Versje van Toon (25) ...

Zondag 24 juni 2018. Op zondag altijd een versje, gedichtje, liedje of verhaaltje van Toon Hermans. Omdat ze te mooi zijn om in de vergetelheid te raken. Vandaag uit: van ganser harte.

Dit land

Dit is het land
van zwaar op de hand
en vastgeroeste wrevel
van regens en van nevel
en als de zon boven dit land
eens volop aan de hemel brandt
klinkt er een algemeen geklaag
'het is weer veel te warm vandaag'

Klopt hè? Iedereen is weer aan het piepen omdat het zo heeeeet is.
Fijne dag vandaag!

Bij de bakker op de boerderij...

Zaterdag 23 juni 2018. Vandaag waren we uitgenodigd bij bakker Jan en zijn lief. Zij waren 30 jaar getrouwd en nodigden 'alleen maar aardige' mensen uit om dat met hen te vieren. Hoe lief dat wij daar ook toe gerekend werden. Ik maakte een tasje met kleine cadeautjes om uit te pakken op een moment dat zij daar zin in hadden. Ik zag het al voor me. Die twee, samen in bed, the day after, kopje koffie erbij en een vers broodje natuurlijk en dan maar uitpakken. Doordat ik wat achterloop met schrijven hier weet ik dat dat ook echt het geval was. Sterker nog. Ze hebben de eerst alleen alle kaartjes gelezen en de cadeautjes weer teruggestopt. Sindsdien pakken ze elke dag na het avondeten een pakje uit. Hoe leuk is dat? Het was veel werk om alles te verzinnen, maken en in te pakken, maar voor zulke mensen heb ik dat graag over.

Het feest werd gevierd op de Bieslandhoeve waar bakker Jan zijn bakkerij heeft op het terrein van boer Jan. Alleen daarom had ik me er al op verheugd. Want een biologische (zeer aardige) bakker op een boerderij, koeien, een boerderijhond, lammetjes, kalfjes en wat paarden? Wie vindt dat nou niet leuk. Mijn polderhart ging open. Want oh oh wat kan ik toch een heimwee hebben. Ik ben wel uit de polder gehaald maar de polder zit nog altijd diep in mij. De beesten, het groen, de stilte, de weidsheid...... het warmde mijn hart helemaal op.

Het was gezellig. Er waren lekkere drankjes. Er was een BBQ met vlees van de hoeve zelf. Lekkere groente van de groenteboerin en bij het weggaan stopte bakker nog snel twee cranberry broodjes in mijn tas. Ah, zo lief van hem. Gisteren was de man voor een bijeenkomst op landgoed Marienwaerdt in Beesd (Betuwe) Bij het afscheid kreeg hij een potje aardbeienjam van de baron.

Zondagmorgen heb ik de broodjes in de oven even opgepiept (zoals dat officieel heet volgens mij) en ze met jam bestreken. Pas toen ik het potje wegzette zag ik wat er aan de achterkant geschreven stond. De bijeenkomst was georganiseerd door the perfect fit. En hoewel ik van die club niks afweet weet ik wel dat de jam van de baron erg lekker is en het brood van bakker Jan dus ook. Ik was erbij toen het 'geboren' werd. Maar daarover heb ik al eerder verteld hier. Ik vond brood en jam zeker een perfect fit. 

Ik hoop dat de bakker en zijn lief nog vele jaren gelukkig zullen zijn. Ik gun het ze van harte. Het is een mooi stel mensen. Het was een dag om in dankbaarheid op terug te kijken. En dat doe ik ook :-) 

Vrijdagmiddag...

Vrijdag 22 juni 2018. Vanmiddag was ik weer in het dorp van mijn jeugd om mijn vader te bezoeken. Hij vindt het altijd zo fijn als ik kom. Eigenlijk was ik het niet van plan want ik was een beetje van mijn padje na het doktersbezoek van gisteren. Hoewel de uitslag positief was, had hij nogal aan mij zitten trekken en duwen en dat was vandaag te voelen. Ik deed daarom vanmorgen rustig aan en heb me aan een klus gewaagd die al heel lang op mij lag te wachten. De kledingwissel. 

Nog steeds hing de winterkleding in de kast en had ik daar zo ongeveer wat zomerkleding tussen gerommeld. Het geheel was onoverzichtelijk en ik droeg ook steeds hetzelfde. Dat kon zo niet langer en toen ik bezig was, viel het zoals meestal, weer erg mee. Kast leeg, sopje er doorheen. De zomerkleding naar beneden en de winterkeren naar boven. In twee uur was het gepiept. Ik heb meteen ook maar alle incourante kledinghangers vervangen. Nu hangt alles op dezelfde hangers en dat staat wel zo netjes. Op een later tijdstip doe ik ook de kast van de man. Maar die moest voor nu even wachten. Bij hem zijn er niet zulke grote verschillen tussen zomer en winter.

Zoals gezegd was ik niet van plan om naar mijn vader te gaan. Maar toen belde hij op. Of ik kersen wilde. En of ik het leuk vond dat hij ze kwam brengen. Op vrijdagmiddag (!) in een warme auto over zo'n beetje de drukste weg van Nederland en dat op je 84e. Dat was geen goed idee. Ik kom naar jou, zei ik. Dan kun jij lekker thuisblijven. Ik wist dat hij tegen ging spartelen en tackelde dat door te zeggen dat ik alleen kwam als hij iets lekkers bij de bakker ging halen voor bij de koffie. Hij trapte er in. Yesss. Ik ging naar hem toe met wat afstandsbedieningen. Want die ik de vorige keer meenam werkten niet volgens hem. Ik keek ook naar wat er alweer mis was met zijn fiets. Gelukkig was hij dit keer vergeten de accu op te laden. De stekker zat er niet in (!) Oh wat kon ik hem daar mee plagen :-)) Ik kan me de keren niet meer herinneren dat hij dat tegen mij zei.

Kortom het was weer genoeglijk en gezellig. Zeker toen mijn broertje ook even uit zijn werk langskwam. Het is altijd fijn om hem ook weer te zien. Het was ondertussen flink afgekoeld en zelfs zo koud dat ik een vestje aandeed. Ik heb overal waar ik ben altijd vestjes liggen. Ze komen altijd van pas. Hoewel ik er dit keer w.s. wat wonderlijk uitzag want de combinatie van vest en de rest van mijn kleding was niet je van het :-)) Gelukkig zat ik in de auto.

Ondertussen vragen jullie je misschien af wat ik voor foto's laat zien. Dat is iets heel bijzonders. In deze doos zit een stukje van de stof van de bruidsjurk van mijn moeder. En haar sluier. Ik mocht de doos meenemen maar niet zonder dat mijn vader me vertelde hoe mooi mama was die dag. En hoe verliefd hij op haar was. Ik weet het papa. Die verliefdheid is nooit weggegaan. Ja, zei hij wat peinzend. Ze was ook heel bijzonder he? Ja pap. Dat was ze. Ach die lieve vader van me. 84 jaar. 60 jaar was hij verliefd en nu is hij al weer zo lang zonder haar. Het is een dappere.

Alweer een bijzondere dag...

Donderdag 21 juni 2018. Precies negen maanden nadat ik geopereerd werd mocht ik voor controle naar het ziekenhuis. Wat een verschil met de vorige keren. Eerst ging in voor een ingrijpende operatie die nog eens dunnetjes werd overgedaan. 

Ik ging door diepe dalen. Een geweldig gevoel van machteloosheid en eenzaamheid kan ik me nog herinneren. Pijn, zoveel pijn en maandenlang. En nu kan ik, gelukkig dit alles voorlopig achter me laten. Ik kan en mag schrijven over de dingen die ik weer wél kan. Over de dingen die weer goed gaan. Over hoop en toekomst. En dat maakt me zo dankbaar en gelukkig.

Zo reed ik vanmorgen zelf naar het ziekenhuis en de parkeergarage in. Begane grond, eerste, tweede en derde etage waren afgeladen vol. Ik reed door naar de vierde verdieping, parkeerde daar en wilde automatisch al met de lift naar beneden gaan. Dat zit na al die jaren nog steeds zo in mijn systeem dat het er moeilijk uit te krijgen is. Ik moet me er echt bewust van zijn dat het anders kan.

En dat kon. Ik liep de eerste twee trappen naar beneden. Ongeveer tien treden per trap. Ik keek achterom en nam deze foto. Hoe bijzonder. Ik, die gewoon de trap afliep. Als je me dat een jaar geleden gezegd had, had ik het niet geloofd. Maar ik deed het (!). En ook de rest van de trappen naar beneden. Ik zal niet zeggen dat ik de snelste was, maar het ging. Wat een overwinning :-)

De dokter was tevreden en stelde, net als de fysiotherapeute vast, dat ik mijn grenzen nog niet bereikt heb. In september zou ik voor de laatste controle terug moeten komen maar dan is de dokter er niet. Hij is per 1 juli een half jaar op reis. Ik zou het leuk vinden je zelf terug te zien, zei hij. Wil je er over nadenken om niet in september maar pas in januari terug te komen? Jazeker zei ik met een grote glimlach. Daar hoef ik niet over na te denken hoor. Dat doe ik. Met een high five namen we afscheid. Heel even dacht ik er over om met de lift terug naar boven te gaan. De arts had nogal zitten rommelen aan mijn knieën maar nee.... dat zou niet passen bij deze vreugdevolle dag. En daarom liep ik alle trappen op die leidden naar de auto. Die stond inmiddels in een bijna lege parkeergarage :-)

Vriendin van vroeger...

Woensdag 20 juni 2018. Ineens was daar vanmorgen vriendin van vroeger aan de lijn. Ik heb ooit eerder over haar verteld maar weet niet of dat op dit blog was of op een van mijn eerdere blogs. Voor ze mijn vriendin werd, was ze onze oppas. Ze paste niet zozeer op mij als wel op mijn jongere broertje en zusje. Ze was onaardig en streng vonden wij toen. Nu zou ik zeggen dat ze rechtvaardig en beslist was. Regels waren regels bij haar en dat dat nog steeds zo is hoorde ik in haar woorden terug toen ze over haar kleinkinderen vertelde :-)

Onze moeders waren vriendinnen. Haar moeder net wat ouder dan die van mij. En zijzelf ook weer met vijf jaar verschil met mij. Onze dochters zaten 1 jaar bij elkaar in de klas en waren even oud. Mijn oudste en haar jongste. Ze hadden hetzelfde 'gedoe' met elkaar als hun moeders en grootmoeders dat met elkaar hadden. Zo grappig was dat :-) Zij trouwde en ik trouwde. We verhuisden dan weer bij elkaar vandaan en dan weer bij elkaar in de buurt.

Haar man is met pensioen, die van mij werkt nog volop. Zij hebben een tweede huis in het buitenland waar ze vaak naartoe gaan. Ook gaan ze twee keer per jaar naar hun zoon en zijn gezin. Hij woont in een warm land aan de andere kant van de wereld. We zien elkaar niet veel meer en eigenlijk belden we ook steeds minder. Misschien omdat we net iets in een andere fase van ons leven zitten?

Het had eigenlijk geen speciale reden denk ik. Soms gaat het gewoon zo. Maar nu belde ze toch weer op. En gingen we verder met praten waar we de vorige keer opgehouden zijn. We wisselden recepten uit. En breipatronen en vertelden over het overlijden van onze moeders maar ook over het krijgen en hebben van kleinkinderen. Het was als vanouds. En toen ik de telefoon neerlegde, besefte ik me dat we anderhalf uur met elkaar in gesprek geweest waren. Ik zet haar nu op mijn bel-lijstje. Want ik vond het toch weer fijn om met haar gesproken te hebben.

P.s. Als ze kwam oppassen speelden we altijd even met Magic Mary :-)

In de tuin...

Dinsdag 19 juni 2018. Wat groeit alles lekker in de tuin met dit mooie weer. Niet alleen groeien de planten (lees: stokrozen) hard maar ook het onkruid groeit als een jekko. 

Hoewel onkruid.... als je goed kijkt is het geen onkruid maar zijn het zaailingen van de stokrozen, de papavers en de klaprozen. Ze zijn er lastig tussenuit te peuteren maar als je een beetje wiebelt met je aardappelsnijmesje dan lukt het wonderwel. Ik gooi ze gewoon in de border. Daar mogen ze verder groeien als ze daar zin in hebben.

Hebben jullie ook zoveel last van mieren dit jaar? Ik heb er nog nooit zoveel gehad. Of zou het te maken hebben met de azijn waarmee ik de steentjes bespuit?

Na gedane arbeid is het goed rusten. Ik heb de stoel zo gezet dat ik tijdens het koffiedrinken uit kan kijken over mijn mooie straatje :-)

Laatste keer bij de Fysiotherapeut...

Maandag 18 juni 2018. Nadat ik al eerder afscheid nam van mijn krukken en Karrie de Rollator kan ik nu met enige blijdschap mededelen dat ik vandaag afscheid nam van de Fysiotherapeut. Fysio nummer twee wel te verstaan. Nummer 1 en ik waren een ongelukkige match. Zo ongelukkig dat ik voor een tweede keer een bezoek bracht aan het ziekenhuis om een extra ingreep te laten doen. Ik vertelde daar al eerder over. Na wat nachtjes in het logeerbed (met de hogere matras) en wat eerste bezoeken aan fysio I. knapte ik zienderogen op.

Ze is niet kinderachtig maar met vereende krachten en een heel andere aanpak heeft ze de trein weer rijdend gekregen. We hadden een goede klik en ik zal haar nuchtere kijk op de dingen zeker gaan missen. Voorlopig is het een afscheid van vier weken met een laatste en hopelijk eenmalige keer om te zien hoe het gaat. Dat laatste op mijn verzoek. Ik heb nog moeite om te geloven dat het nu echt goed blijft gaan en heb nog een steuntje nodig. Meer voor mijn hoofd dan voor mijn lijf, denk ik nu. Het is fijn dat ze dat wilde. En met dat aller allerlaatste bezoekje gaat ook die deur weer dicht. En ben ik klaar om ergens anders weer een deur te openen. Wat een feestje! :-)