De wielerronde...

Dinsdag 21 augustus 2018. De Naaldwijkse feestweek is weer van start gegaan. En net als altijd begin de week met de wielerronde door het dorp. Dit jaar voor de 38e keer. Ik vergeet nooit de eerste keer dat we het hier meemaakten. We schrokken ons helemaal het apezuur. Jaar na jaar werd hetzelfde schema afgewerkt. en staat het hele dorp op zijn kop. In alle vroegte werden de lantarenpalen afgedekt met strobalen. De dranghekken werden strategisch neergezet en de E.H.B.O. post positioneerde zich op het grasveld hier naast het huis. 

Oh en de luidsprekers aan de lantarenpalen moet ik zeker niet vergeten. Vooraf kregen we, net als andere jaren, een brief in de bus met het verzoek de auto van het parcours te halen. Dat deden we. Ik deed het al op maandagmiddag en zette hem op het pad naast het huis. Poll position. De man er achter en meteen achter ons de overburen met hun auto's. Als je dat niet doet, kun je niet meer weg. Parkeren op het grasveld mag niet en als ze je betrappen krijg je een boete van 90 euro (het overkwam de man). Tijdens de wieleronde gelden kennelijk andere regels want voor je het weet staat het veld vol. Ik vond dat dit jaar best een beetje jammer want het veld had veel te lijden gehad van de droogte en was zich juist aan het herstellen. Die grote auto's (het zijn altijd grote auto's) deden daar geen goed aan.

De wielrenners gaan recht voor ons huis langs. Op minder dan twee meter voor ons hek. Op de dam zit steevast de fotograaf, die hoort bij de organisatie, foto's te nemen. Ik 'leen' ze dan ook van hem. Of ze echt van hem zijn weet ik niet, ik heb ze van de site geplukt want ik maakte alleen wat filmpjes dit jaar. Om ze aan de zoon in Z-A te sturen. Hij vindt dat leuk.

Af en toe was er een buitje maar de meeste wedstrijden konden droog verreden worden. Ik hoorde veel bekende namen langskomen. Namen van mannen die meededen aan de Giro en aan de Tour. Er waren jongens die hard fietsten. Junioren en nieuwelingen dus. Er waren Regio Renners (de mannen uit de streek). Er was een ploegentijdrit voor Westlandse bedrijven teams (erg leuk) Er waren omnium profs (de beroemde namen) maar zoals elk jaar vond ik toch de dikke banden race weer het allerleukst. De gewone kinderen op gewone fietsen. Ik kan daar echt van genieten.

Het was weer een heel spektakel. De laatste wedstrijd was om half tien klaar maar het bleef nog lang gezellig. En onrustig. De laatsten gingen pas slapen toen de eersten (vooral Polen) alweer aan het werk gingen in de Westlandse kassen. Sommigen zijn misschien niet eens naar bed geweest bedenk ik me nu. Maar daar doen ze hier niet moeilijk over. Hard werken, veel feesten, veel herrie is hier het devies. 1x per jaar moet dat kunnen toch?

Ik zal wel nooit een echte Westlandse worden want om eerlijk te zijn ben ik altijd blij als deze dag voorbij is. De man met de microfoon gaat je op de zenuwen werken. Of nee, het is de man van de reclame. Als de man van de wedstrijdverslaggeving even zijn mond houdt wordt de stilte onmiddellijk gevuld met het opnoemen van de namen van de sponsors. En dat zijn er heel wat, kan ik je vertellen. Want ook daar doen ze in het Westland niet moeilijk over. Het zijn gulle mensen. Het is allemaal weer goed verlopen, geen ongelukken gebeurd. De EHBO-ers hadden niet veel te doen. Op naar de volgende dag. Maar daarover later meer....

Stilte voor de storm...

Maandag 20 augustus 2018. Maandag wasdag. Maandag opruimdag. Maandag doe dag. Maandag stilte voor de stormdag. Stilte voor de storm want morgen begint de Naaldwijkse feestweek. Daarom poetste ik nog stel het huis want er komt altijd wel iemand aanwaaien. Iemand van ergens anders die in de buurt is. Of voor de gezelligheid. Of om andere redenen. De rest van de week komt er niks meer van poetsen; daarom deed ik het vandaag. 

En terwijl ik schoonmaakte deed de wasmachine ook haar best. Aan het eind van de dag was alles schoon, droog en terug in de kast. Of op de bedden. Want dat is natuurlijk het fijnst. Slapen onder fris gewassen, buiten gedroogde lakens. Heerlijk vind ik dat. Ik droom er van om ooit nog eens een huis te hebben waar ik de was kan drogen aan een echte waslijn. Dat lijkt me zo gaaf! Mag dat nog gezegd worden trouwens. Ik hoor nooit meer iemand gaaf zeggen. Jullie?

Ook deed ik voor zo ongeveer de hele week boodschappen bij de nieuwe supermarkt hier in het winkelcentrum. Tijdens het revalideren maakte ik er regelmatig een praatje met de mannen die er zaten. Ik heb jullie daar wel eens over verteld. Op de foto's zie je de banken op de voorgrond. Vroegûh was daar het terras van V&D. Nu ik weer op orde ben, doe ik de boodschappen met de fiets en gun ik mezelf zelden nog tijd om daar even te zitten. Vanmorgen deed ik het toch maar weer even. Het was een fijn weerzien met de mannen (en een enkele vrouw). Ze waren ambivalent over de komende feestweek. Het varieerde van gezellig tot pestpokkeherrie (niet mijn woorden). Ik zit ergens in het midden denk ik :-)

Thuisgekomen repareerde ik beer. Beer heeft geen armen meer. Kleine man was er verdrietig om. Gelukkig had hij de armen nog wel bewaard en naaide ik ze weer stevig vast. Nu kan beer weer knuffels geven. Is dat niet fijn? Zo vloog de dag voorbij en ging ik vroeg naar bed om een zo lang mogelijke nacht te hebben. Want als er in Naaldwijk feest gevierd wordt, kom je daar niet echt meer aan toe. Voorslapen dus maar ;-))

Versje van Toon (33)...

Zondag 19 augustus 2018. Op zondag altijd een liedje, gedichtje, versje van Toon Hermans. Ze zijn zo mooi en tijdloos. Vandaag uit: Van Ganser Harte.

Kunst

Het leven schenkt je
lieve blije mooie dagen
soms sta je duidelijk
bij het leven in de gunst
als het je goed gaat
hoor je zelden iemand klagen
maar met de droeve dagen
omgaan- dat is de kunst.

Ik wens je een mooie zondag.

Het galjoen...

Zaterdag 18 augustus 2018. Het is maar goed dat ik een dagboek bijhoud waarin ik schrijf wat ik zoal doe op een dag. Zo kan ik hier gerust over een gebeurtenis schrijven die twee weken daarvoor plaatsvond. Dat komt me nu bij het inhalen van de blogs weer van pas. In het dagboek schrijf ik natuurlijk meer dingen van persoonlijke aard en hier kan ik over sommige dingen weer wat uitgebreider schrijven. Dat is ook weer leuk. Ik zei het hier al vaker; ik vind bloggen leuk. Ik vind schrijven leuk, ik hou sowieso van letters :-) 

Vandaag vierden we de verjaardag van mijn neef. Mijn moeder trouwde jong en kreeg jong kinderen, haar broer trouwde laat en kreeg nog later kinderen. Zo kon het dus gebeuren dat de kinderen van mijn oom de leeftijd hebben van mijn eigen kinderen. Het scheelt maar een paar jaar. De oudste van de twee broers vierde vandaag en natuurlijk feliciteerde ik hem daarmee. Ik weet nog goed dat hij geboren werd. Hij was een schattige baby. Inmiddels meer dan twee meter lang haha.

Om de drukte een beetje te ontvluchten en om gewoon een beetje uit te zijn, eten we regelmatig een broodje buiten de deur. Dit keer gingen we naar een ons bekende locatie. Namelijk de vorige werkplek van de man. We zijn destijds naar het Westland verhuisd omdat hij hier ging werken. Bij de Rabobank nog wel. Dat was toen nog iets om trots op te zijn. Je kon met een gerust hard op een verjaardag vertellen dat je man bankdirecteur was. Moet je nu maar niet meer doen. Hij werkt trouwens al jaren niet meer bij de bank. Maar dat terzijde.

Het gebouw is ook niet meer in dienst als bank. Na de fusie is er bij het verkeersplein hier verderop een enorm gebouw neergezet en dit gebouw werd overbodig. Een gedeelte is gesloopt om een doorgang te maken naar het nieuwe winkelcentrum. Precies het stukje waar de man zijn kantoor had.
Een gedeelte staat nog leeg en het laatste gedeelte is verbouwd tot restaurant. Het galjoen genaamd.

Het was nu tijd er eens een broodje te gaan eten. Het was net iets te winderig om buiten te zitten maar binnen was plaats genoeg. Ze hadden er iets moois van gemaakt. We keken wat rond terwijl we op het broodje wachtten en maakten een praatje met de eigenaar. De mannen waren al snel met elkaar in gesprek van hoe het was en hoe het werd.

Daarna was het tijd om te gaan eten. De man koos voor een enorme clubsandwich achtige constructie. Hij had er de handen vol aan. Mijn broodje was gelukkig wat kleiner. Krakend verse ingrediënten, vriendelijk personeel en een kop koffie van het huis maakten dat we er zeker nog eens naar teruggaan. Echt een leuk adresje.

Wil je er ook eens gaan kijken? Hier zijn wat gegevens: Het Galjoen, Marktplein 3, 's- Gravenzande. Lunch-Bar- Restaurant. Telefoon: 0174- 769066. Wel even reserveren want het is er flink druk zag ik. In ieder geval voor de avond. En die kluis? Dat is niet de originele kluis van de bank hoor. Het is een grapje van de aannemer :-)))

Hoe ging het verder en waarom wilde ik spelen...

Vrijdag 17 augustus 2018. Verjaardag van mijn neefje. Het oudste kleinkind van mijn vader en oudste zoon van mijn zusje en haar man. We trouwden op dezelfde datum (zij een jaar eerder) en kregen ons oudste kind een jaar en een dag na elkaar. Zij een jongen en ik een meisje. Natuurlijk werd neef van harte gefeliciteerd. Maar hoe ging het nou verder met G en W? Toen ik thuiskwam zaten ze in de keuken (!) aan de kale tafel want het tafelkleed was in de was. De bloemen waren verdord dus die had ik weggegooid en de wasmand vol was die nog opgebouwd moest worden naast de droger. De enige plek in huis waar je dus geen zakenrelatie wilt zien. De doos met opgespoten koekjes stond open op tafel, de kopjes zonder onderzetter daarnaast( ik heb een lastige tafel en de kringen gaan er nooit meer uit) en daar zaten ze dan. Ik vond het vreselijk. Maar goed. Ik werd bijna door ze besprongen, had niet eens tijd om mijn handen even te wassen en mijn tas uit te pakken. Brr. Ik moest zeker even tot mezelf komen na die drukke dag maar nee. Lang verhaal kort. Om half acht zaten ze er nog en omdat het er niet naar uitzag dat ze weg zouden gaan heb ik maar gekookt. Daarna wilden ze nog naar de zee, naar de maeslandtkering en het licht in de kassen zien. Why? Om twaalf uur hebben we ze eindelijk naar hun logeeradres teruggebracht en ze welterusten gewenst. 

Ik had die middag in het dorp van mijn jeugd bij de bijna verdwenen boekwinkel stickers gekocht voor op de verpakking van de duurzame confetti. Die confetti doe ik in pergamijnzakjes en plak ik dan dicht met een sticker. Ik had moeite met het schrijven van de stickers en daarom besloot ik de tussenlaag er tussenuit te halen. Dat liet ik in mijn vorig blog zien. Omdat ik het zonde vond om het vel weg te gooien plakte ik ze (allebei) op een roze A4 die toevallig nog op tafel lag. Na het wegbrengen van G en W was ik te moe om te slapen en begon ik wat te tekenen (te spelen dus). Zomaar wat bloemen op het ene vel en wat gezichtjes op het andere vel. Langzaam, heel langzaamaan werd ik wat rustiger en lukte het om toch nog een paar uurtjes slaap te pakken.

Het is lastig manoeuvreren tussen allerlei dingen door. Ik heb bewondering voor mensen die dat goed kunnen. Ik ben er te langzaam voor. Of wil alles te goed doen. Of heb er domweg geen talent voor. Zo'n gesprek aan tafel bijvoorbeeld. Ik moet dan alle zeilen bijzetten om überhaupt maar te begrijpen waar ze het over hebben. De geldbedragen die er mee gemoeid zijn. De hoeveelheden aan dingen die gedaan moeten worden, het duizelde me gewoon. Het valt me wel op dat deze mensen veel zelfvertrouwen uitstralen. Ik denk ook wel dat ze het echt hebben. Twijfel komt niet echt in hun woordenboek voor. Ik trouwens ook niet, behalve voor de catering ;-))

Het is wel een beetje een mopper blog geworden maar ja ook dat doet een mens wel eens. Ik zeker wel. De man en ik hebben er nog wel even over nagesproken. Zo gaan we dat niet nog een keer doen. Hij heeft er wel een klus aan overgehouden zodat het niet voor niks is geweest. En eh... even naar zee op de late avond is ook weer niet zo heel erg hoor :-)

Spelen...(1)

Donderdag 16 augustus 2018. Vandaag had ik de dag helemaal volgepland. Allerlei losse eindjes wilde ik vastmaken. Ik extra vroeg opgestaan. Van slapen was toch al niet veel gekomen en om vijf uur vond ik het welletjes. Het lijstje lag al klaar en terwijl ik rustig doorwerkte kon ik nog aardig wat doorstrepen. Na de lunch stapte ik in mijn volgepakte auto voor de tweede helft van de dag. 

Terwijl ik de man gedag zei, zei hij... denk je er nog aan dat G en W komen koffiedrinken? G en W? zei ik... maar eh... die komen toch voor jou? Daar hoef ik toch niet voor thuis te zijn? G is een zakenrelatie van de man. W (de partner) heeft hij er onderweg gratis bijgekregen. Ik wist dat ze zouden komen. Alles stond klaar. Koffie, kopjes, suiker, melk, lekkers, limonade, bier en wijn in de koelkast. Meer kon ik er niet aan doen. Ze komen ook voor jou dit keer, zei de man. Right! Hmm.

Als je al een lange lijst van dingen hebt gedaan en je verheugt je op een bezoek aan je vader is het geen fijn idee als je je moet haasten door het verkeer, alle dingen op een holletje moet afwerken en dan weer gezellig thuis te zijn voor de visite komt. Ik dacht er al aan om niet op pad te gaan. Qua tijd zou het niet lukken. Ze komen pas aan het eind van de middag, zei de man. Begin dan maar met de koffie en dan voeg ik me later bij jullie, was mijn antwoord. Ja zeg, dan had hij het maar eerder moeten zeggen, toch? :-)

Zo gezegd zo gedaan. De lijst van onderweg werd afgewerkt en ik dronk gezellig koffie met pa. Die had weer allerlei avonturen beleefd en aangezien hij een goed verteller is, was het weer een feestje er te zijn. 84 is hij nu en nog zo fit voor zijn leeftijd. Toch kan het elk moment voorbij zijn. Ik besef me dat maar al te goed. Misschien dat ik me er daarom altijd zo op verheug hem weer te zien. Ondanks de vakantie was het een crime om thuis te komen. Drie ongelukken met vrachtwagens onderweg zorgden voor veel oponthoud. Doodmoe kwam ik om zes uur thuis. Volgende blog vertel ik verder.

De beschoeiing is klaar...

Woensdag 15 augustus. Vandaag vier ik stil van binnen en via de telefoon de verjaardag van mijn eerstgeborene. Onze oudste en enige dochter. Ik feliciteerde haar via FaceTime want ze houdt vakantie in Spanje met haar gezin. Op een later tijdstip zullen we het uitgebreid vieren. Ik dacht eigenlijk de hele dag aan hoe het was op de dag dat ze geboren werd. In het oude ziekenhuis van Dordrecht. Het was een moeizaam gebeuren. Niet alleen liet mijn lichaam het behoorlijk afweten maar ook de apparatuur in het ziekenhuis was niet echt meer up to date. Zo was het heel warm die dag maar werkte de airco niet. Het was even een 'dingetje'. Het kwam allemaal goed en ze was een meisje. Een met zwarte haren. Vooraf was ik benieuwd geweest of ik me meteen moeder zou voelen. Of ik het zou kunnen; dat moeder zijn. Het kwam allemaal goed. Ze is opgegroeid tot een mooie jonge vrouw met een groot hart en we houden veel zielsveel van elkaar. 

Er was nog meer te vieren want ook de mannen met de kranen, graafmachines en ander attributen vertrokken uit onze kleine straat. Ze lieten een prachtige beschoeiing achter waar we weer jaren met veel plezier naar zullen kijken. Ik heb zojuist even wat foto's gemaakt en je zie dat na twee weken er zelfs al weer gras begint te groeien op de schuine kanten. Verbazen jullie je ook zo over de natuur? Na de dorre droogte begint alles weer groen te worden. Groeit het gras weer. Zijn de sloten weer vol en zien zelfs de grote bomen er weer fris uit. Het is toch gewoon een wonder?

Ik werkte weer verder in de tuin. Elke dag (als het weer het toelaat) doe ik een stukje van de bestrating. Met een oud aardappelschilmesje haal ik het mos en het onkruid tussen de voegen vandaan. We hebben veel straatwerk hier en ik ben er nog wel even mee bezig ben ik bang. Waar ik ook bang voor ben is dat het spuiten met schoonmaakazijn niet helpt. Ik heb werkelijk het idee dat het allemaal net zo snel terugkomt als ik het er uittrek. Nu het wat geregend heeft, gaat het uittrekken wel weer wat gemakkelijker trouwens.

Als ik aan de voorkant van het huis werk, is er regelmatig iemand die stopt om een praatje te maken. Zo gaat dat in een dorp. Vandaag kwam de zoon van een van onze oude buurtjes langs. Samen met zijn vrouw was hij op weg naar de bakker. Ze vertelden dat ze hun huis verkocht hadden en naar Zeeland gaan verhuizen. Hoewel ik ze niet vaak zie, zal ik ze wel missen. Gelukkig duurt het nog tot het eind van het jaar voor ze vertrekken.

Ik was wel aan een kop koffie toe en ook zij hadden wel zin in een 'bakkie' en zo kwam het dat we gezellig even aan de keukentafel aanschoven. Ze gaan op Schouwen Duiveland wonen. Vlakbij de plaats waar mijn voorouders vandaan komen. Hoe cool is dat? Juist nu ik de familiegeschiedenis van mijn vader aan het uitzoeken ben. Ze krijgen bij hun huis een gastenverblijf en ik ben alvast (met pa) van harte uitgenodigd om te komen logeren als we daar naar familie aan het zoeken zijn. Wie weet.... wordt vervolgd.