woensdag 24 mei 2017

20-05-2017

Hadden jullie vroeger een 'echte' Barbie? Ik niet. Mijn popje leek wel heel veel op Barbie maar ze was dat niet. Ik weet niet waarom ze niet 'echt' was. Misschien wilden mijn ouders er niet teveel geld aan uitgeven of vonden ze dit popje mooier. Misschien was ze simpelweg niet in ons kleine dorp te koop. Het maakte eigenlijk ook niet uit. Mijn popje heette Tressy.
Je ziet haar hier op de foto's. Tressy kwam uit Frankrijk. En ze had lang haar. En een knopje in haar buik.


Met een sleuteltje (heb ik nog steeds) kon je haar haar langer en korter draaien. Midden boven op haar hoofd kwam er dan een streng haar uit. Niemand anders had zo'n 'Barbie". Het was een bijzonderheid en het gaf me zelfs een zekere status op school. Niet dat ik daar op zat te wachten want oh, ik was zo verlegen en bloosde bij het minste of geringste spatje aandacht. Met mijn vriendinnetje Anja breide ik truitjes voor Tressy. Ik kan me niet herinneren of we ooit iets afmaakten maar we begonnen er wel aan ;-) Anja had ook geen echte Barbie. Haar popje heette Cindy en als ik het me goed herinner had Cindy een wat groter hoofd. Mijn andere vriendinnetje Marrie had wel een echte Barbie. Maar dan wel een zonder haar. Als ik bij haar speelde ruilden we en mocht ik met die van haar, zoals we dat toen noemden. Marie had een doosje met 3 losse pruikjes en daar kon je er dan een van kiezen. Als ik me goed herinner waren het een rode pruik met kort haar, een donkere met lang haar en een blonde pruik met halflang haar waar je dan een haarbandje in kon doen. Heel voorzichtig deden we dat, want stel je voor.


Eindeloos speelde ik ermee. Buitenshuis met mijn vriendje en vriendinnetjes. Binnenshuis met mijn zusje. Mijn vader maakte zelfs ooit een kast voor de kleertjes. Ik heb hem nog steeds. We wilden heel graag een man (was het toen al Ken?) maar daar voelde mijn moeder niet veel voor. Toen we de hand konden leggen op een goedkope barbie besloten we om daar dan de borsten af te knippen en het haar kort te knippen. Dat lukte maar gedeeltelijk maar voor ons was dat destijds genoeg, we hadden niet veel, maar wel veel fantasie. Mijn moeder naaide wat kleertjes en breide zelfs een trui (ook die kleertjes heb ik nog steeds) Een 'tante' naaide ook het een en ander en zo kwamen we nog een heel eind. Echt mooie dingen kregen we voor verjaardag en Sinterklaas. Ik herinner me nog een brokaten avondjurk met bijpassende jas en een schitterende trouwjurk. Alle kleertjes zijn er nog en gezien hun leeftijd, in goede staat.


Mijn eigen kleertjes hebben de tijd overleefd. De meeste van de kleertjes van de barbies van mijn dochter niet. Die waren al van dat rare plakkerige spul gemaakt. Beetje nepstof. Jammer want alles zit aan elkaar geplakt en de glitters zijn er ook allemaal afgegaan. Ik stond er nog versteld van hoeveel kleertjes ik eigenlijk nog zelf gemaakt had voor mijn dochters' Barbie. Zij had trouwens een Benneton black Barbie kan ik me herinneren. Die spulletjes heeft ze allemaal meegenomen. Hier zijn alleen nog mijn spullen, aangevuld met wat nieuwere popjes.
-
Bij het vinden van het boekje met haarstijlen werd ik helemaal blij. De foto's zijn niet heel best, maar ik wilde er toch een paar met jullie delen. Zijn ze niet heel erg leuk? En wat zou het nog goed kunnen om de haartjes zo te doen vinden jullie niet? Misschien dat ik nog meer spulletjes vind. Dan zal ik dat zeker met jullie delen. Speelden jullie veel met Barbie? Hoeveel hadden jullie er? Waren ze echt of 'nep? Maakten jullie er ook zelf kleertjes voor? Ik ben zó benieuwd naar jullie verhalen :-)

maandag 22 mei 2017

19-05-2017

Het was natuurlijk heel verleidelijk om in dit blog opnieuw collages van rommelarijtjesjes te laten zien maar nee, dat vond ik teveel van het goede. Ik bewaar er ook een paar voor later :-) Vandaag laat ik wat ansichtkaarten aan jullie zien. Gekregen van mijn ouders en destijds gestuurd aan mijn zusje. Zij lag ooit in het ziekenhuis in Gouda en kreeg daar veel post. Het is natuurlijk ook heel erg vervelend als zo'n kleintje daar ziek ligt en in de tijd dat het zich afspeelde, werden nog veel kaarten verstuurd. Mijn zusje kreeg dus een hele stapel kaarten en was daar vast heel blij mee. 



En wat ook zo leuk is, is dat mijn moeder die ansichtkaarten altijd bewaard heeft.(En de kaarten van de vakanties die anderen aan ons stuurden. En kaarten die we kregen ter gelegenheid van geboorte, rouw en trouw. Van kerst en oud en nieuw) Alles werd bewaard. Het huis was dan ook propvol. Bij de verhuizing naar het appartementencomplex, een paar jaar geleden, werd al veel weggedaan maar toch werd er nog heel veel meegenomen. Waaronder dus deze kaarten. Of ze ooit naar mijn zusje gegaan zijn toen ze op zichzelf woonde, weet ik eigenlijk niet. Ik zal het haar eens vragen. Bij het opruimen kwam ik deze stapel weer tegen. Ik besloot er wat mee te doen. Om ze met jullie te delen.


Eerst bekeek ik ze aan de voorkant. Sommigen zijn zo mooi en geven een goed beeld van de tijd. Zoals de kaart hieronder. Deze manier van illustreren is helemaal van nu maar tegelijkertijd ook al bestaand sinds de jaren zeventig. De kaarten van toen waren veel bloter. En gewaagder. Ook die voor kinderen. Nederland is toch wel preutser aan het worden de laatste tijd. Hoe lang is het niet geleden dat je bloot op tv zag? Terwijl je er in de jaren zeventig bijna niet omheen kon. Maar goed, ik dwaal af... Het was leuk de kaarten nog eens te zien. Ze geven, zoals ik al zei,  een mooi beeld van een tijd. Een tijd van onbezorgdheid. De wereld stond zo ongeveer in brand, maar wij kregen daar weinig mee in het dorp achter de dijk. Het was er goed en vredig en we hadden een fijne jeugd.


De achterkanten van de kaarten zijn beschreven door klasgenootjes van mijn zusje. Van haar juffie zijn er ook een paar. Wat een mooi handschrift had ze. Ik zie klasgenootjes van toen. Met kinderhandschriften. De kindjes van toen zijn allang volwassen. Zijn zelf vader en moeder en de meesten van hen al opa en oma. Al die jaren lagen deze kaarten op een stapeltje in de la bij mijn ouders. Misschien al wel sinds de thuiskomt van mijn zusje uit het ziekenhuis. En later, met een elastiekje erom, bij mij. Voor even komen ze nog terug in de spotlights. Daarna mogen de kleintjes er mee spelen. En ze bekijken. Misschien zullen ze me er vragen over stellen. Want, en dat viel me ook op, er zijn heel veel dingen veranderd sinds die tijd. Ik zal ze er met veel plezier over vertellen. Net als zij dat later aan hun kinderen en kleinkinderen zullen doen met de spullen uit hun jeugd. Zo zullen de verhalen steeds verteld blijven worden en dat vind ik een mooi idee. Jullie niet? :-)

18-05-2017

Wat is het toch fijn als je jezelf toestaat om zomaar wat te spelen. Zoals ik dat deed met de spullen die hier maar lagen te slingeren in de kamer. Of nou, slingeren is ook weer zo'n groot woord. Alles zit wel op een bepaalde manier opgeborgen maar toch. En hoe grappig was het om te ontdekken dat al die ogenschijnlijke rommel ineens mooi werd toen ik het bij elkaar op kleur legde. Ik liet in de vorige blogpost al een geel-rood-oranje versie zien. 


Dit keer is het grijs, roze en groen. Mooi zijn ze hè? Elk van die frutsels heeft zijn eigen verhaal. Ik zou ze jullie graag eens vertellen. Ze zitten allemaal nog in mijn hoofd. Ik denk niet dat ik voorlopig uitgeschreven zal zijn. Mensen vragen me regelmatig of elke dag schrijven niet een beetje veel is. Of dat niet ontzettend veel energie kost. Nee hoor. Grappig genoeg maakt het hoge tempo van schrijven het juist makkelijker dan dat ik maar een of twee keer per week zou schrijven. Nou is het hier ook nooit saai en dat helpt wel. As we speak regent het hier weer in de kamer omdat er boven iemand staat te douchen. Ik dacht dat dat probleem verholpen was maar nee dus. Waar zou het nu nog kunnen lekken bedenk ik me dan? Weet je, dat soort dingen. In een oud huis gaat er altijd wel iets mis, is er altijd werk aan de winkel en hoef je je nooit te vervelen. Zelfs als ik elke dag de hele dag thuis zou blijven, valt er hier genoeg te beleven en te doen.


Maar hoewel ik graag thuis ben, moet ik af en toe toch onder de mensen komen. Dat hoort er nou eenmaal bij. Maar eerlijk gezegd hoef ik daar weinig behoefte aan. Sterker nog: ik word door de HSP altijd ontzettend moe en soms zelfs uitgeput van het dingen ondernemen. Ach, al die leuke spulletjes. Ik zie ze op de foto's boven en onder de tekst die ik aan het schrijven ben. De gehaakte vlindertjes, de gevouwen kikkers, de autootjes, de lucifers. Zien jullie de lucifers? Ik kreeg een heel groot blik vol van mijn vader. Allemaal hebben ze gezellig gekleurde koppen. Werkelijk alle kleuren zitten er in. In elke kleurencollage kon ik ze er bij leggen. De poppetjes, broches, gehaakte bloemen, roosjes, letters, kralen, plakband, hamertje-tik, schoentjes en ik zie zelfs wat huisjes van het monopoly-spel. Elk voorwerp vertelt zijn eigen verhaal.


Ik ben natuurlijk nog verder gegaan met maken in andere kleuren. Als je hier eenmaal mee begint kun je echt niet stoppen. Wel zijn de meeste dingen nu toch weggegeven want dat was oorspronkelijk de bedoeling :-) Ik loop weer een beetje achter met schrijven maar jullie weten nu de reden: ik was aan het spelen, haha. Ik schrijf nu op maandagochtend het bericht van donderdag j.l. Geen enkel probleem. Ik wens jullie allemaal een fijne dag vol zon. Dagdag! :-)

woensdag 17 mei 2017

17-04-2017

Kuieren! Terwijl ik de vaatwasser inruimde en wat nadacht over wat ik zou gaan schrijven hier, kwam dat woord in me op. Het woord geeft me een plezierig gevoel. Het is een fijn woord dat me doet denken aan vroeger. Aan lome zondagmiddagen. Aan zomer. Aan de buurman die een stukje de dijk op wandelde. Het doet me denken aan het hebben van tijd. Als je kuiert kun je gedachteloos lopen in je eigen gekozen tempo. Met de handen losjes op de rug. Ik bedenk me, nu ik dit schrijf, dat ik eigenlijk nooit meer iemand met de handen op de rug zie lopen. Jullie wel? Als je kuiert zie je zoveel meer. Het gras. De bloemen in het gras. De kevertjes en torretjes. Misschien wel vlinders of bijen.


Als ik een woord bij kuieren zou mogen verzinnen zou dat misschien wel mijmeren zijn. Mijmeren kun je goed doen als je kuiert. Misschien is het zelfs wel zo dat je door het regelmatige lopen je gedachten zelfs kunt ordenen. Note to myself: ga het eens proberen. Ik mijmer graag en doe het regelmatig. Ik begin dan ergens te denken en laat daarna mijn hoofd zijn eigen gang gaan. Het is soms lastig om dat toe te laten, zeker in drukke tijden, maar als het lukt kun je tot mooie dingen komen. Zo denk ik soms aan de wonderlijkste dingen. Dingen die ik eigenlijk vergeten was maar die dan tevoorschijn kunnen komen. Soms is het een geur. Of een gevoel. Mijmeren kun je overal doen. In het kader van leuke dingen doen maakte ik de collages die ik vandaag liet zien. Het gebeurde vanzelf. Het voelde een beetje als spelen.


Het begon ermee om eindelijk eens orde te scheppen in de chaos hier in mijn kamer. Het ligt hier vol met bakjes, doosjes, blikjes, schoenendozen, nou ja eigenlijk van alles waar je wat ik kunt doen. En dat doe ik dan ook. De kleinste onzinnige dingetjes worden hier bewaard. En waarom? Omdat ik er misschien ooit nog eens wat mee ga doen? De grote klussen als schilder en timmerwerk zijn op orde. Het is nu een kwestie van stylen en mooi maken. En van dingen wegbrengen naar de kringloop. En wat er nu nog is, mag blijven. De spullen van de moeders zijn ook uitgezocht, hoewel.... mijn vader blijft spulletjes aanleveren ;-) Niet zoveel meer en zijn tempo van opruimen kan ik wel bijhouden. De tafels, lades en kasten lagen hier dus vol met 'troepjes'. Ik kieperde alles om op de twee tafels hier. Als vanzelf begon ik tijdens een mijmersessie de dingen op kleur te leggen. En ineens werd het 'iets'.


Het werd grappig. Ik zocht het niet maar het vond mij. Hoe leuk was dat? Vandaag laat ik jullie de gele, oranje en rode versie zien. Nadat de collages klaar waren maakte ik er een foto van en zocht ik alles uit. Alleen de aller allerleukste spulletjes (die met een verhaal) mochten blijven. Meer dan 90% ging naar de kringloop. Ik voel een stuk lichter nu.  Weer een heleboel klein spul weg. Het idee van de collages laat me niet los. Er zijn nog veel meer variaties mogelijk. Misschien dat ik er mee verder ga. Want ik heb er alle vertrouwen in dat ik over een poosje ook wel weer genoeg spul heb verzameld om er mee verder te gaan. In combinatie met de spullen die er nog zijn, zie ik wel weer nieuwe mogelijkheden. Grappig toch dat als je al die kleine rommel bij elkaar legt het ineens iets is. Zie je het los van elkaar in al die doosjes en blikken dan word je er vooral moe van. 
-
Mijmeren, slenteren, daar begon ik mijn verhaal mee. Het eindigde bij de collages en de kringloop. Voor vandaag vind ik dat mooi genoeg. Ik ga naar buiten, de zon schijnt en het waait niet al te hard. Ik ga mijn oordoppen indoen (helaas is dat nodig aan de drukke straat hier achter het huis) en lekker wat in de tuin rommelen. En ondertussen laat ik de gedachten wat gaan. Ga ik wat mijmeren. Dagdag! :-)

dinsdag 16 mei 2017

16-05-2017

Vandaag wil ik het eens met jullie hebben over het nemen van verantwoordelijkheid, over eigen initiatief en de veranderende maatschappij. Misschien klink ik nu echt als een ouwe tuttebel, maar dat moet dan maar een keer. Ik snap best dat er regels moeten zijn. Het is echt veel handiger als er met elkaar afgesproken wordt wat wel en niet mag of kan. Dat zijn niet de dingen waar ik wat over wil zeggen. Regels zijn nodig. Maar hoe je met de regels omgaat is een andere zaak. Het lijkt wel of niemand meer zelf nadenkt. Of niemand verantwoordelijkheid wil dragen. Ik heb nu een paar gevallen achter elkaar meegemaakt en het maakt me kriegelig. Zo is mijn oude vader nog steeds met de bank in de slag om na 15 (!) maanden zijn en/of rekening veranderd te krijgen in een rekening die alleen op zijn naam staat. Mama is al 15 maanden geleden overleden en elke keer weer als hij de rekening ziet wordt hij daar nodeloos verdrietig van. Van alles is al geprobeerd maar op een of andere manier komt hij maar niet door het systeem heen. En geloof me: het ligt niet aan mijn vader. 


Als je op een of andere manier verkeerd in een systeem terecht bent gekomen, lukt het bijna niet om daar weer uit te komen. Ikzelf heb dat bij het ziekenhuis aan de hand. Elke keer weer (en dat is vaak) moet ik het hele verhaal overnieuw uitleggen, wordt me beloofd dat het verandert en heb ik zelfs nog een tijd echt gedacht dat het zou veranderen. Maar ik heb nu zo ongeveer alles geprobeerd maar niets lukt. Ik laat het nu maar zo en heb geen zin er langer tegenin te gaan. Er worden modellen en procedures verzonnen en dat is goed. Maar die zijn alleen geschikt voor standaard situaties. Zodra je daar vanaf wijkt, wordt het 'moeilijk'. Op zo'n moment zou je willen dat iemand inderdaad even nadacht (zoals bij de situatie van mijn vader) en het op zou lossen.


Ergernis drie is dat er hier al weken, echt weken een oude cabriolet in de straat staat geparkeerd. Nu is dat maar een klein (doodlopend) straatje met net genoeg parkeergelegenheid voor de bewoners zelf. En hun visite. Als er iemand jarig is, schuiven we goedmoedig alle auto's een eindje op en past het altijd. We zijn echt geen vervelende mensen :-) Nu staat hier een auto met pech. Een oude auto. Al weken komt hij niet van zijn plaats. Ik belde daarover naar de politie. Die weet van wie hij is. Mag niet bellen naar de eigenaar om te vragen wat de plannen zijn. Ze mogen mij het nummer van de eigenaar niet geven zodat ik er naar kan vragen bij de eigenaar. Gewoon vriendelijk vragen he en zeggen dat hij echt in de weg staat. Hij staat namelijk zo geparkeerd dat je er net geen auto voor en niet een achter kunt zetten. First world problem, ik weet het maar toch.... We mogen wel naar de gemeente bellen maar pas als er gras of plantjes onder groeien. Zij halen hem dan weg.  Terwijl bekend is wie de eigenaar is en het misschien met 1 telefoontje opgelost kan worden. Ik snap dat werkelijk niet. Alles is vastgelegd in procedures en daar moet je vooral niet vanaf wijken.


Ik dacht lang dat ik de enige was naar veel mensen kennen dus dit soort verhalen. Waarom kan die rekening niet gewoon veranderd worden? Vroeger liep je daarvoor naar de balie van de bank in het dorp en werd het geregeld waar je bijstond. Of de directeur van de bank wist het al omdat hij het nieuws gehoord had. Of in de krant gelezen en vaak was er dan al een condoleance kaartje in de bus gevallen. Nu moet mijn oude vader van 83 een half uur in de auto naar de grote stad om daar iemand te zien die hem helpen kan. Nadat hij een afspraak gemaakt heeft (minstens een week van te voren) Dat is toch eigenlijk van de gekken?
-
De foto's bij dit blog moeten jullie maar niet al te letterlijk nemen hoor. Ik weet ook wel dat ik het niet op kan lossen met een ploeg sterke mannen. Of dat ik zelf met een kraan die auto weg kan takelen. En mijn oude vader oud noemen is misschien ook niet zo handig want zo voelt hij zich absoluut niet, hihi. Maar toch jongens..... zou het allemaal niet zo moeilijk hoeven zijn toch? Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen.

maandag 15 mei 2017

15-05-2017

En toen was het moederdag. Een dag waar ik best wat tegenop had gezien. Want moederdag vieren zonder moeder, nee, dat was het niet natuurlijk en met twee kinderen in het buitenland was er niet veel te vieren. Gelukkig was kind nummer drie wel in Nederland. Hij ging mij een leuke dag bezorgen, zei hij. We gingen iets doen waar ik acht (!)  jaar geleden ooit al eens met hem over sprak. Hij beloofde me dat voor mijn verjaardag. Dat kwam er toen niet van, maar hij heeft het altijd onthouden. En nu acht jaar later was het zover. We gingen naar de vrije markt in Tiel. Het was een flink stuk rijden maar op zondagochtend is dat niet zo erg. 



Het laatste stukje, vanaf Culemborg reden we samen. Gezellig! En eerlijk gezegd vond ik het wel fijn want mijn laatste migraine aanval was nog niet helemaal weg. Vroeger was het een leuke markt maar hij was ingehaald door de tijd. De wereld van de tweedehands spullen is veranderd. Was er vroeger hier en daar een rommelmarkt of misschien een kringloopwinkel, nu vind je er bijna op elk dorp een. Ook de rommelmarkten zijn veranderd. Het aanbod is veel minder divers. Vinden jullie dat ook niet? De vrije markt leek een beetje op de Haagse markt; op de Beverwijkse bazaar. Veel telefoonhoesjes, strakke kleding, velgen voor de autobanden, simlock-vrij maken van telefoons, make-up spullen, glimmende spiegels, kristallen lampen. Het glom dat het een lieve lust was. Maar het schitterde meteen ook behoorlijk en ik liep de meeste tijd met mijn zonnebril op. Geen gezicht maar ach...Ik zag er wel vreemdere figuren :-)


Bij de entreeprijs was een kop koffie inbegrepen en we keken wat naar de mensen om ons heen, terwijl  we die opdronken. Daarna vonden we het welletjes. We gingen naar het stadje Buren voor een lekkere lunch in de zon. Tot slot een bezoekje aan goede vriend van zoon die vader geworden was. En ook dat was erg gezellig, ware het niet dat de tv wel aanstond. Want ja... Feijenoord zou kampioen kunnen worden. En dat werden ze. Ook was daar de kleine jongen. Net zou oud als mijn laatste kleinkind wat ik nog nooit vastgehouden heb omdat hij aan de andere kant van de wereld woont. Dit was een schattig jongetje. Heel tevreden en zoet en oh, wat ruiken die hele kleintjes toch heerlijk. Het was leuk om de jongen die nog maar een paar jaar geleden een lange slungel zonder model was, nu te zien als vader en echtgenoot. Ook aan dat samenzijn kwam een eind. We reden samen naar mijn auto, namen afscheid en gingen ieder ons weegs. Zoon naar het oosten en ik naar het westen. De radio zachtjes aan. Nagenietend van een heerlijke dag.
-
Later op bed dacht ik aan wat ik het leukst van alles vond en dat was misschien wel het feit dat het leuk was om samen met mijn kind op stap te gaan. Dat is toch gewoon erg lief? En heel bijzonder?
Ja, het was een heerlijke dag :-)


14-05-2017

Handlettering op zondag!