Muziek (vervolg)..

Vorige keer schreef ik over muziekmaken en dat dat zo fijn is om te doen. Terwijl ik dat hier vertelde kwamen nog meer herinneringen boven. Ik bedacht me dat ik ook ooit nog orgelles heb gehad. Was ik helemaal vergeten. En vertelde ik al dat ik zong in een projectkoor? Zo leuk om te doen, dat zingen. Een van de buurvrouwen doet het ook en vraagt me steeds om op haar koor mee te komen zingen. Maar nee, ik hou niet van groepen en vaste verbanden. Elke week op een vaste tijd iets met een vaste groep doen ligt me niet. Laat mij maar lekker aanklooien thuis. De buurman van de Bariton herkent dat. Hij heeft me laatst meegenomen naar zijn muziekkamer. Die ligt vol met wonderlijke schatten (muziekinstrumenten). Het was super daar rond te dwalen en dingen uit te proberen. Ooit op een midwinterhoorn gespeeld, vroeg hij me? Nou nee, maar ik wil het wel proberen. Zoiets. Zo kocht ik laatst in een kringloopwinkel een xylofoon. Nog mooi in de doos. Alleen de stokjes waren afgebroken maar verder was hij nog prima in orde. Weet je, zo'n ding koop ik dan en ga er mee aan de gang. De ontdekkingstocht en de verwondering, maar ook het blije gevoel als het ergens op begint te lijken. Dat is geluk (voor mij). We hebben een vrijstaand huis en de buren hebben er geen last van zeggen ze. En als ze dat wel hebben zetten ze gewoon hun gehoorapparaat uit. Mooi hè? ;-)

Naast de gitaar (die ik vorige keer liet zien), kreeg ik laatst van iemand een ukulele. Daar ga ik dan ook weer mee aan de slag. Nieuwe dingen ontdekken, nieuwe avonturen beleven zonder dat je ervoor uit je stoel hoeft te komen. Soms lukken dingen ook helemaal niet hoor. Zo heb ik hier een Turkse fluit in huis waar ik geen geluid uit krijg. Wat ik ook probeer, het klinkt als een rochelende oude opa. Of zoiets, haha. Steeds weer probeer ik het maar nee. Vaak als mensen hier komen zien ze wat liggen wat ze herkennen. Zo pakken vrouwen vaak de tambourijn en gaan daar mee aan de slag. Een hand op de rug en de tambourijn in de lucht. Goed tegen of voor de kipfilets roepen we dan. Olé

De nieuwste aanwinst is de Euphonium van de man. Terwijl ik maar wat rommel in de marge gaat hij voor het echte werk. We reden er voor naar het mooie Limburg en dat niet een maar twee keer. Vorige week zochten we hem uit, afgelopen zaterdag mocht hij mee naar huis. We hebben inmiddels al veel bezoek gehad. De buurman van de bariton als eerste. Kunnen we samen gaan spelen, zei hij de man. Misschien kunnen jullie een dorpsorkest maken, riep ik!!! Oh nee, dat hebben we al. We hebben de dorpsfanfare en bij de buurman van de kerk kun je met bijna elk instrument meedoen in zijn salonorkest. Goed, alle gekheid op een stokje... de man is blij, ik ben blij. Allebei op onze eigen manier. Hij is alleen niet zo blij om op mijn blog te staan. Vandaar dat ik heb onherkenbaar gemaakt heb. Het gaat tenslotte om zijn nieuwe vriend!

Het leven gaat hier ondertussen door. Het fruit is rijp en ik maak volop jam. Het onkruid groeit als een malle en het gras moet nodig gemaaid. Binnen is er ook nog het nodige te doen. En daar ga ik nu dan voor in de benen. Tot het volgend blog. Dagdag!

Muziek...

Hoewel heel erg op een stille omgeving gesteld, hou ik bij tijd en wijle ook van muziek. En dan vooral om zelf muziek te maken. Laatst vroeg iemand welke instrumenten ik bespeeld heb of nog speel. Dat bleek best een lang rijtje te zijn. Ik was er zelf verbaasd over eerlijk gezegd. Het begon allemaal met de blokfluit. Eerst een jaar theorieles en daarna in het tweede jaar de blokfluit. De lessen werden in de school maar na de reguliere schooltijd gegeven door de muziekschool. Ik vond het leuk om blokfluit te spelen en kan me nog heel goed herinneren dat ik het liedje land van Maas en Waal leerde spelen (Boudewijn de Groot) Na de blokfluit kwam de accordeon. Elke week ging ik naar les en oefende ijverig thuis. Alleen hadden wij een hond die merkwaardig gedrag vertoonde. Meteen als ik de koffer pakte begon hij heel paniekerig te rennen en als ik begon te spelen begon hij te huilen als een wolf. Mijn moeder adviseerde er maar mee te stoppen want het was geen doen. Jammer vond ik dat. Bij de fanfare speelde ik achtereenvolgens bugel, trompet en sopraansaxofoon. Met wisselend plezier want ik was heel bang van de dirigent en zag er als een berg tegenop om naar de repetitieavond te gaan. Het spelen zelf vond ik heerlijk.

Intussen had ik een gitaar gekregen en leerde ik daar ook op spelen. Zo super want ik kon er bij zingen. En zingen was iets wat ik ook graag deed. Ik heb de gitaar nog steeds. Hij staat in de woonkamer en ik pak hem nog met grote regelmaat. Eerst zong ik alleen of met vrienden, daarna met de kinderen en nu weer met de kleintjes en nog steeds met groot plezier. Iemand bood een dwarsfluit te koop aan en ook daar werd ik verliefd op. Ik nam les en leerde fluitspelen. Een wondermooi geluid. En het was zo fijn om te doen. Na de fluit kwam de piano. Ik kocht er een van een collega. Je ziet hem op de laatste foto op de achtergrond. Dit is een heel droog huis en de toetsen vallen er een voor een af. Spelen gaat gewoon door. Ik lijm ze er later wel weer een keer op. Vorig jaar kwam er een tweede piano bij. De eerste staat in de hal, de tweede in de woonkamer. En toen was daar ineens de bariton van de buurman. Je ziet hem op de eerste foto. De man wilde ook wel weer eens muziek maken, de buurman ging op vakantie en hij vond het prima om zijn instrument uit te lenen. Het klonk als een zieke zeekoe maar na een kwartiertje oefenen was de zeekoe genezen en bleek hij waarempel nog geluid uit het ding te krijgen. Na 30 jaar pauze vond ik dat een knap staaltje van deze bijzondere man. In een onbewaakt ogenblik probeerde ik het ook eens en waarempel het lukte. Wel kwam ik adem tekort en werd ik licht in het hoofd maar toch.... De man werd zo enthousiast dat voorzichtig aan een plan ontstond om zelf weer een instrument te kopen. Zo zouden we samen kunnen spelen. Of in het orkest van onze buurman. Daarover later meer in een ander blog.

De kleintjes maken ook graag muziek. Ze kunnen nog niet echt spelen maar genieten er wel van. Zo kan de kleine jongen eindeloos lang op de bank zitten met de gitaar op schoot en zachtjes de snaren aanraken. Voor hem kocht ik in de kringloop de kleine gitaar die je op de tweede foto ziet. Hij is zeven en zijn handjes zijn nu groot genoeg om te kunnen leren spelen. Klein meisje is meer van de toetsen en altijd als ze in de vakantie komt logeren leren we een nieuw liedje. Ze vroeg een piano voor haar verjaardag, het werd een key board. Jammer genoeg was haar leraar niet gemotiveerd het kleintje iets te leren en ze verloor haar plezier in de lessen. Hier speelt ze nog wel maar thuis deed ze niks meer met haar instrument. Het stond op zolder te verstoffen en daarna kwam het naar hier.

Het was ook niet echt mijn ding om er op te spelen maar nu hebben we toch een mooie bestemming voor het keyboard gevonden. We hebben hem aan een autistisch jongetje gegeven. Gisteren kwam hij hier met zijn vader om het ding op te halen. Oh, het was zo zo ontroerend dat koppie van die jongen te zien. Hij kon gewoon niet geloven dat hij mee naar huis mocht. Voor mij? Ja echt voor jou, zeiden we steeds. Even later vroeg hij: voor mij? Ja, voor jou. Wat fijn om te weten dat iets goed terecht komt. Het instrument zelf was denk ik 26e hands maar voor hem voelde het als goud. Op een later tijdstip vertel ik wat meer over de aankoop die aanstaande is. Voor nu laat ik het hierbij. Spelen jullie ook een instrument? En zo ja, welk? Zingen jullie graag? Ik ben benieuwd.

Alles wat groeit en steeds weer boeit...

Buiten zingen de vogels dat het een lieve lust is. In de verte rijdt een tractor en als ik heel goed luister hoor ik de buren zachtjes praten. De man snoeit de liguster heg. Er gaat een flink stuk vanaf want hij wordt veel te hoog en neemt licht weg uit de keuken. Als ik uit het raam van mijn werkkamer kijk, zie ik de kat van de buren lopen, hij heeft honger en ik zorg een weekje voor hem. Hij komt me halen (zo leuk) Het pootje is nog niet veel beter lijkt het. Eerst maar naar het beest toe. Daarna schrijf ik verder hier.

Zo, daar ben ik weer. Het is inmiddels een goed uur verder. Kater was heel zielig en wilde lang geaaid worden. Zo gaat dat. Daarna dronken we koffie in de tuin. Heerlijk deze temperatuur. Zo rond de 22-24 graden functioneer ik op zijn best. Maar nu ben ik weer hier om even e.e.a. met jullie te delen. Allereerst een update van de tuin. We zijn dit jaar niet echt gelukkig met de bloemenrand. Deze foto is van 27 juni en ik maakte hem van het gunstigste stukje van de border. Er staat heel veel onkruid tussen en ook groeit er van alles dat niet de bedoeling was. Misschien trekt het nog bij. Wordt vervolgd. We kochten wat eenjarig spul voor in de grote potten in de tuin. Ik zal daar ook eens wat foto's van maken. Help me onthouden ;-)

Deze week pas ik op de kat van de buren, een paar weken geleden deed ik dat op de moestuin van de andere buren. Dan weer op iets anders. Ondertussen zijn de bessen rijp genoeg en geplukt. Vandaag gaat de buurman er jam van maken. Het valt me op dat in dit dorp het meestal de mannen zijn die dit soort dingen doen. Ik ken weinig vrouwen die jam maken. Hmm. Zou daar een speciale reden voor zijn? Ik zal het eens navragen. Terwijl ik dit schrijf bedenk ik me dat ik deze foto misschien al eens eerder heb laten zien? Nou ja, dat is dan maar zo.

Wat ik wel zeker weet is dat ik de sla al eerder liet zien. Als babyplantje en kijk nu eens! Het werd een mooie grote krop waar we twee dagen van gegeten hebben. Eerst als maaltijdsalade en daarna nog als tweede groente. 29 juni was het zover. We hebben er van gesmuld. Het zijn toch eigenlijk kunstwerkjes van de natuur als je er goed naar kijkt he.

Stil in het dorp...

Op dit moment is het stil in het dorp. De vakantie is aangebroken. Maar voor het zover was, was er nog het een en ander te beleven. Zo kon je je in het dorpshuis laten testen op fitheid. Er werden home trainers neergezet, je kon je bloeddruk laten meten, suiker laten testen en nog veel meer. Het werd een drukte van belang. Ben ik er ook naartoe gegaan? Nope! Ik vind mezelf fit genoeg, haha. Bovendien heb ik zoveel op dat soort fietsen gezeten tijdens de revalidatie na mijn dubbele knieoperatie dat ik daar geen trek meer in heb. We hebben trouwens nog zo'n ding staan hier bedenk ik me nu. Suiker en bloeddruk kan ik zelf meten en daar ga ik trouwens ook twee keer per jaar voor naar de dokter. Verder maak ik elke dag een lange wandeling. Het is natuurlijk super dat dit aangeboden wordt en het werd ook nog eens een gezellige bijeenkomst daar in het altijd drukbezette dorpshuis. Ik heb begrepen dat er ook wandel en fietsgroepjes uit ontstaan. Mijn niet bellen daarvoor. Het fijnst loop ik alleen. In de vroegen ochtend.

Volgens mij heb ik het hier al eens eerder verteld (ik ben te lui om terug te kijken) maar we hebben dit jaar een vierling in het ooievaarsnest hier in het dorp. Onze postbode die jullie misschien kennen als de Betuwefotograaf maakte een mooie foto van het viertal met paps of mams. Ze kwamen er zelfs mee in de krant. Daar komt deze foto dan ook vandaan. Alle credits voor Marinus dus. Ze groeien als kool en het wordt dringen in het nest. Het is echt mooi om ze te volgen in hun ontwikkeling.

Verder was ik met oudste zoon in Leerdam bij Kaatjes theetuin. Dat doen we elk jaar voor moederdag. Dit keer combineerden we het met de verjaardag van zoon. Het was een mooie middag. In een supergezellige omgeving kletsten we bij terwijl de kipjes om ons heen scharrelden. Soms ook kwam er een kat langs (met of zonder muis in de bek) of kwam er een hondje kijken of er wat te snacken viel. Vlakbij was een 'bos' waar je kon wandelen (onderdeel van de Hollandse waterlinie) maar daarvoor moesten we wel eerst langs de ganzen, dat was nog een dingetje.

Het eten was superlekker! Eerst een gang hartig die heb ik op de foto gezet, daarna nog een ronde met zoet. Koffie of thee naar keuze of behoefte. Rood is mijn lievelingskleur en jullie begrijpen dat ik we meteen thuisvoelde. Echt een leuk adresje om eens heen te gaan. Na alle drukte werd het stiller en stiller in en om het dorp. De vaste bewoners trokken naar elders en tegelijkertijd melden vakantiegangers zich op de campings hier in de buurt. Ook de B&B's zijn goed gevuld. Dat geeft altijd een leuke vibe. Vakantie zonder weg te gaan. Ik ga stoppen nu met schrijven want het fruit roept. Pluk ons! Pluk ons! Oh en ik pas weer op de kat van de buren en die zit hier ook al even recht in mijn gezichtsveld te kijken of ik hem wil komen knuffelen (en eten geven) dus in de benen huppetaaaaa! Dag allemaal!

Slingers...

Harry Mulisch zei ooit: Het leven is een feestje maar je moet wel zelf de slingers ophangen. Ik las dat ooit ergens en heb dat altijd onthouden. Want oh wat is de wereld in beweging op dit moment. We leven in een bijzondere tijd. Ik probeer er grip op te krijgen maar er is veel wat ik niet begrijp en er zijn veel dingen die me verwarren en verontrusten. En toch...

...toch zijn er in ons leven ook zoveel mooie momenten die we kunnen vieren. Een mooie wandeling in de vroege ochtend. Kijken naar de zonsondergang of zonsopkomst. We kunnen de vogels horen fluiten, genieten van een kop verse geurige koffie. Zelf geniet ik erg van deze kleine dingen en probeer er echt bij stil te staan. Letterlijk het moment te laten gebeuren. Het te vieren. Deze mooie dingen kosten ons niks maar zijn tegelijkertijd niet in geld uit te drukken. Terwijl ik zit te schrijven is de liefste van alle mannen het gras aan het maaien. Hoe lekker ruikt versgemaaid gras. In de oven staat een cake te bakken. Ook die ruikt heerlijk. De naaimachine staat naast me (ik heb een plekje gevonden en verlies hem niet uit het oog, haha) Zojuist heb ik een nieuwe slinger genaaid. Om te vieren.

Om het leven te vieren. Want ondanks alle ellende om ons heen. Alle narigheid, de puinhoop, verwarring, de angst voor waar we heengaan is er (ik zei het hierboven al) toch veel te vieren. Laten we ons daar aan vasthouden. Aan die kleine dingen. Ze met elkaar delen. Er elkaar over vertellen. Zo zat ik samen met een wildvreemde mevrouw op het bankje aan de rivier. Ze was aan het fietsen en vroeg of ze naast me mocht komen zitten. Natuurlijk mocht dan. Ze vertelde me haar levensverhaal. Het was ontroerend en ik voelde me enorm verbonden met haar. Na een uurtje ging ze weer verder en bleef ik nog even zitten. Wat een vertrouwen om zoiets persoonlijks met een wildvreemde te delen.

Later die dag ging ik nog even terug naar het bankje aan de rivier. Ik hoef er maar een paar meter voor te lopen. Het is altijd fijn om daar te zijn. Ik telde de zegeningen van die dag. De oneindige hoeveelheid mooie en kostbare momenten. Een gewone doorsnee vrouw, op een bankje, in een dorp van niks naar nergens en toch.... in gedachten hing ik de slingers op. Er was die dag veel te vieren.....

Eten uit eigen tuin...

Volgens mij heb ik hier al een paar keer verteld over mijn fruitboomgaard bij de kerk. We plantten daar wat fruit. Het leek alsof de frambozen de winter niet hadden overleefd maar uiteindelijk viel dat mee en kwam er dit jaar wat bloesem aan. De bramen groeiden en bloeiden dit keer ook goed en zelfs de bosbessen settelden zich. De kruisbessen bleven lang achter maar uiteindelijk begonnen ook die te groeien. En nu was het zover. Hier en daar had ik al wat geproefd en geprobeerd maar nu was het dan eindlijk zo ver. Ik plukte ee bakje vol vruchten. Oh wat was ik trots. En wat waren ze lekker. Heerlijk! Vanaf 23 juni plukte ik elke dag zo'n bakje lekkers. De kruisbessen zijn nu op. De bosbessen te klein om te plukken en ook de framboosjes waren nog klein maar oh, wat een feest. Voor de bramen moet ik nog even geduld hebben. Die beginnen al wel te kleuren.

Ondertussen zagen we overal borden met daarop kersen te koop in de berm gezet worden. Ruim twee weken later dan vorig jaar waren ze zongestoofd lekker zoet en zo van de boom in een bakje gedaan. Het was weer smullen. Wat is het toch fijn om hier te wonen. Zoveel lekker om de hoek van de deur...

We nemen nog even een kijkje in de tuin van de buren. Zij zijn op vakantie in Frankrijk. Kijk eens naar hun aalbessen. Ook die worden rap rijp en rood nu. De merels kijken er al met een schuin oog naar. Ze zijn bijna goed. Hier en daar zijn ze zelfs al aan het proeven. Ik heb er maar vast een net overheen gegooid anders blijft er niks voor de buren over.

Naaien...

Ik weet nog goed, we moesten een nachtjapon naaien. De stof zou door school geleverd worden maar ik had dat spul gezien en ik moest er van griezelen. Thuisgekomen maakte ik mijn moeder wijs dat we zelf stof moesten kopen en mijn moeder (de lieverd) nam me mee naar de winkel in het dorp achter de dijk. We kochten stof en ik maakte met veel gezucht en gesteun een nachtjapon die die naam eigenlijk niet verdiende. Het was drama. Op de een of andere manier was er iets mis gegaan en kon ik dat ding alleen aan als ik een ronde rug maakte en de armen dicht bij elkaar hield aan de voorkant. Het voorpand was veel te smal. We moesten met zijn allen naar de directrice om aan haar te showen waar we het hele jaar mee bezig waren geweest. Nou ja,ik dan want mijn klasgenoten hadden een heel programma aan mooie kleren afgewerkt, bij mij was het hier gestopt. Daar stond ik dan, krom en ongelukkig. De directrice moet gezien hebben wat er mis was maar gaf geen krimp. Ze liep de hele rij af en deelde complimenten uit. Helemaal aan het eind zag ze mij. Ook jij hebt je best gedaan, zei ze met een half lachje. Jaren later, ik was al lang volwassen kwam ik haar nog eens tegen. Ze herinnerde zich het voorval. Als ik je recht had laten staan was het niet goed afgelopen en was de stof gaan scheuren. Dat wilde ik die lieve en buitengewoon aardige moeder van je niet aandoen, zei ze. Ze had gelijk. Je was ook echt niet op zijn plaats op onze school hè. Ik was zo blij dat je wat anders ging doen. Lang verhaal kort... in de jaren daarop keek ik de naaimachine niet meer aan.

Ik trouwde met de liefste van alle mannen en kreeg een schoonmoeder die kon toveren met de naaimachine. Ze was werkelijk een kunstenares. En niet alleen zij maar ook haar drie dochters waren precies even talentvol. Ik maakte dat ik wegkwam. Toch leende ik op enig moment de naaimachine van mijn moeder. Die eigenlijk ook niet wist wat ze met dat ding aanmoest. Het werd weer geen succes. Jaren later kocht ik zelf een eenvoudig machientje waar niet veel aan kapot kon en begon ik zonder patroon wat lappen aan elkaar te naaien. Dat was leuuuuuuk! Ik kreeg de smaak te pakken en naaide de ene tas na de andere. En niet alleen tassen maar ook kleerjes voor de kinderen. Ik knipte gewoon langs bestaande kleertjes et voilà. Ik ging op naailes en leerde met patronen te werken. Maar dat was niet waar mijn hart naar uitging. Het losse en vrije, dat vond ik leuk. Op alle plekken waar ik later woonde nam ik wat lessen. Dat patroon uitknippen en daarna doorslaan vond ik helemaal niks. Pas in Egypte werd het interessant. Daar tekenden ze meteen op de stof. Boem! Dat was het. De naaimachine werd afgestoft en zelfs meegenomen naar Cairo. Ik leerde quilts maken en gaf daar op enig moment zelfs les in. Dat was in de tijd dat ik mijn oude directrice weer tegenkwam. Wat hebben we gelachen toen ik haar vertelde wat ik deed.

Ik ben nu in staat om eenvoudige dingen te naaien. Zoals vlaggetjes, slingers, slabbetjes of de hondjes die jullie hier op de foto zien. Die maak ik trouwens volgend jaar al dertig jaar. Ik vond deze oude foto van vier huizen geleden om het te bewijzen. Ik maakt ze nog precies hetzelfde als toen. Het patroon heb ik steeds bewaard. Ja, patroon.... jullie lezen het goed. De stofjes heb ik soms ook al jaren en jaren in huis. De vulling kocht ik ooit in Egypte. Ik naai mijn eigen jurken (altijd hetzelfde model) en ben inmiddels aan mijn tweede machine toe. Ik denk nog vaak aan de valse start die ik destijds maakte. En moet dan glimlachen om mezelf. Mijn eerste machine heb ik bewaard. Voor mijn dochter. Maar ze had geen belangstelling en heeft er nooit naar omgekeken. Misschien dat ooit een kleinkind zich meldt. Wie weet zit er een tussen met de genen van mijn schoonmoeder. Het zou zomaar kunnen he, het zou zomaar kunnen.....