Losse eindjes...(2)

Aan het eind van het jaar las ik mijn blog zo eens terug en zag wat losse eindjes. Om het jaar netjes en opgeruimd te eindigen hier en daar een aanvulling op wat ik eerder schreef. De foto's komen van mijn verzameling oude ansichtkaarten. 

15 maart schreef ik over een pakket dat ik ter gelegenheid van de nieuwe baby naar Zuid- Afrika stuurde. Het kwam uiteindelijk met veel vertraging aan maar tot nu toe heb ik niet de moed gevonden om er nog eens aan te beginnen.

13 april vertelde ik over de anjers die ik kocht en in de pot voor het huis zetten. Ze bloeiden lang maar op een gegeven moment was het over. Toch kwam er aan het eind van de herfst nog 1 bloem tot bloei en as we speak staat hij nog steeds te stralen. De zaadjes die ik zaaide zijn nooit opgekomen.

12 april vertelde ik over de lekkage in de badkamer en de 'eigenwijze' loodgieter. Na mij ging hij naar een volgende klant en ook daar ging het niet helemaal goed. Dat (en menig eerder voorval) was voor de baas genoeg om hem te ontslaan. Hij werkt nu op de bloemenveiling en heeft het daar goed naar zijn zin. Eind goed al goed! Tot op heden houden we het droog.

20 april vertelde ik over de zakken met restanten wol die ik weggaf. Intussen heb ik al verschillende leuke dingen langs zien komen die van het garen gemaakt zijn. Fijn om te zien dat er zoveel plezier aan beleefd word. En fijn voor het goede doel.

5 mei was er hier op het blog een laatste weggever. Bij gebrek aan belangstelling stopte ik er mee. Ik vind het nog steeds jammer dat er niet meer op gereageerd werd, maar misschien ook waren de spulletjes niet leuk genoeg of hebben we simpelweg teveel spullen. Ik denk er over om in het nieuwe jaar toch weer eens te proberen of het nu wel lukt.

Op 11 mei liet ik de kettingen van kralen en knopen zien. Tussen neus en lippen door zei ik dat ik het nog wel leuk zou vinden om er workshops in te geven. Dat werd opgepikt en ik ga er verschillende. Allemaal met een erg leuk resultaat. Later maakte ik nog wat kettingen op bestelling.

4 mei ging ik naar mijn tante. Ik beloofde haar om snel weer eens te komen. Tot op heden heb ik die belofte niet waar kunnen maken. Er zijn goede redenen voor maar toch vind ik het jammer dat het niet gebeurde. Laten we hopen dat ik snel opknap en weer auto kan gaan rijden. Dan zoek ik haar snel weer op.

Zo, weer een stel vragen beantwoord. Fijn om het weer op een rijtje te krijgen allemaal. Hebben jullie ook last van losse eindjes op je blog?

Losse eindjes (1)...

Zo aan het eind van het jaar ben ik wat aan het opruimen hier en daar. Niet alleen in huis maar ook hier op het blog. Het was een rommelig blog-jaar en er zijn hier en daar wat vragen onbeantwoord gebleven. Soms ook heb ik jullie dingen toegezegd en ben ik die vervolgens niet nagekomen. Daarom  

bedacht ik de rubriek ' losse eindjes'. Zodat we straks het jaar opgeruimd af kunnen sluiten :-)

24 Januari bijvoorbeeld vroeg ik me af waar mijn schaatsen gebleven waren. Die heb ik weggegeven aan mijn dochter. Toen zij er niet meer in kon, zijn ze naar een nichtje gegaan en daarna weer naar een ander nichtje. Daarna waren ze versleten.

26 Januari beloofde ik zoveel mogelijk bij jullie op visite te komen en op jullie blog te komen lezen. Daar is in de praktijk te weinig van terecht gekomen. Als ik er was liet ik een reactie achter. Ik las nooit zomaar zonder commentaar te geven. Ik ga proberen om in het nieuwe jaar wat vaker langs te komen. Ik sprak zelf op 1 januari de wens uit dat mijn blog een plek zou zijn waar je graag op visite zou komen. Die wens is in ieder geval wél uitgekomen. Wat fijn dat er zo veel mensen mijn blogjes lezen. Ik krijg veel reacties op wat ik schrijf. Niet altijd onder het bericht zelf, maar via andere wegen komt het tot me. Ik ben er soms echt door geraakt. (tinekehendrikse@hotmail.com)

14 februari sprak ik in een nogal emotioneel bericht de wens uit om afscheid te nemen van de energievreters. Dat is gedeeltelijk gelukt, sommige mensen spreken toch een andere taal. Na september (de operatie) ging het als vanzelf. Toen had ik alle energie nodig om te herstellen. De mensen waar ik op 14/2 over sprak willen aandacht en als je ze die niet geeft (door wat voor reden dan ook) verdwijnen ze van de radar. Ik mis ze niet.

10 Februari liet ik de roze slinger zien en ik vroeg me af waar die naartoe gegaan was. Shame on me... ik zie die slinger namelijk twee keer per jaar. Als de kleine meisjes hun verjaardag vieren. O o, ik ben toch ook een oma van niks. Het grappige is wel dat de slinger dus altijd met de achterkant naar voor hangt. Elke keer zeg ik er wat van en volgende keer hangt ie weer zo. Ach, wat maakt het uit.

In Maart, ik weet niet meer precies wanneer maakte ik het verschil tussen vrienden en kennissen. Ik heb dit jaar weer nieuwe kennissen gekregen en ben wat vrienden kwijtgeraakt aan de dood. Dat is lastig en moeilijk maar ik heb vrede mee. In het nieuwe jaar zal ik onderscheid blijven maken tussen vrienden en kennissen. Het is misschien wat ouderwets maar ik voel me er toch prettiger bij.

13 maart zou het piratenschip op reis gaan naar Zuid- Afrika. Op het allerlaatste moment ging dat niet door maar toen was het blog al geschreven. Het staat hier nog steeds boven te wachten op iemand die het mee wil nemen. Tot die tijd spelen de meisjes er mee als ze hier zijn.

16 maart werd onze kleinzoon geboren. Ik heb hem nog steeds niet kunnen knuffelen. Het staat heel hoog op mijn verlanglijstje. Intussen is bekend geworden dat hij in de zomer van 2018 een broertje of zusje gaat krijgen. Misschien is dat een mooi moment om dan zelf het piratenschip te gaan brengen? Ik hoop dan weer aardig pijnvrij te zijn. We zullen het zien :-) Tot zover het eerste deel van de losse eindjes. Dagdag! :-)

Tweede Kerstdag...

Vandaag ben ik 'bij' met schrijven. Het was een soort van marathon af en toe maar ik wilde perse elke dag een berichtje schrijven hier. En als ik mezelf een figuurlijke schop onder mijn achterste geef, gaat dat de komende dagen vast lukken. Dan is alvast één doel bereikt ;-) 

Nu klinkt het net of ik het schrijven hier als corvee ervaar, maar dat is natuurlijk niet zo. Ik vind schrijven heerlijk en doe het maar wat graag. De ene keer lukt het beter dan de andere maar over all heb ik er echt plezier in. Vandaag vierden we tweede kerstdag. En dat deden we door vrijwel niks te doen. Lekker nagenieten, af en toe eens zien of er nog wat eten in de koelkast lag, een koffie of thee op zijn tijd, wat lezen en vooral denken aan de fijne dag van gisteren.

Het was echt zo'n fijne dag! Ik word nog warm als ik er aan denk. Maar ik zou ik niet zijn als ik niet even een kleine steek in mijn hart zou hebben gehad tijdens al die gezelligheid. Ik moest ineens denken aan dit soort gelegenheden door de jaren heen. En in gedachten ging ik langs wie we moesten missen. Dat zijn er inmiddels zoveel. En ik vind het zo hartverscheurend dat ze er niet bij kunnen zijn. Gelukkig duurde het moment van ontroering niet al te lang want dat zou de 'pret' bederven.

Twee wil ik er nog even uitlichten. Vorig jaar was schoonmoeder er nog. Zij overleed in het voorjaar. En het jaar daarvoor was mijn eigen moeder er nog bij. Ook die is er niet meer. Maar ik weet zeker dat we allemaal op een goed moment even aan ze gedacht hebben. Ieder op onze eigen manier. En dat is goed. Niet alleen de twee moeders maar alle anderen horen bij ons omdat ze er altijd waren. Ze wonen in het speciale kamertje in mijn hart.

Het was fijn om na te genieten maar om eerlijk te zijn was het ook heel fijn om vandaag niemand te zien. De man wel natuurlijk, maar verder niemand. Lekker wat tuttelen, hier en daar wat opruimen of zoals ik boven al schreef, eigenlijk 'niksen'. Daar knap ik ontzettend van op in mijn hoofd. Al die prikkels maken me doodmoe. Bovendien kon het lichaam ook wel wat rust gebruiken ;-)

En nu, aan het begin van de avond van de tweede van de Kerstdagen is het buiten donker en vrij rustig. Af en toe wordt er een rotje afgestoken, blaft de hond van de buren of rijdt er een auto langs. Kon het maar voor altijd zo rustig zijn :-) Morgen begint de race weer. Dan beginnen de vrachtwagens om 5 uur te rijden, gaan de mensen rond 7 uur aan hun werk beginnen en proberen we de draad weer op te pakken.

We tellen af. De laatste dagen van het jaar 2017 zijn begonnen......

Kerst...

Maandag 25 december. Eerste kerstdag. Zoals jullie uit mijn vorig blog waarschijnlijk wel begrepen hebben is eerste kerstdag eerst en vooral de verjaardag van mijn zusje. Daarnaast vieren we de geboorte van Christus deze dag. We geven elkaar nooit cadeautjes met Kerst omdat we dat met Sinterklaas doen. Iets waar we ooit als kind mee begonnen zijn bij onze ouders en daarna nooit veranderd hebben. Het is prima zo! 

Vandaag gingen we niet naar mijn zusje want dat deden we gisteren al. 150 kilometer heen en terug. Deze dag begonnen we relaxed met een lekker ontbijt. Krentenbrood met spijs (1x per jaar doen we dat) gekocht bij de beste bakker van allemaal en een koffie uit het nieuwe apparaat. Wat een fijn en rustig begin van de dag, zo temidden van alle kerstlichtjes.

We lunchten niet en vertrokken om twee uur richting het midden van het land. We waren uitgenodigd bij onze dochter. Nu iedereen een echt eigen huis heeft, ontwikkelt zich langzaamaan een nieuwe traditie. Sinterklaas vieren we hier. Kerst bij een van de kinderen. Nieuwjaarsdag wensen we elkaar alle goeds bij mijn Pa. Moeder en Vaderdag vieren we niet meer. Maar tweede Paasdag weer wel, dan komt iedereen hier voor een brunch. Het gaat op geheel natuurlijke wijze, er is geen dwang en ook echt niet van geen enkele kant. Dat is zo fijn! :-)

Eigenlijk is het ook wel fijn dat het zo duidelijk is. Dochter heeft te maken met kinderen uit een eerder huwelijk en dus een bijbehorende mama. Zoon heeft door de scheiding ook te maken met een andere agenda voor de kleine meisjes.. enz. Dan is het fijn als het hele jaar vaststaat dat we eerste kerstdag met 'ons' cluppie bij elkaar komen. Waar... is dan van ondergeschikt belang ;-) Dit keer gingen we naar de dochter. En oh wat een gastvrouw is zij. Ik herken mijn moeder in haar. Grondige voorbereiding en stressen tot het moment dat de gasten het pad oprijden. Bij ma was dat ook zo. Op het moment dat de eersten aanbelden, deed ze haar schort af, keek op weg naar de voordeur even in de spiegel, rommelde wat aan haar haar (wat altijd goed zat) en deed dan met een zwierige zwaai en een grote glimlach de deur open. Precies zo bij onze dochter. Leuk dat je dat dan weer terugziet :-)

Twee jaar geleden was ze net bevallen van haar zoontje en vierden we kerst bij haar broer. Vorig jaar wilde ze heel graag dat we naar daar kwamen en draaide ze een 5 (!) gangen menu in elkaar. Het was perfect maar voor de kleintjes was het best een lange zit. Daarom nu de bekende gourmet-maaltijd. Ik denk dat de helft van Nederland gourmet met kerst. Het is ook zo fijn voor de gastvrouw. De tafel was perfect gedekt, het vuur in de haard brandde, heel zachtjes hoorde je kerstmuziek op de achtergrond en waren we heel erg welkom. Oh, ik vergeet nog te zeggen dat we Pa ook ophaalden. Niet thuis, maar halfweg op een carpoolplaats. We hoefden maar heel even van de weg af. Superhandig! En gezellig. Ik zat lekker achterin en de mannen voor in de auto konden kletsen over voetbal, auto's en allerlei andere dingen waar mannen graag over praten ;-)

We brachten dit keer wel cadeautjes mee maar die waren voor de schoonzoon want hij was de 21e jarig en vierde dat meteen vandaag. Hij was blij met wat we voor hem meebrachten en bedankte ons uitbundig. Het is een lieve man die echt van onze dochter houdt. Je ziet het vooral in kleine dingetjes tussen de regels door. Ontroerend om te zien. Hij kan goed opschieten met mijn vader en ook dat is leuk om te zien. Pa voelde zich geen vijfde wiel aan de wagen maar juist erg welkom.

Net als wij, wonen ook zij in een oud huis. Dat soort huizen is op zijn best als er veel mensen in zijn. Zoon en de kleine meisjes maakten het feestje compleet en helemaal was het leuk dat ook de moeder van de schoonzoon haar opwachting maakte. Een generatiegenote van mijn vader. Die hadden zo hun eigen feestje want e i n d e l i j k konden ze ongehinderd over de goeie oude tijd praten :-)))) Nee, grapje hoor! Het was gewoon gezellig. We aten een hapje, dronken een sapje en reden daarna door de donkere avond weer terug naar de carpoolplaats. Gelukkig stond de auto van Pa er nog. We namen afscheid en wachtten even tot hij wegreed. Een grote armzwaai door het open dak en weg was ie.
-
Samen reden we verder naar het westen, naar huis. Ondertussen luisterend naar de radio. Ook de Top 2000 is onderdeel van de traditie aan het worden. Nog geen uur geleden waren we er vlakbij in de buurt, nu luisterden we er naar onderweg in de stille avond. Woorden waren niet nodig. Af en toe zong een van ons zachtjes wat woorden mee. Het was fijn. Het was goed..... wat is er veel om dankbaar voor te zijn.....

De dag voor kerst...

Zondag 24 december. De dag voor kerst. Een zondag. Op zondag laat ik hier normaliter altijd een plaatje van hugs 'n kisses zien maar vandaag niet. Tussen de winterse plaatjes uit mijn verzameling oude ansichtkaarten door vertel ik jullie wat over deze bijzondere zondag. Many moons ago......

.... werd ik op een koude winterochtend (eerste kerstdag) wakker en nam mijn vader me mee naar de grote slaapkamer. Daar lag mijn mama maar ze zag er die dag zo anders uit. Mama had geen dikke buik meer. Toen ik dat zei, vertelde ze me dat ik maar in het wiegje moest kijken. En dat deed ik. In het wiegje lag een kleine baby te slapen. Het schijnt dat ik daar zo'n beetje de hele dag bij die wieg heb gestaan, zo mooi vond ik die baby. Toen mijn ouders me vertelden dat het een meisjesbaby was, vond ik dat nog leuker. Want met een zusje kon ik spelen. Hoe fijn was dat?

Het duurde nogal een poosje voor dat goed van de grond kwam natuurlijk. Die kerst was de mooiste ooit voor mijn ouders. Pas in de jaren daarna bleek het toch best gedoe te zijn om met kerst jarig te zijn. Het liep altijd een beetje door elkaar. Wij hebben thuis nooit de traditie gehad om elkaar met kerst cadeaus te geven maar dat altijd met Sinterklaas gedaan. Juist voor mijn zusje. Toen we klein waren woonden we rondom tussen de familieleden en iedereen kwam langs. Voor mijn moeder best een logistieke uitdaging denk ik nu. Want toen waren niet alle winkels in het dorp open en op zondag zeker al niet. Volgens mij hadden we in het begin niet eens een koelkast. Nou ja, ma was niet voor een kleintje vervaard en alles is goed gekomen.

We trouwden, kregen kinderen, woonden soms wel en soms niet bij elkaar in de buurt. Door ziekte en beperkte bewegingsruimte zagen we elkaar lang niet. Maar zoals jullie hier hebben kunnen lezen is ze laatst hier geweest. Samen met pa. Wat heb ik daar mooie herinnering aan. Ze is ondertussen verhuisd van het lieve huisje niet ver van de rivier de Linge naar een appartementencomplex in hetzelfde dorp. Ik was er nog steeds niet geweest. Operatie, revalidatie en de moeizame maanden daarvoor gooiden roet in het eten.

Maar nu is het er toch van gekomen. Mijn lieve chauffeur reed me er naartoe en zette me voor de deur af. Die voordeur moesten we trouwens wel even zoeken. Tot twee keer toe reden we er voorbij. In de gezellige winkelstraat wonen ze nu. Ik had niet gezegd dat we zouden komen want nu met die peesontsteking bezie ik de situatie per dag. Maar het lukte. En ik belde aan, de deur werd op afstand geopend en daar was ze. De lach op haar gezicht was onbetaalbaar. Armen wijd open en daar stond ze. Wat een welkom. Maar bij de omhelzing kwamen ook meteen bij ons allebei de tranen. Van blijdschap, ontroering, van ja... we vonden het gewoon zo fijn om elkaar weer te zien. Jij bent mijn mooiste cadeau vandaag, zei ze steeds weer.

Och toch... en nu zit ik weer met een brok in mijn keel te schrijven hier. We kregen een rondleiding door haar huisje (en dat van haar man) Echt heel klein, maar zij willen niet groter meer wonen. Ik denk dat mijn hele appartement in jouw woonkamer past, zei ze vrolijk. En daar moesten we ook weer heel erg om giechelen. Zoals ik dat met haar kan. Zo irritant voor de mensen die er bij zijn (zoals onze mannen) We dronken koffie, aten een taartje en een snackje hier en daar. En toen was de energie op. Bij haar, bij mij en gingen we terug naar huis. Met een hart en hoofd vol mooie momenten. Bij thuiskomst ging ik meteen naar bed en dacht ik met een grote glimlach terug aan de liefste van alle zussen. Morgen is het kerst. Voor mij was het dat vandaag al dankzij lief zusje :-)

Chaos...

Zaterdag 23 december. Over vandaag kan ik kort zijn en de dag zelfs in een woord samenvatten. Dat woord bestaat uit vijf letters: chaos. In het dorp (streek) waar ik nu woon eten de mensen graag en veel. Dat betekent in de praktijk, chaos op de weg, lange rijen in de winkels voor de kassa in de supermarkt, bij de bakker, de slager, de groenteboer. Kerstdrukte is normaal deze laatste dag voor de kerst maar zoals het er hier in de buurt aan toe gaat.... mensen zijn gewoon paniekerig... alsof er na kerst geen leven meer bestaat. Echt! Elk jaar kijk ik er weer met verbazing naar. 

Zo stond er een mevrouw voor mij bij de bakker die 66 (!) broden besteld had en nu op kwam halen. Ze vertelde me dat ze niet op zondag en kerst naar de winkels wil maar dat haar jongens toch moeten eten. Hoeveel jongens heb je dan vroeg ik? 7 zei ze. En een man. Maar die eet niet veel. Moet je je voorstellen... 56 broden. En dan nog beleg. Ik hoop dat ze ze wel zelf smeren zei ik. Nee, dat doe ik voor ze zei ze lachend. Maar eerlijk gezegd ben ik blij dat er al twee getrouwd zijn en er volgend jaar weer een de deur uitgaat. Het is nu aftellen zei ze er nog vrolijk achteraan. Ik heb het ergste gehad. Respect en diepe buiging voor deze mama. Ik was nog niet helemaal bekomen van de schrik toen ik zelf aan de beurt was. Het kassameisje zei lachend: ik heb bij een van die zonen in de klas gezeten. Ze zijn allemaal broodmager.

En dan te bedenken dat alle supermarkten hier alle dagen gewoon de hele dag tot in de avond geopend zijn en je dus in theorie helemaal niet zo hoeft te hamsteren. Maar goed, dat gaat mij niet aan natuurlijk. Ook hier geldt weer het bekende (familie) spreekwoord: wat je niet begrijpt moet je maar bewonderen. Wij gingen in ieder geval eerst het dorp maar eens uit voor een lunch op een adres waar in een straal van een kilometer geen winkel te vinden is. Dat was vast lekker rustig. Pas aan het eind van de middag, toen iedereen de buit zo'n beetje binnen had, zijn wij boodschappen gaan doen. Er lag nog meer dan genoeg om uit te kiezen. Niks aan de hand dus.

Gewoon...

Vrijdag 22 december. Vandaag voelde ik me goed. Sterk. En voelde het oké om zelf auto te rijden. Langere stukken kan ik niet rijden,  maar hier in het dorp gaat het goed. De nieuwe medicijnen nemen de ergste rauwe pijn weg. Al heel lang was ik niet in winkels geweest en vandaag wilde ik wat van de achterstand inhalen. Ik ging bijvoorbeeld naar de kantoorboekhandel om verpakkingsmateriaal te kopen voor mijn winkeltje. Een rol van dat dikke bruine papier bijvoorbeeld, wat kartonnen dozen en grote enveloppen. Nu kan ik weer even vooruit. De lieve meneer legde het voor me in de auto. De rol papier was namelijk nogal zwaar. 

Ik kon de auto laten staan want naast de papier meneer is een winkel met lampen. Online had ik al een eerste selectie kunnen maken zodat ik in de winkel gericht een keuze kon maken. En dan zul je altijd zien dat je nog weer van gedachten verandert. Zo ook dit keer. Ze zijn voor de slaapkamer. Als de man tijd gevonden heeft om ze op te hangen zal ik ze laten zien. Ze zijn erg leuk. Ook deze meneer was zo lief om de lampen voor me naar de auto te brengen. Als je met krukken loopt is alles zo lastig. Je kunt niks vasthouden.

Daarna ging ik naar buurman drie (ja echt) en kocht ik een kleine trampoline. Die gebruik ik bij de therapie ook. Niet naar therapie gaan betekent niet dat je niet kunt bewegen toch? De aanschaf was zo gedaan en de prijs viel heel erg mee. Mijn vader kan hem straks ook gebruiken als hij een nieuwe knie krijgt en daarna geef ik hem aan de kleintjes. Dan kunnen zij er lekker op springen. Het is fijn om toch voorzichtig door te kunnen oefenen. Het helpt tegen het stijf worden van de gewrichten.

En ja, ook de trampoline werd voor me naar de auto gebracht.. Echt, de wereld is zo slecht nog niet. Ik kom daar steeds weer achter. Er zijn zoveel lieve mensen om je heen. Als je ze maar wilt zien. Van de nieuwe buren kregen we een mooie bos bloemen als excuus voor anderhalf jaar overlast. Ze stonden in een emmer naast de voordeur en we zagen ze pas de toen we de deur op slot deden en naar bed gingen. Och toch! Waarom niet even aangebeld? Onze bel hoor je echt door het hele huis. Maar goed. Het is een lief gebaar na alle ellende en overlast. Zo vloog ook deze dag weer voorbij.