vrijdag 17 november 2017

Afscheid van een tijdperk...

Maandag 23 oktober. Vandaag wordt mijn vriendin aan haar knie geopereerd. Ook zij krijgt een nieuwe prothese. Aan een kant zodat ze gelukkig nog een goed been heeft om op te staan. Dat maakt het proces niet minder pijnlijk maar wel iets gemakkelijker en daar ben ik dankbaar voor. Ze wordt als eerste vandaag geholpen en in gedachten ga ik mee met haar de operatiekamer in en wens ik haar sterkte voor straks als ze aan haar revalidatie gaat beginnen. Gelukkig woont ze in een appartement waar alles gelijkvloers is en hoeft ze geen bed van de thuiszorg zoals hier het geval is. Want dat is toch niet zoals je eigen bed hoor. 


Ik slaap nu al weer een paar dagen boven en eigenlijk gebruikte ik het bed van de thuiszorg alleen nog voor het middagdutje. Als een soort van luxe om niet nog een keer extra het pijnlijk proces van het traplopen te vermijden. Het is echt nog een 'dingetje' om naar boven te lopen maar het gaat elke keer wel een beetje gemakkelijker. Vandaag viel het besluit om de thuiszorg te bellen om het bed op te komen halen. En eerlijk gezegd vond ik dat een emotioneel moment.


Aan de ene kant is er de herinnering van de eerste dagen en weken dat ik hier lag. Midden in de hal, naast de trap waarvan ik zo vaak dacht dat het me nooit meer zou lukken die op te komen. Aan de ander kant de keuken met alle luchtjes waar ik zo gevoelig voor was. Ook dat gaat elke dag een stukje beter nu ik gestopt ben met die malle medicijnen. Ik heb bovenstaande foto genomen vanuit de keukendeur. Ik zie het slingertje waar ik al eerder over schreef. Het hing op verschillende plekken en die dagen hing het zo dichtbij dat ik er altijd even naar kon kijken om er steun aan te ontleden. Ik zie de papegaai, dat malle ding boven mijn hoofd. Ik had er alleen maar last van en kon er niet mee uit de voeten. De vlekken op het blauwe matras waarvan iemand als foute grap zei: misschien is er wel iemand op dit bed overleden.. ik kwam niet meer los van die gedachte..


Maar ook dacht ik aan het feit dat ik na relatief korte tijd toch al weer kan zeggen dat ik het bed niet meer nodig heb en dat het naar iemand anders mag. Hoe dankbaar kun je je dan voelen. Alles is dubbel op dit moment. De trap die onmogelijk hoog leek en toch weer niet. Het vieren van het leven ook al verrekte ik op dat moment van de pijn en kon ik bij tijd en wijle het slingertje wel vertrappen als ik dat fysiek had gekund. En dan de rolstoel. Hoe fijn is het dat ik daar niet meer in hoef te zitten. En tegelijkertijd bedenk ik me hoe opgelucht ik ben dat het niet voor altijd was. Die gedachte maakt het tijdelijke ongemak zoveel lichter om te dragen.


Het is weer een stukje om af te sluiten. Weer een stukje op weg naar een nieuwe toekomst. Zo zullen er steeds weer momenten zijn. Dingen die niet meer nodig zijn. Dingen die ik niet meer leek te gaan kunnen (fietsen, autorijden, lopen zonder hulpmiddelen) en dan toch op een dag misschien weer wél kunnen. Het is een wonderlijk proces, zo'n revalidatie. Vooraf heb je er geen idee van wat je te wachten staat en hoe je er op gaat reageren. En dat is misschien maar goed ook. Ieder mens is uniek. Iedere situatie is uniek. En dat maakt het lastig om je te blijven focussen en je niks aan te trekken van hoe anderen het doen. Maar tegelijkertijd geeft het je ook een gevoel van 'vrijheid' om het juist op je eigen manier te doen.


Bij vriendin is de operatie goed geslaagd en al snel dronk ze weer koffie en at ze een lekker bordje warm eten. Na anderhalve dag mocht ze naar huis om verder te revalideren. Hoe fijn is dat? Sorry, bovenstaande foto is wat donker maar het licht in huis is niet overal hetzelfde. In de hal is een heel groot raam. Nou ja, jullie weten allemaal vast wel hoe een rolstoel er uitziet. Toch?

Bijzondere gasten...

Zondag 22 oktober. Wat is het toch wonderlijk hoe sommige dingen in elkaar passen. Dat zie je soms op het moment zelf maar vaak beter achteraf. Ik merk in het proces van herstel dat ik het fijn vind om hier en daar wat achterom te kijken en patronen te herkennen. Het is fijn om wat afstand van de materie te nemen voor ik er over schrijf. Nu kan ik het in groter perspectief zetten en de emotie (en die is er erg veel) er wat buiten laten. Zo was er veel emotie vandaag, zondag 22 oktober want het was een gedenkwaardige dag. 


Er zou namelijk bezoek komen waar ik heel erg naar uitgekeken had maar waarvan allerminst zeker was of het zou gaan lukken om hier te komen. Ach, laat ik het ook maar meteen verklappen....In het midden van het land stond mijn zusje al om zeven uur in de ochtend naast haar bed. Ze is heel heel erg ziek geweest en zal nooit meer de oude worden. Het lukt haar niet om naar hier te rijden met de auto en ze was sinds haar ziekte niet meer hier geweest. En dat is nu 6 jaar geleden. Dat ze niet hier kon komen was jammer maar zolang ik het fysiek kon, ging ik gewoon naar haar. Of we zagen elkaar bij pa. Ook al lukte dat lang niet altijd want zij is in de ochtend op haar best en ik moet juist in de ochtend heel erg opstarten. Telefoongesprekken kunnen niet altijd het echte contact vervangen.


Omdat zij mij nu net zo graag wilde zien als ik haar, besloot ze op zondagochtend naar pa te rijden. Om acht uur ging ze van huis en drie kwartier later was ze daar. Ze heeft wat uitgerust op de bank en kon daarna met mijn vader mee naar hier. Rond tien uur zouden ze hier zijn. Ik vond het zo spannend of het allemaal zou lukken. Het kon zomaar dat ze zich na de rit naar pa niet lekker zou voelen of dat pa het niet zou redden. De ouwe baas is ook 83 en heeft al het nodige achter de rug. Maar alles verliep wonderwel en iets na tien uur reden ze de straat in.


Wat was het fijn om haar weer in mijn armen te kunnen sluiten. Och wat hebben we veel meegemaakt met elkaar de laatste jaren. En Pa? Die was zo gelukkig zijn meisjes weer bij elkaar te zien dat hij er emotioneel van werd. De zakdoek werd te voorschijn gehaald en toen wij dat zagen moesten wij ook even een traantje wegpinken. Het was zo zo zo fijn dat ze er eindelijk weer eens was. Maar o was is ze fragiel. Ze bracht (natuurlijk) een cadeautje voor me mee (haar woorden). Ze had een doosje gekocht en dat mooi versierd met vrolijke letters. Op de eerste foto kun je het zien. In het doosje zat een schrift. Op de eerste bladzijde heeft ze lieve woorden geschreven die ik niet met jullie deel. Ze zijn zo persoonlijk dat ik ze voor mezelf bewaar. Het is een schrift zoals ik haar destijds ook gaf toen zij zo ziek was. Een schrift om dingen in op te schrijven voor later.


Om nog eens na te lezen hoe het die eerste dagen na de operatie was. Of misschien wel de eerste weken. Ik heb haar bedankt en het schrift meteen in gebruik genomen. Daar heb ik bij het schrijven van deze blogs nog elke dag plezier van. Onder het schrift had ze wat mooie katoentjes verstopt. Om er wat moois mee te maken. Nou, dat is mij uit het hart gegrepen. Zien jullie de link met mijn vorig blog? Ik zie garen en denk.... slingertjes :-) Wat een mooie kleurtjes vinden jullie niet? Zie je het open plekje links boven in het doosje? Daar had ze een klein tasje verstopt. Het is hierboven te zien. Ik heb het een beetje scheef gefotografeerd om je de letters te laten zien. Er staat Hugs and Kisses op. En wat laat ik hier altijd op zondag zien? Juist! Een borduurpatroon van de ontwerpers van Hugs and Kisses :-) Toeval bestaat niet zegt de man altijd en volgens mij heeft ie gelijk.


In het tasje zat een lief kaartje en daar had ze e.e.a. opgeschreven. Ook die woorden hou ik voor mezelf maar wel wil ik er iets van delen. Ze schreef o.a. toen ik dit cadeautje in de winkel zag staan moest ik meteen aan ons denken. Een peper en zout stel, dat zijn wij. Totaal verschillend (daar schreef ik laatst ook nog over (toeval?) maar we houden elkaar vast en lijken meer op elkaar dan we ooit deden. Het was dus een peper en zout stelletje. Lief hè? Als je zo broos van gezondheid bent en je kunt nog zoveel geven dan ben je toch een kanjer? Tel daarbij de beste vader die iemand zich kan wensen en jullie weten dat ik een top dag had vandaag. Na anderhalf uur was het de hoogste tijd om weer naar huis te gaan. Voor ons alledrie. Het was veel te kort maar tijdens het middagslaapje had ik wel heel fijne dromen. Wat een rijkdom om bij zo'n familie te mogen horen.

Dankjewel...

Zaterdag 21 oktober. Door de jaren heen heb ik eindeloos veel handwerkjes gehaakt. Veel daarvan waren proefjes. Kijken hoe het garen zich verhield met het patroon. Werd het te groot of juist te klein bij gebruik van een bepaald nummer haaknaald? Uithalen, opnieuw beginnen. Het even laten voor wat het is. Dat soort dingen. Ik bewaarde deze proefjes in een grote glazen pot die hier op de schouw in mijn werkkamer staat. Toen ik mijn winkeltje aan huis opende (nu alleen verkoop via FB) borrelde ik van de ideeën en een daarvan was om iets te doen met deze proefjes. Ik besloot er kleine slingertjes van te maken. Want om met Harry Mulisch te spreken: het leven is een feestje maar je moet wel zelf de slingers ophangen. Het bleek een succesnummer voor het winkeltje en steeds weer maakte ik nieuwe slingertjes.


Dolgelukkig en dankbaar was ik met mijn nieuwe knieën en dat wilde ik vieren met iedereen die hier op bezoek kwam. Zo geschiedde. Ik maakte een flinke voorraad nieuwe slingertjes en wachtte af. De eerste weken na de operatie kwam er nog niet veel bezoek buiten de familie maar nu gaat het zo langzamerhand een beetje komen. Niet meer dan drie per week want het kost me veel energie. Het is namelijk zo dat mensen veel te vertellen hebben. En ik ben nog een beetje langzaam in mijn hoofd. En dat gaat niet altijd samen. Bovendien vind ik zitten in een 'gewone' stoel nog steeds een beetje gedoe. De meeste bezoekers blijven dan ook niet langer dan twee uur. Er zijn altijd uitzonderingen natuurlijk :-)


Zoals het bezoek van vandaag. De kleindochtertjes wilden eindelijk ook wel eens zien hoe het met me was. Na alle gesprekken via de telefoon kwamen ze nu naar me toe met hun papa. Wat een feestje was dat zeg! Ik kreeg kleurplaten, knutselwerkjes, schelpjes die ze gevonden hadden maar ook mooie kralen en zelfs een klein spiegeltje wat helemaal versierd was. Is dat niet lief? Ze waren zwaar onder de indruk van de littekens en de nog steeds aanwezige blauwe plekken. Ze waren er gewoon even stil van. Maar al snel gingen ze over tot de orde van de dag, zoals dat hoort. En natuurijk zochten ook zij alledrie (!) een slingertje uit om mee naar huis te nemen. Want zeg nou zelf... ondanks alles is het leven toch een feestje? En hoe je dat doet? Daar weten deze damestjes alles van :-)

donderdag 16 november 2017

Lezen...

Vrijdag 20 oktober. Nog heel goed kan ik me het moment herinneren dat ik leerde lezen. Er ging een wereld voor me open. Lezen is fijn. Je bent even in een andere wereld. Voorlezen is leuk en ik heb mijn kinderen veel en vaak voorgelezen. Het is mooi om te zien dat deze traditie voortgezet wordt en mijn kinderen hun kinderen ook weer voorlezen. Mijn eigen boekenkasten puilen uit en ook die van mijn ouders/vader. Ik ben lid van de bibliotheek hier in het dorp, snuffel altijd bij boekenstalletjes van rommelmarkten en zal bij een bezoek aan de kringloopwinkel de boekenhoek zeker niet overslaan. En nu heb ik ook nog een schoonzoon met een meer dan royale boekenkast die me uitnodigt om vooral te lezen/lenen waar ik zin in heb. 


Met het ook op de operatie en daarna langdurige revalidatie zocht ik een stapel uit. Het leuke is namelijk dat schoonzoon een totaal andere smaak heeft en schrijvers in zijn kast heeft staan die ik niet eerder las. Zo ook bovenstaand boek: De Handelsreiziger van de Nederlandsche Cocaïne Fabriek van Conny Braam. Het speelt verhaal zich af in de eerste wereldoorlog en de jaren daarna. Nederland was toen 'neutraal' en ik heb altijd het idee gehad dat deze oorlog een beetje aan me/ons voorbij gegaan is. Ik wist er niet veel van. Nederland was misschien neutraal maar heeft volgens mij goed aan deze oorlog verdiend. In ieder geval bij het leveren van Cocaïne aan het front. En daarbij maakte het niet veel uit of dat de Duitsers of de Engelsen waren.


Het verhaal wordt verteld via de jonge handelsreiziger, Lucien genaamd. Zijn ouders leven niet meer en hij woont met zijn zusje in Haarlem. Zijn vriendin is actrice. Hij is goed in zijn werk en verkoopt veel en grote partijen cocaïne van zeer goede kwaliteit tijdens de oorlog. Tegelijkertijd is er het verhaal van soldaat Robin. Onderwijzer aan de dorpsschool die vrijwillig dienst neemt in het Engelse leger. Daar raakt hij gewond en krijgt hij cocaïne toegediend. Voor hij het weet is hij verslaafd. Ook de vriendin van Lucien is verslaafd. Op wonderlijke wijze komen deze twee verhaallijnen bij elkaar. De cocaïne fabriek heeft echt en zelfs nog heel lang bestaan. Onder verschillende namen. Uiteindelijk met Akzo als moedermaatschappij. Het verhaal speelt zich af in Indië, Duitsland, Vlaanderen, Engeland en Nederland in een tijd waarin veel gebeurde. Een aanrader !!.

dinsdag 14 november 2017

Rustig...

Donderdag 19 oktober. Ik vertelde in mijn vorig blog over familie. Vandaag zou het jongste broertje van mijn moeder, mijn jongste oom dus, zijn verjaardag gevierd hebben. Helaas is hij een half jaar na mijn moeder overleden aan de ziekte van Parkinson. Zijn oudere broer overleed kort na hem en zo bleef er in zeer korte tijd niks meer over van het gezin van mijn opa en oma. Ik vertelde daar al eerder over. Zoveel jaren was deze datum reden voor een bezoek, telefoontje of mooie verjaardagskaart en het is raar dat dat niet meer kan. Gelukkig heb ik mooie herinneringen aan deze lieve man die toen wij nog klein waren altijd op ons kwam passen als pa en ma uit gingen. Zelfs als ze niet vooraf vertelden dat ze uit zouden gaan, konden we dat aan het middageten al aflezen. We aten dan namelijk altijd macaroni. Zagen we de elleboogjes macaroni van Honig uit de kast komen, dan wisten we dat zij uitgingen en oom Jan op zou komen passen. Hij was namelijk dol om mijn moeders macaroni. Ze maakte dan extra veel en bewaarde een flinke portie voor oom. Nog jarenlang, oom was allang getrouwd, maakte mama dit gerecht voor hem. En nam dat mee als we daar op visite naartoe gingen. Mooie warme herinneringen aan een tijd die niet meer bestaat. 


Vandaag is het precies vier weken geleden dat ik geopereerd werd. Donderdag was eerst altijd rotary (voor de man) dag, daarna werd het vijf jaar lang winkeltje-aan-huis dag maar sinds een paar weken is het operatie dag. Vier (!) weken geleden al weer. Wat vliegt de tijd. Misschien verbeeld ik het me, maar het lijkt heel heel voorzichtig of de misselijkheid wat weg begint te trekken. Het kan komen door het afbouwen van de medicijnen of misschien word ik van al dat oefenen ook sterker en heb ik er minder last van. Nog steeds eet ik kleine porties maar wel vaker op een dag en het meeste blijft binnen en ook dat helpt me herstellen. Ik wandel, eet, oefen, rust en tussendoor probeer ik steeds een nieuw klusje te doen. Vaatwasser in of uitruimen, was aanzetten, opvouwen, opruimen, dat soort dingen. Langzaam moet ik toch de draad weer op proberen te pakken. Vandaag was geen slechte dag. Hoera voor vandaag!!! :-)

Familie...

Woensdag 18 oktober. Ik kom, en daar maak ik geen geheim van, uit een buitengewoon fijn gezin. Ik had, op wat kleine dingetjes na maar wie heeft die niet, een gelukkige jeugd in het dorp achter de hoge dijk. We speelden buiten, zorgden voor elkaar en voor de mensen in het dorp. Klusjes doen was normaal en we dachten daar nooit bij na. Goed doen was niet iets waar je over sprak, maar deed. Ja, als ik achterom kijk dan kan ik alleen maar glimlachen en me verliezen in mooie herinneringen. Het was even spannend anderhalf jaar geleden toen mama overleed. Zij was zo de spil waar alles om draaide dat we onszelf opnieuw moesten uitvingen maar dat lukte wonderwel. Nu ik veel moet rusten, heb ik ook veel tijd om over alles na te denken. Eerst was dat confronterend maar nu ik ook wat rust in het hoofd probeer te vinden is het denken aan mijn familie precies wat ik nodig heb. 


Ik denk niet alleen aan vroeger maar ook aan hoe we geworden zijn. Ik zie hoe mijn broertje en zusje er in geslaagd zijn om hun eigen kinderen/kleinkinderen ook weer dat speciale mee te geven. Het is iets om dankbaar voor te zijn. En dat ben ik ook voor mijn eigen gezin. Nooit opdringerig maar wel de juiste dingen doen op precies het moment dat je dat nodig hebt. Dat kan alleen als je elkaar goed kent en van elkaar houdt, denk je niet? Zo is er dat bezoekje van broertje omdat hij toevallig voor zijn werk hier in de buurt moet zijn. Of dat kaartje van zusje waarvan je weet dat ze er lang naar gezocht heeft om het te vinden. Het telefoontje van Pa waarin hij zegt: ik ben de hele dag zo onrustig en moet je even bellen. Gaat het goed met je, tien? Zulke dingen. Het lijkt allemaal vanzelfsprekend en gewoon maar dat is het toch niet als je hoort hoe het er soms bij anderen aan toe gaat. In andere families bedoel ik. Die spreken elkaar soms jaren niet. Niet alleen de heel erg naaste familie is zo maar ook de familie een stukje verder weg. In tijden als deze is het zo'n rijkdom om te ervaren dat je bij zo'n familie mag horen.


Zusje heeft een speciaal plekje in mijn hart. Ik heb zelfs mijn blognaam aan haar opgedragen. Ze is twee keer gevaarlijk en levensbedreigend ziek geweest en er waren weken achtereen dat we dachten dat ze het niet zou halen. Maar taai als ze is, krabbelde ze overeind en hoewel ze nooit meer de oude is geworden redt ze zich weer aardig in het dagelijks leven. Omdat zij het proces van ziek zijn, operatie en herstel als geen ander kent, praten we veel en geeft ze vaak ook praktische tips over hoe en wat. Er is herkenning, maar soms ook spreekt ze me toe alsof zij de grote zus is maar alleen als het nodig is hoor. Als je ons ziet, gelooft niemand dat wij zussen zijn. Zij lang en donker, ik klein en vroeger blond (mijn haar wordt steeds donkerder) Vroeger was zij super extravert en mij hoefde je maar aan te kijken of ik begon al te blozen en was super super introvert. Door de jaren heen zijn we wat naar elkaar toegebogen. Ik kom wat meer voor mezelf op en zij is noodgedwongen wat rustiger geworden. Ja, het is fijn om uit een familie als de mijne te komen. Ik ben er intens dankbaar voor. En hoe kom ik er nou op om hierover te schrijven? Ik gaf me vandaag op voor een kraam in het huis waar mijn schoonmoeder woonde en mijn vader vlakbij. Vorig jaar was ik ook op de Hofdag en dat was zo gezellig. Het is pas op 11 november dus ik heb nog even te gaan. De familie gaat me helpen dus dat komt vast goed.

Hoger en hoger...

Vannacht, naar omstandigheden redelijk geslapen en ik besluit dat het tijd is voor een nieuwe stap. Zolang ik niet kon traplopen was het prima om te wassen met een teiltje in de keuken maar ik ben er nu zo klaar mee dat ik ga proberen boven te komen en te douchen. Hoe dan ook! Het duurt eindeloos en het is meer kruipen dan lopen maar het lukt. Boven moet ik eerst bijkomen van de pijn maar dan ohhhhh wat fijn om dat water weer te voelen stromen. Bijna vier weken geleden is het dat ik voor het laatst dit gevoel had. Ik word er gewoon emotioneel van. Gelukkig zie je de tranen niet door het douchewater. Het is allemaal nog heel erg pijnlijk en het gaat zeer moeizaam. Maar het gaat. 


Na een uurtje rusten op bed is het weer tijd voor de fysiotherapeut. Hij vraagt hoe het met me gaat. Ik vertel hem van de misselijkheid en de lichamelijke malaise, het overleg met het ziekenhuis en het bezoek van de huisarts. Daarna vertel ik heb dat ik gedoucht heb en zelf naar boven liep. Oh, wat grappig om zijn gezicht te zien. Laat me eens zien hoe je dat dan deed, zegt hij en ik doe het warempel nog een keer. Het lijkt nog nergens op, maar ik bewonder je doorzettingsvermogen is zijn droge commentaar. En daarna geeft hij me tips hoe ik op een wat minder pijnlijke manier naar boven kan gaan. Tegelijkertijd zegt hij me dat dit zijn laatste huisbezoek is. Volgende keer mag ik naar hem toekomen en oefenen met 'lotgenoten'. Het zal je goed doen want we lachen daar veel. Vooral om ons zelf en dat zijn precies de woorden die ik wil horen. Ik wil zo graag weer eens onbedaarlijk lachen en dat lukt slecht in de huidige situatie. Na wat overleg met de man die mij bij hem moet brengen, maken we een afspraak en afscheid. Ik loop mee naar de deur en mee naar buiten. Wil je meteen al mee grapt hij. Nee, ik ga nog wat buiten lopen. Ik geniet er zo van dat ik dat al weer kan. Gelijk heb je. Nog en grote zwaai door het open raam en weg is hij.