Terugblik...

Woensdag 31 januari. De maand is omgevlogen en er is veel om dankbaar voor te zijn. Ik word sterker en de pijn word (heel langzaamaan) minder. Dingen die ik vorige maand nog niet deed, doe ik nu bijna weer zonder er bij na te denken. Bijna zeg ik, want niets gaat al vanzelf. Ik ben soms ongeduldig maar als ik achterom kijk en zie wat een lange weg ik al afgelegd heb, dan voel ik alleen maar dankbaarheid. Diepe dankbaarheid. Want hoe ver ben ik al gekomen. Als het herstel zou stoppen op dit punt, zou ik daar vrede mee kunnen hebben. Alles wat beter wordt is meegenomen. Zo probeer ik elke dag opnieuw te beginnen. 

Plannen die al lang op de plank lagen werden uitgevoerd. Nieuwe plannen konden daardoor worden verzonnen. Het geeft hoop en helderheid en vertrouwen in de toekomst. Als het zover is, zal ik ze met jullie delen. Het maakt me gelukkig om te zien dat de familie weer groter gaat groeien. Niet alleen in baby's maar ook met partners en op andere manieren. En wat is er fijner dan dat. Ik ben (en dat heb ik al zo vaak gezegd) een bevoorrecht rijk mens. En daar ben ik me heel erg van bewust.
-
Ik wil eindigen met de woorden van iemand anders. Namelijk van Marinix Pauwels. Hij schreef (en dat vond ik zo mooi passen bij wat ik hierboven zei:)

...Kijk op van je scherm, wat zie je? Een verwarde wereld? Een knorrige partner? Eindeloze kansen? Boosheid en verwijten? Kalm grazende schapen? Een boom die wacht op het voorjaar? Ontdek en wees onder de indruk van de variatie. Het is er allemaal voor jou.
-
Is dat niet mooi? Marnix heeft een account op Twitter. Hij schrijft mooie dingen @marixamsterdam Ik zit me nu steeds te bedenken waar ik hem eerder tegenkwam. In de Happinez? Ik zal eens zoeken. Voor nu houd ik het hierbij. Dagdag!

Weer..

Dinsdag 30 januari. Zaterdag tijdens de open dag bij de Bieslandhoeve raakte ik in gesprek met een man uit Pennsylvania (Amerika) Een boeiend gesprek en ik vroeg hem wat hem naar Nederland gebracht had. Hij bleek een gepensioneerde F16 piloot te zijn die nu in Noordwijk werkte bij ESA en dingen doet (wat, weet ik niet meer) bij de Technische universiteit in Delft. Hij helpt bakker Jan als vrijwillig bakker als hij daar zin in heeft. Wonderlijk hè? :-) Ik hou van die ontmoetingen. Je loopt elkaar tegen het lijf, maakt een praatje en gaat daarna weer over tot de orde van de dag. Je weet niet waar je met elkaar over gaat praten of als je begint te praten of het gesprek dan ook eindigt bij hetzelfde onderwerp. 

In dit geval startten we het gesprek doordat ik een opmerking maakte over de leuke zelfgebreide mutsen van zijn zoontjes. Ze zagen er zo lekker warm uit :-) Ik dacht dat het daarbij zou blijven maar nee... hij gaf antwoord in het Engels, vertelde dat hij expat was en zo ontspon zich een gesprek dat van hot naar haar ging. Ik over Egypte, over zoon die expat is in Zuid- Afrika, breien, quilts (amish). Aan het eind van het jaar is zijn contract afgelopen en gaan ze verhuizen naar Florida. Ik vroeg hem wat hem opviel aan Nederland. Met een grote glimlach....

... Hij vond het heel wonderlijk dat wij zo veel over het weer praten. Maar het is ook elke dag anders, zei ik hem; we raken er nooit over uitgepraat. En dat is ook zo. Dan weer regent het, vanmorgen zat er ijs op de voorruit van de auto, nu waait het stevig en schijnt de zon. Zo dacht ik tijdens het schrijven ook aan het feit dat 24 januari de warmste dag ooit gemeten was. Sneeuw hebben we heel weinig gezien deze maand en heel even konden we schaatsen hier op de baan in het dorp hier vlakbij. Het was nog te zien op tv. Nee, saai is het wat dat betreft nooit. Wat ik het fijnst vind aan Januari is dat het 's morgens sneller licht is en in de avond wat later donker wordt. Ieder jaargetijde heeft zijn eigen charme.
-
Ik kocht deze maand twee nieuwe lampen voor de grote slaapkamer  (want er hing niks en dat is lastig in de winter) en een (nep) vachtje voor naast het bed. Rollator Karrie logeert nog steeds gezellig hier. Hoewel ze soms staat te pruilen omdat ze steeds vaker genegeerd wordt. Och toch.

De tuin (1)

Maandag 29 januari. In januari is er nog niet veel om te laten zien in de tuin. Dat hoort bij het jaargetijde. De kleuren zijn weg. De bomen hebben hun blad laten vallen en zijn aan het rusten. De temperatuur is laag en het lokt niet aan om buiten te zijn. Toch is dat precies wat ik wél probeerde te doen na het nieuwe jaar. De oefeningen die ik moet doen om te herstellen van de operatie zijn namelijk ongelooflijk s a a i. En als iets saai is, heb je weinig zin om er aan te beginnen. Daarom leek het me leuk om ze te combineren met de dingen van alle dag. Dan gaat het ongemerkt. Ik ging dus naar buiten. Met een dik vest en een warme col om warm te blijven. Een rustig begin want alleen op werkdagen. En dan het weekend om uit te rusten.

Om te beginnen was dat maar voor tien minuten per keer. Ik begon aan de zijkant van het huis. Daar waar de wind niet al te koud waait. Wij hebben daar een grintpad liggen en tussen het grint groeit graag onkruid. En dat onkruid was al heel lang niet verwijderd. En dat deed ik dus nu. Met de hand. En elke keer moest ik daarvoor de knieën een beetje buigen. Dat was niet aangenaam (ontstoken pezen) maar na een paar dagen begon ik er aan te wennen. Ik kreeg er zowaar lol in. En zoals dat dan gaat probeer je steeds wat dieper te buigen. En nu kan ik aan het eind van de maand met een trots laten zien wat ik voor elkaar kreeg. Het hele pad is onkruid- en blad vrij. Want ook lag er nog veel blad van de bomen van de buren. Echt, jullie willen niet weten hoe dit voelt. Ik ben zo dankbaar dat het me lukte. Wie had dat een paar weken geleden gedacht? Ik zeker niet.

Ondertussen is het hier een drukte van belang voor het huis. Mevrouw eend heeft weer een hele rij aanbidders achter zich aan. Eerst waren er vier heren maar dat aantal is inmiddels terug gebracht tot twee. Ze speelt hard to get met de mannen. Ze sloven zich uit maar het ziet er nog niet naar uit dat ze haar keuze al gemaakt heeft :-) Ik volg het met belangstelling. Wel gezellig straks weer die kleine eendjes in de tuin. Dan wordt het echt weer voorjaar. 

En dan deze foto. Hoe leuk is het om die te delen met jullie? Niet alleen komen er straks kleine eendjes maar ook een nieuw kindje. Als alles goed verloopt word ik in de zomer weer oma. En net als met de tuin denk ik steeds: wie had dat gedacht? Het is een mooie motivatie om helemaal beter te worden. Want hoe leuk zou het zijn om in het vliegtuig te stappen en dat kleintje zelf te kunnen gaan knuffelen?

Versje van Toon (4)

Zondag 28 januari. Op zondag lezen jullie hier voortaan een versje (of gedachte) van Toon Hermans. Ik sta er steeds weer versteld van hoe tijdloos hij is. Onderstaande komt uit de Onemanshow van 1967 (!)

Ik heb zo weleens het idee dat we iets te vanzelfsprekend leven.

En dat we soms een dag geleefd hebben zonder het te merken.

Kijk, af en toe heb ik eens een goed moment.

Dan kijk ik naar mijn handen.

Bewust. Heel bewust.

En opeens dringt het tot me door

hoe geweldig het is....

dat je die handen kunt bewegen.

Ze bewegen.

En ze worden niet elektrisch aangedreven.

Ik dacht dat dat een wonder is in elk van ons. 

Fijne zondag! 

Naar huis...

Zaterdag 27 januari. Ook al woon ik er al heel lang niet meer, de Alblasserwaard en dan in het bijzonder het dorp Groot- Ammers voelen nog altijd als 'thuis'. Ik ben er geboren en opgegroeid en vind het nog altijd fijn om er naar terug te gaan. Ik vraag me de laatste tijd nog wel eens af of ik er ook nog zou kunnen en willen wonen maar dat denk ik toch niet. Ik ben de kalmte en de rust ontwend. Maar zo af en toe terug gaan is heel fijn. Zoals ook deze zaterdag (de 27e) Ja, ik weet het, ik ben een beetje achter met schrijven. Geen probleem ;-).  Deze dag waren de 'ouderen' uit het dorp en zij die er ooit woonden, door de oranjevereniging, uitgenodigd voor de seniorenmiddag. Kom je gezellig, vroeg mijn vader? En ik zei ja. Nu is het begrip senioren zeer rekbaar en het waren zeker niet alleen oudjes die daar aanwezig waren. Pa had al een plekje voor mij en mijn chauffeur vrijgehouden (superlief) en we konden zo aanschuiven. Nog geen minuut daarna kregen we koffie met een lekker koekje van de plaatselijke bakker van een vroeger muziek-vriendinnetje van me. Hoe leuk is dat? 

Eerst zagen we een serie foto's van de optocht van 1983. Niet heel erg van vroeger maar toch alweer aardig oud. Erg leuk om mee te beginnen want we woonden daar toen zelf nog in de buurt.
Na de foto's van de optochten werd begonnen met het hoogtepunt: het bekijken van de echt oude foto's. Wat was dat genieten. Zo laat ik jullie de foto hierboven zien. Voor de meesten is dat een 'gewoon' Hollands plaatje. Je ziet een weg met molens. Ik zal er wat meer over vertellen. De weg op de voorgrond werd meestal gebruikt door de auto's maar bij de molens was ook een weg. De molenkade. Daar fietsten wij op om naar opa en oma te gaan. We reden tot aan de vierde molen (niet te zien op deze foto) en gingen dan met een kleine pont naar de overkant. Je moest daarvoor aan een touw trekken en zo trok je jezelf naar de overkant. Daar waar opa en oma woonden. Later, toen we groter werden verdween de pont en reden we altijd via de weg van de foto. Nog weer later kwam er een fietsbrug en ook die is al weer afgebroken en vervangen door een nieuwe fietsbrug vorig jaar. De weg op de foto had ook een brug. Die was best hoog maar de beloning was altijd, dat als je bovenop stond, je het huis van opa en oma al kon zien. De weg is intussen verhard en verbreed, de brug vernieuwd en ik fiets er nooit meer. Met de auto is het effect toch anders maar niet minder mooi. Ik kom er nog met regelmaat want waar toen mijn opa en oma woonden, woont nu mijn broertje met zijn gezin :-)

Zo volgenden nog veel foto's. De een nog mooier dan de ander. Er was een kleine pauze tussendoor met een glaasje. Ik nam een advocaatje met slagroom. Jammie! Ook was er nog een kleine snack. Daarna was het weer tijd om verder te gaan. Omdat mijn familie geboren en getogen is in het dorp en nogal wat invloed had ( generaties lang van o.a. dierenartsen in een boerenomgeving) waren er veel foto's van familieleden. Ik moet eerlijk bekennen dat ik ze niet allemaal ken maar gelukkig zat mijn vader naast me. Dat is neef Hendrik zei hij dan. Die zette koeien op de radarboot naar Rotterdam. Daarna werden ze verscheept naar Spanje. En dat in een dorp in begin jaren 1900 (!) Dat is toch heel wat hè? De presentatrice van de diaserie is een goede bekende van pa. Kwam ze er niet uit dan vroeg ze mijn vader om aanvulling. Zo grappig! Na twee uur waren de foto's voor dit jaar op. Iedereen vond het jammer om weer een heel jaar te moeten wachten. Er werd nog gezellig nagepraat door iedereen. Wat een ontzettend warme lieve sfeer hing er. Ja echt fijn. We gingen nog even met vader mee naar huis en daarna was het toch echt tijd om naar het westen te rijden. Daar zagen we nog net de zon in de zee verdwijnen.

De grootste verrassing kwam een paar dagen later. Toen liet een dorpsgenoot bovenstaande foto zien van de kerk en het kerkplein. Niks bijzonders zou je zeggen. Gewoon een beeld uit de tijd van toen. Ik keek in eerste instantie wat er allemaal veranderd was aan de kerk. Ik zag op de voorgrond spullen waarvan ik zag dat ze van de brandweer waren. En ik bedacht me hoe oud de foto zou kunnen zijn. Dat kun je vaak zien aan de kleding van de dames. Die staan links op de foto. Ook de man met de fiets kon ik min of meer dateren. De foto is genomen zo rond de eerste wereldoorlog. Ik keek nog wat beter naar de jongen en het meisje op de voorgrond. En nog een keer en nog een keer. Dat meisje kwam me wel heel bekend voor. Ik maakte een uitvergroting. En keek ook nog met de loep.
-
Ja hoor, het klopte. Dit meisje is de oma die ik nooit gekend heb. Ze is het echt. Geboren in 1895 zou ze hier een jaar of 8 of 9 moeten zijn. Voor de zekerheid vroeg ik het ook aan pa en nog wat ouderen in het dorp. Ja hoor, ze is het echt werd me van alle kanten bevestigd. Dit is toch heel bijzonder vinden jullie niet? En het ontroert me ook best heel erg. Want ik heb haar nooit gekend. Mensen die haar wél gekend hebben zeggen altijd dat ik op haar lijk. Niet in mijn gezicht, maar qua doen en laten. Ik heb wel mooie statieportretten van haar. Ik zal ze eens opzoeken om aan jullie te laten zien. Maar dit meisje, zomaar gevangen in het moment, in haar gewone kleren, met de haren los. Handen onder de schort, dat vind ik toch heel speciaal.
-
De dorpsgenoot heeft een afdruk gemaakt voor pa en mij. En ik hoef jullie niet te vertellen hoe blij ik daar mee ben :-) Het was een dag met een gouden randje. Niet alleen de dag zelf maar ook daarna. In tijden van pijn en narigheid tijdens het revalideren houd ik me vast aan deze lichtpuntjes.

De Bieslandhoeve...

Jullie hebben nog een verhaal tegoed van de Bieslandhoeve. Ik dacht daar ineens aan. Vanmorgen bij het wakker worden. Morgen is er een open dag op de hoeve en het is misschien daarom leuk er e.e.a. over te vertellen. Je kunt de hoeve vinden in de polder achter Delft. Het adres is Bieslandseweg 1 Delfgauw. De routeplanner brengt je er zo naartoe :-) 

Kloppend hart van het bedrijf zijn boer Jan Duindam en zijn vrouw Mieke. Iedere eerste zaterdag van de maand laat Jan de boerderij zien aan iedereen die daar benieuwd naar is. Je kunt hem van alles vragen over de boerderij, biodynamische landbouw en veeteelt en natuurlijk over het boerenleven zelf. De koeien zijn van het ras Fleckvieh. Ze produceren eerst lekkere melk en leveren uiteindelijk ook goed en eerlijk vlees. Ze krijgen het hele jaar gras te eten uit de omgeving, hebben 30m2 ruimte per koe. Ze liggen in de stal op het zachte gedroogde maaisel van de slootkanten. En, en dat vind ik zelf zo'n gezellig gezicht. er hangen daar van die massageborstels voor de dames. Je kan zien dat ze dat lekker vinden. Echt genieten.

Als er een koe ziek is worden homeopatische middelen gebruikt. Alleen als het écht niet anders kan wordt antibiotica gebruikt. Gezonde koeien kunnen namelijk wel tegen een stootje. De mest die ze produceren wordt weer in de moestuin gebruikt. De groenten die daar groeien (bij de groenteboerin) kun je kopen in de Landgoedwinkel. De winkel vind je meteen als je het pad op komt lopen. Je kan er goed en ruim parkeren. Gratis natuurlijk.

Jan en Mieke zijn de boeren. Dan is er nog Jack, de boerderijhond. Een jonge Berner Senner. Super enthousiast en een allemansvriendje maar hij springt niet tegen je op. Ook een fijne bijkomstigheid in mijn geval. Jack is een lieverd. Het vlees van de koeien wordt door de slager verwerkt op de boerderij zelf. I.v.m. de hygiene regels ben ik niet naar binnen geweest bij de slager. Het vlees kun je kopen in de landgoedwinkel. (laatste twee foto's).

Naast de slager is er ook het heerlijke (desem)brood van onze vriend bakker Jan. Ik mocht destijds als eerste proeven van zijn cranberrybrood en sindsdien ben ik er 'verslaafd' aan. Ik eet het met wat geitenkaas, bacon en wat zelfgemaakte appelstroop. Zó lekker. Brood ook te koop in de landgoedwinkel. Ik kocht daar ook lekkere vlierbessensiroop en honing van de imker uit de buurt.

Rondom de hoeve is er het Bieslandbos. Daar is het nodige (essen)hout gekapt, gezaagd, gekloofd en wordt morgen te koop aangeboden (per kuub) door de hulpboeren. Van elke verkochte kuub hout gaat er 5 euro terug naar staatsbosbeheer om nieuwe bomen te planten. Er zijn verschillende prijzen en soorten hout. Het kan best eens druk worden. Hou daar rekening mee. Tussen 10- 14 uur kun je er terecht. Reserveren kan niet! Je mag het zelf inladen :-))

De mensen van de hoeve houden wel van wat gezelligheid en zorgen morgen voor 'houthakkersmuziek'. En voor een warm vuurtje om de koude handen te warmen. Ook kun je er drinken kopen. Vriend Leo (jullie kwamen hem en Jan eerder tegen bij de olijfolieproeverij) maakt op open vuur een lekkere stoofpot en bakt houthakkerburgers op de Big Green Egg. Hem kennende wordt dat smullen to the max. Volgens mij heeft Leonard ook beloofd zijn kookboeken mee te brengen. Hij schreef er drie (of waren het er nou vier). Als je het hem lief vraagt wil hij er vast een persoonlijke boodschap voor je inschrijven.

Volgens mij kwam ook de jager morgen langs om te vertellen over het beheer en wat hij daar verder allemaal doet maar dat weet ik niet voor 100% zeker. Ik zou er nog uren over verder kunnen vertellen maar dat ga ik niet doen. Ik ga even rusten want ik heb behoorlijk veel pijn.

Misschien zie je me daar ook nog langsstrompelen met mijn krukken. Ik zou het dan zeker leuk vinden om kennis met je te maken. Spreek me gerust aan :-) Het is niet heel erg ver van het Zweeds warenhuis en van de stad Delft. Wie weet kun je er een combinatiebezoek van maken als je van ver komt. En als je liever carnaval viert, moet je dat natuurlijk gewoon doen. Later in het jaar zal het er vast ook heel gezellig zijn. Je kunt er heel mooi fietsen in de buurt. Het is een bedrijf in ontwikkeling en voorlopig zal er veel te zien en te beleven zijn.

Zo zijn er plannen voor een theeschenkerij, een nieuwe landgoedwinkel, een mooi nieuw plekje voor de bakker waar je hem kunt zien bakken... en nog veel meer. Ik heb er geen aandelen maar ben gewoon enthousiast. Als ik weer een mooi adresje tegenkom, zal ik het hier zeker met jullie delen. Als jullie dat tenminste leuk vinden :-) Dagdag!

Rustig...

Vrijdag 26 januari. Ik loop weer een beetje achter de feiten aan op het moment. Ik wil meer doen dan mijn lichaam mij toestaat. Lastig en ik blijf daar voorlopig wel last van houden ben ik bang. Vandaag deed ik het daarom rustig aan. Ik maakte wat schoon in huis zodat alles weer netjes was voor het weekend. 

Ik bakte wat lekkers en deed wat boodschappen in het dorp. Ik ging niet heel erg ver van huis want mijn linkerbeen geeft veel pijn. Een beetje kramp-achtige zeurende pijn. Heel vervelend. Nog steeds last van de ontstoken pezen. Het is precies aan te wijzen.

Maar goed... lievere koekjes worden niet gebakken, zei mijn schoonmoeder altijd. Misschien gaat de pijn nooit helemaal weg, maar een beetje minder mag nu wel. Ik loop er al zoveel jaren mee. Eerst voor de operatie en nu ook al weer vier maanden daarna. Laat ik er maar niet teveel over zeggen. En al helemaal niet hier op het blog. Het is wat het is en elke dag is weer anders. Gallas, zouden de Egyptenaren zeggen. Genoeg/ Basta. Het komt goed! Toch? ;-)