Tel je zegeningen......

Many moons ago... ik was een jonge vrouw en pas getrouwd met de liefste van allemaal, deed ik veel vrijwilligerswerk. Ik werkte nog een paar dagen in de week in de verpleging in de stad verderop maar  dat was niet genoeg om mijn dagen te vullen. Nieuw huis, nieuw huwelijk, nieuwe spullen, een piepkleine tuin,  het was allemaal niet veel om schoon te houden. 

Zo kwam het op een goede dag dat ik gevraagd werd om wat vrijwilligerswerk te doen. In de plaatselijke Hervormde kerk. De bazaar- commissie zat dringend om nieuw bloed verlegen. De andere dames waren wat op leeftijd en wilden nieuwe ideeën en meer activiteiten. Buurvrouwtje en ik (net droog achter de oren) namen de uitnodiging aan. Ik zie ons nog zitten die eerste avond. Met onze lange lijst van ideeën en plannen. We hadden ons goed voorbereid :-)

Wij kwamen binnen in een woonkamer vol zwaar eiken meubelen met een zevental dames met strenge gezichten en over elkaar geslagen armen. Kop koffie voor zich, koekje erbij en gezichten van kom maar op... :-) Och toch, we wilden eigenlijk meteen weer naar huis. Toch hebben we doorgezet en hoewel 9 van de 10 plannen afgeserveerd werden ging er toch 1 steeds door.

Langzaamaan voerden we veranderingen door. Elk jaar één of twee zodat iedereen er aan kon wennen en de dames van toen niet het idee hadden dat ze overbodig waren. Het bleek een leuke hechte groep te worden. Met een goede mix van jong en oud. We haalden veel geld op voor de kerk en het nieuw te bouwen gebouw voor bijeenkomsten. Ik heb het nog net meegemaakt dat het klaar was en daarna verhuisde ik.

Behalve de bazaar-commissie werd ik ook gevraagd voor de kerktelefoon. Er was behoefte aan,om behalve op zondag, ook in de week een activiteit te presenteren. En dat werd een gevarieerde uitzending via de kerkradio. Met gesproken woord, muziek en dat alles aan elkaar gepraat door een presentatrice. De mevrouw die zich daarvoor aangemeld had bleek niet de goede stem te hebben en was thuis (door de ouderen) niet goed te verstaan. Daarna werd het met een man geprobeerd maar ook dat was geen succes. De mevrouw daarna trouwde en veranderde van kerk en zo kwamen ze dan bij mij terecht. Ik deed een test en werd 'aangenomen'.

Het waren leuke jaren. Met een vaste man die de techniek verzorgde. In de praktijk kwam dat neer op het aanzetten van de kerkradio en het draaien van de liederen. Het was nog in de tijd voor de CD's. Ik kreeg de vrije hand bij het verder invullen van het programma. Een kolfje naar mijn hand want ik vond het echt leuk. Ik had geleerd van het avontuur bij de bazaar-commissie dat ik niet te snel veranderingen door moest voeren en dat deed ik ook niet.

Nogmaals gezegd: het waren leuke jaren en ik heb heel af en toen nog contact met de technische man van toen. In het programma was er gelegenheid voor het aanvragen van een lied of psalm voor iemand die jarig was geweest of even een steuntje in de rug nodig had. Dat was altijd een hoogtepuntje in het programma. Want zo voelde je de verbondenheid tussen de mensen in het kleine dorp. Een van de aanvragers vroeg altijd steevast: tel je zegeningen, tel ze een voor een. Gezongen door het Urker Visserskoor aan. Ik weet dat ze daar veel mensen een plezier mee deed.

De aanvraagster van toen leeft al jaren niet meer en ik dacht lang niet meer aan haar. Totdat ik deze week, zappend langs de zenders op de radio, ineens dit lied hoorde. Het ontroerde me. Omdat het me doet denken aan de tijd van toen. Aan hoe onschuldig alles nog was. Hoe zuiver ook. Het ontroert me als ik aan de jonge vrouw van toen (die ik was) terug denk. Het lied ontroerde me ook omdat dat precies is wat ik me elke dag voorneem in deze barre (lichamelijke) tijden. Ik tel mijn zegeningen en het zijn er nog best veel als ik dat aan het eind van de dag overdenk.
-
Door de verhuizing en de vele verhuizingen daarna ben ik wat afgeraakt van het kerkenwerk en überhaupt het doen van vrijwilligerswerk. Ik hoop dat ik na de operatie die draad weer op kan pakken. Nu nog bedenken wat. Er zijn zoveel mogelijkheden in de omgeving waar ik nu woon :-)
Tot die tijd tel ik mijn zegeningen.... één voor één :-)

Vandaag leen ik woorden van anderen

Vandaag leen ik woorden van anderen. Omdat er soms gewoon een dag is dat je de woorden niet zelf kunt verzinnen. Daarom wat creatief knip en plakwerk en laat ik echt wijze mensen aan het woord :-) 

De wereld wordt steeds kleiner....

Oei, als ik het zo opschrijf en teruglees klinkt het wel een beetje dramatisch allemaal hierboven in de titelbalk. Maar toch is het wat er nu aan de hand is. Mijn wereld wordt steeds kleiner nu ik niet goed meer uit de voeten kan. 

Lopen kon ik al heel lang niet goed meer. Daarna lukte het niet goed meer om te fietsen en nu begint ook het autorijden me op te breken. Over de snelweg gaat het nog prima. Dan kan ik nog even rusten tussendoor (cruise control) maar het rijden in de stad wordt lastig. 

Daarom heb ik vandaag 'voorlopig' afscheid genomen van mijn breigroepje op maandag. Het is teveel gedoe geworden. Gelukkig is het vakantietijd en valt het niet zo op. Veel mensen zijn langere periode afwezig en onze vaste 'hangplek' is ook dicht. Geen probleem dus zou je zeggen. Maar toch voelt het niet lekker. Het was echt leuk om even met de meiden wat van gedachten te wisselen. Wat te kletsen over de dingen van het leven en zo. Na de bijeenkomst deed ik meteen boodschappen en was ik precies op tijd thuis voor de lunch.

Het duurt nog een poosje voor ik geopereerd word. Het duurt daarna nog langer voor ik hersteld ben. Dingen die ik nu niet in kan vullen maar over moet laten aan de omstandigheden. Het is me allemaal wat. Ik probeer de zonnige kant in te blijven zien van alles maar oh, dat kost best veel energie en daar heb ik niet zoveel van op het moment. Ik ben graag thuis en ik vermaak me wel. Bovendien is het maar tijdelijk. En eigenlijk is het een voorschot op echt ouder worden. Zo voelen ouderen zich dus. Steeds een stapje achteruit. Steeds iets inleveren en weten dat het nooit meer terugkomt.

Ik vraag me ook steeds af wat er gaat gebeuren met mijn hoofd als het straks niet meer gevuld is met pijn. Hoeveel ruimte er dan beschikbaar komt. En hoe ik mijn leven weer in ga vullen. Vragen die steeds terugkomen maar waar ik me geen voorstelling van kan maken. Wel is het leuk om er over te fantaseren. What if..... . Afscheid van mijn breiclubje maar niet voorgoed. Er viel stiekem een traantje. Maar niet van verdriet. Nee, alleen vreugdetranen om een tweede kans die ik ga krijgen. Zo voelt het namelijk echt :-) Dagdag!

Handlettering op zondag

Hand lettering op Zondag. Deze keer de spreuk: If it doesn't open, it's not your door. Fijne zondag!

Er is een tijd van komen en gaan

Wat hebben we een plezier gehad met de kleine dames. We deden dansjes (voor zover mogelijk) en luisterden naar muziek. We maakten zelf muziek. Fantasiemuziek en dat is de allermooiste muziek die er is, wisten jullie dat? Je pakt dan een muziekinstrument en begint gewoon te spelen. Zonder kennis van zaken, zomaar op je gevoel en oh, dan is het ineens iets. De meisjes zijn er goed in.

We speelden ook met woorden. Deden spelletjes als ik zie ik zie wat jij niet ziet en de kleur is.... Iets wat tot grote hilariteit leidde want de man is kleurenblind en het kleinste meisje kent nog niet alle kleuren. We speelden ook andere 'woorden' spelletjes. Bijvoorbeeld een woord dat begint met de letten A, R, Z of een van de andere letters. Daar waren ze bijzonder goed in trouwens :-) Maar ook de puzzels, de memoryspellen, de kwartetspellen en barbies kwamen volop aan bod.

Ik vertelde al eerder over de zelfverzonnen verhalen die niet alleen verteld maar ook opgeschreven werden. In een boekje. Met tekeningen. En ingekleurd werden natuurlijk. De boekjes die we maakten werden in een hoesje gedaan en naar huis meegenomen toen het tijd was om te gaan. Ik las veel voor en werd ook voorgelezen. Hoe fijn is dat!

Toneelstukjes/musicals werden gespeeld. We waren publiek op de eerste rij en zagen veel mooie voorstellingen langskomen. De verkleedkist werd goed gebruikt. Zo mooi om te zien dat een stuk gordijn ineens een koningsmantel is geworden. Ik ben echt van plan om na de operatie, als ik weer een beetje ben opgeknapt, de mand eens aan te vullen. Er liggen nog mooie stoffen in de kast te wachten. Ik zie het al voor me :-)

We kookten en bakten allemaal lekkere (gezonde) dingen. Ze kunnen al best veel onder begeleiding. En ze vinden het leuk om te helpen in de keuken. Ze zijn ook zeker geïnteresseerd in waar eten vandaan komt en hoe het groeit. Iets waar je, als je als kind in het Westland woont, mee opgroeit. Maar deze dames niet en daarom was het leuk om te zien dat ze hun eigen paprika mochten afsnijden en later opeten. Hij smaakte echt echt veeeel lekkerder dan thuis :-)

Het aflikken van de deeghaken van de mixer ging ze ook goed af. Leuk om die twee zo naast elkaar te zien genieten. Ik werd er bijna emotioneel van. In een flits ging ik terug in de tijd en zag ik hun vader, broertje en zijn zusje zo zitten. Lieve hemel, wat gaat de tijd toch snel. We maakten natuurlijk ook lekkers voor papa. Het werd zelfs mooi ingepakt voor hem en hij heeft er al van gesmuld.

En toen was het tijd om in te pakken en terug naar huis te gaan. We spelen daar het spel speurneus voor. Ze krijgen dan allebei een vergrootglas om te speuren naar spullen die van hen zijn. Vinden ze helemaal super en ik ook. Want ik weet dat we zo niks vergeten. Geen drama's met knuffels en onmisbare haar-elastieken. Geen vergeten clipjes en kleren. Helemaal bepakt en bezakt (een grote auto vol) gingen ze terug. Naar papa die heel erg blij was ze weer te zien en ze ontzettend gemist had.

En nu zitten wij hier en missen de meisjes weer heel erg. Het is stil zonder vrolijke grappen, lachjes, dansjes, muziek en wat al niet meer. Gelukkig maakt de stofzuiger geluid. En de wasmachine. Want die maken overuren vandaag. Ik verheug me nu al op de volgende keer. Maar eerst gaan ze deze week op vakantie met hun mama. En daar hebben ze ook heel erg veel zin in. Ik ben benieuwd naar hun verhalen.

plakken en knippen

Weet je waarom ik jou zo lief vind zei grootste klein meisje tegen me? Nou, vertel eens, zei ik.... Ik vind je zo lief omdat wij hier altijd mogen knutselen zoveel we willen. En jij hoeft ook nooit naar de winkel om iets te kopen want het is er altijd al. Och toch, dat is toch té schattig voor woorden? En het is precies wat ze zegt. Alles is hier al. En dat maakt dat we plannen altijd meteen kunnen uitvoeren. 

En zeg nou zelf: wakker worden met een idee en dat gewoon ook meteen gaan maken is toch echt heel erg leuk? Ik leer veel van die kleintjes. Zij zijn spontaan en doen de dingen gewoon. Zonder alle mitsen en maren springen ze gewoon in het diepe. Hun fantasie is eindeloos en het pakt altijd goed uit. En als zij er zijn, spring ik gezellig mee :-)

Figuurlijk dan hè, want de pijn aan mijn knieën  is niet te harden zo af en toe. Maar ook daarvan maken die kleintjes dat het makkelijker te verdragen is.  Als het heel erg pijn doet, moet je gewoon even stoppen, zei kleinste meisje. Dat ik Daar nou niet eerder aan dacht! :-) Normaliter ben ik nogal van het plichtsbesef. Als ik in goeden doen ben bedoel ik. Dan doe ik eerst alle dingen die gedaan moeten worden. Werk, huis, boodschappen, was, tuin en zo en ga dan pas aan de knutsel.

In de praktijk komt het er op neer dat dat vaak uitmondt in een half uurtje hier, een kwartiertje daar, soms zelfs nog korter. Gelukkig kan ik het werk laten liggen en de deur achter me dichtdoen dus pak ik het ook makkelijk weer op. Maar urenlang aan iets werken doe ik niet vaak genoeg. Maar dus wel als de kleine meisjes er zijn. Dan kan ik blijkbaar wél een knop omzetten.

Prioriteiten stellen zei mijn moeder altijd. Het voelt altijd toch nog een beetje schuldig als ik midden op de dag lees of iets niet nuttigs doe. Gek dat zo'n 'ijzeren' opvoeding nog zo lang doorwerkt hè? Maar goed, ik dwaal af. Ik heb al eens eerder verteld dat ik veel gelezen tijdschriften van mensen krijg. Daar knip ik plaatjes uit of mooie papiertjes en maak daar enveloppen van voor mijn winkeltje. Ze vinden gretig aftrek. Eigenlijk is dat wat ik als sluitpost zie en doe nadat alles gedaan is, gewoon werk.

De stapel verknipte tijdschriften lag hier nog en de dames gingen er mee aan de slag. Ze knipten en plakten dat het een lieve lust was. Een heel boekwerk maakten ze. Zo leuk! Ze maakten collages van stukjes gekleurd papier. En zochten mensen waarvan zij vonden dat ze er mooi uitzagen. Die plakten ze dan weer over elkaar heen. Ook knipten we een hele geplakte bladzijde doormidden en de stukjes daarna op dik papier zodat we een soort legpuzzel kregen. Dat was een top idee!

We maakten een boekje waar we plaatjes in plakten waar we een verhaal bij schreven. Met elkaar verzonnen we dat verhaal. Hilarisch! Het grootste meisje schreef het op. Een goede oefening in schrijven. Kleinste meisje mocht steeds de eerste letter van de bladzijde schrijven :-) Toen het eerste boekje een succes was, kwamen er meer. En we maakten daarna een doosje om ze te bewaren van een lege doos havermout.

Daarna bedachten we een 'toneelstuk' wat later veranderde in een 'musical' want ze houden van dansen en zingen. We zochten verkleedkleren, zij studeerden dansjes in en zochten muziek op. Wij waren publiek, zij gaven een voorstelling (waar wij weer een filmpje van maakten voor later) Van het een rolden we in het ander :-)

Voor de volgende keer (er is altijd een volgende vakantie) wil ik eens kijken of we een poppenkast met poppen zelf kunnen maken. Misschien kunnen de knuffels (die reizen ook altijd met de dames mee) daar wel een rol in spelen in het toneelstuk. Ik verheug me er nu al op :-) Soms denk ik dat ik ook net een groot kind ben gebleven. Het is zo leuk om te spelen en te fantaseren en het vervolgens uit te voeren.
-
Misschien moet ik (als de dames weer weg zijn) proberen deze flow vast te houden en gewoon de dag spelend te beginnen. En dan misschien wel twee uur lang. Gewoon om eens te zien hoe dat uitpakt. En waarom niet? Het zou nog wel eens tot verrassende dingen kunnen leiden. Hebben jullie het al eens geprobeerd?

Nijnie

Het was een paar dagen stil hier, maar als jullie me een beetje volgen weten jullie vast hoe dat kwam. De meisjes kwamen logeren. En dat betekent: FEEST! :-) We haalden ze op woensdag op. Door de spits reden we naar Amersfoort en konden daar meteen aanschuiven om te eten. Heerlijk was dat! De dames hadden de koffer al gepakt. Jammer dat ik daar geen foto van maakte. Ze hebben allebei zo'n schattige kinderkoffer. 

En wat daar dan niet allemaal inzit. Je staat er steeds weer versteld van. Onderweg naar huis/hier zongen we liedjes. Eerst de liedjes die wij ook kennen. Soms van heel vroeger maar ook van vorige logeerpartijen (stt, niet verklappen, ik kijk altijd eerst nog even op Youtube om het geheugen op te frissen) en daarna komt het nieuwe repertoire. Er is altijd een liedje favoriet en dat wordt dan gedurende de hele logeersessie gezongen en beluisterd. Meestal is dat een liedje met een dansje. De dames kunnen dansen, dat wil je niet weten :-)

Zo luisterden we al eens eindeloos vaak naar Thomas Berge. Of naar Let it go (Frozen) en dit keer was dat Despasito. Door: Luis Ponsi maar ook, en daar werden de dametjes helemaal blij van, door Justin Bieber. Oh my, wat is dat liedje vaak langsgekomen. En ik moet eerlijk zeggen dat we er allemaal buitengewoon blij van werden. Het is een echte oorwurm :-)
Buiten het liedjes gebeuren om moest er ook gewerkt worden. Kleinste meisje vroeg me met haar allerliefste zoete stemmetje om een nieuwe jurk voor Nijnie. Nijnie is haar allerbeste vriendje en na vier jaar knuffelen was de jurk helemaal versleten.

Ik had de jurk al eens eerder gerepareerd en nog eens en nog eens. Maar nu kon het echt niet langer meer. Of ik een nieuwe jurk wilde maken dus. Ze wist precies hoe het er uit moest komen te zien. Hij moest aan en uit kunnen en met strikjes bovenaan. Net als bij haar eigen jurk. Ik liet haar zelf garen uitkiezen en op de foto's kunnen jullie zien hoe het geworden is. Precies zoals ze wilde. Zelf maakte ze van een mooie kraal nog een ketting en ik haakte er nog een tasje voor Nijn bij in knalgroen (haar lievelingskleur). En een 'telefoon' daarin.

Haar stralende snoetje was onbetaalbaar om te zien. Om over de knuffels en de kusjes maar niet te spreken :-) Wat zijn die kinderhandjes toch gauw gevuld. Wat is het fijn om nog maar vier jaar te zijn en de wereld onbevangen tegemoet te treden. Om er vanuit te gaan dat iedereen lief is en aardig voor je. Dat je je nog niet bewust bent van alle ellende in de wereld. Dat ... ach en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik hou mijn hart soms vast voor die kleintjes. Het zijn rare tijden tegenwoordig. Ik had nog nooit eerder een jurk gehaakt voor een Nijnie. Maar zoals Pipi altijd zegt: ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk wel dat ik het kan :-)