 'normaal' zijn. Maar echt, ik moet geduldig zijn en tevreden zijn met wat ik op dat moment kan of bereikt heb.

En omdat ik niet zo gezellig was bleef ik hier even weg. Want ik wil best een 'realistisch' beeld van mezelf schetsen. Ik wil best delen dat het leven niet altijd leuk is. Maar het moet geen zeuren worden. En dat was het wel geworden als ik doorgegaan was. Dussss...

... deed ik andere dingen. En genoot ik van de kleine dingen die er waren. Omdat ik me bedacht dat op een goede dag ik me zou realiseren dat het eigenlijk best grote dingen bleken te zijn. Zoals op het kaartje hierboven staat geschreven.

Eerst probeerde ik te glimlachen. Het was even oefenen want sommige van de spieren die je nodig hebt om te glimlachen deden het niet zo goed meer. Ze waren vooral geoefend in het trekken van pijnlijke grimassen. Na wat oefenen lukte het toch (gelukkig) :-)

Ik zat wat in de zon. Ik las eens een boek en keek naar het groeien van het gras. Ondertussen bleef ik doorgaan met de oefeningen die soms heel pijnlijk bleken te zijn. En als het bijzonder moeilijk was, trakteerde ik me op een drankje ergens op een terras. Ik dronk geen roze limonade maar wat ik dronk was ook lekker en het relativeerde.

De chocolade liet ik voor wat het was want oh oh als je te weinig beweegt is het moeilijk om de kilo's er af te houden. Elk pondje moet meegezeuld worden tijdens de oefeningen. Gezond eten daarom. En op tijd rusten. Ik val steeds terug op wat ik vroeger ooit leerde van mijn moeder. Rust. Reinheid. Regelmaat. Daar vaar ik wel bij. Intussen lijkt het weer wat beter te gaan (ik hou een slag om de arm) en probeer ik hier de draad weer op te pakken. We gaan eens zien of dat lukt :-)