shutters...

 Wonen in een huis uit 1871 betekent dat er altijd iets kapot is of vervangen moet worden. Als je zo leeft al wij bedoel ik. Heb je daarentegen een geldboompje in de tuin, dan is er niks aan de hand. Dat boompje wil bij ons geen wortel schieten dus sparen we overal voor. En dat heeft wel zo zijn charme. Het betekent dat je een plan maakt, daar geld voor opzij legt en naar uit kijkt. Tenminste, dat is zoals ik het zie. Een van onze buren heeft alles in één keer opgeknapt en nog voor hij er ging wonen. Zijn huis was slechter dan dat van ons. Maar ja, hij heeft meer centjes dan wij ;-) En nu verveelt hij zich een beetje ;-)

Als je een huis koopt met achterstallig onderhoud, zoals wij dat destijds deden, betekent dat ook veel zelf doen. Maanden ben ik destijds bezig geweest met schuren, grondverven en behang afsteken. In de woonkamer bijvoorbeeld vonden we 17 lagen behang. Nog even heb ik overwogen om er van allemaal een stukje te laten zitten en er een lijstje omheen te zetten maar dat project vond geen instemming bij de rest van het gezin en ik heb het dan ook laten varen.

De eerste keer deden we op de grote klussen na, alles zelf maar nu de tweede ronde sparen we en laten we dingen doen. De man heeft er geen zin meer in en ik kan het lichamelijk niet meer. Misschien is klus-zin ook wel eindig bedenk ik me nu. Ik ken meer mensen die klus-moe zijn omdat ze het al jaren en jaren doen.

Toen we hier kwamen wonen was het standaard 15 graden in huis. Het vermogen van de oude verwarmingsketel kon het simpelweg niet aan. En de bijverwarming via de open haard kon ook niet meer omdat de schoorsteen in geen jaren geveegd was en de schoorsteen half ingestort. De oude dame die hier woonde leefde meestal in de keuken. Boven kwam ze al jaren niet meer. Dikke truien dus de eerste jaren. We zijn destijds boven begonnen. Met het dak. Daarna de buitenmuren. Die hebben we schoon laten maken en opnieuw laten impregneren. Daarna zijn we pas aan de binnenkant begonnen.

Muren werden geïsoleerd en raamkozijnen vervangen. Overal was het nog enkel glas en in de winter stonden er echt ijsbloemen op de ramen. Op de slaapkamer was er nog van dat ouderwetse glas-in-lood. Je ziet het op de eerste foto's. Het lood was hier en daar verdwenen en daar kwam de kou doorheen. Ik plakte er in de winter plakband overheen om de wind wat tegen te houden. En dan te bedenken dat ik een echte koukleum ben. 

Er gingen apparaten kapot, ik denk nog met gruwel aan de dag dat de oude verwarmingsketel het begaf. Een week later begaven de vaatwasser en de wasmachine het. Het spaarpotje was tot op de bodem leeg. Ramen en zo moesten wachten. Maar langzaamaan krabbelden we op en het huis werd mooier en mooier. Met elke verandering waren we zó gelukkig. 

Dit voorjaar was dan eindelijk het slaapkamerraam aan de beurt. En het raam van het kantoor van de man. Die waaide zo ongeveer ook achter zijn bureau vandaan. We hebben best veel badhanddoeken maar de helft gebruikte hij om de windstroom een beetje tegen te houden. Arme man. We klaagden niet en probeerden er de humor maar van in te zien.

We vroegen de jonge timmerman om een offerte en toen die ons beviel (dat is altijd het geval want hij rekent niet de hoofdprijs) kwam hij er nieuwe ramen inzetten. Nieuwe kozijnen moet ik zeggen. Het glas-in-lood verdween en daarvoor in de plaats kwam een 'gewoon' raam. In het vijfhoekige raam lieten we het patroon namaken zoals ook beneden te zien is. Het werd zo een mooi geheel vanaf de buitenkant. Sommigen vonden het zonde van dat 'mooie' glas, maar nu het af is, hoor ik er niemand meer over. Alleen dat iedereen het nu mooier vindt. Ach ja!

Het nieuwe raam is ook weer een schuifraam. Je schuift het omhoog om het open te zetten. Net als het vorige raam. Er zit ook weer een schuifsysteem in met een gewicht. De touwen zijn vernieuwd en alles loopt veel soepeler dan eerst. Bij het oude raam moest ik met mijn hele gewicht omhoog schuiven. De biceps werd goed getraind. En als het dicht moest, andersom ook met kracht. Maar de grootste winst van alles: het is zo lekker warm nu in de winter. De gehaakte dekens kunnen terug in de kast of voor andere dingen gebruikt worden.

Ik weet nog dat ik me in Januari een soort prinses op de erwt voelde maar dan omgekeerd. Dekbed, gehaakte deken, gehaakte deken en dan nog een quilt. Sokken aan. Echt elegant was het allemaal niet en nog kon ik niet slapen van de kou. Hilarisch is de foto die een van de kinderen van me maakte. Mam, ik moet je helemaal uitgraven, waar ben je? :-))))))))))) Dat ik die foto niet met jullie deel zullen jullie vast begrijpen.

Ik maakte een tijdelijk gordijn van de panelen van het kamerscherm. Drie stuks vulden precies het onderste gedeelte van het raam op. Het middenstuk rolde ik omhoog. De schilder kwam en maakte alles mooi. Nieuw behang, frisse lik verf  (ik schreef er over) en vertrok weer.

Daarna kwam de vloerbedekking man en werd de prikkende sisal-achtige harde goedkope vloerbedekking vervangen door een zachte vloerbedekking. Oh wat een weelde was dat. We voelden ons de koning te rijk en genoten met volle teugen. Iedere dag weer.

En nu dan is afgelopen week de shutter-man gekomen uit het verre Brabant. Hij vertrok om kwart over zes van huis en was om 9 uur pas bij ons. Die kreeg eerst koffie natuurlijk en een groot glas koel water want het was zo'n beetje de warmste dag van het jaar. Hij begon in het kantoor van de man. Die moest nog werken en daar stond de zon er niet op.

Daarna was er weer een pauze. De arme man had het zwaar. Het viel om de drommel niet mee want oh, het was zo warm. En hij moest zoveel keer de trap op en af met al die zware dozen en gereedschapskisten. In onze slaapkamer had hij de zon recht in zijn gezicht en heb ik hem maar wat handdoeken gegeven om te deppen. Ik had zo met hem te doen. Maar hij bleef er vrolijk onder en zei steeds dat hij dit zo'n leuke klus vond. Het was een beroep op zijn vakmanschap; echt maatwerk.

Iets na twaalf uur was hij klaar en kijk eens wat een mooi resultaat. Zonder raambedekking (ik mocht van de schilder geen spijkers meer slaan voor het tijdelijke gordijn) was het erg warm boven maar nu met de shutters dicht was het precies goed. Toen de man weg was hebben we twee stoelen gepakt en zijn we er voor gaan zitten. Shutters open. Shutters dicht. Shutters half open. En maar genieten. Want dit was toch echt wel een klus geweest. Boven is het nu klaar. Alles wat nu nog vervangen moet worden is extra. Het was moeilijk foto's maken tegen het licht in, maar jullie krijgen een idee van hoe en wat. Mooi hè? We zijn er zó blij mee. En nu maar weer sparen voor het volgende project :-)

Plaatjes knippen en plakken...

20 juni. In mijn vorige blog vertelde ik over A en haar 'commentaar' op mijn rommelig blog en daar heb ik natuurlijk best even over nagedacht. Ik bedoel dan over wat ik echt het aller allerleukst vind om te doen en zal ik eens wat zeggen? Ik kom er niet uit. Ik vind gewoon echt veel dingen tof en heb geen behoefte om te kiezen en me te beperken.  Ik denk dat ik mezelf het best als volgt kan omschrijven; ik maak en doe dingen waar ik blij van word en hopelijk de mensen om me heen ook. 

Vandaag daarom een andere kant om aan jullie te laten zien. Ik maak voor mijn winkeltje graag labels. Cadeaulabels. Er gaan er 15 in een zakje (mijn keuze) en ik verkoop ze voor 1,50 euro per zakje. Er zit van alles in. Op de foto kun je een en ander zien. Mijn moeder maakte graag kaarten maar daar vind ik dan weer niks aan. Ja, collagekaarten vind ik leuk, maar niet de kaarten die je zo vaak ziet. Drie D worden die geloof ik genoemd.

Na haar overlijden heeft mijn pa de hele boel opgepakt, in dozen gedaan, in de auto gezet en hier afgeleverd. Elk snippertje bewaarde ze en ik heb geprobeerd alles te gebruiken. Mams had een goede smaak en kocht mooi spul in goede winkels. Het is fijn werken met goed materiaal. Heel anders dan met het hier en daar bij elkaar gescharrelde spul waar ik altijd mee werk. En waar overigens niks mis mee is, laat ik dat voorop stellen.

Alle mogelijke materialen probeer ik te gebruiken. Soms zijn het incomplete kwartetspellen, soms stickers of tangram figuurtjes. In tijdschriften staan vaak leuke plaatjes die je uit kunt knippen. Het ene tijdschrift leent zich daar beter voor dan het andere trouwens maar dat terzijde.

Poesieplaatjes zijn ook leuk en plak er ook wel eens een mooi suikerzakje op. Vanuit ZA nam ik leuke stickers mee waar ik soms op tekende. Incomplete memoryspellen zijn ook geschikt om mee te versieren.

Zelf tekenen kan natuurlijk ook en zeker als je zoveel kleurpotloden hebt als ik. Hieronder zijn tekeningen waar ik visitekaartjes van maakte. Ik stond op een marktje en steeds werd me gevraagd of ik visitekaartjes had. Ik heb een stapel meegenomen en schreef ter plekke op de achterkant wat men van me wilde weten. Visitekaartjes op maat dus.

Soms ook maak ik de kaartjes om er pakketjes van te maken. Voor de vlindertjes, de duurzame confetti, de opkikkertjes en de gehaakte ornamenten bijvoorbeeld. Die hebben een mooie voorkant en aan de achterkant kun je dan het product zien. In een doorzichtige verpakking ziet dat er leuk uit.

Ik gebruik de plaatjes ook om zelfgemaakte enveloppen mee te versieren. Dat pakt vaak heel aardig uit. Intussen kun je kiezen uit vier maten. Tien enveloppen voor drie euro + portokosten. Niet veel maar anders kom ik nooit door de papiervoorraad heen. Mams heeft me opgescheept met een grote erfenis op dat gebied.

Ik weet nog dat er een keer (onverwacht) een klant van de man hier thuis kwam. De hele tafel lag vol met kaartjes en labels en zo. Ik was juist een nieuwe voorraad met 15 labels in een zakje aan het samenstellen. Hij vond het buitengewoon interessant maar van de lage prijs begreep hij helemaal niks. Wat verdien je dan per uur zei hij steeds. Niet veel zei ik terug. Maar het plezier wat ik beleef aan het maken is onbetaalbaar. Later hoorde ik dat deze man een uurtarief rekent van € 200,- per uur en vroeg ik me af of hij van zijn werk net zo gelukkig wordt als ik.

Niet alle kaartjes zijn voorzien van een lintje want ik heb niet altijd wat in voorraad en ik maak ze alleen met al bestaand materiaal. Ik probeer er niks voor te kopen. Zo krijg ik van veel mensen de lintjes die in een vest of trui zitten en er bijna altijd uitgeknipt worden. Of bindtouw, slagerstouw, dikke wol is ook leuk of koordzijde. Het is maar net wat er voorradig is.

Zigzagband is ook leuk. Alleen het lint wat aan een bos bloemen zit gebruik ik niet. Dat is te hard en stug. Je trekt er gemakkelijk het oogje/ gaatje van het label mee kapot. Hier in Westland hebben veel kwekers of telers een stalletje langs de weg waar ze bloemen of planten voor een klein prijsje aanbieden. Er zijn veel mensen die daar even een bloemetje kopen en in het dashbord kastje een zakje labels van mij hebben liggen om er aan te bevestigen. Een pen hebben de meeste mensen meestal ook wel in de auto.

Al verschillende keren kwam er hier mensen een paar zakjes halen omdat ze zelf een kaartje aan de bloemen gekregen hadden. Zo leuk! Een van de bloemisten verkocht ze in zijn winkel. Dat was super want elk kaartje is weer anders. Helaas nu niet meer. Hij is failliet gegaan in de moeilijke jaren tijdens de crisis. De huur van zijn pand was zo hoog dat hij het niet meer kon opbrengen.

Ik krijg ook behangboeken van de winkel hier in het dorp. De eigenaar belt dan eerst en vraagt me of ik ze nog wil. Ik zeg altijd ja. Kan ik er zelf niks mee dan weet ik wel weer anderen die er wat mee kunnen. Oh man, terwijl ik dit schrijf denk ik: Tineke je bent gewoon een levend recyclingbedrijf :-)

Ook krijg ik restjes van anderen die knutselen of hebben geknutseld of op willen ruimen. Voor mijn verjaardag krijg ik vaak papier van Hema, Action, Zeeman en weet ik waar vandaan. Veel winkels hebben tegenwoordig papier. Vouwblaadjes zijn ook leuk. De man leest dure vakbladen. Die hebben vaak mooi dik papier. Ook dat kun je goed gebruiken om er bijv enveloppen van te maken.

Ik kreeg van een vriendin deze ponsjes te leen. Klein meisje is er de hele middag zoet mee geweest. Ze vond het zó leuk om rondjes te maken. En bloemetjes en hartjes geloof ik. Ik kan er nog jaren mee vooruit. Ineens bedenk ik me dat ik een tijdlang Artists Trading Cards maakte. Zou dat fenomeen nog bestaan? Ik zal er zo eens naar kijken. Als ik het me goed herinner heb ik het er hier al eens eerder over gehad en zei een van jullie dat ze wel ruilen wilde? Het lijkt me leuk om er weer mee te beginnen. Materiaal genoeg.

Het was in de jaren dat er nog Yahoo groepen bestonden. Een jaar of tien geleden nu schat ik? Je stuurde elkaar dan iets toe. Meestal via een thema. Het was een uitdaging er iets moois van te maken. Er waren echte kunststukjes bij. Ik moet nog ergens een album hebben; de mooiste heb ik bewaard. Later ben ik er mee gestopt. Het werden meer scrapbook kaartjes. Van kant en klare spulletjes gemaakt. Wel heel mooi maar niet mijn smaak. Ze gingen allemaal een beetje op elkaar lijken, die kaartjes.

Oh en dat heb ik nou iedere keer als ik hier iets laat zien. Dan krijg ik weer zin om van alles en nog wat te gaan doen. Als ik over rood schrijf zie ik overal rode dingen. Als ik over boeken schrijf wil ik daar weer wat mee. Schrijf ik, zoals vandaag over papier dan wil ik dat weer gaan doen. Ik verveel me nooit en wat is dat toch een zegen. Ja, ik vind heel veel dingen interessant om te doen. En ik ga toch eens even kijken hoe dat nou met die ATC's zit. Eerst even koffie maken (mijn vriend van DHL is weer geweest met een verse voorraad nespresso en ik kan dus weer kiezen) en dan lekker even op het internet rondsnuffelen. De nieuwe van Dis moet nog maar even wachten. Daar lees ik wel in als het weer weer wat slechter wordt. Hoewel.... meestal kan ik een nieuw boek nooit laten liggen. Oh dear.... eerst die koffie maar en zien we verder ;-)

Handlettering op zondag...

19 juni. Learn things and get smart.  

kleurtjes...

I18 juni. Ik kreeg ooit de opmerking van iemand dat mijn blog zo rommelig is. De ene keer ging het over onderwerp a en dan weer over b of c of d. Zij vond dat storend en vroeg me: wie ben jij nou echt? Je kan nooit alles wat jij doet goed doen en je kunt ook niet zoveel dingen tegelijk leuk vinden. Haar toon was niet aardig moet ik erbij zeggen. Ik denk dat ik haar met open mond heb aangekeken want ik begreep werkelijk niet waar ze het over had. 

Ze had een mening over mij en mijn blog. Dat mag natuurlijk maar eh Over MIJ en MIJN blog en daar mag ik dus doen wat IK wil. En dat heb ik haar rustig en vriendelijk verteld. Zonder tierlantijnen en zonder dat ik er van alles bij hoefde te halen of me te verdedigen. Eerlijk gezegd vond ik haar een beetje onfatsoenlijk. Zelf zou ik dat nooit doen. Maar iedereen is weer anders zullen we maar zeggen.

Ze vertelde me dat ze zelf ook een blog had en gaf me het adres. Daar moest ik maar kijken en misschien kon ik er van leren. Ja, mensen zeggen soms veel. En recht voor zijn raap. En misschien kan ik dat wel beter waarderen dan mensen die achter je rug om van alles over je zeggen. En die zijn er genoeg. Ik spreek nu over een eerste ontmoeting tussen ons hè? Een droomstart kun je het niet noemen :-)

De dame in kwestie is jonger dan ik en het leven is haar tot nu toe gunstig gezind geweest. Misschien was ik zelf vroeger ook wel zo. Ik weet nog dat een wijze vrouw ooit zei: je denkt dat je alles weet Tien maar het leven gaat je nog om de oren slaan. Ik heb vaak terug gedacht aan haar woorden. Goed het blog dus.... waar ik misschien wel wat van zou kunnen leren, ha!

Het bleek een beauty/ life style/ interieur blog te zijn. Alles zag er mooi uit. Alles precies zoals het zijn moest. Hippe foto's, hippe filmpjes. Juist het soort blog waar in geen belangstelling voor heb. Ik hoorde aanbeveling over product a en daarna over b en c en d en alles was goed voor je huid, je ogen, je haren en ik dacht.....

..lieve schat, je bent net als ik. Jij kunt ook niet kiezen :-))))) Ik heb er verder niet teveel over nagedacht. Na de eerste ontmoeting kwam ik haar vaker tegen. Ik noem haar nu A (de eerste letter van haar voornaam) We maken altijd een praatje en soms drinken we thee. Groene thee want dat is goed voor de afvalstoffen. Ze kan niet zo goed meer lachen, de arme A. Ik weet dat er hier en daar al een beetje botox ingespoten wordt. Het lijkt me best gedoe om zo'n blog te onderhouden. Je kunt nooit in een gemakkelijke broek en truitje wat door je huis of tuin rommelen. Misschien dat nog wel maar je kunt niet zo onder de mensen komen. Altijd tip top verzorgd zijn lijkt me best vermoeiend maar voor haar is het een manier van leven geworden ondertussen. We kunnen daar inmiddels zeer relaxed mee omgaan allebei :-) Zij op haar en ik op mijn manier.

Ze denkt na over ouder worden. Ze is er een beetje bang voor en ziet er tegenop. Ik hoop dat ze wat relaxter wordt. Zoals de oude dame (93) waar ik af en toe thee mee drink. Die trekt aan waar ze zin in heeft. Of het bij elkaar past of niet. Qua kleur en stijl. Ik vind haar altijd een soort ouwe hippie/ pippi. Ze draagt al jaren dezelfde schoenen. Zomer en winter. Ze vertrouwde me ooit toe dat ze alleen deze schoenen (dus dezelfde) draagt en nog veel nieuwe paren thuis heeft staan voor als er weer een paar versleten is. Ze sopt altijd haar koekje in de thee en soms breekt dat af.

Dan grinnikt ze wat en zegt oeps en hengelt het er vervolgens met haar lepeltje weer uit. En altijd zegt ze dan dat ze dat eigenlijk niet meer moet doen, maar dat ze te oud is om het af te leren. De mevrouw die niet zo goed meer ter been is maar in haar hoofd mooie reizen maakt en avonturen beleeft. Een heerlijk mens en ik hoop dat ze al haar schoenen nog gaat verslijten. De dame is ook aan de computer tegenwoordig en leest hier ook mee. Ha B :-))

Twee volgers van dit blog en twee uitersten. Tenminste dat denk ik wel. Ik ken natuurlijk niet iedereen die hier meeleest. Jammer eigenlijk want misschien zijn er nog wel meer mooie types bij. Twee uitersten en toch hou ik van allebei op hun eigen manier. Ik zit er een beetje tussen. Ik ben niet zo'n rommelkont als de oude B. Haar huis puilt uit van de spullen en je breekt er bijna je nek :-) En wat zeg je dan altijd B? Dat komt omdat je Indisch bent toch?

B die alles laat komen zoals het komt. En aan de andere kant A die alles perfect wil doen. Ik kan daar geboeid naar kijken. Er komt nu een mal idee in mijn hoofd. Wat zou er gebeuren als ik die twee vrouwen aan een tafeltje zou zetten? Hoe zou dat uitpakken?

B is er wel voor te porren denk ik maar A? Dat weet ik niet. A als je dit leest? Wil je er eens over nadenken? Het lijkt me enig om jou een koekje in de thee te zien dippen en er je dat dan met je gemanicuurde nagel uit te zien vissen. Even plagen mag wel toch? :-) Of dat jij de kledingkast van B gaat sorteren en leuke setjes maakt? Is dat geen goed idee? Ik hoor wel van jullie.

Ineens schiet me een oud kinderliedje in gedachten. Volgens mij is het van Elly en Rikkert: We hebben allemaal wat. We zijn allemaal raar en toch zijn we broertjes en zusjes... zo begon het. En het eindigde met ... en toch houden we van elkaar. En dat is wat ik doe. Er zijn veel mensen om van te houden. Niet allemaal zijn ze keurig en netjes. Veel hebben er een rafelig randje. Beschadigd op de een of andere manier. Het zijn wel op hun eigen manier allemaal kleurrijke types. Ze zijn bijzonder op hun eigen wijze. Eigenwijs zijn de meesten van hen; tegendraads ook. Twee heb ik er een beetje uitgelicht vandaag. Ik heb ze vooraf gezegd dat ik over ze ging schrijven en dat vonden ze prima.

Toen ik nadacht over wat ik zou schrijven kwam onmiddellijk het beeld van de kleurpotloden bij me op. Kleurige types- kleurpotloden. Soms met een scherpe punt. Soms minder scherp. Soms viltstift. Soms heel licht kleurpotlood. Ik kocht een zak in de kringloop met van alles er in. Kleine rommeltjes tussen de potloden en stiften. Dat zie ik als metafoor voor de extra's die mensen met zich meedragen. Het heeft ze gemaakt tot wat ze nu zijn en ik ben dankbaar dat ze een poosje mee willen varen in mijn leven.

Klein spul...

Eigenlijk best grappig dat ik zo enthousiast word van het opruimen van mijn digitale fotoalbum. Net alsof ik de fotoalbums van zolder gehaald heb, het stof er af geblazen heb en nu zit te bladeren. Steeds denk ik o ja, dat was toen en toen. O ja, dat maakte ik dan en dan. En zo ontdek ik steeds weer wat nieuws. 

De houten figuurtjes van twee blogs geleden laten me niet los, ik denk er nog steeds over na (zucht) Dit keer laat ik jullie, om in de sfeer te blijven allerlei houten dingen zien. Of eigenlijk moet ik natuurlijk zeggen foto's van dingen van hout. De bakken hierboven bijvoorbeeld. Ik kocht ze met het idee om ze te gaan schilderen. Daarna zou ik er plastic in bevestigen en er vervolgens leuke plantjes inzetten. In mijn hoofd zag het er leuk uit maar het kwam er in de praktijk niet van.

Ze hebben lang in 'het winkeltje' gestaan met van alles en nog wat er in. Vol met knuffels bijvoorbeeld. Dat zag er buitengewoon leuk uit. Ik heb er enveloppen in bewaard. Ook dat was leuk. Later zette ik er de hangeletterde kaarten in en nog wat los spul en ook dat beviel goed. Steeds verder raakten ze op de achtergrond en ze zijn hun leven geëindigd als voederbak voor de kippen en eenden van mijn broertje. En daar waren ze in allereerste aanleg misschien wel voor bedoeld. Wie zal het zeggen.

En kijk eens wat ik hier vond. Een foto van een zakje met koetjes. Jawel het zijn de koetjes. En aan de prijssticker kan ik zien dat ik ze kocht in de kringloop in het dorp hier verderop. Een stapje dichter bij de ontknoping van het vervolgverhaal. Yes! De foto zat weggestopt in de krochten van het foto-mapje maar bij het schoonmaken kwam het toch te voorschijn.

Hierboven een foto van het memory-spel van hout. Ik plakte er een speldje achter en maakte er broches van. Veel verwachte ik er niet van maar zoals dat gaat... je weet het nooit. In een mum van tijd waren ze verkocht. Een meisje van de school hier vlakbij kocht er een en deed hem op haar tas. En toen wilden al haar vriendinnen er één en ze had veel vriendinnen of misschien waren het alleen klasgenootjes. Dat weet ik natuurlijk ook niet. Ik weet zelfs niet of het klasgenootjes waren maar het konden net zo goed meisjes van school zijn. Na de eerste serie maakte ik er nog veel meer. Niet alleen van hout maar ook van karton.

Ach, en dit is nou een van die foto's die ik compleet vergeten was. Ik kocht deze letterbak nog in de oude kringloopwinkel in de polder van mijn jeugd. In een oude boerderij waar je eigenlijk niet bij kon parkeren. Het was er altijd druk. De winkel is verhuisd naar een nieuwe locatie en heeft meer parkeerruimte nu. Deze letterbak stond in een hoekje om weggegooid te worden. Hij was namelijk kapot. Ik mocht hem zo meenemen van de dames.

Ik plakte het stukje er weer in, fluitje van een cent en heb de bak daarna voor veel foto shoots gebruikt. Als display in de winkel voldeed hij goed en nu staat hij alweer een jaar op de plank boven de eettafel. Steeds als ik iets leuks vind ergens zet ik het er bij. Alleen witte dingen anders wordt het een rommeltje.

Hierboven een foto van het kamerscherm in wording. Ik zocht al heel erg lang naar een leuk kamerscherm. Uiteindelijk vond ik er een maar er zat geen stof in. Het duurde nog een poos voor ik een leuk lapje vond om er gordijnen van te naaien. Op winkeldagen zet ik hem in de gang om zo mijn privé een beetje te beschermen. Mensen gaan dan bij de voordeur automatisch rechtsaf. De kleintjes maken er een tent van. We leggen er dan een gehaakt dekentje in en een badlaken er over.

Hier het doosje van de broches nog even.

En hier kun je zien hoe ik het speldje bevestigd heb. De achterkant is soms mooier dan de voorkant. Geen probleem, dan draaien we de boel gewoon om. Toch?

Och en nu vind ik ook een foto van de letters van scrabble. Dat was een tijdje helemaal hip. Om die lettertjes te gebruiken in je foto's. Dit is een foto uit een serie waarmee ik mijn terugkeer in blogland aankondigde. Ik denk na de zomerstop. De tekst weet ik ook nog: Aanstaande maandag ben ik er weer. Terug op mijn blog. Tot dan en een fijn weekend. Ik maakte de foto in de serre. Dat zie ik aan het streepjes behang. De tafel staat nu boven in de logeerkamer.

Dit doosje komt van mijn schoonmoeder. Het is een soort van lakdoosje. Volgens de man is het al van haar moeder geweest. Zijn oma dus. Het is eigenlijk een make-up kistje want er zit een spiegeltje in en is bekleed met paars fluweel. Jammer genoeg is het deksel beschadigd. Ik bewaar er steeds wat anders in. Alles is in beweging hier. Zullen we het mijn eigen kringloop noemen :-)?

Hier moet ik even om glimlachen. Van punnik klosjes word ik altijd blij als ik ze vind. Hier mijn kleine verzameling van vier stuks. Inmiddels zijn het er al behoorlijk wat meer en worden ze zelfs af en toe gebruikt. Ik heb ook een automatische punnik klos maar die gebruik ik eigenlijk nooit. Het gaat me te snel. Je hoeft alleen maar aan een hendeltje te draaien en er komt een sliertje uit. Terwijl juist de charme was dat je aan het punniken was en maar aan het kijken of er al iets te zien was aan de onderkant.

Ik punnikte vroeger veel want met mijn vriendje Rens speelde ik vaak drumband en wij hadden veel koord nodig om de stok van de tambour maitre te versieren. De man/vrouw die voorop loopt bij de fanfare. We oefenden op het grasveld van de buurvrouw en de grootte van de drumband wisselde nogal. Het was maar net hoeveel kinderen er beschikbaar waren of mee wilden doen. We pakten het best serieus aan en oefenden veel. Wat een bont gezelschap zal dat geweest zijn. Nog altijd als ik een fanfare hoor denk ik aan de tijd van toen. Aan het grasveld en aan het vriendje.

Wat jammer dat je tegenwoordig de fanfare niet vaak meer op straat ziet. Of is het bij jullie nog wel het geval? Bij het varend corso (ik vertelde daar al eerder over) zitten er wel wat orkesten in de boten maar dat is toch anders dan toen. Vooral koninginnedag en met Sinterklaas waren echt hoogtepunten en extra feestelijk door de fanfare/harmonie.

Het girafje op de foto boven de foto hierboven is niet zo heel erg oud vermoed ik. Hema? Je kunt de onderkant indrukken en dan wordt hij slap. Zodra je loslaat staat hij weer rechtop. Het huisje hierboven kreeg ik van iemand. Ze bracht het mee van Wibra/Zeeman. De beertjes kocht ik in Caïro bij de Chinese winkel en de klompjes kreeg ik van KLM. Als je business class vliegt krijg je zoiets bij de lunch. Gevuld met peper en zout. Er hoort een onderkantje bij waar je ze op kunt klikken.
-
Toen de zoon ging trouwen heb ik extra hard gespaard om luxe te kunnen vliegen. Ik kreeg er geen spijt van. Wat een ruimte en wat een verschil met de rest. Voor een reis van 12 uur geen overbodige luxe. Op de terugweg kreeg ik een schattig toilettasje van Victor en Rolf. Gevuld met sokjes, een slaapmasker, tandenborstel en pasta, oordopjes en nog wat meer van dat leuke spul. Ik heb het nog steeds bewaard. Als herinnering aan toen :-)