Stilte na de storm...

Het is stil in en rondom het huis. Binnen is het heel stil en buiten (de ramen staan open) hoor ik alleen de vogels fluiten dat het een lieve lust is. Dat was de afgelopen dagen wel anders. Kinderstemmen overal waar je ze maar kon horen. De kleintjes waren hier om te logeren en wat een feest was dat. Niet eerder waren ze er allemaal tegelijk. Het huis was vol met leven/herrie. Matrassen op de grond. We maakten een meisjes en een jongenskamer dat was zó leuk!

We speelden verstoppertje, bakten pannenkoeken, reden paard (ik niet hoor), gingen naar de kleedjesmarkt, maaiden het gras, werkten in de tuin, maakten jam, plukten kruiden om te drogen, aten bij McDonalds (bleh), hebben drie verschillende ijsjeswinkels uitgeprobeerd, wandelden met alle hondjes in het dorp die maar uitgelaten wilden worden, hielpen klanten in de winkel, en nog meer klanten. Het was een grote gezellige bende. We waren slap van de lach en hebben nu spierpijn van dat zelfde lachen. En nu zijn ze allemaal opgehaald door hun ouders en vertellen ze thuis over de avonturen die ze hier beleefden

Ze wonen allemaal in de stad en komen niet veel in aanmerking met de natuur of met dieren. Daarom is het dubbel waardevol ze daar hier op bescheiden schaal kennis mee te laten maken. We aten een ijsje bij de boerderij en na afloop bedankte de kleinste jongen de koeien op weg terug naar huis. Bedankt koeien voor het maken van de lekkere melk. Boerin bedankt dat je er lekker ijs van gemaakt hebben voor ons. Dat ontroert me. Het zijn maar kleine dingen maar het helpt om ze een beetje te vertellen hoe en waarom.

We keken met elkaar naar de dodenherdenking op de dam. Ze waren onder de indruk. Later op bed vertelde ik het verhaal van opa H. Mijn vader. Die in de oorlog ongeveer zo oud was al zij nu zijn. En de dingen die hij meemaakte. Ze houden allemaal veel van deze opa en het maakte het allemaal wat minder abstract voor ze. Ze waren zwaar onder de indruk van deze opa. Die een neergeschoten parachutist verstopte in het hooi en de boer waarschuwde zodat die de parachute kon verstoppen voordat de Duitsers hem te pakken kregen. Ach...

We ruimden met elkaar de winkel leeg na 5 mei want het is tijd voor een nieuwe uitstalling. Na het rood-wit-blauw en oranje komen nu de kleuren van de Betuwe in de winkel. Het roze van de appelbloesem, het wit van de peren en kersen, de mooie blauwe lucht/rivier en de ontelbaar vele kleuren groen aan de bomen. Ik heb echt weer zin om dat te doen. Het opruimen is altijd even een dingetje maar gelukkig was het dit keer snel gepiept met alle little helpers.

Ze zijn allemaal terug bij hun ouders en zo hoort het ook. Maar echt.... is mis ze. De rennende voetjes op de trap, de kinderstemmetjes, de vragen die ze stellen, de dingen die ze zeggen..Oh en dan vergeet ik nog het mooist van alles. We maakten muziek. Ieder op hun eigen wijze. De ontdekking dat muziek maken fijn is ja... dat was echt het leukst. Ach, eigenlijk was alles fijn de afgelopen week. En nu is het stil en hoor ik alleen de vogels die hun eigen muziek maken. En geloof me... ook dat is een prachtig concert.

Het moest er een keer van komen...

Al tijden werkt mijn blog niet goed. Ik moet elke foto er apart opzetten en als de foto ge-upload is, zie ik alleen maar computertaal en niet de foto. Heel irritant maar je leert er mee leven. Waar ik niet mee kon leven was die oeroude profielfoto van jaren geleden. Eerst maar eens vervangen door een nieuwere. Een beetje een malle foto maar ben je ooit tevreden over je eigen foto's? Verder woonde ik nog steeds in mijn vorige woonplaats en dat is ook al ruim drie jaar niet meer het geval en zo waren er nog een paar dingen.

Ik heb de neiging om dit soort dingen op de lange baan te schuiven. Er zijn altijd klussen die eerder gedaan moeten worden, die haast hebben, die bovenaan mijn 'lijstje' staan. En dan ineens... dan pak ik ze aan en ben ik achteraf altijd verbaasd dat ik dat niet eerder deed en dat het zo weinig tijd kostte. Zo wandelde ik elke dag op vijf jaar oude ecco's. Niet ideaal maar ze deden het nog. De zolen werden dunner en dunner en op een dag verschenen er twee grote gaten in de zolen. Dat was echt het sein om nu eens echte wandelschoenen te gaan kopen. Dat was nog een heel avontuur. Ik in zo'n hippe winkel. Enorme wanden met schoenen voor allerlei doeleinden. Een nog hippere verkoper die geen zin had om mij te adviseren. De prijzen van de schoenen maakten me duizelig. Nee, al met al was het geen succes. Bij de volgende winkel idem dito. En onverricht ter zake ging ik naar huis en maakte de wandeling van die dag maar weer op de oudjes. Met dikke sokken aan. Gelukkig regende het die dag niet. Ik vroeg wat advies aan mededorpelingen en zij gaven mij het adres van een schoenenwinkel hier niet ver vandaan. Dat was ook geen onverdeeld genoegen maar ik ging wel naar huis met een paar patta's.

200 euro betaalde ik voor die lelijke dingen. Ze moesten echt ingelopen want ik kon er amper 100 meter op vooruit. Dus eerst maar binnen oefenen, later een klein rondje buiten. Wachten tot de blaren weg waren en daarna opnieuw proberen. Nog steeds lopen ze niet zo lekker als de oude schoenen maar het wordt wel steeds beter. Volhouden dus maar en veel om me heen kijken naar al het moois onderweg. De magnoliaboom hier verderop bijvoorbeeld. Hij hield moedig stand. Het waaide behoorlijk de afgelopen tijd.

Dat waaien valt mij trouwens steeds op. Ligt het aan mij of waait het meer en harder dan andere jaren? Het kan hier echt net zo hard waaien als toen we nog aan de kust woonden. Misschien verbeeld ik het me. Het wandelen langs de rivier verveelt nooit. Dat is altijd en overal mooi. Het is zo fijn daar te lopen. Alleen moet je deze tijd van het jaar wel uitkienen wanneer je de dijk opgaat want oi oi oi het is hier heel druk nu. Veel mensen komen fietsen en de bloesem bewonderen. Naast de fietsers zijn er de wandelaars, de moutain bikers en de wielrenners. En dan nog de locals die gewoon boodschappen gaan doen of een wandeling maken in hun lunchpauze. En dat alles op die smalle dijk. Dat geeft wel eens frictie. Ik verlang nog wel terug naar de coronatijd, verzuchtte een dorpsgenote. Toen was de weg nog van ons. Ach toch. Zij woont op de dijk en ik kan me voorstellen dat dat een beetje veel kan zijn.

Het is ook wel heel mooi hier op het moment. Je krijgt er geen genoeg van. Ook niet als je er door wordt omringd. Af en toe komen er fietsers of wandelaars de stoep af en brengen ze een bezoek aan het winkeltje. Dan is het altijd leuk om een praatje te maken en te vragen waar de mensen vandaan komen. Net of je een beetje op vakantie bent zonder dat je van huis hoeft. Sommige mensen komen later nog eens terug met de auto. Dat is dan een fijn weerzien. Niet iedereen die de stoep afloopt komt naar hier. De meesten gaan naar de buurvrouw. Zij heeft een theetuin en bakt heerlijke taarten. Daar kan ik natuurlijk niet tegenop, haha.

Het is hier een drukte van belang nu. Maar wel op een relaxte manier. Een beetje zoals de kat van hier verderop. Die ligt hele middagen te slapen in het raam van de schuur van het huis waar hij woont. Het past precies zoals je ziet. Er zijn trouwens veel katten hier in het dorp. En heel veel muizen om op te jagen. Ook ander ongedierte hoor. Je moet niet verbaasd zijn als je 's avonds het pad op rijdt en er verschijnt een haas voor je koplampen. Dat is al verschillende keren gebeurd. Nou ja, het hoort er allemaal bij als je in het buitengebied woont. Heb het goed met elkaar en geniet van al het moois.

Wandel je mee? ...

Ik zit hier aan mijn werktafel in mijn werkkamer en kijk naar buiten. De zon schijnt uitbundig maar tegelijkertijd waait het behoorlijk hard. De wind komt uit het oosten want heel in de verte hoor ik de snelweg A2 hier drie kilometer vandaan. Het geluid van de auto's wordt overstemd door het zingen van de vogels. Want wat een feestje is het weer om al die liedjes te horen. Echt genieten. In dit blogje wil ik je even meenemen op een kleine wandeling die een beetje op weg naar de lente is. Ga je mee? Op de foto hieronder die ik maakte toen de bomen nog geen blad hadden, kun je ongeveer zien waar de snelweg is. Achter de huizen aan de overkant van de rivier en dan een stuk daar achter. Ik sta zelf op de oude dijk waar het zo fijn wandelen is.

Inmiddels ben ik van de dijk af en loop ik op de mooie weg die ik al zo vaak fotografeerde. De aarde is omgeploegd in bijna perfect rechte banen. Mooie vette glanzende kleigrond vind je hier in de Betuwe. Als je het oppakt voelt het bijna alsof je er een vaas van zou kunnen maken. In een volgend blog zal ik er nog eens een foto van maken en misschien kunnen we dan zien wat er gaat groeien. Mooi in alle eenvoud. Boven mijn hoofd hoor ik de spechten. Ze maken een lawaai van heb ik jou daar. Wie maakt het mooiste nest?

Altijd als ik hier loop bedenk ik me hoeveel mensen hier voor me liepen. Om net als ik te ontspannen en te genieten. Maar misschien ook voor hun werk. Of ze gingen met de boot door het water. Voor plezier en ontspanning. Of voor hun werk. Zoals dit binnenvaartschip. Het is het laatste binnenvaartschip met reguliere vaart door de kleine rivier. Ik heb me laten vertellen dat het oud ijzer ophaalt in een dorp, hier verderop. Vroeger was het veel drukker met dit soort schepen vertelde diezelfde man me. Ik hoorde van de week op de radio in de auto onderweg naar ergens dat er aan gedacht wordt om weer veel meer gebruik te maken van vervoer over water. Wie weet zie ik dan weer vaker dit soort schepen als ik op de dijk loop.

De weg met de mooie kleigrond heb ik achter me gelaten en ik ben linksaf geslagen. De bebouwde kom van het dorp waar ik zo graag woon is al weer te zien. Maar daarvoor toch nog even stoppen bij deze dikke wollige dames. Nog even en ze zijn weer moeder en huppelen er kleintjes om ze heen. Ik kijk er zo naar uit! Het is elk jaar weer zo'n feestje om dat jonge grut te zien. Op de achtergrond zie je de kersenboomgaard. Ongeveer tegelijk met de komst van de lammeren zal ook de bloesem weer te zien zijn. Mooie rijke witte bloesem. En weer later de kersen zelf. Jummie!

Voor ik echt het dorp inloop kijk ik nog even naar Links. Ja hoor, het wordt echt bijna lente nu. De ooievaars zijn terug op het nest. En verliefd dat ze zijn. O lala.... klepperdeklep. Ook daarop kan ik niet wachten. Ik ben nu vlakbij huis. Best wel frisjes buiten. Ik denk dat ik maar warme chocolademelk ga maken. Daar heb ik echt zin in. Jummie! En dan daarna dit verhaal aan jullie schrijven. Oeps, dat deed ik dus al. Fijne dag allemaal!

Een nieuw begin...

Vandaag zouden ze jarig geweest zijn. Mijn lieve moeder en mijn allerliefste hartenvriend (die overleed op zijn geboortedag). Allebei zijn ze niet meer hier bij ons om het met elkaar te vieren. Ik denk nog veel aan die twee en wat ze voor mijn leven betekend hebben. Ieder op hun eigen manier. Ik mis ze nog steeds heel erg maar de scherpe kantjes zijn er vanaf. Misschien ook omdat ik ze niet associeer met de plek waar ik nu woon. Zij zijn hier nooit geweest. Hier hebben zij geen herinneringen achtergelaten. Dat maakt het makkelijker om er mee om te gaan. Ik maakte hier letterlijk een nieuw begin. Zonder hen. Maar toch zijn ze altijd bij me. In een speciaal wondermooi kamertje in mijn hart.

Al bladerend door de foto's op mijn telefoon vond ik wat foto's die passen bij de titel. Zo zag ik deze boom. Met wat fantasie zou je er mij een paar jaar geleden in kunnen zien. Met de takken als mijn handen. Uitstrekkend naar boven en zeggend: kom alsjeblieft terug. Ik mis jullie. Het was 19 januari toen ik deze foto nam. De lucht was prachtig blauw en de wolken wit. De boom stak er mooi tegen af. Nu vandaag is de lucht donkergrijs en is de boom groen aan het worden. Zo gaan die dingen. Veranderingen in leven en in de natuur. Dankbaar dat ik daar elke dag deel van uitmaken. Het nieuwe begin. Kaal, bloesem, groei, oogst. Het heeft allemaal zijn charme.

Een maand later begon het al wat groener te worden. Februari kende wat mooie dagen waarin we de lente al bijna konden voelen. De vogels begonnen te zingen en het gras ietwat te groeien. Dit is een van de plekjes waar de rivier wat verder weg is. Een paar meter verderop kun je hem weer bijna aanraken. De zon scheen die dag en de wolken waren helderwit. Wat boffen wij toch met zoveel wolkenpracht.

Op de tuin van de buurman stond nog een rijtje boerenkool. Het had die nacht gevroren en het was rond het middaguur dat ik deze foto maakte. Zullen we alles er maar afhalen en invriezen wat we niet meteen opeten? Goed idee vonden de buren. De buurman hakte ze af. Ik ontdeed ze van narigheid en samen maakten we het pan/vriezer klaar. Vorige week hebben we de laatste keer stamppot gegeten. Het was een natte koude dag en het voelde alsof het nog kon. We smulden. Nu is alles van de tuin af en ligt hij te wachten op de nieuwe plantjes. Een nieuw moestuinavontuur gaat dan weer beginnen. Wat fijn dat we dat samen met de buren zo kunnen beleven.

Weer later liep ik langs de rivier om mijn dagelijkse wandeling te maken. Elke dag is anders, het verveelt nooit. Honderden keren was ik hier al en liep ik te genieten. En ook al heel vaak zag ik deze boom. Maar nooit eerder dat er een gezichtje op gemaakt was. Geen idee wanneer dat gedaan is maar ik vond het wel supergrappig. Zien jullie nog hoe 'kaal' de rivieroever is? Nu is dat allemaal al weer heel anders.

Ach, en dan die eerste sneeuwklokjes. Wat is het altijd fijn als je ziet dat ze hun kopjes weer opsteken. Het doet me denken aan een heel oud liedje. Als in Holland de sneeuwklokjes bloeien. Komt de lente. Komt de lente. In de weide de lammetjes stoeien, is het voorjaar in 't verschiet. En we voelen ons blij, als de vogels zo vrij. Koning Winter is vergeten. Als in Holland de sneeuwklokjes bloeien, zingen wij en lentelied enz... Mijn moeder zong het graag en wij met haar mee. Mooie herinneringen aan een tijd die was maar ook elke dag genieten van nieuwe dingen. Van een nieuw begin. Heb het goed met elkaar en met jezelf.

Aloha...

Raad eens wat.... ik ben er weer. Wat is het lang geleden he dat ik hier kwam schrijven. De schrijfmoeheid had me een beetje veel te pakken. Vandaag ruimde ik mijn telefoon op. Wat maakt een mens toch veel foto's en wat woeker ik toch altijd met de beschikbare ruimte die dat inneemt. Regelmatig krijg ik een waarschuwing. Niet dat het veel helpt maar toch.. Er waren best veel foto's die ik nog met jullie wilde delen en zo ontstond spontaan het idee om het schrijven weer op te pakken. Ziedaar!

Zo vond ik een foto van de logeerkamer. Eindelijk kunnen de kleintjes hun bed op een fatsoenlijke manier bereiken. Er staan nog wel wat verhuisdozen die uitgepakt moeten worden, maar het gros is wel gedaan nu. Over een poosje schuif ik een leuk kamerscherm tussen de bedden en hebben ze allemaal een eigen plekje. Eindelijk! We wonen hier nu alweer drie en een half jaar en het werd tijd. Toch?

Deze foto wil ik ook met jullie delen. Het was aan de begin van de boerenprotesten. De vlaggen hingen net op hun kop toen deze dame het winkeltje kwam binnenlopen. Ze was aan het wandelen langs de rivier en ze had nogal wat bekijks zoals ze het zelf noemde. Eerst dacht ik dat ze een zakdoek over haar hoofd gelegd had en daarna het petje er bovenop maar nee.... ze had de zakdoek er aan vastgenaaid. Mooi hè? We dronken samen thee en praatten wat over de boeren, de tuinders en de polder. Daarna vertrok ze weer. Verder langs de rivier. Zoals zoveel mensen voor haar dat deden. Eeuwenlang.

Of ik het al eens eerder verteld heb weet ik eigenlijk niet, maar we wonen achter een kleine kerk die geen kerk meer is. Hij is gekocht door een echtpaar dat er van alles en nog wat in organiseert. Als ik de winter een concertje gegeven wordt gaan binnen de lichten aan. Wij zien dan het licht mooi door het gekleurde glas. Elk raam heeft een ander kleurtje. Dat uitzicht verveelt nooit.

Regelmatig wonen wij een concert bij. Hoe fijn is het dat we daarvoor niet helemaal naar de stad hoeven gaan maar gewoon naar de buren. Heerlijk is dat. Zo gingen we kijken bij deze vier muzikanten. Ik weet alleen niet meer hoe hun instrumenten heetten. Waren het draailieren? Ze klonken Iers en Schots maar kwamen uit Frankrijk. De mevrouw rechts had allerlei verschillende doedelzakken zich. Het was verrassend interessant.

Tenslotte een foto van ons buurhondje Lola. Ze is een mengeling tussen een Fox/Jack Russel en een Beagle. Het buitenkantje is Fox maar het binnenkantje is 100% Beagle. Ze luistert niet, loopt regelmatig weg en gaat dan haar neus achterna. Een heerlijk hondje en we zijn dol op haar. Ik denk dat ik hier maar weer even stop met schrijven. Het is weer even wennen om zo achter het toetsenbord te zitten. Ik beloof jullie dat ik niet zo lang meer zal wachten met de volgend post. Fingers crossed! Heb het goed. Fijne Paasdagen allemaal.

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder...

Een van jullie schreef me een mail met daarin deze woorden. Tineke, dit is het motto van je blog. Lees het nog maar eens goed en dan weet je wat te doen. Wijze woorden. Ik deed dat en ziehier, ik ben er weer/nog. Dank voor deze goede raad. En de raad van alle anderen die de moeite namen me een mail te sturen. Jullie weten zelf wie je bent. Ze zijn allemaal zorgvuldig gelezen en overdacht. Wat lief dat jullie zo meedenken en suggesties deden. Het heeft me echt goed gedaan. Nogmaals dikke dank. Echt! Terug naar het blog. Wat deed ik zoal de eerste week van het nieuwe jaar? Nou, dat was best wel veel. Het begon met het opruimen van de kerstspullen. Door het hele huis heen had ik de boel versierd. De logeerkamer op zolder waar de meisjes altijd slapen. De logeerkamer van kleine man. De kamer met de boekenkast (maar daarover later meer) Mijn werkkamer, het kantoor van de man, de hal met de reservepiano (op de foto), de woonkamer, de keuken, de bijkeuken, de winkel en buiten. Sommige dingen liet ik staan, de rest ging in dozen in de kelder tot volgend jaar. Het geeft altijd een beetje weemoedig gevoel om al die spullen op te bergen.

Verder heb ik ongelooflijk veel polswarmertjes gebreid de laatste maanden. Het was soms niet bij te houden. Mensen gingen op een wachtlijst (ja echt!) maar nu ben ik weer bij. Misschien kwam de enorme verkoop wel door de mooie handen van mijn fotomodel. Grootste meisje vond het wel een leuk idee om wat foto's te maken. Zo schattig was dat en ook zo grappig. We kregen de slappe lach om de malle grappen van haar zusje tijdens de fotoshoot en waren serieus toen ze over haar toekomst sprak en over wat ze wilde worden en zo. Alle kleurtjes toen aanwezig heeft ze aangedaan. Het was leuk om te doen. Ik ga door met breien tot eind januari en dan stop ik er mee voor dit seizoen,

Voor de winkel maakte ik een set van 24 Nieuwjaars/winterkaarten. Nadat de overgebleven kerstkaarten opgeborgen waren was het zo kaal in dat kaartenrekje. Inmiddels is van dat volle rek niet zoveel meer over. Zo gaat dat. Een nieuwe serie kaarten is in de maak. Ze zijn een stukje opzij geschoven om de laptop ertussen te zetten, ik ben er dus door omringd as we speak. Kijk ik naar links en rechts van het toetsenbord, dan zie ik ze liggen.

De kleine jongen slaapt in de logeerkamer met de boeken. De reserveboekenkast want oh, oh, de boeken nemen zo langzamerhand het huis over. Hij is dol op lezen, net als wij en vindt het fijn om voor het slapengaan te lezen. Of in de vroege ochtend, als hij nog niet op wil staan. Nu is dit een goedkoop boekenkastje van een bouwmarkt en niet al te stevig. Jullie kunnen vast raden wat er gebeurde... de boel stortte in. Nu kunnen we een nieuwe kast bouwen maar misschien kunnen er ook wel wat boeken weg. Hmm, dat idee beviel eigenlijk niemand. Maar aan de andere kant wil ik niet steeds een kast die instort. Daarom diep adem gehaald en nu breng ik elke dag een boek naar de bibliotheek annex telefooncel in het dorp. Dat combineer ik dan met een wandeling en zo sla ik twee vliegen in een klap. Ik ben benieuwd hoelang ik dit voornemen volhoud. Niet lang ben ik bang. Aan de kleine jongen geven is niet echt een optie want ook in zijn huis, nemen de boeken de overhand :-)

Elke dag een boek wegbrengen is een gruwel, maar elke dag een collage maken een fluitje van een cent. Een tijdje deed ik het niet, maar het was echt een gemis. Gewoon wat plaatjes uit tijdschriften knippen, ze leuk neerleggen en vastplakken is zo ontzettend ontspannend. Ik gebruik er de boeken voor die je een tijdlang bij Flow Magazine kreeg. Ze liggen voor een habbekrats te koop bij de kringloopwinkels. Naast dit formaat ben ik ook andere dingen aan het uit proberen. Als het wat wordt zal ik het hier delen. Het fijnst was het spelen met de spirograph. Ik vertelde er hier al eens eerder over. Twee tekeningen van de tekeningetjes die ik maakte heb ik in de collage geplakt.

Hierboven vertelde ik al over de winkel. Ook daar heb ik een besluit over genomen. 40 uur per week werk ik er aan en maak ik dingen waar ik blij van word en ik hoop anderen ook. Dit jaar is het mijn volledige baan en probeer ik het zo aan te pakken dat ik er niks anders bij ga doen. Dus geen lessen meer of workshopes. Het is mijn lust en mijn leven. Heerlijk om dit je werk te noemen. Dit jaar ga ik de winkel elke maand een ander thema geven. De maand Januari is dat winter. De decoratie is in de kleuren wit-ecru-grijs-ijsblauw en de spullen die ik verkoop zijn wintergerelateerd. Dus schaatsjes, warme mutsen, wantjes, en noem maar op; het is elke week weer anders. Dit keer zette ik de puddingvormen in het zonnetje. Ooit had ik een enorme verzameling. In het vorige huis hingen ze naast het fornuis. In dit huis zijn de keuken en de woonkamer in één ruimte en is het erg onrustig als ik ze neer zou hangen. Daarom neem ik er afscheid van. Opruimen via de voordeur noem ik het maar.

Ook maakte ik de eerste wandelingen dit jaar. Het eerste stukje naar de bibliotheek annex telefooncel en daarna kies ik elke dag een andere route. En allemaal even mooi. Het gaat nooit vervelen. Onderstaande foto maakte ik gisteren. Het leek wel lente. De eenden en kippen waren lekker op het gras aan het scharrelen. Een van de kippen vond een dikke pier, jammer genoeg net nadat ik deze foto maakte. Op de achtergrond zie je nog net een van de twee Friese paarden van de aardige meneer die hier woont. Je zal maar een kip zijn en hier wonen. Dan heb je een heel goed leven. Zo bracht ik de eerste dagen van het nieuwe jaar door. Hier en daar wat andere accenten bij de dingen die ik vorig jaar al deed. Nieuwe, haalbare doelen die best gehaald zouden kunnen worden. Alleen bij het boekenplan heb ik mijn twijfels, haha. Heb het goed allemaal. Hou veel van de mensen om je heen en ook een beetje van jezelf. Dagdag!

Twijfel...

Goedemiddag allemaal, Daar zit ik dan. Achter mijn laptop aan een verder lege heel erg opgeruimde tafel. Ik kijk naar buiten... Het is heel erg rustig. Af en toe vliegt er een vogel langs mijn raam. Verder stilte. Zelfs de wind die vannacht zo hard waaide is gaan slapen. Eigenlijk een beetje zoals het de laatste tijd hier op het blog ook was. Stil! En dat had verschillende redenen. Ik noem er een paar. Allereerst bekroop me het gevoel dat ik alles al eens verteld had. Dat er veel herhaling was en dat ik gewoon uitgepraat was. Niet dat er niks te beleven viel hier, maar het was allemaal zeer gewoontjes en niet wereldschokkend. Daar waar de wereld om ons heen steeds extremer wordt op alle gebied is bij mij juist een tegengestelde beweging aan de gang. Een uitermate boeiend proces maar of je er een blog mee kunt vullen? De blogfamilie van ooit toen ik begon bestaat niet meer. De meesten stopten en zij die wel doorgingen, specialiseerden zich. 2022 was voor mij het jaar van de blogtwijfel. Vaak dacht ik er maar mee te stoppen, maar weten jullie... ik vind schrijven zo leuk. Schrijven over van alles en nog wat. Niet specifiek over één en het zelfde onderwerp. Het schrijven van meer dan een paar regels zet iets aan in je hoofd wat prettig voelt. Het heeft iets onthaastens. Iets fijns. Schrijf je dan alleen voor jezelf? Voor je fijne gevoel? In de eerste plaats wel ja, anders lukt het sowieso niet, maar aan de andere kant is het ook prettig als je het kunt delen met gelijkgestemden. En dat laatste vereist investering. Niet alleen in het regelmatig schrijven, maar ook in het reageren op wat andere delen. En daar ben ik niet goed in. Dat hebben jullie vast wel gemerkt. Daar voel ik me schuldig over maar het veranderen lukt niet. De dag is gewoon te vol om het allemaal bij te houden. 40 uur per week werk ik aan het maken van dingen voor het winkeltje. Andere social media.De grote tuin vraagt in de zomer veel aandacht en het verwerken en oogsten van groente en fruit uit de tuin idem dito. Dan zijn er de logeerpartijen, de zorg voor mijn vader en de rest van de familie. Druk druk druk maar op een relaxte manier.

Veel nadelen en zeker ook voordelen werden de laatste maanden tegen elkaar afgewogen. Blijf ik schrijven hier op het blog? Blijf ik doen wat ik leuk vind, maar vinden anderen dat ook? 18 mensen volgen mij en sinds de laatste post zijn er 34 mensen die gekeken hebben. Heel weinig dus. Heeft het dan zin? Hoe kom ik aan meer volgers? Door zelf mensen te volgen. Snappen jullie mijn dilemma? Het is een cirkel waar ik in ronddraai. Nu al bijna een jaar lang. Moet ik doorgaan of toch stoppen? Zoals het nu gaat, werkt het niet. Lastig vind ik het. Heel lastig. Ondertussen is het oude jaar overgegaan in het nieuwe jaar en nog weet ik het antwoord er niet op. Het zal zich zeker een keer aandienen. Zo gaat het altijd. Het vertrouwen om daar op te wachten is er. De rust ook. Misschien past het schrijven van dit blog wel heel goed bij de eerste dag van het nieuwe jaar. Het jaar waarvan we niet weten hoe het zal gaan verlopen. Een lege tafel die nu nog leeg is maar misschien straks weer vol ligt met van alles en nog wat. Het is als de vogel die langsvliegt. Of niet. Een blog wat geschreven zal worden of niet. Het zal zich ontvouwen mettertijd. Met dat vertrouwen sluit ik dit bericht af. Of eigenlijk met de wens voor een Gelukkig Nieuwjaar voor jullie die dit lezen. In een zo goed mogelijke gezondheid. In vrede. Met lieve mensen om je heen. Met aandacht voor elkaar. Ach, eigenlijk wens ik jullie gewoon het allerbeste.