Handlettering op zondag...

Voor mensen die, net als ik, nogal eens gedachten hebben die met ze op de loop gaan. Het valt uiteindelijk altijd weer reuze mee. Fijne dag vandaag.

Doodlen...

Ik heb het al tig keer verteld hier, maar ik ben mijn digitale fotoalbum aan het opruimen. Het is echt een leuk werkje om te doen. Als je jarenlang alle foto's op een grote hoop, zomaar op de laptop zet is het een verrassing wat er allemaal te voorschijn komt. Maar ja, waar moet je beginnen met opruimen? Dat is altijd weer de vraag ;-)

Zo begon ik met de foto's van gezin en familie. Dat was nog een hele klus want wij maken veel foto's. Allemaal. Zelfs mijn oude vader van 83 doet daar gezellig aan mee. We doen het met onze eigen toestellen maar schromen ook niet om elkaars telefoon even te pakken als die toevallig dichter in de buurt ligt dan die van onszelf :-) En we sturen ze dan ook nog allemaal aan elkaar. En ja, die worden dan ook weer op de grote hoop in de computer gezet. Ik weet dus best hoe ik ze in mapjes kan zetten hè. Aan kennis ontbreekt het me niet. Maar goed. Eerst het gezin, daarna de rest van de familie en daar was ik wel even mee bezig.

Daarna vriendinnen en vriendenfoto's, foto's van kennissen, foto's van bijeenkomsten en foto's die ik hier niet met jullie deel. Ik probeer altijd voorzichtig te zijn met foto's van anderen. Zij vragen er niet om en ik heb er voor gekozen om een blog met foto's van Dingen te zijn. Dat is een keuze. Het is niet beter of slechter dan wat anderen doen. Ik zeg dit er maar even bij want dat scheelt me weer wat mails. Ik doe het zo en een ander doet het weer anders en het is allemaal goed.

Na al het opruimen bleven er nog een paar duizend foto's over die ik wel met jullie wilde delen. Ook daar heb ik een selectie in gemaakt. Vooral van de 'oudere' foto's heb ik er toch best een aantal weggegooid. Ik ben niet zo'n beste fotograaf en de toestellen waar ik mee fotografeerde hadden niet zo veel kwaliteit. Hoewel ze voor toen best goed waren dus misschien lag het aan mij. Er waren er veel wazig en die heb ik allemaal weggegooid. Dat was nog best spannend. Maar uiteindelijk bleef er genoeg over om hier te delen.

Zoals de foto's van de tekeningen die ik hier laat zien. Zo af en toe kun je zien dat ze in een boek zitten. Kijk maar naar hieronder. Ik teken ze in dummies die ik koop bij de witte boekenwinkel. Een dummy is een boek met alleen witte bladzijden. Met een schoteltje teken ik er rondjes in en daarna doe ik maar wat als ik daar zin in heb. Soms tijden niet en dan ineens weer een paar achter elkaar. Het helpt me mijn gedachten te ordenen en zomaar wat te mijmeren over dingen die gebeurden of gaan gebeuren.

Ik maak ze al jaren. Al lang voordat het 'hip' werd en het een naam kreeg. Ineens waren mijn tekeningen doodles en was ik aan het doodlen. Ach toch. Mijn moeder zei altijd: kind, als je maar lang genoeg leeft maak je alles wel een keer mee en zie je het in de herhaling ook weer een tweede keer langskomen. Het zal vast wel. Hoe ze genoemd worden maakt me niet uit. Ik vind het leuk om ze te maken en ze nu aan jullie te laten zien. Dagdag! :-)

Stoffen kralen...

30 juni. Omdat ik mijn foto's al voor de 'noodgedwongen' blog-pauze klaarzette is het voor mij ook een verrassing om te zien wat ik hier aantref. Ja, zo houden we het spannend hier ;-) Het is dus erg leuk om hier een tutorial te zien. Tutorials maken doe ik eigenlijk nooit meer. Het is hier al vaker gezegd dat bloggen door de jaren heen is veranderd. Zeker bij mij :-)

Goed! Laat ik eens zien of ik nog weet hoe ik stoffen kralen moet maken, want daar gaat deze tutorial over.  Grapje! Natuurlijk weet ik dat wel. Ik deed het een paar weken geleden nog ;-) Je hebt nodig: een leuk stofje, een glas, een pen of potlood, naald en draad en een schaar. Op de foto hieronder kun je het zien.

Op de verkeerde kant van de stof teken je met behulp van een glas (of iets anders ronds) een rondje. De afmeting doet er niet zo toe. Kijk maar wat je bevalt. Experimenteer gewoon maar wat. Dat doe ik meestal ook. Groter , kleiner het komt niet zo precies. Je knipt het rondje uit de stof.

Doe een draad in de naald. Maak aan het uiteinde een knoopje. Rijg nu op en neer. Net zoals je als kind een borduurwerkje maakte. Terwijl je dat doet, vouw je het rafelrandje wat naar binnen. Dus omvouwen, naald door de stof naar boven, weer een stukje omvouwen en iets verderop de naald weer naar beneden.

Hier op de foto kun je het goed zien.

Zo ga je verder tot je bij het knoopje/ begin aangekomen bent. Als je iets aan de draad trekt, zie je dat het een soort cupje wordt. Kijk maar hierboven op de foto.

Trek de stof zo dicht mogelijk bij elkaar en hecht de draad af door een paar steekjes op dezelfde plaats te maken. Als je het goed gedaan hebt, ziet het er uit zoals op de foto hierboven.

Je kunt nu het naaiwerkje modelleren door met je vinger op het gaatje te drukken en er wat aan te rommelen. Is dat gelukt? Ja? Dan heb je nu je eerste jojo gemaakt. Of in het engels: Suffolk Puff. Voor een kraal maak je twee van deze jojo's. Als je geen zin hebt in kralen kun je een heleboel van deze dingen aan elkaar naaien en er een dekentje van maken voor een baby. Of een bovenkant van een kussen. Google maar eens en je komt de leukste dingen tegen.

Het is een leuk werkje om deze dingetjes tijdens de vakantie te maken en er later iets mee te doen. Zo deed ik het ook. Ik hou er van om halffabrikaten ( zo noem ik ze) bij de hand te hebben zodat ik, als er een geweldig idee langskomt, ze niet eerst meer hoef te maken. Bovendien kun je er de kleinste restjes stof mee opmaken.

Kijk, hier maakte ik er een broche van door er alleen maar twee stukjes vilt en een speldje achter te naaien. Later heb ik het nog verder versierd maar daar heb ik jammer genoeg geen foto van gemaakt. Wil je kralen maken, naai dan twee jojo's aan elkaar. De openingen naar buien. Als je op driekwart dicht bent kun je er wat vulling tussen stoppen. Op de foto hieronder kun je dat goed zien bij de rood met blauwe kraal. Je kunt er ook niks tussenstoppen. Dan krijgen de kralen een wat langwerpiger vorm.

Je kunt ook 1 jojo nemen en die half omvouwen zoals ik deed met de rode op de foto hieronder. Versieren met kralen is leuk maar hoeft niet. Ik deed het bij de blauwe en beige kraal hieronder. De blauw met witte kraal staat op zijn kant.

De mogelijkheden om te versieren zijn eindeloos. Het stopt pas als je fantasie op is of je materialen. Ik gebruik kraaltjes, lovertjes, en ander klein spul. Ik borduur er ook wel eens op als ik daar zin in heb. Het is maar net hoe mijn pet staat.

Met een klein stukje stof, naald en draad, schaar en iets om een rondje mee te maken kom je al een heel eind. Ga het gewoon eens proberen in de vakantie. Waarom niet. Misschien ook leuk aan je sleutelbos? Of aan je telefoon? Je autosleutels? Een leuk cadeautje misschien? Succes! :-)

Het oude huis...

I29 juni. Ik dacht zo nog wat na over mijn vorig blog. Het is altijd lastig om de goede woorden te vinden bij zulk een emotioneel gebeuren. Als ik het teruglees klinkt het hier en daar wat stroef maar aan de andere kant zou ik misschien geen betere woorden kunnen bedenken nu. Ik laat het dus bij wat het is. Het is goed zo. 

In barre tijden is het fijn als je terug kunt vallen op je gezin, je familie en je vrienden. Ik heb dat altijd heel belangrijk gevonden om zelf te hebben en om mijn eigen kinderen te leren en te helpen die vaardigheid te ontwikkelen. Vaak had ik het gevoel dat dat niet lukte maar de laatste tijd zie ik dingen terug van dat wat thuis gestart is in de opvoeding, nu door de kinderen zelf doorontwikkeld wordt en in een eigen vorm gegoten is.

Bij heftige gebeurtenissen is het fijn om zo'n netwerk te hebben, maar sinds ik in dit huis woon, ervaar ik ook hoe fijn het is om een stevig huis te hebben. We wonen in een huis uit 1871 zoals de gevelsteen ons laat lezen. Deze steen zit aan de voorkant van het huis. Onder het woonkamerraam. Ik kijk er vaak naar en ga dan met mijn vingers over de letters. Hoe zouden de families ooit in dit huis geleefd hebben? Waren ze gelukkig? Voelden ze dezelfde beschermende veiligheid die ik nu voel?

Ik heb het geloof ik al eens eerder verteld maar hier hebben altijd twee generaties van een familie in gewoond. Aan de ene kant van de voordeur woonden vader en moeder. Aan de rechterkant van de voordeur woonde de oudste zoon met zijn gezin. Toen vader en moeder van de eerste generatie overleden verhuisden ze naar de andere kant en kwam de oudste kleinzoon hier wonen. Van de weduwe van de oudste kleinzoon kochten wij het huis. Ze was al behoorlijk op leeftijd en er was jarenlang niks aan het huis gedaan. Wat een geluk voor ons.

Toen de eerste familie hier kwam wonen, waren hun kinderen al geboren. De kinderen van de tweede generatie zijn in het ziekenhuis geboren en de derde generatie bewoners is kinderloos gebleven. Er zijn in dit oude huis dus nooit kinderen geboren. Tenminste, dat is wat ik heel lang dacht. Tot een paar jaar geleden ....

Toen kwam een mevrouw het pad oplopen. Zij vertelde me dat ze hier was geboren. Tijdens de tweede wereldoorlog werd hier langs de kust een hele strook vrij gemaakt en werden er bunkers gebouwd. De mensen die aan de kust woonden moesten zelf maar een ander onderkomen zoeken. De ouders van deze mevrouw waren vrienden van de mensen die hier woonden. En omdat het huis toch groot genoeg was, trok het jonge echtpaar hier in. De vrouw was hoogzwanger en het kindje werd hier geboren. En dat kindje was dus die dame die dat hier kwam vertellen. Haar moeder heeft tijdens het verblijf hier in huis een dagboekje bijgehouden. Ik mocht dat lezen. Wat een voorrecht. Ik denk dat ik wel mag concluderen dat het kindje van toen een liefdevolle start had, zelfs in die angstige tijd.

In later tijden werd hier in tijdens de zomerfeesten de druivenprinses altijd mooi aangekleed en mocht ze daarna in de optocht stralen. De verhalen zijn me vaak verteld door oudere bewoners. Het was een fijne tijd. De familie die hier woonde was gastvrij en veel mensen kenden het huis van binnen. Nog regelmatig vertellen oudere mensen me hoe het er toen uitzag. Die gastvrijheid probeer ik door te geven. Hoewel ik minder mensen ken omdat ik niet van hier ben en de tijden veranderd zijn door de jaren heen en je niet zomaar meer jan en alleman in je huis kunt laten.

En hoewel ik wel eens mopper dat het hier zo koud is en zo intimiderend ben ik toch van dit oude huis gaan houden. Het heeft al veel stormen doorstaan en staat nog steeds solide overeind. Het is snel koud, het tocht nogal hier en daar, er is altijd wel iets kapot, het is zeer spin-gevoelig, het waait hier aan de kust altijd, het is buiten nooit stil qua geluid en toch... toch zou het me aan het hart gaan om te gaan verhuizen. Laat ik nog maar even blijven en vast beginnen met het lappen van de ramen. Alleen op de benedenverdieping zijn dat er 42. Ik heb dus nog even te gaan :-)

Vriend...

28 juni. Vandaag een wat rommelig geheel wat foto's aangaat. Misschien is dat ook wel symbolisch voor hoe mijn leven op het moment geleefd wordt. Het zal jullie niet ontgaan zijn dat het de laatste jaren gepaard gaat met veel verdriet. Veel lieverds zijn overleden en dat heeft mijn leven op zijn kop gezet. Ik ben er erg door veranderd en dat begrijpt niet iedereen. Vriendschappen die voor mij waardevol waren zijn daar soms door verloren gegaan. Het zij zo.

Steeds als ik denk dat het weer een beetje beter gaat, gebeurt er weer iets wat me een duw achteruit geeft. Als kind was ik al 'gevoelig' voor veel dingen, een vrij lange periode ging het wat beter, maar naarmate ik ouder word lijkt het wel of narigheid weer meer vat op me krijgt. Ik weet niet of jullie dat herkennen? Mijn vader zegt dat het over een paar jaar juist weer makkelijker gaat worden. Wie weet. Ik hoop het van harte en trek me er aan op in tijden van somberheid en verdriet.

Omdat er veel vragen kwamen over de reden van mijn afwezigheid heb ik toestemming gevraag om wat meer over de situatie te delen. Een van de beste vrienden van mijn middelste heeft een eind aan zijn leven gemaakt. Op een nogal gruwelijke manier. Drie jaar geleden was hij gelukkig getrouwd, twee leuke zonen en getuige bij het huwelijk van middelste. Nog maar drie jaar geleden. Maar...

... zijn vrouw ging bij hem weg. Hij mocht zijn kinderen niet meer zien. Hij moest weg uit zijn huis en moest in een achteraf flatje wonen in een slechte buurt. Het was allemaal zo verdrietig. Middelste  hielp waar hij kon maar voelde zich vaak machteloos en hulpeloos.

Intussen herhaalde het scenario zich bij middelste. Ook zijn vrouw ging weg. Gelukkig mocht hij zijn kinderen gewoon blijven zien en bleef hij wonen in het huis waar hij woonde. Andersom had hij nu  steun van zijn vriend die het immers allemaal meegemaakt had. En bovendien opnieuw heel voorzichtig weer verliefd aan het worden was.

Ze hadden veel contact. Vriend woonde inmiddels al wel in een ander land en er waren plannen om elkaar op te zoeken. Maar zover heeft het helaas niet mogen komen. We dachten dat je gelukkig was, schreven zijn ouders op de kaart. Wij dachten allemaal dat hij weer gelukkig was. Maar nee. Het was een harde klap. Juist omdat het zo onverwacht kwam.

Het gebeurde in een ander land in een achteraf dorp waar de mensen geen andere talen spreken en de communicatie verliep via via. Hij was al gecremeerd toen middelste het nieuws hoorde. De vrouw waar vriend voorzichtig verliefd op was, had alles in het andere land geregeld. Alleen zijn ouders wisten het. Maar die kenden middelste alleen bij voornaam en het duurde even voor ze hem getraceerd hadden.

Ik vond dat een beetje verbazingwekkend in een tijd dat iedereen toch snel gevonden is via social media. Maar de ouders zijn daarop niet actief en bovendien hadden ze geen achternaam. En ik realiseerde me dat ik van heel veel vrienden en vriendinnen van onze kinderen de achternaam niet ken. Het komt simpelweg nooit ter sprake. Natuurlijk wel bij de vriendjes van vroeger maar vanaf de studententijd waren er alleen voornamen.

Heel verdrietig allemaal en we zijn er nog steeds ondersteboven van. Ik moet steeds maar aan die ouders denken. Arme arme mensen. Het klopt gewoon niet als je kind op zo'n manier sterft. Het klopt sowieso niet als je kind eerder dan jij sterft. Het klopt helemaal niet als er iemand waar je van houdt sterft. Helaas is het zoals het is en je hebt er maar mee te dealen.

Oude ansichtkaarten...

27 juni. In mijn vorig blog vertelde ik over mijn kleine toevallige verzamelingen. Mijn ouders waren echte verzamelaars. Jarenlang heb ik gedacht dat mijn moeder daar de meeste invloed op had maar anderhalf jaar na haar dood kan ik met recht zeggen dat mijn vader de grootste verzamelaar is. 

Pa heeft in zijn kantoor diverse mooie verzamelingen. Af en toe deelt hij wat. Zo zag ik al de complete serie boeken van W.G. van der Hulst (junior en senior) en alle boeken van de streekschrijver J.W. Ooms. Zo af en toe krijg ik de kans om een blik te werpen in de vele vele ordners die daar staan. Ik vind dat zo'n feestje :-) Zomaar rondsnuffelen en wat pakken doe ik niet. Zo ben ik niet opgevoed maar ook vind ik dat ik mijn vaders' privacy moet respecteren. Hij bepaalt wat hij wil delen.

De foto's die ik vandaag laat zien komen uit een album met kaarten uit de jaren rond de eerste wereldoorlog en zijn dus al zo'n honderd jaar oud. Niet alleen dat is bijzonder maar ook het verhaal er achter is fantastisch. Daar zal ik een aparte blogpost aan besteden. Het is echt zó romantisch :-)

Omdat pa weet dat ik heel zuinig ben op mijn eigen spullen en zeker op die van een ander, mocht ik het album mee naar huis nemen om het in alle rust door te bladeren. Wat was er veel te zien, te bewonderen en te lezen.

Ik heb ze voorzichtig uit het album gehaald en gefotografeerd. Met toestemming van. Het prachtige oude handschrift van toen. Met inkt geschreven, echt echt genieten. Voor mij was de voorkant van de ansichtkaarten net zo mooi als de achterkant.

Ik heb sommige foto's voorzien van een mooie quote. Steeds als ik een mooie tekst zag die paste bij een kaart, deed ik dat. Ik plaatste ze op Instagram en nog steeds plaats ik er af en toe een als de omstandigheid zich daarvoor aandient.

Het delen van quote's moet wel gedoseerd gebeuren anders schiet het zijn doel een beetje voorbij. Tegenwoordig zie je ze overal en ik heb ook periodes dat ik een beetje quote-moe ben om eerlijk te zijn. Dan lees ik er teveel en pauzeer ik even :-)

Op het verhaal achter deze kaarten kom ik, zoals beloofd, nog een keer terug. Het is echt een lief verhaal. En nee, het gaat niet over mijn ouders. Die waren toen nog lang niet geboren :-)

Verzamelingen...

26 juni. Hallo allemaal. Ik was er, zoals jullie hopelijk gemerkt hebben, even niet. Heel veel valt er over mijn afwezigheid niet te zeggen hier omdat het allemaal nogal privé is en er andere mensen bij betrokken zijn. Ik kan alleen zeggen dat een van mijn kinderen met een groot verdriet te maken kreeg en dat het even meer nodig was om moeder dan blogger te zijn. 

Vandaag laat ik jullie wat verzamelingen zien. Ik ben altijd een verzamelaar geweest. Het begint meestal met een toevalligheid. Ik vind dan iets, ergens. Tegenwoordig meestal bij de kringloop. Als ik er één of twee van heb zet ik ze bij elkaar en voor ik het weet zie ik ergens een nummer drie en vier enz enz. Zoals ik al zei, ze ontstaan meestal toevallig.

Ook thuis zie ik bijvoorbeeld toevallig wat spulletjes van één kleur bij elkaar, zoek ik er nog een paar bij en maak er een foto van. Soms laat ik alles nog even liggen, maar dan gaat alles weer ergens anders naartoe. Zoals ik deed met de spulletjes op de bovenste foto.

Ik kocht ooit bij de kringloop een zak boordevol viltstiften en kleurtjes voor een heel klein prijsje want alles zat door elkaar. Het duurde even voor ik tijd had om er naar te kijken maar op een rustige zondagmiddag was het zover. Het helpt wel mee dat ik die dag twee lieftallige assistentes bij me had die ook dol op sorteren zijn. Eerst maakten we de scheiding tussen kleurpotloden en viltstiften en de rest. Daarna keek een van de meisjes of de viltstiften nog goed waren en mocht de anderen kleurpotloden slijpen met de juffies slijper. Je weet wel, zo'n ding wat je aan de tafel vastzet en dan ronddraait.

Van de 'rest' spulletjes in de zak maakte ik een foto. Een 'toevallige' collectie dus. Dat kun je van bovenstaande verzameling niet zeggen. Voor de flippo's is hard gewerkt. Mijn kinderen waren niet heel erg dol op chips maar hebben zich suf gegeten om de flippo-verzameling compleet te krijgen. Er werden zelfs twee albums voor aangeschaft om ze in te doen. Allemaal zelf betaald met bessen-plukken (we woonden destijds in de Betuwe) :-) Tijdenlang waren ze er zoet mee. Ik kan me nog herinneren dat ze zelfs naar een ruilmiddag gingen. Toen de verzameling compleet was verdween de belangstelling.

De boeken verdwenen naar de zolder na de verhuizingen.  Na het opruimen/leegmaken van de zolder lagen ze steeds op een ander plekje. Laatst vond en van de kinderen ze weer en kwamen de verhalen naar boven. Want dat is het leuke van verzamelen. Je hebt altijd iets om over te praten. Verzamelen jullie ook?