Over tot de orde van de dag...

Dinsdag 8 mei. De bezoeken aan het ziekenhuis en de nieuwe fysiotherapeut beginnen zijn vruchten af te werpen. Heel langzaam, echt heel langzaam voel ik verbetering. Het gaat met muizenstapjes maar toch.... het gaat vooruit. Het is een buitengewoon pijnlijk gebeuren om spieren die jarenlang gewend waren om kant A op te gaan, nu over te halen om kant B te kiezen. Het een verhoudt zich tot elkaar maar er is goede hoop dat het allemaal op zijn goede plek gaat vallen en we heel voorzichtig kunnen plannen om naar het land aan de andere kant van de wereld te gaan. Want als alles goed gaat komt er aan het eind van de zomer weer een kleinkind. Hoera! 

De bezoeken aan de therapeut slaan wel een gat in de dingen van de dag. Ik wil altijd zoveel meer dan ik kan. Maar als ik nu maar rustig aan doorwerk, komt alles toch goed. Zo ruimde ik vandaag alles op van de logeerpartij van afgelopen weekend, draaide wasmachine lustig en streek ik een stapel overhemden voor de man die daar heel blij mee was want er was niet veel keuze meer in zijn kast. Ook de badkamer kreeg weer de wekelijkse schoonmaakbeurt en glom weer als een spiegeltje.

Ik werkte wat in de tuin. Onder het motto: elke dag tiental minuten probeer ik het allemaal netjes te houden. Soms lukt het om wat langer te werken en dan zie ik dat als een bonusdag. Soms lukt het helemaal niet en is dat maar zo. De foto hierboven is een stukje van de tuin van de overburen. Al dagenlang hangt daar een shirt/vestje aan het hek te wachten op zijn eigenaar. Het wordt niet opgehaald maar ook niet meegenomen door iemand anders. Ik ben zo benieuwd van wie het is. Vandaag was een dag als vele anderen maar het was een goede dag.

10 vragen aan mezelf (5)...

Maandag 7 mei. Dit keer weer verder met de tien vragen aan mezelf. Voor jullie om mij wat beter te leren kennen en voor mezelf om antwoorden te geven op 'ongebruikelijke' vragen. Ondertussen zien jullie de foto's die ik maakte van alle spulletjes die ik bewaar in de grote glazen pot op mijn werkkamer. Ik gooide er van alles in maar zocht het uit om wat orde in de chaos te brengen en maakte er meteen wat foto's van.

Vraag 1: Lees je je horoscoop? Ja, soms in de krant of ergens onderweg in een tijdschrift of zo maar meestal niet. Lezen jullie hem wel? 

Vraag 2: Vind je jezelf sociaal? Ik hoor altijd van anderen dat ik heel sociaal ben. Er is een tijd dat ik er bijna aan ten onder ging. Door de jaren heen heb ik mijn 'lesje' geleerd en ben ik noodgedwongen wat minder sociaal geworden. Soms moet je gewoon aan jezelf denken. Zoals nu bij het revalideren. Als je niet goed voor jezelf zorgt kun je ook niet voor een ander zorgen.

Vraag 3: Hou je van gezelligheid? Jazeker hou ik van gezelligheid? Ik zou bijna zeggen; wie niet? Ik krijg graag visite en vind het heel fijn als men de moeite neemt om naar hier te komen. Ik probeer iedereen zoveel mogelijk te verwennen. Niet alleen met eten, drinken en spullen. Maar vooral met aandacht en liefde.

Vraag 4: Wat was als kind je favoriete knuffel en wat was zijn naam? Ik had een beer en hij heette Terry. Hij had een lintje om zijn net. Ik duimde en friemelde ondertussen aan dat lintje. Ach Terry, ik heb hem nog steeds. Hij is intussen helemaal versleten. De houtwol komt uit zijn buik maar ik zal hem nooit wegdoen.

Vraag 5: Hoe was je eerste dag op de basisschool? Heel spannend vond ik dat. Mijn vader bracht me naar school want mijn moeder lag al een maand in het ziekenhuis vanwege de geboorte van mijn broertje. Dat was niet helemaal goed gegaan. Ik mistte haar verschrikkelijk. De juf was heel streng en ik was bang van haar. Eén ding was wel fijn en dat was dat mijn vader koos voor chocolademelk i.p.v. gewone witte melk. We dronken nog schoolmelk. Dat was bij mijn moeder nooit gebeurd ;-)

Vraag 6: Welke drie dingen zou je eigenlijk weg moeten gooien? Een heleboel kleren die ik nooit draag. Wat oude schoenen en ook die ene oude jas die zo lekker zit maar er niet meer uitziet.

Vraag 7: Welke drie familieleden zou je wat vaker willen zien? Dat is een makkelijke vraag. Mijn drie kinderen.We proberen elkaar zo veel mogelijk te zien maar het blijft altijd te weinig voor ieders gevoel.

Vraag 8: Hoe vaak per jaar ga je op vakantie? Oei, we gaan eigenlijk nooit op vakantie. De laatste keer was naar ZA toen de kleinzoon geboren was en die is nu al weer ruim drie. Dat was zo'n dure reis dat we weer even moesten sparen ;-) En het was ook niet echt een vakantie. De laatste keer dat we zomaar weggingen was naar Engeland toen koningin Elizabeth 60 jaar koningin van Engeland was.

Vraag 9: Zeg je wel eens: ik hou van je? O ja, de hele dag door en tegen iedereen die het maar horen wil. Ik ben daar erg gul mee. Er zijn in mijn leven veel mensen om van te houden. Mijn ouders zeiden het nooit tegen ons toen we klein waren en ik heb het altijd gemist. Misschien dat ik het zelf daarom zo vaak zeg. Ik weet het niet. Het is gewoon fijn.

Vraag 10: Ben je een control freak? Het hangt er vanaf. Als je het aan de man zou vragen zou hij zeggen van wel. Vraag je het aan de kleintjes dan zullen zij zeggen van absoluut niet. Ik heb wel de neiging om alles in eigen hand te houden maar heb het laatste jaar door omstandigheden geleerd om los te laten en dat gaat me steeds beter af.

Zo weer een beetje wijzer sluit ik dit blog af. Het is leuk om zo af en toe eens wat na te denken over mezelf. Doen jullie dat ook wel eens? Zomaar wat vragen stellen?

Versje van Toon (18)...

Zondag 6 mei. Op zondag altijd een versje, liedje, verhaaltje of gedichtje van Toon Hermans.
Vandaag uit het boek: Fluiten naar de overkant.


De eerste zomerdag

een meisje in een bloesje
een oude man staat in de zon
alsof hij staat te douchen
bij het Centraal Station
het hoedje in de rechterhand
het hoofd omhoog gericht
zo staat hij al minutenlang
in het warme zonnelicht
het rumoer rondom, dat deert hem niet
de taxi's noch de tram
het is alsof hij niets meer hoort en ziet
maar de zon, die is van hem.

Zo'n dag...

Zaterdag 5 mei 2018. Zo'n dag waarbij je bij het wakker worden al een feestelijk gevoel hebt. Alsof je jarig bent. Er gaat iets fijns gebeuren. Een gevoel van kriebels in de buik. Zo'n dag was het vandaag. 

De zon scheen al volop bij het wakker worden. Ik kan zo genieten van het zonlicht op het glas-in-lood. De reflectie op de witte kledingkast. De kleuren die steeds veranderen. Nooit saai en vervelend.

Het was een lome zaterdag waarop in de loop van de middag de zoon met zijn dochters naar hier kwam. Zoon ging met zijn vader naar het concert en de dames en ik bleven thuis. Nou ja.... we gingen natuurlijk wel even naar de ijssalon hier in het dorp om een lekker ijsje te eten.

We maakten tekeningen op de straat achter het huis. Hele mooie zelfs. En deden daarna een speurtocht door de tuin om te zien of de reiger er nog was. En ja.... hij stond te vissen. Als je goed kijkt, zie je hem tussen de bomen. Helemaal onderaan.

We moesten heeeeeel voorzichtig doen want anders zou hij schrikken en wegvliegen. En de dametjes wilden juist zo graag zien hij hij een visje uit het water zou halen. Dus slopen we heel voorzichtig en voetje voor voetje naar de voorkant van de tuin.

Tussen de heggen door tot we vlakbij hem waren. Toen vloog hij over onze hoofden heen weg want die rare giechelende dametjes.... daar wilde hij niets van weten. Gelukkig kwam de poes van de buren nog even kijken en liet ze zich lekker aaien.

Nog wat laatste tekeningen en toen was het tijd voor bad en bed. Veel verhaaltjes natuurlijk want dat hoort bij het logeren. Aan het eind van de avond kwamen ook de mannen weer thuis. Ze hadden het fijn gehad; een echt vader en zoon uitje. Nog een laatste biertje en toen was het voor iedereen tijd om naar bed te gaan.

Wat een gezelligheid de dag er na. Met zijn allen aan het ontbijt met de tuindeuren open. Dat kan alleen op zondagochtend. We hoorden de vogels fluiten, de dametjes kwetteren en het was een moment van puur geluk. Na het ontbijt nog een koffie en toen was het al weer tijd voor ze om te gaan. Wat jammer maar zo gaat dat.....

Dodenherdenking...

Vrijdag 4 mei. Vanavond om acht uur was ik twee minuten stil. Ook las ik de woorden van de management kalender van de man. Ik wil ze graag met jullie delen en vragen er wat over na te denken. 

Iets beter...

Donderdag 3 mei. Ik voel me vandaag iets beter gelukkig. De rugpijn is bijna weg. Alleen een laatste restje onderin maar daar gaat de therapeute vandaag nog een keer naar kijken. Niet alleen is de therapeut volkomen verschillend van de vorige (ook qua behandeling) . Ook het gebouw is totaal anders en ook is er een verschil met het maken van afspraken. Bij de vorige kreeg ik een kaartje. En dat kaartje raakte ik steeds kwijt. Meestal vond ik het snel terug tussen alle papieren op mijn tafel maar toch....

Nu krijg ik een berichtje via de app. Een dag voor de afspraak word ik er aan herinnerd en op de dag zelf krijg ik een uur voor de afspraak nog een berichtje. Hoe fijn is dat !! Eerst was de knie aan de beurt en daarna de rug.

Aan het eind mocht ik nog weer even fietsen. Lekker alleen in de fijne lichte ruimte. Via een spiegel kan de therapeute me in de gaten houden maar toch alvast de volgende patiënt behandelen. Ik zwaai even als ik me afmeld. Super geregeld. Het voelde zo goed dat ik nog even een bezoekje aan de kringloopwinkel bracht ;-)

Aan de slag maar hoe dan...

Woensdag 2 mei. Ik schreef er al eerder over.... door de behandeling aan de knie gaat alles een beetje mis in de rest van mijn lichaam. Door de pijn ben ik anders gaan lopen en nu de knieën beter worden komt er steeds iets nieuws bij. 

Op dit moment kan ik me werkelijk niet goed bewegen vanwege mijn rug. Die doet pijn !!! Oh lieve help en dat terwijl ik daar het minst last van heb gehad tot dusverre. Alleen wat stijf als ik in de tuin gewerkt heb of zo.

Vandaag begon de fysiotherapeute met het losmaken van mijn rug want ik kon werkelijk geen kant op. Daarna lukte het niet om de knie nog te behandelen maar ik mocht iets anders doen. Ik mocht op de fiets. Op de hometrainer. Wat was dat lang geleden zeg.

Ze hebben in de praktijk een speciale hometrainer. Daarvan kun je de krenk verzetten. Ik wist niet wat een krenk was maar dat is dus het rechte stukje staal naar de trapper toe. Dat kunnen zij langer of korter maken en zo kun je toch fietsen met een pijnlijke knie. Hoe fijn was dat! Ik heb er van genoten elke van de tien minuten. Helemaal alleen en met een grote smile. Super!