dinsdag 17 juli 2018

Maandag opruimdag...

Maandag 16 juli. Vandaag had ik ineens weer een zin om dingen uit te zoeken en op te ruimen. Je weet wel, van die dingen die er al zo lang liggen en maar heen en weer gaan door het huis. Zo'n schoenenkastje bijvoorbeeld waar steeds maar een schoen uitvalt als je het opendoet. Wij hebben een schoenenkastje onder de trap. Het bovenste plankje is erg smal en de planken daarna worden steeds breder. De onderste drie (!) planken zijn voor de schoenen van de man. Hij heeft de meeste schoenen en de grootste voeten. Ik maakte vanmorgen het kastje leeg en haalde er een doekje door. Daarna poetste ik alle schoenen en zette alles weer netjes terug. Met een uurtje was het klaar. Ik heb het kastje open laten staan tijdens het koffiedrinken. Ik moest bijna een zonnebril op, zo blonk het allemaal. 


Na het schoenenkastje zocht ik weer e.e.a. aan rommeltjes uit de grote glazen pot uit. Die pot staat hier op mijn werkkamer en alles wat ik kwijt wil, gooide ik er tot kort van een afstandje in. Laatst ben ik begonnen om alles eens uit te zoeken. Halverwege het proces ben ik blijven hangen. Nu ging ik verder. Ik heb deze rommeltjes niet terug in de pot gedaan maar in een apart doosje. Ik heb ze dan allemaal bij elkaar als ik ze voor een of ander project ga gebruiken.


Ook het sleutelbakje moest er aan geloven. Van veel sleutels hebben we geen idee waar ze van zijn. Van vorige huizen waarschijnlijk. Of van studentenhuizen waar de kinderen al een poosje niet meer wonen. Van geldkistjes die we niet meer bezitten. Of fietsen die lang geleden gestolen zijn. Ik had al eens eerder een rondje gemaakt maar nu deed ik het weer. De sleutels die ergens in dit huis of op spullen uit dit huis passen gaan terug en krijgen een label. De sleutels die overblijven gaan naar kleine man om mee te spelen. Hij vindt sleutels geweldig. Ik zal ze aan een grote ring hangen en dan aan de spijker hier in de keuken.


Ondertussen belde ik met makelaars, werd ik gebeld door allerlei goede doelen en energiemaatschappijen met geweldig aanbod, pakte ik pakjes in die verstuurd worden, werd mijn winkeltje op Marktplaats weer aangevuld, schreef ik drie blogjes, draaide de wasmachine overuren en deed ik nog een en ander. Het mooie weer geeft me veel energie. Het blijft nog steeds heerlijk 'koel' in het oude huis. Meer dan 22 graden is het nog niet geworden binnen.

maandag 16 juli 2018

Versje van Toon (28)...

Zondag 35 juli 2018. Op zondag altijd een versje, gedichtje, verhaaltje of liedje van Toon Hermans. Omdat ze te mooi zijn.... Vandaag uit: Tussen mei en september.

Er moeten mensen zijn
die zonnen aansteken
voordat de boel verregent,
die zomervliegers oplaten
als het ijzig wintert,
die confetti strooien
tussen de sneeuwvlokken.
Er moeten er zijn
die aan de uitgang van het kerkhof
ijsjes verkopen
en op de puinhopen
mondharmonica spelen;
door de tranen heen
blijven lachen.
De
clown
uithangen.

Mooie zondag!

Vader gaat op stap...

Zaterdag 14 juli 2018. Zit mijn dasje goed? Zit mijn jasje goed? Vader gaat op stap....enz. Herinneren jullie je dit liedje nog? Ik moest er aan denken bij het telefoontje van mijn vader. Hij belde me om te zeggen dat hij kersen kwam brengen. Hoe fijn is dat? En zei hij er meteen bij... ik wil ook even samen met jou iets wegbrengen bij iemand bij jou in de buurt. Je vindt dat vast leuk. Nou hou ik mijn hart vast als mijn vader iets leuk vindt want in de praktijk betekent dat vaak veel werk voor mij (grinnik) en daar had ik met die hitte niet zoveel oren naar. Maar tegen mijn vader zeg je geen nee. Dat doe je gewoon niet ;-) 


En zo kwam het dat hij rond drie uur hier voor de deur stond. Met kersen, met leuke suikerzakjes, met postzegels, mooie papiertjes, sigarenbandjes en wat legpuzzels. Oh dear! Kijk maar of je er wat mee kunt zei hij en meteen er achteraan: heb je een 'bakkie'? Jazeker had ik dat. En ik had er ook nog wat lekkers bij. Hoera! We kletsten wat over de huizen die we bezichtigd hadden. Over de familie, de mensen in het dorp, de kleinkinderen en nog wat meer. Ik heb niet heel veel tijd want ik wil wel de kleine finale van het voetbal zien, zei hij. Zullen we daarom maar meteen gaan? Waar gaan we naartoe vroeg ik? En wat brengen we weg? Dat zul je wel zien. We gaan met jouw auto want jij hebt toch zo'n navigatiesysteem?


In de bloedhete auto gaf hij me een briefje met een adres. De dame weet dat we komen en zo rond vier uur heb ik met haar afgesproken. We gingen naar Pijnacker naar een mevrouw die speelkaarten spaart. Of liever gezegd, de Jokers van speelkaarten. Pa had een partijtje gevonden en wilde haar dat zelf brengen. Het is bij mijn dochter in de buurt zei hij tegen de mevrouw en ik kan dat dan mooi combineren. Dat vond de mevrouw natuurlijk ook een goed idee. En zo vond ik mezelf terug in de auto op weg naar Pijnacker. Mijn vader gezellig onderuitgezakt en ik achter het stuur. Na ruim een half uur rijden en wat zoeken waren we er. Goh, zei pa, ik had niet gedacht dat het nog zover was. Grrr dacht ik alleen maar :-) We vonden onszelf terug voor een appartementencomplex. We zochten en vonden de voordeur en belden aan. Het duurde en duurde maar uiteindelijk ging de deur open. We zochten en vonden de lift en boven drukten we weer twee keer op een bel en ging de deur steeds gelukkig weer open. We werden er een beetje lacherig van. Het was net een speurtocht.


Het rook er naar pies en naar bedorven lucht. En het was er warm, warm dat wil je niet weten. Er ging daar echt nooit een raam open en zeker was er geen airco. Bij het appartement aangekomen vonden we een oude dame. Heel broos en in een rolstoel. Ze reageerde niet echt op onze komst. Vroeg ons niet om te gaan zitten en of we koffie wilden. Dat had ze allemaal wel al met pa aan de telefoon besproken. Maar goed, ze had haar dag niet zullen we maar zeggen. Het was er bloedheet in het appartementje. Nou was dat misschien een te groot woord. Het was een soort van postzegel. Pa gaf haar de kaarten (200 stuks) voor haar verzameling. Een slap dankjewel was het antwoord. Toen het enigszins mogelijk was (zonder onbeschoft te lijken) zijn we maar weer gegaan.

Terug in de snikhete auto (gelukkig kon het dak weer open) reden we over een fietspad weer terug de weg op. Dat van dat fietspad was een beetje raar maar anders kon je de wijk niet uit en het mocht van de borden. Ik hoop dat ik nooit in zo'n situatie terecht kom, zei pa een beetje beteuterd. Hij was er van onder de indruk. Ik zal er voor zorgen dat dat nooit gebeurt hoor. Dat beloof ik je, zei ik hem. Ik was er ook een beetje stil van. Onderweg pakte hij mijn hand. Beloof je me dat tien? Ik beloof het je, zei ik nog een keer. Och toch, die stoeren vader van 84 was ineens kwetsbaar. Het raakte me. En ik moest aan Sting denken.... how fragile we are....

Terug in het oude koele huis was hij al snel weer de oude en keek hij samen met de man naar het voetballen. Daarna reed hij naar huis. Raam open en de hand eruit tot hij de bocht omging. Dag pa!

Huizen kijken...

Vrijdag 13 juli 2018. Huizen kijken op vrijdag de dertiende? Is dat wel een goed idee? Ach, we zijn niet bijgelovig dus waarom niet. We zijn er aan toe om te verkassen en willen wat dichter bij de familie wonen wonen. Ik heb ze heel erg gemist tijdens de revalidatieperiode. Natuurlijk waren er de telefoontjes en lieve kaartjes maar er gaat in zo'n periode niets boven een contact. Een echte knuffel voelt zoveel beter als een virtuele knuffel. 


We zijn in ons huwelijkse leven altijd verhuisd voor het werk van de man. Vond hij een nieuwe baan, dan zocht ik daar een huis bij. Maar nu hij zelfstandig onderneemt hoeft dat voor het eerst niet meer en kunnen we zelf kiezen. Dat geeft veel vrijheid maar je moet het op een hele andere manier aanvliegen. Daarom hebben we allereerst een gebied bepaald waar we willen zoeken. We zijn uitgekomen op de rechthoek Lek, Alblasserdam, Merwede, Wijk bij Duurstede. Dichter bij de familie, meer naar het midden van het land. Het is leuk om op funda een voorselectie te maken en te bepalen welke huizen we gaan bezoeken. Vrijdagmiddag is onze vaste bezoekmiddag. We kiezen dan steeds twee huizen uit.


We hebben al wonderschone huizen gezien. In prachtige omgevingen. Het zal moeilijk kiezen worden. Na elk bezoek drinken we ergens koffie in de buurt en maken we een praatje met de mensen daar. Zo kom je er al snel achter of het goed voelt. Het is best wennen om niet plaatsgebonden te zoeken zoals we dat voorheen deden (max 10 km van het werkadres van de man) Het beperkende was soms lastig, maar de vrijheid van zoeken nu is zeker zo lastig. Veel mensen denken dat we zoeken naar een huis waar we oud willen worden maar nee hoor....


Ik zie mezelf echt nog niet in een appartement met buren aan alle kanten. Het zal allemaal best wel dat dat minder werk is maar ik ben nu weer goed gerepareerd en kan er weer 15 jaar tegen wat de knieën betreft. Nee nog geen appartement voor mij. Wel wil ik weg kunnen kijken en het moet er rustiger zijn dan waar we nu wonen. Buiten de randstad dus. Het liefst zou IK aan het eind van de wereld wonen met een roedel beagles, wat katten, kippen en een moestuin. Zoveel mogelijk zelfvoorzienend. Dat is mijn droom. De man zoekt naar een onderhoudsvrije tuin, liefst wat onder de mensen, geen honden, geen katten, geen moestuin, geen kippen en het liefst niet al te ver van een snelweg. We zullen ergens in het midden uit moeten zien komen. Het is een uitdaging :-)) Wordt vervolgd....

donderdag 12 juli 2018

In de herhaling...

Vanmorgen mocht ik in de herhaling (zie bericht van gisteren). De tas werd ingepakt met pakjes en ik fietste opnieuw naar het postagentschap. En wat denk je? Weer storing. Ik reed onverricht ter zake naar huis. Voor de tweede keer. Weer een berichtje naar de mensen die wat gekocht hadden en gelukkig hadden ze er weer begrip voor. 


Vanmiddag heb ik eerst maar even naar de winkel gebeld om te vragen of alles werkte ;-) en dat was het geval. Drie keer is scheepsrecht en dat klopte ook in dit geval weer. Ondertussen was er nog een pakje bijgekomen en dat kon mooi tegelijk verstuurd worden. Fijn hoor, alles kan maar weer weg zijn nietwaar? Ondertussen ga ik vrolijk verder met opruimen. Zonder al te hoge verwachtingen zette ik een partijtje kaartjes met stopwol op Marktplaats. De wol is niet veel bijzonders maar de kaartjes zijn leuk om ergens anders voor te gebruiken. Om lintjes om te doen. Of een slinger van te maken. De man zegt steeds: Tineke, jij wilt overal slingers van maken. Maar dat terzijde. Hij heeft trouwens wel gelijk hoor.


Wat schetst mijn verbazing? Iemand wil de kaartjes kopen? Ik vind dat dan zo leuk hè. Ik had ze ook weg kunnen geven maar eerlijk gezegd ben ik daar een beetje voorzichtig mee tegenwoordig. Maar al te vaak wordt er niet eens bedankt. Nou hoeft dat niet natuurlijk want daar geef ik het ook niet voor maar het is maar een kleinigheid denk ik dan. Kringloop is ook een optie. Ik kan het ook daar brengen maar sinds ik gezien heb dat die heel veel weggooien heb ik daar ook een beetje schrik van. Daarom probeer ik het eerst op MP en dat lukt vaak wonderwel. Het gaat maar om dubbeltjes en kwartjes en ik heb er een puist werk aan maar joh, ik word er blij van. En hoe fijn is het om blij te zijn omdat je iemand anders blij maakt.


Ik sta geloof ik in de babbel de babbel modus. Nou ja, dat is ook niet erg toch? Het zonnetje schijnt, de pakketpost werkte. De mevrouw van het postagentschap was gelukkiger dan gisteren. Ze hoefde niet al dat gemopper aan te horen van haar boze klanten.  Oh en toen ik naar het agentschap fietste werd ik aangeroepen door een kennis die me uitnodigde voor een kop koffie op het terras. Zomaar midden op de donderdagmiddag. Tssss, het moet niet gekker worden zeg :-)))

woensdag 11 juli 2018

Hoe fijn is het....

Hoe fijn is het als je je vader blij kunt maken met een doos vol suikerzakjes voor zijn verzameling? Dat hij daar uren mee bezig is?  Hoe fijn is het als hij dan vervolgens dat wat hij niet nodig heeft bij jou brengt om er weer iemand anders blij mee te maken? Hoe fijn is het als dan iemand anders er weer blij van wordt en ze koopt op MP? Door een meneer die vrijwilligerswerk doet in een verzorgingshuis. Dat door het bekijken van de zakjes herinneringen boven komen en mensen met elkaar beginnen te praten. Mensen die nooit wat zeggen tegen elkaar en dan ineens wel? Hoe fijn is dat? 


Hoe fijn is het dat we een telefoontje kregen waar we al zó lang op zaten te wachten? Een geruststellend telefoontje? Het bracht positief en goed nieuws (waarover later). Ik moest er het vuur voor uit mijn spreekwoordelijke sloffen lopen maar het lukte. Hoe fijn is dat? :-)


Hoe fijn is het dat ik gewoon weer op de fiets kan stappen om twee pakjes naar het postagentschap te brengen? Weet je hoe ik nog steeds een gevoel van diep geluk ervaar dat dat kan? Er was een grote storing bij de post. Mensen konden geen pakjes ophalen en ook niet brengen. Mopper de mopper. Het was vreselijk om aan te zien. En die arme postmevrouw, die kon er ook niks aan doen.

Weet je hoe fijn het is dat ik weer op de fiets naar huis stapte en het gewoon later nog eens probeer? Weet je hoe fijn dat is? Dat je dat uberhaupt weer kan denken en daarna ook gewoon even doet? Echt, als je eenmaal aan de andere kant gekeken hebt, ga je nooit meer iets vanzelfsprekend vinden. Hoe fijn is dat?

dinsdag 10 juli 2018

Voor alles is een tijd...

Mijn moedertje (ze leeft helaas niet meer) citeerde graag uit de bijbel. Ze kon soms ineens een wijsheid verkondigen waar ik nu nog wel eens aan terugdenk. Ik was destijds wel eens gefrustreerd over e.e.a. en dan zei ze me: er is een tijd voor alles Tineke. Een tijd om te werken, een tijd om te rusten enz. En dan er achteraan: soms loop je niet helemaal gelijk met de tijd. En daar heeft ze gelijk in. Ik heb dat heel sterk met de verkoop van de spullen in mijn winkeltje. Ik laat er hier en daar wel eens wat van zien. Mensen uit de buurt lopen binnen op donderdag of als ze in de buurt zijn. Er zijn ook reacties via e-mail als iemand hier iets naar zijn of haar zin gezien heeft. (tinekehendrikse@hotmail.com) Ik maak dan iets waarvan ik denk dat het een toppertje zal worden en er gebeurt vervolgens helemaal niks. En dan, soms wel een jaar later, blijkt het ineens een zeer gewild artikel. Ik loop dan niet helemaal gelijk met de tijd met mijn spullen en met de verkoop. Maar goed....


Maar het meest verkoop ik toch gewoon via Marktplaats. En dat is zo'n aparte ervaring. Er zitten botte horken tussen die het uiterste uit de kan willen halen. Prima hoor want het is een marktplaats en daar mag je onderhandelen. Meestal is dat ook wel leuk om te doen. Als mensen grof worden en gaan schelden of niks van zich laten horen dan is dat even lastig. Maar over het algemeen heb je een best leuk contact. Het is al fijn als iemand zich beleefd toont. Ik had al eens eerder wat suikerzakjes aangeboden op MP maar geen reactie daarop gehad. Zo ook met de verzameling ansichtkaarten van mijn geboortedorp (die ik verkoop voor mijn vader) Daar werd ook niet zoveel op gereageerd. Het grappige is dat ik laatst dacht... weet je wat? Ik zet het hele handeltje er nog eens op. Foto's gemaakt, aardige tekst erbij geschreven met veel informatie en eerlijk gezegd had ik er niet veel vertrouwen in dat het nu wel zou lukken zo in de vooravond van de zomervakantie.


Maar wat schetst mijn verbazing? Het bleken dus voltreffers. Vooral de suikerzakjes. Ik zocht ze wat bij elkaar en deed ze in een schoenendoos. Nog niet eens zo'n heel grote doos. Er gingen er 2000 in. Dat zou je niet zeggen zo op de foto niet? ) Op de foto hierboven staat de bovenste rij rechtop en de onderste rij overdwars. Die is wel twee lagen hoog. Maar toch... ik was verbaasd dat er zoveel in een doos gingen. Er was veel belangstelling voor en zojuist ben ik akkoord gegaan met een bod. Voor alles is een tijd. En die was voor de suikerzakjes dus nu. Als ik alles bij elkaar leg kan ik misschien nog wel zo'n doosje maken. Ik zal eens zien. Maar nu niet. Want nu is het tijd om de wasmachine aan te zetten :-) En koffie te drinken met de man want hij werkt vandaag thuis. Hoera! Vanavond zal ik vast nog een uurtje kunnen vinden om weer wat uit te zoeken. Het is een leuk werkje om te doen. Er zitten echt hele mooie zakjes tussen. Soms sta je er verbaasd van hoe oud ze dan al zijn. Jaren 50 en 60 bijvoorbeeld. Of soms zelfs nog ouder. Gelukkig is de suiker er al uit. Ik hoef dus niet bang te zijn voor mieren ;-)