Harten...

27 mei. Ik wil het vandaag graag nog eens met jullie hebben over de liefde. Ik ben dol op de liefde en ik zou bijna zeggen; wie niet. Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat ik veel lieve mensen om me heen heb. Een paar jaar geleden waren dat er meer. Toen waren er heel veel lieve mensen. Veel van hen overleden. Het was een pijnlijk proces om te leren omgaan met dat gemis. Het weten dat je iemand die zó diep in je hart zit nooit meer zal zien. Dat je iemand nooit meer hoort bulderen van de lach, malle fratsen ziet uithalen, te weten dat je nooit meer dat mooie gesprek met die ene vriendin zult hebben, of je innig verbonden voelen met iemand. 

Gewone dingen, dingen die ik vroeger voor lief nam, zijn nu bijzonder geworden. Hetzelfde is het geval met kleuren. Ik hield altijd al van kleuren, daarna voelde een tijd lang alles zwart of nee misschien moet ik zeggen dat alles een soort modderkleur had. Een drabbige kleur. Zo'n kleur die je krijgt als je alle kleuren verf door elkaar mengt. Een niks kleur. Ik weet nog dat ik me de eerste keer weer bewust was van wat er om me heen gebeurde. Dat ik naar de lucht keek en blauw zag. En dat ik daarvan moest huilen. Liefde en het gemis daaraan doet veel met je. Nu kan ik weer kleur verdragen en er zelfs weer volop van genieten.

Je kunt zo opgaan in je verdriet dat je geen aandacht meer hebt voor de mensen die er nog wel zijn. Die nog wel van je houden en die soms zelf ook verdriet hebben. En het gekke is... nu alles zo langzaamaan zijn plekje heeft gekregen en ik soms over de tijd van toen spreek met mensen, ze regelmatig tegen me zeggen dat ze zo'n steun aan mij hadden in die tijd. Wat een merkwaardig fenomeen vind ik dat. Het kan dus zijn dat je zelf het gevoel hebt dat je totaal niet functioneert en dat er dan tegelijkertijd iets is waardoor je toch anderen steunt en kracht uitstraalt. Hoe kan dat? Hebben jullie daar een verklaring voor?

Liefde is er in zoveel verschijningsvormen. De liefde voor hen die niet meer hier zijn is een gestolde vorm. Er zal niet veel meer aan veranderen. Zij worden nooit ouder meer en ik wel. Er komen geen nieuwe herinneringen meer en de oude zullen hun scherpe randjes (die er zeker ook waren) verliezen. Uiteindelijk blijft een bepaald beeld over. Dat beeld zal mooier worden in de loop van de tijd. Vervormen op een bepaalde manier. Kleuren. Ik zal hun gezicht gaan vergeten en foto's nodig hebben om me ze te helpen herinneren. Ik zal filmpjes kijken om te zien hoe ze bewogen en lachten. Hoe ze spraken en hoe ze dingen deden. Ze zullen bevriezen in de tijd.

Er zullen nieuwe avonturen beleefd worden waar zij geen deel meer van uitmaken. Dat is al gebeurd. In het begin vertelde ik hen die er niet meer zijn, daarover. Het gaf nog steeds een gevoel van verbondenheid. Ook dat wordt steeds minder. De weegschaal helt steeds meer over naar de andere kant. Het leven gaat door zegt men dan. En dat is ook zo. Er komt een dag dat je niet meer achterom kijkt maar vooruit. Dat je je losmaakt van hen waar je zoveel van hield. Er komt weer een dag dat je voluit lacht en daar voel je je schuldig over. Maar dan is er ineens ook een dag waarop je voluit lacht en je niet meer schuldig voelt.

Het eerste is niet erg. Het tweede ook niet. Maar wanneer weet je nu dat het genoeg is. Diverse keren is me gezegd op te houden met rouwen. Alsof je een knop om kunt zetten. Ook waren er mensen die me het tegenovergestelde verweten. Die zeiden: hoe kun jij zo normaal doen als je zo kort geleden nog maar zo'n verdriet te verwerken hebt gekregen. Ik voelde me vaak kwetsbaar en aangevallen in die tijd. Niemand kan voor jou bepalen hoe en wanneer het genoeg is. Dat weet je op een dag gewoon. Net zo goed als je weet wanneer de weegschaal genoeg naar de andere kant is doorgeslagen. Dat is zo persoonlijk. Iedereen rouwt op zijn eigen manier. Als iemand niet huilt wil dat niet zeggen dat je geen verdriet hebt. Dat weet je gewoonweg niet. Je kunt nooit in iemands hart kijken.

En dan op een dag, vind je de balans tussen het een en het ander. In die fase ben ik nu beland. Er is weer ruimte voor het hier en het nu. Ik zie meer dan ooit hoe rijk ik ben. Hoeveel mensen er gebleven zijn. Hoeveel moois er is. Hoeveel er te geven en te delen valt. Terwijl ik schrijf kijk ik naar buiten. Na de regen van gisteren en eergisteren is alle groen in de tuin weer fris en helder. Ik sluit mijn ogen niet voor wat er in de wereld gebeurt. Er is veel rottigheid. Er zijn veel mensen die kwaad willen en kwaad doen. Je kunt er niet aan ontkomen. Soms lijkt het wel of niets meer is wat het was. Dat er niks meer goed gaat. En dan voel je je machteloos er iets aan te veranderen. En ja, daar moet ik dan om huilen. Ik kan dat niet helpen.

De wereld is altijd zo geweest en zal altijd zo blijven. Ook toen ik kind was en in het slaperige dorp achter de dijk woonde waren er oorlogen, werden moorden gepleegd en stonden mensen elkaar naar het leven. Waren er verdrietige dingen maar ook veel moois. Waren er mensen die van elkaar hielden. Waren er mooie vriendschappen en ook daar kwam soms abrupt een eind aan. De liefde bleef altijd. En wat vind ik dat troostvol. Niet alleen de liefde voor je gezin en familie maar ook vandaag de dag zijn er mensen die om elkaar geven. Die omzien naar elkaar.

De wereld is inderdaad aan het veranderen maar de mooie dingen zullen altijd blijven. Zo zijn er hier  op het blog nog steeds mensen die al vanaf het allereerste begin meelezen. Hoe vaak ik ook stopte en weer opnieuw begon, ze oordeelden daar niet over. Waren steeds blij me weer te zien. Hoe lief is dat? Mensen die me lieve cadeautjes sturen zoals gister ook weer. Lieve B ik ben zo blij met al je moois. Wat heb je een prachtig handschrift en wat heb je veel aandacht en zorg besteed aan de echte post die je me stuurde. Lieve K ook van jou kreeg ik moois en nog wel in mijn lievelingskleur rood. Mijn hart sprong er van op. Lieve F uit de polder van mijn jeugd. Jou ben ik altijd weer dankbaar voor de herkenning en de opbeurende woorden. Voor het groen en de vergezichten en voor de rest. Je weet wat ik bedoel. Lieve alle anderen die hier steeds komen om te reageren op wat ik schrijf. Jullie mopperen nooit als je alweer dezelfde foto's ziet langskomen. Hoe lief is dat ;-)

Ja, de wereld om ons heen kraakt en zucht maar als je dan inzoomt op je eigen niveau, je eigen leven moet ik misschien zeggen, dan is het zo slecht nog niet. Hoewel het soms gevaarlijk dichtbij komt. Een ongeluk dat voor je ogen gebeurt maar waaraan jij net ontsnapt. Een kind wat wordt vermoord maar niet jouw kind (maar wat wel voelt alsof) Een oorlog die uitgevochten wordt maar niet in jouw land (maar waarvan je zo graag wil dat hij stopt) Een storm die raast over een land waar jij niet woont en waarvan je blij bent dat je kind dat er wel woont gespaard is gebleven (waar je dan vervolgens van hoort dat van zoveel arme mensen het huis gewoon weggewaaid is) Steeds weer besef ik me dat ik ongelooflijk dankbaar mag zijn dat ik in dit stukje van de wereld woon. Qua mensenrechten, vrede, gelijke rechten voor man en vrouw, rijkdom en welvaart, gezondheidszorg en zo veel meer. En dan schaam ik me dat ik toch zo vaak mopper op een en ander. Och toch.

Ik bladerde door het fotoalbum op de laptop en verzamelde alle harten die ik kon vinden. Sommigen zagen jullie al eerder, misschien zijn anderen nieuw. De laatsten zijn dat zeker. Het zijn borduurpatronen van Hugs'nKisses. Ik kocht ze ooit, lang geleden. Bij het opruimen vond ik ze weer. De hartjes pikte ik er uit om hier te laten zien.

Kransen op de voordeur...

26 mei. De dag na hemelvaartsdag. Ik loop weer hopeloos achter met schrijven maar ach...Het is soms zelfs wel makkelijker schrijven als je er even afstand van hebt genomen. Je hebt de gebeurtenissen wat laten bezinken, je hebt er eens over nagedacht en in sommige situaties als de emoties hoog oplopen is dat zelfs wel fijn. Na de heerlijke dag bij onze dochter (wat heb ik veel commentaar gehad op het aan de haak slaan van de rijke man) was er nog een vrije dag ingepland. Als je allebei volop bezig bent is dat af en toe nodig. Door mijn enthousiaste verhalen over Parkoers in het Zuiderpark was de man ook eigenlijk wel benieuwd naar die lekkere broodjes en de mooi geworden locatie. We konden buiten zitten en genoten van het mooie weer, van de fijne lunch en van elkaar.

Nog even over de man van dochter: dat is dus een schat hè en de dochter ook. Ze werken gewoon heel erg hard en ze is geen golddigger. Ze ging gewoon houden van een man met een huis. En bij dat huis hoort een zwembad. Ik zal dan ook maar meteen vertellen dat jongste zoon ook een zwembad achter het huis heeft. Maar ja, dat hebben veel mensen in Zuid- Afrika. En nee, zoon en zijn vrouw zijn ook niet rijk :-) Zo, ook dat is de wereld uit. Ha! In deze post wil ik wat vragen beantwoorden die mensen me stelden via mail. Krijgen jullie ook mail n.a.v. wat je schrijft? Een van de vragen was: hoe is het met opruimen en wat is er blijven hangen van het boek van Marie Kondo?

Nou eigenlijk best veel. Ik vertelde al eerder dat ik niet zo extreem ben als Marie. Ik heb hier wat lege dozen staan en daar gaat elke dag iets in. Soms heb ik wat meer tijd en dan vul ik een hele doos tegelijk. Veel spullen gaan de deur uit. Soms is het genoeg er nog een keer goed naar te kijken, soms heb ik er geen emotionele band mee. Ik mis de meeste dingen niet eens. Het proces is dus nog in volle gang. Een andere vraag: hoe is het met de tuin? Hou je hem dit jaar wel goed bij?

Antwoord: nee. Het is weer niet gelukt. Hoewel niet zo erg als vorig jaar is het dit jaar toch weer niet gelukt de perfecte tuin te creëren. Die tuin bestaat natuurlijk ook alleen in mijn gedachten, dat weet ik ook wel. Ik heb de laatste tijd steeds minder energie. Het is iets lichamelijks. Veel dokters hebben hun licht er al over laten schijnen maar tot nu toe zonder resultaat. Weinig energie betekent kiezen. En dan ligt de prioriteit niet altijd bij de tuin. En straks als de stokrozen weer bloeien gaat alle aandacht daar naartoe.

Verder was er nog de vraag of ik nog steeds een winkeltje aan huis heb? Jazeker. Zolang ik het leuk vind om dingen te maken blijf ik ook verkopen. Ik wil er immers geen spullen meer bij hebben? :-)
-
Nog een vraag: waarom ik op twitter niet meer vermeld dat ik een blog geschreven heb? Dat deed ik elke dag maar kreeg daar weinig tot geen respons op. Ik heb mijn account gewoon aangehouden en misschien verander ik later nog wel van gedachten, maar voor nu vind ik het goed zo.

Hetzelfde geldt voor FaceBook. Op FB had ik een winkeltje van Tineke. In heb begin liep het als een tierelier en nog verkoop ik er regelmatig maar FB is gewoon niet mijn ding. Het hele idee begon ook ooit leuk en interessant maar nu slaat voor mij de balans naar de andere kant door. De hele tijd dat gedoe met allerlei dingen die ik helemaal niet wil. Als je er een 'verkooppagina' hebt word je constant 'lastig' gevallen door FB. Ook dat account hou ik wel aan maar ik laat het allemaal even voor wat het is.

Pinterest blijf ik leuk vinden. Niet dat ik er veel mee doe maar ik vind Pinterest leuk om 's avonds voor het slapengaan wat door te kijken. Je ziet er zoveel moois voorbijkomen. De meest wonderlijke dingen ook. Instagram is ook leuk. Daar probeer ik ook regelmatig foto's te plaatsen. Er is daar een levendige gemeenschap van mensen die mooie dingen delen.

Blijf je nog bloggen? Ook een bezorgde vraag. En terecht met mijn blog-geschiedenis. Ik ben een paar keer gestopt en weer overnieuw begonnen. Als je me al een poosje volgt weet je daar alles van. Als ik dan een poos niet schrijf kan ik me goed voorstellen dat je dan denkt: o jee ze is er weer mee opgehouden. Maar nee, dit keer niet. De burn-out van vorig jaar was erg maar ik heb er achteraf zoveel goeds aan overgehouden en veel van geleerd. Die nieuwe inzichten pas ik nu toe en tot nu toe doe ik er mijn voordeel mee. Dat is de reden dat ik (hoewel ik hopeloos achterloop) nu wel in de lucht blijf.

Nog een vraag: hang je nog steeds elke maand een nieuwe krans op de voordeur? Jazeker doe ik dat. Het is niet steeds een nieuwe krans maar wel elke maand een andere. Van sommigen is het zonde om ze na een maand alweer weg te gooien, die worden hergebruikt. Ooit ben ik met die kransen begonnen omdat ik het na het weghalen van de kerstkrans zo kaal vond. De krans met de sneeuwballen maakte ik toen voor de maand Januari (boven de foto met de groene krans) Voor februari maakte ik de hartjeskrans (laatste foto) en ook die viel in de smaak. Volgens mij heb ik er daar toen wel een stuk of tien van gemaakt. In allerlei kleuren. Ik nam ze mee naar een marktje en verkocht ze in twee uur tijd. De krans hierboven op de foto is allang niet groen meer. Hij is inmiddels bruin en hangt in de heg hier recht voor mijn werktafel.

Aan de krans hierboven heb ik leuke herinneringen. Ik weet nog dat mevrouw merel er steeds de stukje tule tussenuit pikte en verwerkte in haar nest. Zo mooi vond ik dat toen. Er waren er meer (ook kransen) maar voor nu vind ik het wel weer genoeg. Het is leuk om alle foto's nog eens bij elkaar te zien. Fijn dat je weer even kwam lezen hier! Dagdag!

Zwembad...

25 mei. Ik schrijf hier vaker dat het zo druk is in dit hoekje van Nederland. Door de grootse bloemenveiling van Europa is het hier een komen en gaan van vrachtwagens. Toen we hier kwamen nog met uitsluitend Nederlandse chauffeurs maar de laatste jaren zien meest Polen en Bulgaren. Maar ook Russen, Roemenen, Tsjechen, Slowaken en auto's met nummerborden uit de Baltische staten. Ik weet trouwens nooit het verschil tussen Letland en Litouwen als ik de stickers op de auto van het land zie. Dat zoveel verkeer op de toch al drukke Hollandse wegen tot problemen leidt behoeft geen nadere toelichting. Luister maar naar de fileberichten. Omgevallen vrachtwagens zijn aan de orde van de dag. Nu lijkt het net of ik hier de schuld geef aan 'buitenlandse' chauffeurs maar zo bedoel ik het niet hoor. Hoewel wel duidelijk is dat zij er een andere rijstijl op nahouden. Ze zien er vaak ook zo moe uit en zo eenzaam. Maar dat is natuurlijk een waarneming voor geheel eigen rekening en hoeft natuurlijk niet waar te zijn. Hemelvaartsdag, want dat is de dag waar ik nu over schrijf, was het ook weer raak. Ongeluk op de A20 en daarna op de A4 en A12 en dan heb je hier aan het eind van Nederland meteen een uitdaging. Dit keer reed er o.a. een vrachtwagen tegen de wegenwacht/berger aan. De foto is niet van mij maar van de locale fotograaf tp (ter plaatse) Even tussendoor; het duurde lang voor ik wist wat tp betekende :-)

Het veroorzaakte veel narigheid op de weg. En het was juist die dag opening van het strandseizoen in Hoek van Holland. Dat brengt, zeker als het lekker weer is, veel mensen op de been. Lekker eten, veel bands en iedereen heeft weer zin in. De mensen van hier weten dat parkeren dan hopeloos is en gaan er op de fiets naartoe. Ook omdat ze dan een extra biertje kunnen drinken natuurlijk. Veel gaan er ook met de brommer naartoe. Het levert altijd leuke plaatjes op. Zoals op de foto hieronder. Ook die heb ik van het internet geplukt en is dus ook niet van mij. Het is wel een mooi gezicht zo, vinden jullie niet?

Gelukkig waren wij niet in de buurt. Het is met ons een beetje als met sommigen in Brabant tijdens carnaval. Wij reden naar het midden van het land. Af en toe keken we naar het verkeer wat de andere kant op ging en zwaar in de file stond. Pfft. Ik herinner me nog het 'gedoe' wat gepaard ging met een bezoekje aan het strand. Hoe fijn is het dan om er nu even snel naartoe te gaan als iedereen weg is. Of zoals vandaag nu het zo stormt. Heerlijk is het er dan.

Wij gingen naar onze oudste. Zij heeft een rijke man aan de haak geslagen :-) Een man met een groot huis en een zwembad. Een buitengewoon lieve man die de hele familie laat meedelen in zijn weelde. We hebben het enorm met hem getroffen. Het allerbelangrijkst is het natuurlijk dat hij ons kind gelukkig maakt. Zoon kwam ook met zijn meisjes. Hier zie je ze op de foto. Groot meisje vooraan en kleintje er achter. Dochter had een lekkere lunch gemaakt. Mijn moeder zou gezegd hebben: eenvoudig maar voedzaam. Ach mijn lieve moedertje. Wat zou ze hiervan genoten hebben. Na het eten kon wie dat wilde lekker zwemmen. Verwarmd water, jawel....

Kleinste jongetje had het heerlijk naar zijn zin in de baby float. Een soort ufo waar zijn beentjes in konden. Hij had ook nog een speciaal zwempak aan. Een hansopje met om zijn middel drijvertjes waarmee hij absoluut niet om kon slaan. Hij ging als een soort Fred Flintstone door het water. Enig om hem te zien. Ook de groene krokodil was een succes. Hier en daar heb ik wat mensen geblurd maar miss N wilde wel graag op de foto. Miss N doet ook veel dansjes en zingt dat het een lieve lust is. Bij ons is ze niet bij de piano weg te slaan. Een kind naar mijn hart en bovendien de eerst van alle kleintjes en blijft toch de speciaalste.

Na het zwemmen hebben we de zonnestoelen tegen elkaar aan geschoven en kletsten we gezellig over van alles en nog wat. Oh en we lazen elkaar voor. Dat vinden we allebei leuk om te doen. Laten jullie je wel eens voorlezen? Doen hoor! Het is nog leuker dan zelf voorlezen. Miss N kan het al best goed voor een 6 jarige. Af en toe hapert ze wat bij een moeilijk woord, maar dat maakt ze goed door haar enthousiasme en gegiechel. (Of ze verzint zelf een passend woord) Na de lunch, het zwemmen en een kop koffie reden we terug naar het westen. Juist toen alle andere mensen.... terug van het strand, het land weer inreden.

Kikker...

24 mei. Kikkers! Vandaag ga ik vertellen over kikkers en laat ik er maar meteen bijzeggen dat ik er bang van ben. Toen ik bedacht had om over kikkers te schrijven heb ik geprobeerd me te herinneren wanneer die angst begonnen is. Was het die keer dat vriendje van vroeger een dikke pad in mijn gezicht duwde? Ik voel nog die nare rasperige huid van het beest. Was het die keer dat mijn broertje een kikker in mijn bloesje stopte en ik dat glibberige ding over mijn rug voelde gaan? Was het die keer dat ik het hele bad vol kikkerdril zag? Ik weet het werkelijk niet. 

Ik moest er ineens weer aan denken toen ik gisteren schreef over vriendje van vroeger. Die keek veel liever naar het kikkerdril in de sloot, dan dat hij de vertaling van de engelse woordjes voor Barbies opschreef. Dat vriendje heeft me wat geplaagd met mijn angst. En wat kon ik daar dan kwaad om worden. Ik heb altijd het idee gehad dat hij niet wist hoe bang ik er van was. En nog heb ik er angst voor. Ik wilde zojuist wat in de groene container gooien en zag daar een pad zitten. Nou mooi dat ik omdraaide en zeker de hele dag niet meer daar in de buurt kom. Mal eigenlijk want die beesten doen geen vlieg kwaad.

Is het hun uiterlijk? Padden zijn niet moeders mooiste, maar er zijn zeker andere dieren die ook niet mooi zijn en waar ik niet bang van ben. Is het de onvoorspelbaarheid waarmee ze zich voortbewegen? Misschien is het een combinatie van factoren. In de polder van mijn jeugd waren veel kikkers. En ooievaars. Hoewel er toen ook al niet zo veel ooievaars meer waren. Later kwam daarom het ooievaarsdorp Het Liesvelt. Misschien zijn jullie er wel eens geweest. Ooievaars horen bij mijn jeugd. Later kreeg mijn broertje een soort van baantje in het ooievaarsdorp en ging ik er kijken. Totdat ik zag wat die beesten te eten kregen. Eendagskuikens en jawel... kikkers. Ik was er binnen een paar minuten weg. Ooievaars leuk maar verder....

Wij hadden vroeger een buurman die Johan de Kikker genoemd werd. Het schijnt dat hij in zijn jonge jaren, in een dronken bui, tijdens een weddenschap een kikker de kop had afgebeten. Ik keek als kind vaak naar zijn mond en dacht er dan het mijne van. Of het een dorpsverhaal was of echt gebeurd weet ik eigenlijk niet. Ik zal het pa eens vragen. Ik mag wel een lijstje gaan aanleggen van de dingen die ik hem nog vragen wil. Ik ben zo dankbaar dat dat nog kan. Maar dat terzijde. Kikkers waren er genoeg in mijn jeugd.

Ik heb geprobeerd om mijn angst niet op mijn kinderen over te brengen en hoewel ze er niet dol op zijn, denk ik dat ze ze wel op durven pakken. In mijn huwelijkse leven in de polder en daarbuiten hadden we een kat. Dat was een buitengewoon goede kikkervanger. En muizen ook en kleine vogels. Het was een echte boerenkat. Altijd aan het jagen en stropen. Altijd 's nachts buiten en in de ochtend lag dan de buit voor de achterdeur. Joris heette de kat en het was een grote rooie kater. Een mooi en soepel beest. Overdag lag hij altijd op de trap te slapen.

Ik kan me niet herinneren dat ik ooit een kikkerknuffel voor de kinderen gekocht heb. Bovenstaande knuffel kreeg ik bij het boek: Kikker van Max Veldhuis. Ook dat boek heb ik nooit voorgelezen aan mijn kinderen trouwens. Ik heb het ooit een keer cadeau gegeven aan iemand die er speciaal om vroeg. Meteen in laten pakken in de winkel :-)

Kermit de kikker vond ik ook altijd een naar personage. Betweterig en vervelend om naar te kijken. Raar hè dat dat zover gaat. Zijn liefde voor miss Piggy vond ik dan wel weer aandoenlijk. Maar dat lag meer aan het feit dat ik varkens wel heel leuk. De kikkers hierboven en onder kwam ik tegen op de SH in Delft. De man was daar opgenomen. Dit was een kamer om in te wachten. Het zag er gezellig uit; er stond koffie en thee. Er waren zelfs lekkere koekjes en soepjes maar door die vervelende kikkers ben ik ergens anders gaan zitten.

In de jaren rond de eeuwwisseling zag je veel kikkers in het interieur. Ik weet nog dat een vriendin van me er bloempotten van had. Kikkerbloempotten mind you (!) stof naaien en vullen met rijst.  Met tegenzin heb ik ze genaaid. Ze verkochten trouwens wel goed maar dat terzijde.

We zijn inmiddels heel wat jaren verder en ik heb leren omgaan met mijn 'angst' voor kikkers. Hoewel ik nog steeds een bladzijde in een tuintijdschrift sneller omsla al ik er een kikker zie. Artikelen over vijvers en sloten sla ik ook over. Hier om mijn huis heb ik een 'slotgracht' vol met kikkers. Gelukkig is daar Rak de reiger die dag na dag de ene na de andere kikker er voor mij uitvist. Dank je wel rommeliger reiger. Hij ziet er altijd een beetje slordig uit, dat beest. Minutenlang staat hij daar dan. Onbeweeglijk en hap... ineens slaat hij dan toe. En altijd raak. Hoera denk ik dan. Wel maak ik met veel enthousiasme opkikkertjes om te verkopen in mijn winkeltje. Een van de best lopende artikelen. Er zijn veel mensen die een opkikkertje kunnen gebruiken dezer dagen.

Bij het opzoeken van de foto's bij dit schrijven stuitte ik toch nog op aardig wat kikkerfoto's in mijn fotoarchief. Misschien valt het allemaal toch wel mee en heb ik er in de loop van de tijd meer van gemaakt dan het is. De kikkertjes hier op de foto horen bij een spelletje. Hoe ik er aan kom weet ik niet meer. Was het niet een rond bakje wat je op moest winden? De kikkertjes draaiden dan rond en moest je er niet met een hengeltje een en ander uitvissen? Zoiets? Misschien weet een van jullie het nog wel.

Ach ja, zo heeft ieder mens zijn eigen aardigheden. Zijn jullie bang voor kikkers? Of hebben jullie een ander dier waar je niet dol op bent? Ik ben heel benieuwd. Dagdag!

Zuiderpark...

23 mei. In het begin vond ik het helemaal niet leuk om in Westland te wonen. Wij verhuisden hierheen voor het werk van de man. Arbeidsmigranten. Alles was zo anders dan in onze vorige woonplaats. Daar was alles rustig en groen. Hier was alles vol en druk. Het heeft lang geduurd om mijn draai te vinden. Als het me allemaal te veel werd ging ik naar het strand. 

Ik weet nog dat we tijdelijk naar Egypte verhuisden (na 6 jaar wonen hier) en dat dat voelde als een opluchting. Op de een of andere manier vond ik mijn weg daar makkelijker dan hier. Daar waren zoveel meer mensen als ik. Het voordeel van een grote stad is, dat er altijd wel iemand is om een praatje mee te maken, hard te werken, iets samen mee te doen, te lachen, te eten, de tijd ergens samen voor te hebben. Hoe fijn is het als iemand de tijd voor je neemt, of andersom, dat jij tijd hebt om te luisteren naar elkaar. Het ritme van de miljoenenstad. Het was er nooit stil, altijd was er het verkeer met de claxonnerende automobilisten. het begrip file kreeg een heel nieuwe betekenis. Schreeuwende marktkooplui, balkende ezels en niet te vergeten de talloze moskeeën. Het was er altijd en eeuwig een herrie. Maar gek genoeg had ik er daar geen last van. Het hoorde bij het land.

Maar goed terug naar hier. Ik kon natuurlijk niet iedere dag naar het strand, hoewel.. Daarom ben ik gewoon wat gaan fietsen als ik niet hoefde te werken. Zonder doel, zomaar om het fietsen en ontdekken zelf. Dat bracht me op de mooiste plekjes. Op een dag fietste ik door naar Den Haag. Een stad zo dichtbij maar waar ik zo weinig van wist. Het beviel goed. Ik leerde er mensen kennen en maakte afspraken. Zo ontdekte ik in het Zuiderpark een leuk eettentje. Een beetje ingehaald door de tijd moet ik eerlijk bekennen, maar wel gezellig. Je kon er koffiedrinken, een drankje drinken, lunchen en een paar avonden in de week ook een hapje eten. Tot ik hoorde dat ze gingen sluiten.

Achteraf bleek het te gaan om een grootscheepse renovatie. Zo'n beetje alle ruimtes kregen een make-over . Dinsdag 23 mei was ik er weer terug en at ik er met wat vriendinnen een broodje. Er is geen avondeten meer maar nog wel een lunch. Een kleine kaart met smaakvolle gerechten. Ik at er een pulled chicken met donker brood. Erg lekker. Het gebouw heet Parkoers en je kunt het bereiken via de ingang van het Zuiderpark aan de Marie Heineweg. Op maandag zijn ze gesloten en om vier uur gaat de keuken dicht.

Ik heb wat foto's gemaakt zodat je een indruk krijgt van hoe het er nu uitziet. Toen ik er was, was het niet warm genoeg om buiten te zitten. Er is een mooi terras. Voor mensen die slecht ter been zijn, zijn er drie invalide parkeerplekken en ook drie 'gewone' parkeerplekken. Na de lunch zou je leuk een wandeling kunnen maken in het mooie Zuiderpark. Er is daar meer te beleven dan je op het eerste gezicht zou denken. Echt! Mijn plan was al langer om wat leuke adresjes met jullie te delen maar het kwam er steeds niet van. Hier dan alvast een eerste aanzet. Wie weet wat nog volgt. Ik heb geen aandelen Parkoers en het broodje was ook niet gratis zeg ik er maar meteen bij :-) Het is gewoon delen wat iets leuks. Niet meer en niet minder. Dagdag!

Kapsels...

22 mei. Wat leuk om jullie Barbie verhalen te horen naar aanleiding van mijn vorig bericht. Echt leuk om te lezen. Dank jullie wel voor het delen :-) Vandaag laat ik nog wat leuks zien. Dit boekje is ook nog bewaard. Het hoorde bij 'mijn' popje Tressy. Zij had een knopje op haar buik en een sleuteltje in haar rug waarmee je haar haar langer en korter kon maken. Dat was me een bijzonderheid destijds. Ik vertelde daar eerder over.

Het boekje is leuk om door te bladeren. Een beeld, bevroren in de tijd. Mooie herinneringen zijn het. Ik zie de vriendinnetjes en vriendjes van toen weer voor me, de plaatsen waar we speelden, de dingen die we deden, de geheimen die we deelden. Alles was nog zo onschuldig toen. We kenden weinig gevaar. Ik denk dat de grootste zorg van mijn moeder zo ongeveer was dat we in een sloot konden vallen. Als je dat vergelijkt met de gevaren van nu, dan zou ik ieder kind Mijn jeugd willen gunnen. Zo onschuldig en vrij. Buitenspelen tot het donker werd. De nieuwe tijd heeft ook veel voordelen en daar ben ik me zeker van bewust hoor. Niet alles was vroeger beter. Zeker niet.

Maar goed, terug naar de 'Barbies'. Of misschien moet ik zeggen: terug naar Tressy met haar mooie haren. In het boekje staan allerlei kapsels. Ik heb ze allemaal gemaakt. Echt modellen uit de jaren zestig en zeventig. Ik vind ze nog steeds mooi, jullie niet? Op de foto's hierboven zie je bij het onderste model de krul op de op een na rechtse foto. Die met de vinger erbij. Ik heb eindeloos voor de spiegel gezeten om mijn eigen haar zo te krijgen. Ik vond dat zó mooi.

Bij het kijken in het boekje gaat ook een luikje in mijn hoofd open. Ik herinner me veel kleine dingetjes. Veel voorvallen. Zoveel gebeurtenissen. Wat leuk is dat toch. En dat allemaal naar aanleiding van een paar plaatjes. Zo weet ik nog dat ik bij mijn vader om een woordenboek vroeg om alle engelse woorden in deze boekjes te vertalen. Hele lijsten maakte ik samen met vriendje van toen. Ik zocht ze op en hij moest ze opschrijven. We lagen in het gras. Bij de sloot. Volgens mij wilde hij alleen maar kikkerdril vangen en vissen maar hij deed het wel. Lief hè? Hij leeft niet meer anders had ik hem kunnen vragen of hij zich dat nog herinnerde.

Tressy zelf heb ik niet meer, maar nog wel sommige van haar spulletjes. Ik heb nog wat krulspelden, wat kleertjes en tasjes. En.... het sleuteltje om het haar langer te maken. Ik zie nu op een van de laatste bladzijden van het boekje dat er ook haarverf was. Ik kan me niet herinneren dat ik dat ook had. En niet voorstellen ook, want mijn moeder was niet van het 'knoeien' met verf, haha.

Handlettering op zondag...

21 mei. Handlettering op zondag. Volgens mij is dit een uitspraak van de voormalig first lady van Amerika;  Michelle Obama. Fijne dag vandaag! :-)