Nieuwe ramen...

Toen we hier kwamen wonen, wisten we dat we een oud huis kochten met achterstallig onderhoud. Maar het was een goed solide huis. Er kwam een nieuw dak, de indeling boven werd anders en beneden ook. Het hoogstnoodzakelijke werd gedaan door de aannemer en daarna was ons geld op (we hadden niet op dat dak gerekend) Om kosten te besparen deden we veel zelf. Wij waren geen klussers by nature en er ging nogal eens wat mis. Eén voorbeeld: heb je wel eens een beagle puppy over een pas geschilderde vloer zien rennen? En dan daarna door zo'n beetje het hele huis? Wij maakten het mee.

Langzaamaan werd het steeds meer ons huis. Het was wel een koud huis. Daar heb ik me echt op verkeken. Met zijn ramen van enkel glas, oud glas- in- lood en zijn metershoge plafonds was het in het begin niet warm te krijgen. Maar ook dat is aan het veranderen. Ieder jaar wordt het hier warmer. En stiller. En mooier. Bij een oud huis moet je ook maar meteen geduld leren hebben. En een avontuurlijke inslag want niks is standaard. Zo was ons eerste contact over het glas-in-lood raam hieronder in de maand oktober 2015 (!) De loodman die wij van eerdere projecten kenden was gestopt. Een ander had het veel en veel te druk. Een derde zou met pensioen gaan en maakte alleen de lopende klussen nog af. Een vierde was veel te duur. We zochten verder en de jonge timmerman kon ons helpen. Tegelijk met het nieuwe kozijn zou er ook een nieuw loodraam komen. Twee maanden geleden kwam er een tijdelijk raam en gisteren (hoera) kwam het definitieve raam.

Het is hetzelfde patroon als de ramen op de begane grond en boven de voordeur. Beneden zijn het losse ramen die tegen de anderen gezet zijn en op zijn plaats blijven met een viertal spijkers. Hierboven is het tussen dubbel glas gezet. Maar daarvoor is eerst het lood donker gemaakt. Er is oud glas gebruikt om zoveel mogelijk de bestaande kleuren hetzelfde te laten lijken. Het rechthoekige raam er onder kan omhoog geschoven worden. Er zitten touwen aan de zijkanten met contra gewichten. En (dank je wel lieve timmerman) ik hoef nu niet meer met mijn hele hebben en houden te duwen tegen het raam zoals eerst, maar ik kan het met twee vingers omhoog schuiven.

Zoals gezegd: het duurde even maar dan heb je ook wat. Geen warme kruik meer, geen oordoppen meer, geen extra dekens en dekbedden meer. Goh, wat zal ik veel geld overhouden. Ik denk dat ik maar ga sparen voor mooie shutters :-)

Winkel...

Dit keer wil ik jullie niet alleen iets vertellen over de winkel, maar ook aan jullie willen vragen om met me mee te denken.  Ik zoek voor sommige artikelen een nieuw tehuis. En daar komen jullie in beeld :-) 

Aan het eind van de maand februari stopt het seizoen van de warme wolletjes zoals ik ze altijd noem. Dan ga ik aan de lente denken en komen er weer andere dingen in de winkel. Voor de niet verkochte sjaals, cols en omslagdoeken zoek ik een goede bestemming. Ik wil ze weggeven aan mensen die ze hard nodig hebben en er echt echt blij mee zullen zijn. Of dat in het binnen of buitenland is, maakt me niet uit. Ik zoek mensen die het hart op de goede plaats hebben en die de wolletjes het liefst ook zelf uitdelen. Ik kan ze opsturen als pakket maar ik betaal er geen verzendkosten voor (het zijn allemaal nieuwe spullen) Ze kunnen hier ook opgehaald worden na afspraak. Hoeveel het zal zijn weet ik aan het eind van de maand. Weet je iets of ken je iemand? Laat me dat dan weten via tinekehendrikse@hotmail.com Alvast bedankt voor het meedenken :-)

Haken...

Ik hoop dat jullie niet denken dat ik deze col eerder liet zien want dat is niet zo. Het garen is wel. Zo hier en daar een toertje tijdens het journaal om 20.00 uur. Tijdens de koffie een paar steekjes. Als er koffievisite is die ook haar werk meebrengt. Al met al kun je nog best veel voor elkaar krijgen. Zoals deze leuke col bijvoorbeeld. Ik haakte er met veel plezier aan.

Vieren...

Er was zoveel te vieren op 31 januari. Dat mijn kleine grote neef jarig was bijvoorbeeld. Niet dat ik nog naar zijn verjaardag ga maar toch. Toen hij klein was heb ik voor hem gezongen, nu feliciteerde ik hem via WhatsApp. Ook onze voormalige koningin, prinses Beatrix vierde haar verjaardag. 79 is ze geworden en nog volop aan het werk. Het is zo leuk om haar af en toe nog eens te zien op tv.

Ik vierde dat er gewoon elke dag iets te vieren is. Hoe klein dan ook. En in gedachten stak ik de vlag uit.

De tandarts...

Ik kan me nog goed de knoop in mijn maag herinneren als ik de grote witte schooltandartsbus de hoek om zag komen. De assistente (een grote vrouw met rood haar) reed en de tandarts kwam er met zijn eigen auto achteraan. De bus werd recht voor de school geparkeerd. Er werden slangen uitgerold voor water en stroom en dan was het afwachten wanneer je aan de beurt zou zijn. Meestal werd begonnen met de kleintjes. Met vijf tegelijk werd je naar de bus gestuurd. Daar wachtte je je beurt af. De tandarts zelf was een enorme vent met veel haar op de armen en op zijn vingers. Niet voorzichtig en je moest vooral niet gaan huilen want dan ging hij vloeken. Zelfs de grootste jongens van de school waren bang van hem. 

Na de basisschool kregen we een tandarts via het ziekenfonds toegewezen. We gingen er met het hele gezin tegelijk naartoe. Drie kilometer op de fiets over de rivierdijk, dan met het pontveer over en weer drie kilometer terug. Na een paar jaar kreeg ons kleine dorp achter de rivier een 'eigen' tandarts. 1 keer per week kwam hij naar het groene kruisgebouw om patiënten te helpen. Hij begon om half vier en was klaar na de laatste patiënt. Het was een griezel. Met haar op de armen en op zijn vingers. Het was net zo'n nare man als de schooltandarts. Sterker nog: het WAS de schooltandarts!! Wat een ellende. Later versleet ik nog veel tandartsen (ik verhuisde vaak).

En toen kwam deze man in ons leven. Dat is nu vijf en twintig jaar geleden. Wij waren juist in de provinciestad neergestreken en hij was als jong ventje net zijn eigen praktijk begonnen en zocht patiënten. Tot op de dag van vandaag ben ik blij met hem. Zo blij dat ik het er graag voor over heb om een stukje (anderhalf uur enkele reis) te rijden om hem te zien. Na de provinciestad zijn we weer een paar keer verhuisd maar we zijn hem altijd trouw gebleven. Ik hoop dat we hem nog lang als tandarts mogen houden. Een topvent! Aardig, vriendelijk, belangstellend maar vooral een hele goede vakman.

Handlettering op zondag...

 Ik tekende deze uitspraak van Aristoteles. 

Mijn oude buurman de professor in Egypte was dol op Aristoteles en een groot kenner van de wijsgeer bovendien. Als ik alles wat hij vertelde over Aristoteles onthouden of in ieder geval opgeschreven had was ik nu veel mooie spreuken rijker.

De tuin in februari...

Hoewel het weer vandaag wat mooier is dan voorgaande dagen is er nog niet veel werk in de tuin te doen. Hier en daar kan ik wat blad weghalen of wat vegen. Het vogelhuisje kan opnieuw gevuld worden maar daar blijft het wel bij. De eerste foto laat het pad zien vanuit de voordeur naar de straat. 

De foto hieronder heb ik genomen van de straat naar de voordeur. Aan het eind, als je bijna bij de voordeur bent, twee hagen met klimop. Ik hou niet van klimop maar het zijn wel goede windvangers. En wind is hier altijd net een beetje teveel bij de voordeur. Als je goed kijkt zie je dat het rechtse windlicht wat naar voor staat. Je ziet er ook een stapel stenen liggen want...

De man die uit Harderwijk moet komen om de kabel weer aan te sluiten nog steeds niet geweest is. Ik heb maar zolang een tuinstoel over het gat gezet want ik ben bang dat ik anders een keertje misstap. Ik loop namelijk altijd deze route om naar de fietsenschuur te gaan. Of naar de grijze en groene containers die daar ook staan. Voor de ramen langs en dan linksaf. Morgen komen de mannen is me beloofd. We zullen zien of dat ook waar zal zijn. Tegenwoordig weet je bijna zeker dat afspraken veranderd gaan worden.

Zo kreeg ik melding van de man die het nieuwe glas-in-lood raam maakte dat hij het raam naar een ander atelier gebracht heeft. Daar wordt het lood donkerder gemaakt zodat het er net zo oud uitziet als de ramen die er al zijn aan de voorkant. Daarna wordt het weer naar een ander atelier gebracht waar het tussen dubbel glas gezet wordt. Dan komt het weer terug naar het glas-in-lood atelier. Dat heeft veel langer (weken) geduurd dan was toegezegd. Het atelier belt de timmerman. Die dan naar mij gaat bellen voor een afspraak om het raam te komen plaatsen.