Hallo lieve mensen...

Hallo lieve mensen. Daar ben ik weer! Terug in blogland. Het duurde veel langer dan vooraf bedacht/gedacht maar ik ben weer terug. Hoera!

Mijn laatste blog schreef ik op vier november van het afgelopen jaar. Meer dan vier maanden geleden. Het ging toen even helemaal fout. Jullie hebben vast of een of ander moment in je leven wel eens een toren van blokjes gebouwd. Steeds twee dezelfde kant op en dan weer twee de andere kant op? En dan proberen een zo hoog mogelijk bouwwerk te maken? Het is zaak om de blokjes precies recht op elkaar te leggen anders gaat de boel scheefhangen en stort de boel in. Zo ongeveer zag het leven er voor mij uit op die vierde november. Mijn blokjes lagen allang niet meer recht op elkaar en ja...

Het ging helemaal mis. Een bijna burn-out en na Sinterklaas ook nog eens Corona (voor de tweede keer ondanks de vaccinaties). Veel meer dan op bed liggen ging niet. Liggen, staren, niks. Het grote niks. En wie mij kent, weet dat dat niet klopt. Het was gewoon teveel moeite om überhaupt maar na te denken. Tussen kerst en nieuwjaar ging het wat beter en kwam er ietwat meer energie.

De nieuwe lockdown was voor veel mensen een tegenvaller maar voor mij een zegen. In alle rust kon verder gewerkt worden aan het herstel en het herwinnen van dat wat ik mijn normale leven noem. Het was een wake-up call. Niet alleen voor mezelf maar ook voor de mensen om mij heen. Laten we hopen dat het vanaf nu, beter gaat en dat ik eindelijk geleerd heb om nee te zeggen en te doseren.

Het plan was om op 1 januari naar de rivier te lopen. Op honderd meter van de voordeur. Het was iets waar ik hopeloos tegenop zag maar al hijgend en puffend lukte het de steile stoep op te lopen. Helemaal buiten adem ging ik op het bankje daar zitten en toen kwamen de tranen. Tranen van de afgelopen maanden, tranen ook van geluk. Het was zó fijn de rivier weer te zien. Het was koud, het waaide maar het voelde zo ontzettend goed om daar weer te zijn en genieten. Na een vijftal minuten liep ik weer terug. Voetje voor voetje, hijgend en wel, maar met een grote glimlach. Het was gelukt! Wat een hoopvol begin van het nieuwe jaar!

En nu is het nieuw jaar al lang niet nieuw meer. Het is al ruim twee maanden oud. Het is Valentijnsdag vandaag! Dag van de liefde. Als ik daarnaar kijk was het afgelopen tijd elke dag valentijnsdag voor mij. Er is zoveel liefde om mij heen. Zoveel mensen die van mij houden. Och, ik word alweer emotioneel lieve mensen. Laat ik maar snel stoppen want ik zie de toetsen van mijn laptop niet meer. Voor nu is het ook wel weer genoeg. De weg terug is ingezet en het voelt heel goed om hier weer te zijn. Hoe is het met jullie? Ik hoor het graag. Dagdag!

Uitslag weggever en verder...

Oei! Wat heb ik jullie lang laten wachten op de uitslag van de weggever. Shame on me! Het ging hier even helemaal mis. Gelukkig niet met ernstige gevolgen, maar het hield me wel weg bij de computer. Er is zoveel gebeurd dat ik even niet weet waar ik moet beginnen.

Laat ik beginnen met de foto's die ik je hier laat zien. Dat was toch wel heel bijzonder. Ik kreeg van Albèrtje een heel mooi cadeau in de brievenbus. Een supermooi gemaakt gastendoekje. In een mooie kleur grijs met een vrolijke rozenrand er aan. Oh, Albèrtje, je wist me precies op het juiste moment blij te maken. Het was een dag zoals je die soms hebt, alles gaat mis. Alles zit tegen.... Ik weet zeker dat jullie er ook wel eens zo'n dag tussen hebben zitten. Ik liep aan het eind van de middag naar de brievenbus. Misschien zou de krant er al zijn. Dan zou ik die lezen tijdens het drinken van een kop koffie. Even rust. Even ademhalen. De krant was er. Maar ook een pakje.

Een zacht pakje nog wel. Ik legde het op tafel en terwijl ik af en toe een slokje koffie nam (een bakkie troost) maakte ik het open. Ach, zo lief! Dat iemand dat voor je maakt! Dikke dankjewel hoor! Het handdoekje lag hier in de keuken op tafel. En iedereen die het zag zei oh en ah en bewonderde je rechte steekjes. Veel mensen zeiden ook meteen: Wat fijn dat er een lusje aan zit. Natuurlijk was ik dat van harte met ze eens. Het hangt nu op zijn plekje in de wc op de eerste verdieping en het staat beeldig! De mooie kaart staat hier rechts van mij. Naast het Nijlpaardje wat ik ooit in Egypte kreeg van mijn liefste hartenvriend. Dat is voorlopig een mooi plekje.

Ja, het zijn rare dagen hier. Veel zorgen en verdriet naast veel gedoe en drukte van praktische aard. Het zijn lastige dingen. Er moeten beslissingen genomen worden die ik liever niet neem. Er spelen familiedingen. Er zijn zorgen om gezondheid. Niet levensbedreigend en ook allemaal op te lossen maar dat kost tijd, tact en overleg. En het houdt me weg bij de laptop om aan jullie te schrijven. En dat vind ik dan voor mezelf weer lastig want dan verbreek ik iets wat ik me had voorgenomen (elke werkdag een blogje). Ik kan dan een belofte niet nakomen (al een poos niet) en dat gaat mij niet goed af.

Ik moet mezelf niet zo hard vallen zegt de man. En de buren zeggen dat ook. Zeg eens nee. Laat mensen dingen zelf uitzoeken (vechten). Leg de lat niet zo hoog zeggen de kinderen. En de kleintjes zeggen heel simpel dat ik niet alles tegelijk kan. Om dat laatste moet ik dan ook weer lachen. Het is niet alleen dit blog maar ook alle andere social media, het is gewoon niet meer bij te houden. Het is geen droefenis hier hoor. Het is alleen te veel alles bij elkaar. De dingen in het echte leven gaan nu even voor. De jam moet gemaakt, de bloemen gedroogd, de appels tot moes gemaakt, taarten gebakken, eten gekookt, was gewassen, enz enz. Ik vind vreugde en troost in het doen van die simpele dingen. Terwijl ik daar mee bezig ben, komen vaak ook de oplossingen voor de probleemdingen. Als die balans verstoord is, gaat alles schuiven. En dat laatste is momenteel het geval.

Wat ik eigenlijk zeggen wil is dat ik hier even een pauze neem tot een en ander weer wat op orde is. Ik verwacht over niet al te lange tijd maar net als met de coronabesmettingen weet je het nooit. We gaan het zien. Maar terugkomen doe ik zeker want ik vind bloggen echt leuk! En dan nu eindelijk de uitslag van de weggever..... tadaaa.... het zal geen verrassing zijn ;-) Merel wil jij je huisadres sturen naar tinekehendrikse@hotmail.com dan stuur ik je de kaartjes toe. Dag lieve allemaal. Niet ongerust zijn. Alles komt goed! En ik kom terug. Als de storm weer wat is gaan liggen. Tot dan! Pas allemaal goed op jezelf! Dagdag!

De dorpsapp #15...

De telefoon is weer vol berichtjes van de dorpsapp. Zullen we eens kijken wat er zich allemaal zo afspeelde in het kleine dorp aan de rivier? We beginnen met een oproep van een van de nieuwe buren. Zij kochten ongeveer gelijk met ons hun nieuwe huis. Wij kochten het huis van de dochter van de mensen waar zij hun huis van kochten. Het staat op een centraal punt in het dorp en we zien elkaar als we van het pad afrijden. Hun huis heeft een grote schuur waar de nieuwe bewoner een mancave van heeft gemaakt. Hij zocht spullen om e.e.a. in te richten. Hier op onze schuur hing een mooi bord voor hem. Wit met een rode rand. Een hand daarop met de tekst: Stop! It's mine. Hij was er mee in zijn nopjes en wij zijn het kwijt. Er is een tamme witte parkiet aan komen vliegen bij een oude dame in een van de huizen aan de dijk. Het is een aandoenlijk beestje. Doordat er alleen via pb gereageerd kon worden heb ik geen idee of de eigenaar zich gemeld heeft. Er wordt een dekenkist gratis aangeboden. Hij is binnen 2 minuten van eigenaar verwisseld. De parkiet blijkt een agopornis te zijn. Hij is niet meer bij de oude dame maar heeft bij de buurman asiel gekregen. Hij bevindt zich in de kattenmand. Ach gossie!

Iemand biedt een wasdroger aan. Oud, maar werkt nog prima. Waarvan akte! Er wordt een loslopend hondje gespot in de straat. De riem sleept achter hem aan. Het duurt even voordat de eigenaar reageert maar uiteindelijk wordt hij opgehaald. Het is wel een schatje, zo te zien.

Ik moet kiezen lieve mensen die hier komen lezen. Als ik alle foto's zou bewaren kwam ik niet aan een eind. Daarom kies ik hier en daar wat foto's uit en vertel ik de rest. Ik scroll verder door de app en kom een serie foto's tegen van glazen. Heel veel glazen. Groot, klein, diverse soorten en maken. Als je een goed bod doet, zijn ze van jou. Ook weer reactie via persoonlijk bericht dus ik weet niet hoe het afgelopen is. De postbode is blij verrast als een van zijn foto's wordt uitgekozen voor de kalender van National Geographic. Onze postbode maakt prachtige foto's. Regelmatig zie je werk van hem langskomen van hem bij het weer op tv. Hij noemt zichzelf de Betuwefotograaf. Let er maar eens op!

Volgende foto is van een kast. Ik laat hier 1 foto zien, maar op de app is ook dit weer een serie van heel veel. Van alle kanten is de kast gefotografeerd en worden de maten er bij gegeven. Voor 150 euro mag je hem meenemen. Er is weer gedoe over de krantenbezorging. Dat slaan we even over. Hoewel er grappige reacties tussenzitten. Weer wordt het idee geopperd om alle kranten maar aan het begin van het dorp te dumpen en hem dan zelf maar op te halen. Ook wordt er gemopperd over de internetverbinding. Die is zwak tot zeer zwak. Er wordt aan gewerkt. Hier en daar liggen de lijnen voor glasvezelkabel al onder de grond.

Mooie speakers zijn gratis op te halen bij iemand op de dijk. Nou, dat duurt ook geen twee minuten. De telefoon was amper teruggelegd na het lezen van het berichtje.

Diezelfde meneer biedt een dag later een Bose radio aan. Gratis! De man en ik lezen het berichtje en kijken elkaar aan. Hebben wij ook nog niet een paar van die dingen? We gaan naar de zolder en openen wat verhuisdozen. En jawel, daar zijn ze. We waren ze compleet vergeten. In onze vorige woonomgeving hadden we vaak muziek aan om het verkeerslawaai en de alom aanwezige buren wat te overstemmen. Of eigenlijk te dimmen. Ik weet niet goed hoe ik dat moet zeggen. Hier is dat niet nodig en wij waren deze dingen volkomen vergeten. Nu staan ze er weer en heel heel af en toen zetten we ze aan. Eigenlijk vinden we de muziek van de vogels veel mooier. Er kunnen weer 45 foto's en 103 berichten verwijderd worden van mijn telefoon. Dat lucht op, haha. Tot de volgende keer! Dan trek ik ook de winnaar van de augustus give away. Je kunt dus nog meedoen. Scroll maar even wat posts terug, dan vind je hem wel.

Dagboek 14 tm 20 augustus..

Steeds als ik hier de foto's deel van mijn dagboek, denk ik er aan hoe jammer het is dat ik in het kader van het inhalen en achterlopen, steeds maar een gedeelte van hoe het gemaakt is kan laten zien. Misschien dat ik ooit zo bij ben dat ik er wat meer werk van kan maken. Ik zou natuurlijk ook meer foto's hier kunnen plaatsten maar ik heb me ooit eens voorgenomen om het bij vijf stuks per post te laten. Daar probeer ik zo min mogelijk van af te wijken. Want ja, als je je al niet aan je eigen voornemens kunt houden, ha, dan wordt het niks hè? Goed, laten we maar snel beginnen met 14 augustus. Deze pagina's maakten dat ik het midden van dit dagboek bereikte. Zien jullie de draadjes in het midden?

14 augustus viel op een zaterdag zie ik en het was een buitendagje. Ik zette het bord aan de straat want het was lekker weer. Wie weet kwam er nog een klantje voor het winkeltje. En ja, die kwamen er, want het was heerlijk weer. Tussen de bedrijven door maakte ik de oprit weer onkruidvrij. We spuiten niet en trekken alle narigheid (of vuil zoals ze het hier noemen) er alles met de hand uit. Als het weer het toelaat doen we dat elke dag een halfuurtje en zo houden we de boel netjes. Ik deed boodschappen voor het weekend bij de AH 10 km hier vandaan en verder lekker buiten genoten van het zonnetje. Het was geen bijzondere maar wel een bijzonder fijne dag!

Het "boekje" in het midden was zo leuk om te maken dat ik er nog een paar maakte. Je gaat ze tegenkomen denk ik. Je kunt lekker veel in de vakjes stoppen maar ook gewoon in het midden schrijven natuurlijk. Deze naaide ik vast, de volgende bevestigde ik met een mooi versierde paperclip. Zondag 15 augustus was echt een hele luie dag. Het was nodig na alle inspanningen van afgelopen week. Als je buiten woont kun je altijd wel doorgaan maar soms ook moet je op tijd je rust pakken. Een relaxte dag waarin ik werkte aan mijn dagboek. En ik schreef ook nog dat dat hard nodig was omdat ik zo achterloop. Duh, understatement van het jaar. Maandag was een superfijne dag want de meisjes kwamen logeren en dan is het altijd feest. Om half vijf arriveerden ze met koffers vol kleding en knutselspullen.

En niet te vergeten de caviakooi met de dames cavia daarin. Het was een kofferbak vol. Nadat hun papa weer naar huis vertrokken was, maakten wij nog even een wandeling door het dorp. Even bij de paarden kijken want daar had oudste meisje een afspraak mee de volgende dag. Ook kwamen we puppy Hugo tegen, oeh dat was wel erg leuk! Kleinste meisje zag haar kans schoon en vroeg meteen of ze hem de volgende dag uit mocht laten. Nou, dat mocht hoor. We zochten en vonden de speeltuin. Er blijkt een hele leuke speeltuin te zijn hier in het dorp. Met echt mooi onderhouden toestellen. Zo'n klein prutsdorp en toch ontdekken we steeds nog weer nieuwe dingen. De zon was al lang onder toen de dames naar bed gingen. Ze sliepen als een roosje. Onze oudste dochter was vandaag jarig maar vierde dat met haar gezin in Spanje. We hebben, samen met de dametjes, uitgebreid voor haar gezongen. Het ingepakte cadeau laten zien en geproost op een mooi nieuw levensjaar.

Eindelijk was het dan zover... Klein meisje had er zo naar uitgekeken. Ze mocht op een paard rijden en ook nog op de weg. Hoe stoer is dat? Het gaat om een mooi maar oud paard. Het heeft artritis en het is goed voor hem om in beweging te zijn maar kan geen volwassen berijder meer verdragen. Klein meisje weegt nog geen veertig kilo en dat is ideaal. Winwin situatie dus. Eerst werd het beest verzorgd, ik stond er versteld van hoe ze dat deed. Ondertussen maakten ze kennis met elkaar. Daarna was het eindelijk zover dat ze op stap konden. Oh, je had dat koppie moeten zien. Ze mag zeker nog eens terug komen. Graag zelfs want de eigenaresse van Lamoertje (je schrijft het echt zo) was tevreden over de gang van zaken. Zusje ging ondertussen met mijn man de boomgaard van de buren in om pruimen te plukken. Die had ook de tijd van haar leven. En toen we aan het eind van de dag besloten dat we een bezoekje zouden brengen aan de grote M waren ze helemaal door het dolle. Ja, dat hoort er toch een beetje bij als ze komen logeren. Het was een vermoeiende maar fantastische dag. En ik hoef jullie niet te vertellen dat ze sliepen als een roosje. En wij ook!

Woensdag 18 augustus was er weer een paardenafspraak voor oudste meisje. Nu bij een ander paard. Daar mocht ze op rijden in de paardenbak. En ook nog eens zonder zadel. Nou, dat was me wat zeg. Ik vond het maar niks maar alles ging goed en paard en meisje vonden het allebei geweldig. Paard ging er helemaal van dansen volgens de eigenaar. Klein meisje ging dit keer ook mee want ze bleken daar ook een minipony met veulen te hebben. En....ook nog eens een nestje kittens. Wat me steeds weer opvalt is dat de mensen hier zo makkelijk en vriendelijk zijn. Je bent welkom, maakt een praatje, drinkt koffie, deelt dingen, ervaringen of goederen met elkaar en gaat dan weer verder met wat je aan het doen was. Heel bijzonder. De twee dagen daarna waren ook weer supergezellig. We wandelden met puppy Hugo, de cavia's mochten buiten spelen op het gras en we knutselden wat af. Het was heel lastig om ze weer te zien vertrekken. Maar ja, that's life. Het ging weer richting einde vakantie en ze moesten zich voorbereiden op het nieuwe schooljaar. Gelukkig loop ik heel erg achter met het delen van het dagboek en kon ik op deze manier nóg een keer nagenieten. Zo zie je maar. Elk nadeel heb se voordeel ;-)

Gedicht #6...

Toen ik naar iets anders zocht, vond ik een mapje met gedichten. Overal en nergens uitgescheurd. Ik hou van poezië. Lang las ik samen met mijn allerliefste hartenvriend maar na zijn overlijden lukte het me niet om me te concentreren op wat ik las en vond ik er geen troost in. Eerder een schrijnend gemis. Nu, met het verstrijken der jaren, komt de liefde terug. Het mapje was ver weggestopt. Tussen wat boeken in de boekenkast die ik zeker niet snel zou willen herlezen. Maar toch wilde het gevonden worden. Ik bladerde er wat doorheen en vond dit vers wel toepasselijk bij de foto die ik van de week maakte nadat de wind hier behoorlijk had huisgehouden in de tuin. Het waaide niet zo hard als destijds bij de zee, maar er kwamen toch nog aardig wat taken los. Het vers heet: Wind mee en ik moest daarbij denken aan een gesprek wat ik laatst had met mijn zusje. We hadden toch altijd wind tegen als we uit school naar huis fietsten? Of herinner ik me dat nou zo verkeerd, vroeg ze? We dachten hard na en vonden allebei dat het leek of we altijd wind tegen hadden. Naar school en uit school. De rivierdijk was gewoon heel kronkelig en hoog dus ja... Dit gedicht heeft dus als titel: Wind mee en is van Karel Eykman. Het komt uit de bundel: Wat praat je (uitgeverij De Inktvis)

Ja, daar ga je- met de wind mee. Laat maar waaien- laat maar gaan. Met jas open is oké. Laat je lopen- met de wind mee. Je maakt zo mijlen- snel en vlug. Je jas de zeilen- de wind in je rug. Langs de wegen- waar je snel. De wind tegen- komt later wel. Overigens vond ik wat ik zocht! Uiteindelijk!

Dagboek 10 tm 13 augustus...

Woensdag 10 augustus was een drukke dag. Ik was al vroeg uit de veren en eerder wakker dan de haan van een van onze buren. Ik schreef al eens over deze haan toch? Het is een enorm beest met een nog groter ego. Ergens achter de tuin van onze buren woont ook zo'n haantje de voorste. Ze hebben echte kraai battles met elkaar. Het stoort me niet. Het hoort bij het landelijke leven zullen we maar zeggen. Die woensdag kwam mijn aardbeienleverancier weer op visite. Dit keer kocht ik een kistje jam aardbeien van hem. Dat zijn aardbeien die niet perfect gevormd zijn. Of waar een zonnesproetje in zit. Het scheelt enorm in prijs en gezien de enorme hoeveelheden aardbeien die ik verwerk komt dit goed uit. Ik maakte ook sap van de reine Victoriapruimen uit de boomgaard van de buren. In totaal 8 liter. De buurvrouw kwam sperciebonen brengen en kon meteen een fles sap mee terug nemen. We ruilen en wisselen zo'n beetje alles van de tuin. Ook maakte ik wat paardrijafspraken voor klein meisje die de volgende week zou komen logeren. Er wonen hier veel paarden dus dat gaat hier heel gemakkelijk . Ze rijdt prima en de paarden vinden haar lief. Ik dronk twee keer koffie met buren. Een keer hier en een keer bij een andere buurvrouw. Die had ik al even niet meer gezien. Gelukkig was alles goed met haar.

11 augustus was een wat mindere dag. Ik had echt slecht geslapen door alle muggen op de slaapkamer. Ik vond er 11. Het leek wel alsof ze door de nieuwe horren doorgekomen waren. Uiteindelijk ben ik om vijf uur maar opgebleven. Om acht uur ben ik naar vader vertrokken om de boel daar te poetsen. Na een ochtend hard doorwerken was alles weer lekker fris en schoon. Ik kreeg van hem een tip van een winkel die gaat sluiten en kaartenmolens te koop heeft. Ik ging er heen om te kijken maar vond ze te duur. Geen probleem, er komt nog wel een keer iets dergelijks langs. Verder deed ik niet veel want ik was echt te moe om uit mijn ogen te kijken. Opmerkelijk nieuws was er vandaag over de voetballer Lionel Messi die verhuist van Barçelona naar Paris Saint German. Hij gaat daar in de komende twee jaren 70 (!) miljoen euro verdienen. Het is hem van harte gegund!

Regelmatig heb ik loze pagina's in mijn dagboeken. Ik zie dan wel wat ik daar mee zal doen. Soms maak ik een kleine collage en andere keren laat ik het zoals het is. Op de kleine pagina aan de rechterkant was precies genoeg ruimte om een negatief van een stickervel op te plakken. Alle stickers waren gebruikt en dit bleef over. Ik dacht dat het wel een leuk idee zou zijn om het te bewaren op deze manier. Het viel om de drommel nog niet mee om het er netjes op te krijgen. Misschien dat ik er op een ander moment nog eens wat kleine tekeningen in maak.

Donderdag 12 augustus was een rustig dagje. Ik maakte 15 potten jam. Op vrijdag (en als het mooi weer is ook op andere dagen) heb ik een winkeltje aan huis waar veel toeristen op af komen. Die kopen vaak een potje jam voor thuis. De sapjes gaan ook grif van de hand want vaak zijn het fietsers die dorst hebben. Er zijn hier geen hippe gelegenheden in de buurt waar je wat kunt drinken en dan gaat zo'n sapje er altijd wel in. Ik zet er altijd een paar in de koelkast zodat ze kunnen kiezen wat ze willen. Koel of koud.

Die donderdag was ik extra open en er kwamen veel fietsers. Het is altijd leuk om te horen waar ze vandaan komen. Ook de gasten van verschillende B en B's komen langs. Met de eigenaren heb ik afgesproken dat ze even een app-je sturen als men langs wil komen als ik officieel niet open ben. Maatwerk in het dorp. Altijd leuk! Er kwamen veel mensen en aan het eind van de dag zat ik zonder de kleine boekjes die ik al eens als weggever gaf. De jam was op en in had nog 1 klein flesje sap in de koelkast staan. Pfft. Werk aan de winkel dus. Tot zover in het augustusdagboek. Volgende keer verder. Ondertussen kunnen jullie nog meedoen aan de giveaway. Even terugscrollen dan vind je het wel. Ik ga een was aanzetten. Dagdag!

De tuin #4...

Ik realiseerde me vanmorgen ineens dat het best al lang geleden is dat ik iets van onze tuin heb laten zien. Laat ik dat maar inhalen. Als ik nu naar buiten kijk, is het een treurige zaak. Het is mistig, grijs en buitengewoon saai. Toen ik de foto's nam, scheen gelukkig de zon en dat leverde een leukere plaatjes op.

Mijn werkkamer is op de eerste verdieping en dit is wat ik zie als ik uit het raam kijk. Als ik recht naar beneden kijk, zie ik de bloemenborder die ik jullie al eerder liet zien. Dan komt het grasveld met de mooie koningslindes en aan het eind achteraan zie ik de mooie oude muur die we met de buren delen.

Toen wij hier kwamen wonen stonden er alleen vier leilindes en die waren al mooi dicht van structuur. We besloten daar een border omheen te maken met schaduwplanten want er komt daar niet heel veel zon. De grote bomen van de buren nemen veel licht weg en zelf hebben we aan het eind van het grasveld nog een pruimenboom staan. Daarom een schaduwborder.

We maakten deze border ongeveer 1,50 meter breed en zochten naar mooie planten om er in te zetten. Daarna was het afwachten wat wel en wat niet zou lukken/aanslaan. Het bleek een succes!

Er is eigenlijk niets doodgegaan bedenk ik me nu. Best bijzonder toch? Hier op deze foto's zijn de plantjes best nog klein maar al snel begonnen ze te groeien. De Betuwe heeft mooie kleigrond en daar groeit veel op. Alleen de rozenstruik heeft veel luis gehad. Het advies was om het niet te bestrijden maar gewoon te laten gebeuren. Hij zou niet veel bloemen geven maar de plant zou er wel sterker van worden. Ik had daar nog nooit van gehoord. Jullie? Geen mooie New Dawn rozen. Wie weet volgend jaar wel.

Ik wil jullie er nog op wijzen dat je nog mee kunt doen met de weggeefactie van augustus. Even een paar blogjes terugbladeren dan zie je het! Ik weet nog steeds niet hoe je een linkje moet maken. Dit keer geef ik een setje ansichtkaarten weg! Wil je nog meedoen? Dat kan dat zeker nog. Veel plezier vandaag met wat je gaat doen. Leuk dat je hier kwam lezen. Dagdag!