Soep...

Maandag 17 september. Oei wat gaat het nu hard richting najaar/herfst. In de ochtend wordt het later licht, in de avond eerder donker. Als ik in de vroege ochtend de deur uitstap is het gras nog vochtig van de dauw. De spinnen maken mooie webben en in de ochtend is de kachel al weer even aan. In deze tijd van het jaar eet ik graag een soepje als lunch. Ik maakte een soepje van prei en brie. Het recept (en de foto) komen van de site van Colruyt. Het is een soepje voor vier personen en heel snel klaar. Wil je het ook maken? Hier heb ik het recept voor je. 

500 gram prei- 2 aardappelen-1 ui- 150 gram brie- 1 eetlepel boter- 1 liter kippenbouillon- peper en zout.

Je maakt het als volgt: Prei, ui en aardappel kleinsnijden. Dat mogen best grotere stukken zijn. Zet de pan op het vuur en smelt de boter (ik koos voor olijfolie). Fruit de uien, voeg daarna de prei en de aardappelstukjes toe. Laat alles even lekker stoven zodat de smaken goed loskomen. Overgiet daarna met de kippenbouillon. Deksel op de pan en 20 min zachtjes laten koken. Dan als laatste de brie toevoegen en 5 minuten mee laten koken. Zet er daarna de staafmixer in en pureer de soep heel fijn en romig. Eventueel kun je wat zout en peper naar smaak toevoegen.

Ik rommelde wat met het recept en voegde er nog wat knoflook aan toe. Een paar preiringen sneed ik heel fijn en strooide die er overheen bij het serveren ter decoratie. Ook voegde ik wat kerrie toe en een mespuntje mosterd. Erg lekker! Eet smakelijk!

Versje van Toon (37) ...

Zondag 16 september 2018. Op zondag altijd een versje van Toon Hermans op mijn blog. Omdat ze te mooi zijn om te vergeten. Dit keer uit het Groot Versjesboek.

Oude mensen...

In deze ogen staat het allemaal geschreven,
het stralende blije en het hulpeloos geschrei,
het zijn de achteruitkijkspiegels van een leven,
dat altijd schommelt tussen droevig zijn en blij.

Ik wens jullie een mooie dag vandaag :-)

Knopen...

Zaterdag 15 september 2018. Ik heb heel veel verzamelingen. Al meerdere keren kwam dat hier ter sprake. Maar volgens mij vertelde ik niet eerder over de knoopjes verzameling? Ik weet het niet meer.  De bedoeling is dat ik langzaamaan een en ander weg ga doen. Dit keer zijn dat de knoopjes. Het is een hele klus om alleen al alles bij elkaar te zoeken en op tafel bij elkaar te zetten. Vandaag was een prima dag om dat eens te gaan doen. Eerst sorteerde ik alles op kleur. Daarna op soort binnen die kleur. Zo vond ik nog best veel kinderknoopjes. Zoals bijvoorbeeld deze lieveheersbeestjes (of kapoentjes zoals sommigen ze noemen) Zijn ze niet schattig? 

En wat te denken van deze schattige eendjes knoopjes? Zouden die niet heel leuk staan op een kledingstuk van een schattig klein jongetje of meisje? Vast wel toch? Ik heb ze vast gefotografeerd om ze op Marktplaats te koop aan te bieden. Maar ik wilde ze eerst even aan jullie laten zien. En jullie bedanken voor alle reacties op wat ik schrijf. Voor en achter de schermen. Of soms ook wel in real life als ik iemand ergens tegenkom.

De interactie maakt het leuk om te schrijven hier. Ik zag ook dat er een nieuwe volger hier bijgekomen is. Hoera! Wat leuk! Voel je welkom hier :-) Er komen rustiger tijden aan en ik hoop dan weer wat regelmatiger te kunnen schrijven. Want ik vind dat echt leuk om te doen. Ik ga nu eerst knoopjes op een kaartje rijgen. Net als vroeger. Heel vroeger dan hè want ik geloof dat dat tegenwoordig niet meer gedaan wordt. Ik doe het nog wel. Want wat moet ik anders met die verzameling incomplete kwartetspellen? ;-)) Dagdag!

De tuin (9)...

Vrijdag 14 september 2018. Vandaag neem ik jullie weer even mee naar de tuin. We gaan dit keer niet ver want alleen naar de zijkant van het huis. Naar de mooie oude druivenmuur die al heel erg lang de scheiding vormt tussen de tuin van de buren en die van ons. De muur is voor mij een bron van vreugde want ik hou erg van mooi en verweerd oud. Zeker in een omgeving waar heel weinig mooi en oud te vinden is. Tegelijkertijd maakt de muur me ook kriegelig.

Misschien kan ik beter zeggen dat de tuin achter de muur me kriegelig maakt. Of nee, laat ik het nog specifieker zeggen: dat wat uit de hand loopt daar. Aan de achterkant van de tuin van de buren staat namelijk een grote bamboe-achtige struik. Die groeit en groeit maar door. De buren zelf zien alleen de mooie kant daarvan. Hun tuin is groot genoeg en de plant vormt een mooie achtergrond voor wat er verder groeit. Nu maaien zij zelf alleen het gras, de rest doet de tuinman.

En die doet er dus voor mijn gevoel niks aan. Of niet genoeg. Of misschien zou ik hem willen vragen eens over de muur te kijken. Dus deed ik dat. Verschillende keren. En dan deed hij er weer wat aan. Hij maaide de bamboe af. Dus dat wat over de muur groeide, bij ons in het gras, werd afgemaaid. Maar niet helemaal tot aan de grond en dus struikel ik er steeds over en heb me al verschillende keren maar net op de been kunnen houden. Op de foto hierboven zie je de situatie van net buiten ons tuinhekje. Ik sta tegen het hekje aan en kijk naar de grond van de gemeente. Het trottoir dus. De bamboe begint de tegels omhoog te werken want het wil hoe dan ook groeien. Ik krijg het er met de handen niet uitgetrokken, het is veel te sterk. Bovendien kunnen wij, als het te hoog groeit het achterhekje niet meer gebruiken want de boel groeit dan veel te hoog.

Het trottoir ligt aan een drukke doorgaande weg en is op dat punt al heel smal. Als dan ook de tegels nog omhoog komen is er bijna geen ruimte meer om met de rollator te lopen. Of met de kinderwagen. Of met wat dan ook maar. Ik weet dat van afgelopen jaar toen ik daar zelf met de rollator liep tijdens mijn revalidatie. De mensen gaan er over klagen. En de gemeente stuurt mij dus nu steeds brieven. En ik vertel dan steeds maar dat ik er ook geen raad  mee weet. En dat de bamboe niet bij mij in de tuin groeit. En dat ze bij de buren moeten aanbellen. Of dat gebeurt weet ik niet. De buren zijn de kwaadste niet. Van de gemeentemannen weet ik dat niet maar die lijken me ook best aardig.

Ergernis twee is de klimop die aan hun kant van de muur groeit. Die groeit regelmatig veel te ver over de rand. Ik heb er de P in om het steeds af te knippen. Ik heb het eens bijgehouden en kwam tot een flinke grijze vuilniszak vol per jaar. Omdat ik het afknip heb ik steeds een te snel volle groene container. Tenzij de man hem tussendoor gaat legen bij de gemeente maar dan komt er meestal niet van. En dus meld ik de 'overlast' steevast bij de buurman (hij is de beroerdste niet) en die zegt dan vervolgens....

...Ik zal het doorgeven aan de tuinman. En dan komt de tuinman (aan mijn kant van de muur) de boel weer afknippen. Steevast zeg ik hem dan: je moet niet afknippen aan mijn kant van de muur maar zorgen dat ik het helemaal niet te zien krijg. Ofwel, je moet het aan jullie kant van de muur houden. Ook de tuinman is de beroerdste niet en moet daar altijd om lachen. Zo gaat het al jaren. De klimop zorgt er mede voor dat de muur gaat scheuren. En door de scheuren heen komt ook weer klimop. Het groeit tot in het kleinste kiertje. Je staat er versteld van. Het is een grote rommel want het groeit en hecht zich vast in de klimhortensia's aan onze kant van de muur. Die zijn al heel oud en op het moment dat ik de boel ga ontwarren komen die los van de muur met alle gevolgen van dien.

Dit jaar deed ik het anders. Ik pakte de grote trap (dat kan nu weer; hoera!)  heb me over de muur gebogen en alles zoveel mogelijk losgetrokken. Daarna heb ik de uitlopers terug gevouwen in waar ze vandaan kwamen. Alles zit nu aan de achterkant van de muur bij de buren. Ik zie het niet meer. Ook zit de container nu vol (meer dan dat) met ons Eigen tuinafval.

Ik hoef niks tegen de buurman te zeggen. Hij hoeft niks tegen de tuinman te zeggen. De tuinman hoeft niet meer hier te komen afknippen. Hij hoeft mijn gezeur niet meer aan te horen. Eind goed, al goed zou je zeggen. Alleen die bamboe he. Wat moet ik daar toch mee. Gisteren kreeg ik weer een brief van de gemeentemeneer. Ik heb hem maar bij de buren in de bus gedaan. Ik weet het anders ook niet.

Helpen en geholpen worden...

Donderdag 13 september 2018. Niet schrikken hoor, ik ben niet in de war en weet best dat het vandaag donderdag is. Ik heb jullie hulp nodig. Ooit maakte ik met behulp van een app deze Word Cloud. Ik denk zo'n twee jaar geleden. Omdat ik zoveel apps op mijn telefoon had, heb ik hem eraf gegooid. En nu ik heb aan iemand wil laten zien, kan ik hem natuurlijk niet meer terugvinden. Is dat niet altijd zo? Ik meen me te herinneren dat het een groen logo was en volgens mij ook een gratis app. Het was niet wordsalad en ook niet shapego maar welke dan wel? Ik weet het echt niet meer en heb me suf gezocht. Wie weet kan een van jullie me helpen. 

Terwijl ik zit te schrijven is boven mijn hoofd de meneer van de vloerbedekking aan de gang. De oude was echt versleten en moest hoognodig vervangen worden. Omdat de ondergrond bestaat uit een houten vloer waarvan een paar planken loszitten maakt hij die eerst weer stevig vast met een paar schroeven. Dat zal veel geluidsoverlast schelen. Daarna komt een nieuw ondertapijt en daarop de nieuwe vloerbedekking. Daar heb ik niet de hoofdprijs voor betaald. Het wordt uit de collectie genomen en ik kon nog net het laatste stukje aanschaffen tegen een gereduceerde prijs. Ik zal er later foto's van laten zien als jullie dat leuk vinden. Ook komt er nieuwe raambekleding in het Velux dakraam. Daar zit nu een gordijntje in wat licht doorlaat. En aangezien de buren een nieuwe buitenlamp hebben geïnstalleerd die bij het minste of geringste aangaat......Daarom ook maar meteen een gordijntje wat geen streep licht meer doorlaat. Dan is ook dat maar weer netjes en op orde.

Memorykaartjes...

Woensdag 12 september 2018. Ik vertelde eergisteren over de verjaardag van mijn 'echte' tante. Behalve echte tantes zijn er ook veel 'andere' tantes. De vriendinnen van mijn ouders werden door ons ook tante genoemd en dat doe ik eigenlijk tot op de dag van vandaag. Het zou heel vreemd aanvoelen als ik ze bij hun voornamen zou noemen. Ik moet er niet aan denken. Vandaag vieren we de verjaardag van een van die tantes. Ik zal haar leeftijd hier niet noemen maar wel vast verklappen dat ze er zeker 15 jaar jonger uitziet. Ze is ongelooflijk fit voor haar leeftijd en staat nog volop in het leven. Ze werkt een paar dagen in de week als gids bij de molens van Kinderdijk (ze spreekt vloeiend Engels- Duits- Frans en wat Spaans en Italiaans) en doet dat met veel plezier. 

Een andere verjaardag die ik vier is die van vriendin M. Met vriendin M ging ik naar de Weight Watchers, naar de E.G.A. en naar nog tal van andere clubs. Ook volgden we samen alle diëten die er maar op de markt kwamen. Zonder succes natuurlijk, maar het was wel altijd heel gezellig. In haar Renault 4 (het koekblik noemden we hem altijd) reden we overal naartoe. Na afloop van de bijeenkomsten namen we altijd ergens een koffie met lekkers. Soms om te vieren dat we een paar honderd gram waren afgevallen maar meestal als troost omdat het weer niet gelukt was :-))) Ik woog nog geen 75 kilo en zij misschien iets meer maar ze is ook minstens 10 cm langer. We zien elkaar niet meer door alle verhuizingen. Af toe krijg ik via mijn vader de groeten van haar en dan gaan er natuurlijk ook welgemeende groeten terug. Dit keer met felicitaties.

En terwijl ik zo aan die twee stoere krachtige lieve vrouwen denk zit ik ondertussen nieuwe broches te maken voor mijn winkeltje. Ik maak ze van mooie memory kaartjes. Leuk om als broche te dragen maar ook leuk op je jas of op je tas. Ik ga er straks ook een stel op MP zetten. Het is zo leuk om ze te maken. Vaak roepen de kaartjes herinneringen op aan vroeger. We speelden regelmatig memory thuis. Ook met de tantes van toen. Mijn broertje was er heel goed in. Hij was eigenlijk best goed in allerlei spellen bedenk ik me nu. Hij was alleen altijd buiten in de natuur aan het struinen. Je kon hem hoogstens strikken voor een spelletje op zondagmiddag want dan bleven we binnen en thuis. Wat een mooie tijd was dat. Ik heb een gelukkige jeugd gehad. Mede door alle lieve ooms en tantes :-)

Kringloop...

Dinsdag 11 september 2018. Vandaag vier ik de verjaardag van mijn laatste huisbaas. Volgens mij heb ik het wel eens eerder verteld hier, maar voor wie nieuw is (en dat zijn veel mensen zeg) zal ik het nog even kort vertellen. In dit huis woonde al jaren en jaren een oude dame van in de tachtig. Toen wij dit huis kochten was haar nieuwe huis nog niet klaar. Wij vonden niet dat zij na al die jaren naar een tijdelijke woning zou moeten verhuizen, dat deden wij. Zij vond dat zo aardig dat ze een behoorlijk bedrag van de verkoopprijs afdeed. Wij verhuisden vanuit de mooie groene Betuwe naar de Groeneweg in een dorp hier verderop. 

De eigenaar van dat huis was/is paprikateler. Hij had net een nieuwe tuin gekocht met een veel mooier huis daarbij. Zij besloten te verhuizen en verhuurden hun oude huis aan ons. Een klein jaar hebben we daar gewoond. Het zijn buitengewoon aardige mensen maar altijd bijzonder druk in het bedrijf. Daarom schoof ik aan naast de eigenaresse en hielp ik haar mee met het sorteren van de paprika's. Ze kwamen dan aan op de lopende band en je pakte er dan twee in de handen en bekeek ze. Waren ze supermooi dan waren ze voor de export. Een ienieiminie plekje of mindere vorm of zelfs als ze niet goed op kleur waren (helderrood) dan moesten ze in de krat Binnenland. Het was even wennen maar op het laatst ging het als vanzelf en konden we kletsen en sorteren tegelijk.

Zij vertelde me waar een goede bakker te vinden was. Of een goede slager. Waar er leuke kringloopwinkels waren en zo. Nog een paar jaar gingen we bij elkaar op verjaardagsvisite maar al snel verwaterde dat. Ze verhuisden nog een keer. Kregen een hele rij kleinkinderen waar ze oppassen en eigenlijk liepen onze schema's zo uit elkaar dat we elkaar wat uit het oog verloren. Zo gaat dat soms. De puzzeltjes die ik vandaag laat zien kocht ik destijds samen met haar in de kringloop.

Ik heb ze zojuist te koop gezet op marktplaats. Misschien dat een ander kindje er nog mee wil spelen. Als ik ze niet verkoop breng ik ze terug naar de kringloopwinkel. Wel een andere natuurlijk want ook daarin blijf ik in een kringetje ronddraaien. Als ik iets terugbreng na de kringloop, breng ik het nooit daar waar ik het gekocht heb. Raar eigenlijk. Hier staan ze maar te staan en niemand speelt er nog mee. Dat vind ik jammer want ze zijn eigenlijk hartstikke leuk.

Puzzeltjes worden niet meer gelegd, paprika's worden tegenwoordig niet meer met de hand gesorteerd en ook de bladeren beginnen alweer van de bomen te vallen. Och toch.... het is me allemaal wat. Kleine momenten van afscheid. Het maakt wat weemoedig. Aan de andere kant zijn er weer veel nieuwe dingen, komen er nieuwe mensen in mijn leven en schijnt de zon zo af en toe ook lustig. Het valt dus allemaal best mee. Ja toch? :-)