donderdag 19 juli 2018

Een dag als vele anderen behalve...

Woensdag 18 juli 2018. Er gebeurde niet veel vandaag. Ik maakte schoon wat ik schoon wilde maken. Ik ruimde op wat ik op wilde ruimen. Maakte de man blij door weer schoongestreken overhemden in de kast te hangen. Ik verkocht (best veel) op Marktplaats en pakte dat netjes in. Daarna bracht ik het naar het postagentschap. Ik liep over de markt en kocht wat boerenkaas uit het groene hart bij de aardige kaasmeneer. Oh en wat sperziebonen. Ik vind die toch zo lekker! 


Het was eigenlijk best een fijn dagje waarin ik dingen deed die al een poosje lagen te wachten. Zo had ik al een paar keer de vraag gekregen hoe je mijn blog kunt volgen. Ik heb daar eens naar gekeken en volgens mij kan dat nu. Misschien dat iemand het wil proberen. Het staat rechts boven. Ik hoop dat het lukt en zo niet, dan kijk ik er nog eens naar ;-) Je kunt me altijd een mail sturen: tinekehendrikse@hotmail.com. Hebben jullie het fijn gehad vandaag? 

Dekbed...

Dinsdag 17 juli 2018. Ik weet niet hoe het met jullie is, maar ik slaap niet zo goed met dit warme weer. Er gaat nog meer verkeer langs ons huis dan anders in de nacht. Een van de doorgaande straten is afgesloten en alles komt nu hierlangs. Ik slaap sowieso maar een paar uur per nacht maar met dit warme weer kom ik daar zelfs niet eens aan. Dat begint zijn tol te eisen. Overdag slapen is geen optie. Ik word dan misselijk wakker. Of met hoofdpijn. Als ik überhaupt al kan slapen. Ik kan beter wakker blijven overdag.


Nu is er, ik denk 300 meter hier vandaan een mooie beddenshop. Ik kocht er toen het koud was al een keer een heerlijk warm donzen dekbed. Dat dekbed is een feestje om onder te slapen. Het is zo fluffy en licht. Super. Ik kocht het in de tijd dat ik nog revalideerde met de rollator. Het lag op het plankje toen in naar huis liep. Elk trottoir wat ik tegenkwam gleed het er af. Dan probeerde ik het tegen te houden en reed de rollator weer weg. En ik was nog niet snel genoeg om te corrigeren. Dit keer ging het wat makkelijker want lekker op de fiets.


Het warme dekbed is nu zelfs voor mij (die het altijd koud heeft) te warm. Alleen een dekbedhoes vind ik weer te licht en veel te koud. Als ik naar de supermarkt ga dan kom ik langs de beddenshop en ik dacht: ik ga eens zien of ze niet een dunne versie van mijn dikke donzen dekbed hebben. Er waren meerdere verkoopsters en ik zocht de dame die me vorige keer goed geholpen had.


Met veel kennis van zaken mag ik wel zeggen. Ze had veel productkennis. Ik herinner me nog dat ze het al warm kreeg bij het zien van mijn aankoop. Ze was van een zekere leeftijd en moest er niet aan denken onder zo'n dik ding te slapen :-) Nee, ze had zelf een katoenen dekbed en dat was zó fijn. Ik besloot dáár naar te vragen. Maar dat gebruikte zij voor de winter. Nee kind, veel te warm. Ik kan nu helemaal niks op me verdragen, zei ze. Maar ja, als jij het koud hebt moet je het dekbed nemen.


En fluks trok ze een van de dekbedden van het rek af. Het voelde flodderig (woord van mijn moeder) dun en onbetrouwbaar aan maar ach, als het nou heel warm werd dan zou het moeten kunnen dacht ik maar. Voor 25 euro mocht ik het meenemen. Het hing voor even aan de kapstok en vanaf mijn werktafel kon ik het zien. Een mooie gele tas. Dat is fijn want zo kan ik het in de winter netjes bewaren. Maar kijk nou eens naar de hoeveelheid tekst die er op staat. Ik maakte er wat foto's van.


Zullen we er samen eens naar kijken? Eerst naar het plaatje van de mooie dame. In koel wit. Het lijkt me niet dat ze al klaar is voor de nacht. Zo'n mooie japon is niet om in te slapen. Maar misschien vergis ik me. Ze heeft haar schoenen al wel uit. Het merk Harris & Darwin (bij haar knieën) garandeert me topkwaliteit. Hoera. Dan de tekst Cool Cotton in schreeuwend roodgele letters. Ik krijg het warm van deze kleuren. Ik associeer ze met vuur en vlammen.
Speciaal voor de zomer ----- Koel slapen staat er verder. Dat is mooi. Want slapen wil ik zeker.

Koel slapen + cool cotton+ cool cotton+ heerlijk verkoelend en ademend. Vier keer wordt vermeld dat ik het er zeker niet warm onder zal krijgen. Geeft niet hoor, daar heb ik dat andere dekbed voor. Die met dat fluffy dons :-)


Het mooist van alles vind ik de tekst onderaan. De verkoelende bries in Uw slaapkamer. Dus niet in die van iemand anders maar in Mijn slaapkamer! Een verkoelende bries van een dekbed? Ik zie het in gedachten al wapperen. En dat voor 25 euro? Wat een larie eigenlijk. Verkoelende briesjes komen hier van zee. En zo staat er nog veel meer reutemeteut op de verpakking.

Het is optimaal ventilerend en dat lijkt me niet onhandig in de zomer. Het heeft een sublieme vochtregulatie (ik zie nu ineens die warme verkoopster voor me) De stof en vulling zijn van 100% koel katoen. Duh. Is er ook warm katoen dan? Strikt genomen wel natuurlijk. Ik denk nu aan geruwde katoen en flanel.

Puur natuurlijk. Is er ook chemische katoen? En hoe is de stof zo mooi wit geworden dan?


Ik koos een 1 persoons dekbed want ik deel niet meer met de man. We draaien 's nachts verschillend en daar kwamen we in de tweede nacht na ons huwelijk al achter. Het was een van de eerste aankopen in ons huwelijkse leven die we deden (we trouwden in de koude maand februari). Twee aparte dekbedden. Heerlijk!

De man zag het dekbed hangen aan de kapstok en ook hem viel de hoeveelheid tekst op. Wat een circus joh! Ja, dat is het zeker. Hij wil er geen. Hij wil ook niet zo'n dik donzen dekbed als ik. Hij wil al helemaal niet dat dikke donzen dekbed met een paar gehaakte dekentjes erover. Pippi Langkous noemt hij mij in de winter. Want sokken en soms zelfs heb ik wanten aan in bed. Ik krijg het gewoon nooit warm.

In de avond nestelde ik me onder mijn nieuwe aankoop. Het viel me niet tegen. Toen ik tevreden omdraaide zei de man ineens heel onderkoeld; eigenlijk lig je nu onder een quilt. Die heeft ook drie lagen katoen. En daar heb je er nog 20 van in de kast liggen, ik kan ze vanaf hier zo voor je pakken.

Hmm.... dat is waar. Maar die die zijn natuurlijk niet speciaal voor de zomer zoals dit dekbed, maar voor in de winter. Voor als de gehaakte dekens in de wasmachine zitten. Of gebruikt worden als tent voor de kleintjes.

Ik sloot mijn ogen en viel in slaap. Na een half uur werd ik wakker. Waar was ik door gewekt? Het leek wel een briesje. Was dat nou van de wind buiten of toch van dat dekbed? :-)))

dinsdag 17 juli 2018

Maandag opruimdag...

Maandag 16 juli. Vandaag had ik ineens weer een zin om dingen uit te zoeken en op te ruimen. Je weet wel, van die dingen die er al zo lang liggen en maar heen en weer gaan door het huis. Zo'n schoenenkastje bijvoorbeeld waar steeds maar een schoen uitvalt als je het opendoet. Wij hebben een schoenenkastje onder de trap. Het bovenste plankje is erg smal en de planken daarna worden steeds breder. De onderste drie (!) planken zijn voor de schoenen van de man. Hij heeft de meeste schoenen en de grootste voeten. Ik maakte vanmorgen het kastje leeg en haalde er een doekje door. Daarna poetste ik alle schoenen en zette alles weer netjes terug. Met een uurtje was het klaar. Ik heb het kastje open laten staan tijdens het koffiedrinken. Ik moest bijna een zonnebril op, zo blonk het allemaal. 


Na het schoenenkastje zocht ik weer e.e.a. aan rommeltjes uit de grote glazen pot uit. Die pot staat hier op mijn werkkamer en alles wat ik kwijt wil, gooide ik er tot kort van een afstandje in. Laatst ben ik begonnen om alles eens uit te zoeken. Halverwege het proces ben ik blijven hangen. Nu ging ik verder. Ik heb deze rommeltjes niet terug in de pot gedaan maar in een apart doosje. Ik heb ze dan allemaal bij elkaar als ik ze voor een of ander project ga gebruiken.


Ook het sleutelbakje moest er aan geloven. Van veel sleutels hebben we geen idee waar ze van zijn. Van vorige huizen waarschijnlijk. Of van studentenhuizen waar de kinderen al een poosje niet meer wonen. Van geldkistjes die we niet meer bezitten. Of fietsen die lang geleden gestolen zijn. Ik had al eens eerder een rondje gemaakt maar nu deed ik het weer. De sleutels die ergens in dit huis of op spullen uit dit huis passen gaan terug en krijgen een label. De sleutels die overblijven gaan naar kleine man om mee te spelen. Hij vindt sleutels geweldig. Ik zal ze aan een grote ring hangen en dan aan de spijker hier in de keuken.


Ondertussen belde ik met makelaars, werd ik gebeld door allerlei goede doelen en energiemaatschappijen met geweldig aanbod, pakte ik pakjes in die verstuurd worden, werd mijn winkeltje op Marktplaats weer aangevuld, schreef ik drie blogjes, draaide de wasmachine overuren en deed ik nog een en ander. Het mooie weer geeft me veel energie. Het blijft nog steeds heerlijk 'koel' in het oude huis. Meer dan 22 graden is het nog niet geworden binnen.

maandag 16 juli 2018

Versje van Toon (28)...

Zondag 35 juli 2018. Op zondag altijd een versje, gedichtje, verhaaltje of liedje van Toon Hermans. Omdat ze te mooi zijn.... Vandaag uit: Tussen mei en september.

Er moeten mensen zijn
die zonnen aansteken
voordat de boel verregent,
die zomervliegers oplaten
als het ijzig wintert,
die confetti strooien
tussen de sneeuwvlokken.
Er moeten er zijn
die aan de uitgang van het kerkhof
ijsjes verkopen
en op de puinhopen
mondharmonica spelen;
door de tranen heen
blijven lachen.
De
clown
uithangen.

Mooie zondag!

Vader gaat op stap...

Zaterdag 14 juli 2018. Zit mijn dasje goed? Zit mijn jasje goed? Vader gaat op stap....enz. Herinneren jullie je dit liedje nog? Ik moest er aan denken bij het telefoontje van mijn vader. Hij belde me om te zeggen dat hij kersen kwam brengen. Hoe fijn is dat? En zei hij er meteen bij... ik wil ook even samen met jou iets wegbrengen bij iemand bij jou in de buurt. Je vindt dat vast leuk. Nou hou ik mijn hart vast als mijn vader iets leuk vindt want in de praktijk betekent dat vaak veel werk voor mij (grinnik) en daar had ik met die hitte niet zoveel oren naar. Maar tegen mijn vader zeg je geen nee. Dat doe je gewoon niet ;-) 


En zo kwam het dat hij rond drie uur hier voor de deur stond. Met kersen, met leuke suikerzakjes, met postzegels, mooie papiertjes, sigarenbandjes en wat legpuzzels. Oh dear! Kijk maar of je er wat mee kunt zei hij en meteen er achteraan: heb je een 'bakkie'? Jazeker had ik dat. En ik had er ook nog wat lekkers bij. Hoera! We kletsten wat over de huizen die we bezichtigd hadden. Over de familie, de mensen in het dorp, de kleinkinderen en nog wat meer. Ik heb niet heel veel tijd want ik wil wel de kleine finale van het voetbal zien, zei hij. Zullen we daarom maar meteen gaan? Waar gaan we naartoe vroeg ik? En wat brengen we weg? Dat zul je wel zien. We gaan met jouw auto want jij hebt toch zo'n navigatiesysteem?


In de bloedhete auto gaf hij me een briefje met een adres. De dame weet dat we komen en zo rond vier uur heb ik met haar afgesproken. We gingen naar Pijnacker naar een mevrouw die speelkaarten spaart. Of liever gezegd, de Jokers van speelkaarten. Pa had een partijtje gevonden en wilde haar dat zelf brengen. Het is bij mijn dochter in de buurt zei hij tegen de mevrouw en ik kan dat dan mooi combineren. Dat vond de mevrouw natuurlijk ook een goed idee. En zo vond ik mezelf terug in de auto op weg naar Pijnacker. Mijn vader gezellig onderuitgezakt en ik achter het stuur. Na ruim een half uur rijden en wat zoeken waren we er. Goh, zei pa, ik had niet gedacht dat het nog zover was. Grrr dacht ik alleen maar :-) We vonden onszelf terug voor een appartementencomplex. We zochten en vonden de voordeur en belden aan. Het duurde en duurde maar uiteindelijk ging de deur open. We zochten en vonden de lift en boven drukten we weer twee keer op een bel en ging de deur steeds gelukkig weer open. We werden er een beetje lacherig van. Het was net een speurtocht.


Het rook er naar pies en naar bedorven lucht. En het was er warm, warm dat wil je niet weten. Er ging daar echt nooit een raam open en zeker was er geen airco. Bij het appartement aangekomen vonden we een oude dame. Heel broos en in een rolstoel. Ze reageerde niet echt op onze komst. Vroeg ons niet om te gaan zitten en of we koffie wilden. Dat had ze allemaal wel al met pa aan de telefoon besproken. Maar goed, ze had haar dag niet zullen we maar zeggen. Het was er bloedheet in het appartementje. Nou was dat misschien een te groot woord. Het was een soort van postzegel. Pa gaf haar de kaarten (200 stuks) voor haar verzameling. Een slap dankjewel was het antwoord. Toen het enigszins mogelijk was (zonder onbeschoft te lijken) zijn we maar weer gegaan.

Terug in de snikhete auto (gelukkig kon het dak weer open) reden we over een fietspad weer terug de weg op. Dat van dat fietspad was een beetje raar maar anders kon je de wijk niet uit en het mocht van de borden. Ik hoop dat ik nooit in zo'n situatie terecht kom, zei pa een beetje beteuterd. Hij was er van onder de indruk. Ik zal er voor zorgen dat dat nooit gebeurt hoor. Dat beloof ik je, zei ik hem. Ik was er ook een beetje stil van. Onderweg pakte hij mijn hand. Beloof je me dat tien? Ik beloof het je, zei ik nog een keer. Och toch, die stoeren vader van 84 was ineens kwetsbaar. Het raakte me. En ik moest aan Sting denken.... how fragile we are....

Terug in het oude koele huis was hij al snel weer de oude en keek hij samen met de man naar het voetballen. Daarna reed hij naar huis. Raam open en de hand eruit tot hij de bocht omging. Dag pa!

Huizen kijken...

Vrijdag 13 juli 2018. Huizen kijken op vrijdag de dertiende? Is dat wel een goed idee? Ach, we zijn niet bijgelovig dus waarom niet. We zijn er aan toe om te verkassen en willen wat dichter bij de familie wonen wonen. Ik heb ze heel erg gemist tijdens de revalidatieperiode. Natuurlijk waren er de telefoontjes en lieve kaartjes maar er gaat in zo'n periode niets boven een contact. Een echte knuffel voelt zoveel beter als een virtuele knuffel. 


We zijn in ons huwelijkse leven altijd verhuisd voor het werk van de man. Vond hij een nieuwe baan, dan zocht ik daar een huis bij. Maar nu hij zelfstandig onderneemt hoeft dat voor het eerst niet meer en kunnen we zelf kiezen. Dat geeft veel vrijheid maar je moet het op een hele andere manier aanvliegen. Daarom hebben we allereerst een gebied bepaald waar we willen zoeken. We zijn uitgekomen op de rechthoek Lek, Alblasserdam, Merwede, Wijk bij Duurstede. Dichter bij de familie, meer naar het midden van het land. Het is leuk om op funda een voorselectie te maken en te bepalen welke huizen we gaan bezoeken. Vrijdagmiddag is onze vaste bezoekmiddag. We kiezen dan steeds twee huizen uit.


We hebben al wonderschone huizen gezien. In prachtige omgevingen. Het zal moeilijk kiezen worden. Na elk bezoek drinken we ergens koffie in de buurt en maken we een praatje met de mensen daar. Zo kom je er al snel achter of het goed voelt. Het is best wennen om niet plaatsgebonden te zoeken zoals we dat voorheen deden (max 10 km van het werkadres van de man) Het beperkende was soms lastig, maar de vrijheid van zoeken nu is zeker zo lastig. Veel mensen denken dat we zoeken naar een huis waar we oud willen worden maar nee hoor....


Ik zie mezelf echt nog niet in een appartement met buren aan alle kanten. Het zal allemaal best wel dat dat minder werk is maar ik ben nu weer goed gerepareerd en kan er weer 15 jaar tegen wat de knieën betreft. Nee nog geen appartement voor mij. Wel wil ik weg kunnen kijken en het moet er rustiger zijn dan waar we nu wonen. Buiten de randstad dus. Het liefst zou IK aan het eind van de wereld wonen met een roedel beagles, wat katten, kippen en een moestuin. Zoveel mogelijk zelfvoorzienend. Dat is mijn droom. De man zoekt naar een onderhoudsvrije tuin, liefst wat onder de mensen, geen honden, geen katten, geen moestuin, geen kippen en het liefst niet al te ver van een snelweg. We zullen ergens in het midden uit moeten zien komen. Het is een uitdaging :-)) Wordt vervolgd....

donderdag 12 juli 2018

In de herhaling...

Vanmorgen mocht ik in de herhaling (zie bericht van gisteren). De tas werd ingepakt met pakjes en ik fietste opnieuw naar het postagentschap. En wat denk je? Weer storing. Ik reed onverricht ter zake naar huis. Voor de tweede keer. Weer een berichtje naar de mensen die wat gekocht hadden en gelukkig hadden ze er weer begrip voor. 


Vanmiddag heb ik eerst maar even naar de winkel gebeld om te vragen of alles werkte ;-) en dat was het geval. Drie keer is scheepsrecht en dat klopte ook in dit geval weer. Ondertussen was er nog een pakje bijgekomen en dat kon mooi tegelijk verstuurd worden. Fijn hoor, alles kan maar weer weg zijn nietwaar? Ondertussen ga ik vrolijk verder met opruimen. Zonder al te hoge verwachtingen zette ik een partijtje kaartjes met stopwol op Marktplaats. De wol is niet veel bijzonders maar de kaartjes zijn leuk om ergens anders voor te gebruiken. Om lintjes om te doen. Of een slinger van te maken. De man zegt steeds: Tineke, jij wilt overal slingers van maken. Maar dat terzijde. Hij heeft trouwens wel gelijk hoor.


Wat schetst mijn verbazing? Iemand wil de kaartjes kopen? Ik vind dat dan zo leuk hè. Ik had ze ook weg kunnen geven maar eerlijk gezegd ben ik daar een beetje voorzichtig mee tegenwoordig. Maar al te vaak wordt er niet eens bedankt. Nou hoeft dat niet natuurlijk want daar geef ik het ook niet voor maar het is maar een kleinigheid denk ik dan. Kringloop is ook een optie. Ik kan het ook daar brengen maar sinds ik gezien heb dat die heel veel weggooien heb ik daar ook een beetje schrik van. Daarom probeer ik het eerst op MP en dat lukt vaak wonderwel. Het gaat maar om dubbeltjes en kwartjes en ik heb er een puist werk aan maar joh, ik word er blij van. En hoe fijn is het om blij te zijn omdat je iemand anders blij maakt.


Ik sta geloof ik in de babbel de babbel modus. Nou ja, dat is ook niet erg toch? Het zonnetje schijnt, de pakketpost werkte. De mevrouw van het postagentschap was gelukkiger dan gisteren. Ze hoefde niet al dat gemopper aan te horen van haar boze klanten.  Oh en toen ik naar het agentschap fietste werd ik aangeroepen door een kennis die me uitnodigde voor een kop koffie op het terras. Zomaar midden op de donderdagmiddag. Tssss, het moet niet gekker worden zeg :-)))