Terug naar af...

2 mei. Na het schilderen van de bovenverdieping, na het regelen van de uitvaart en de begrafenis van schoonmoeder, na het leggen van de vloerbedekking in de slaapkamer, na het vieren van mijn verjaardag was er nu dan eindelijk tijd om een en ander weer terug te brengen in oude staat in ons huis. Ik begon met het schoonmaken van de grote kasten op de bovenverdieping. Daar was (ondanks dat het goed afgeschermd was) toch nog aardig wat stof in gekomen. Ik klom op de trap en er weer af en er weer op en er vervolgens weer af. Tot ik zover gezakt was (qua planken) dat ik zonder trapje kon. Niet het trapje hieronder natuurlijk maar een stevige keukentrap. 

Na de kast was het de beurt aan de ramen. En ook waren dat niet meer de ramen die je hieronder op de foto ziet. Dat raam staat nu buiten en af en toe haal ik wat ruitjes los uit het lood. Het glas gaat hergebruikt worden in een ander gedeelte van het huis. Ik heb nog geen spijt van het nieuwe raam. Het is zoveel plezieriger en warmer binnen. Wel zie ik dat de foto precies in dezelfde tijd van het jaar is genomen want als ik naar buiten kijk heb ik precies hetzelfde uitzicht op de bloeiende boom. Mijn kamer is recht onder de slaapkamer, vandaar. Nog even stofzuigen en daarna kon het grote bed weer terug in de grote slaapkamer.

Ik mis de kleine kamer met het dakraam toch wel een beetje. Het was zo gezellig om daar de regen te horen tikken. Het gaf een comfortabel en knus gevoel. Het logeerbed met de spijlen staat daar nu. Misschien dat ik er af en toe eens ga logeren. Hoe leuk is dat? Logeren in je eigen huis ;-)

Verjaardag vieren...

1 mei. Wat was het gezellig gisteren. Rond twaalf uur was iedereen er. We kletsten wat, we dronken wat. Het cadeau werd uitgepakt. En daarna gingen we aan tafel. Dankzij de goede voorbereidingen van zaterdag was het niet veel moeite alles op tafel te zetten. Ons gezin lust alles. Voor ik het wist was de pan met tomatensoep helemaal leeg (recept deelde ik hier al eerder). De salades verdwenen ook in een mum van tijd. Het kleine jongetje snoepte heerlijk van zijn eigen bordje met poffertjes en aardbei. 

Nog een laatste kop koffie/thee en daarna ging ieder zijns weegs zoals dat zo mooi heet. Dochter naar Den Haag en zoon ging naar de Kuip om de bekerwedstrijd te zien. Als groot Vitesse-fan kunnen jullie wel raden hoe zijn middag was. Voor degenen onder jullie die niet ingevoerd zijn in de voetbal wereld: Vitesse won voor het eerst in haar bijna 125 jarig bestaan een grote prijs! En zoon was erbij!

Handlettering op zondag...

30 april. Handlettering op zondag! :-)

Voorbereiding...

29 april. Ik had de afgelopen dagen de laatste berichten willen schrijven zodat ik weer helemaal bij zou zijn vandaag. Helaas zaten de dagen weer te vol met allerlei andere dingen zodat het er niet van kwam. Maar nu dan toch het verhaal van vorige week zaterdag. Die stond in het teken van het voorbereiden van het vieren van mijn verjaardag. Zoals jullie weten was ik jarig op de dag nadat mijn schoonmoeder overleed. Die dag waren we bezig met het regelen van de uitvaart. Die dag waren de schilders hier voor het laatst. Die dag stond ons hoofd niet naar vieren. Oh nee.

Toevalligerwijs (toeval bestaat niet zegt de man altijd) was er gisteren voor het eerst sinds vijf weken weer contact met de broer en zussen. De bedank kaartjes moeten worden geschreven. De advertentie in de krant/kerkblad gezet en de laatste puntjes op de i. Maar eerst terug naar vorige week zaterdag. De omstandigheden waren en zijn er nog steeds niet naar om de dag uitbundig te vieren. Maar met de kinderen een hapje eten zou fijn zijn. Gelukkig kwamen ze dit keer naar hier.

Eerst werden zaterdag huis en tuin aan kant gemaakt en aansluitend de boodschappen gedaan. Vervolgens heb ik het eten zoveel mogelijk voorbereid voor de zondag. Zo dekte ik de tafel met het servies van schoonmoeder en dat zag er zo mooi uit :-)

Post...

28 april. Voor de schermen van dit blog bij de reacties gebeurt niet veel.  Hoe anders was dat in de tijd dat ik begon met bloggen. Toen waren meer dan 20 reacties per bericht eerder regel dan uitzondering. Ik denk er nog wel eens aan terug. Het was een leuke tijd. Maar tijden veranderen. Tegenwoordig zijn er niet alleen blogs maar is er Facebook en Twitter. Veel van de bloggers van toen 'zitten' op FB en Twitter.  Behalve die twee, heb je ook Instagram, Pinterest en Snapchat. Ook daar zijn veel bloggers te vinden. Veel mensen van toen zijn niet weer actief als blogger en dat is jammer maar ook begrijpelijk. Er komt onvermijdelijk een tijd dat je het gevoel hebt dat je alles al een keer verteld hebt. Ik heb daar ook last van gehad. En soms ook verandert er zoveel in je leven dat je geen gelegenheid meer hebt om te schrijven.

Of zijn er omstandigheden dat je gewoon niet meer kunt schrijven. Ik ben een gevoelsmens en als er veel gebeurt dat blokkeer ik. Voorheen stopte ik dan met schrijven, maar nu weet ik dat het weer goedkomt en dat de woorden altijd weer terugkomen.

Aan het begin vertelde ik dat er niet veel reacties komen op wat ik hier schrijf. Hier niet nee, maar via mail en andere kanalen wel. Soms krijg ik post. Een lief kaartje. Een klein gebaar van vriendelijkheid. En dan denk ik: de wereld is zo rot nog niet. Zelf wil ik ook zo in de wereld staan. Met aandacht voor het kleine. Want het grote is vaak zo moeilijk te begrijpen en je hebt er zo weinig invloed op. Een klein gebaar naar de ander toe geeft zoveel vreugde. Zo stuurde ik iets naar een van jullie. Gewoon omdat ik dat leuk vond om te doen. Omdat ik weet dat de persoon aan wie ik het stuurde probeert de wereld een beetje mooier te maken. Omdat het iemand is die altijd zorgt dat de ander het fijn heeft en op de laatste plaats aan zichzelf denkt.

En toen lag daar ineens een grote envelop in de brievenbus aan het hek. Een dankjewel van de persoon waar ik hierboven over schreef.  Het maakte me gelukkig en dankbaar. Dankbaar dat dit soort mensen bestaan en dat ik ze mag kennen. Het zou een kleine moeite zijn elkaar in real life te ontmoeten maar allebei leiden we op ons eigen manier een vol/druk leven. Misschien dat het er ooit van gaat komen. Misschien niet. Het zal allebei goed zijn. Al eerder ontmoette ik mensen van hier in real life.

Koningsdag...

27 april. Er was veel verdriet, maar werd er ook veel gevierd in April. Vandaag vierden we weer. Dit keer de verjaardag van onze koning. 

In de ochtend keken we naar de televisie naar het bezoek van de koninklijke familie aan Tilburg. Als handwerkster viel het me meteen op dat de boeketten zo bijzonder waren.

Een lekkere tompouche mocht natuurlijk niet ontbreken. En geserveerd op een gebakschoteltje van mijn schoonmoeder. Zo was ze er toch nog een beetje bij. Verder deden we het rustig aan vandaag. Eerlijk gezegd vond ik het een beetje te koud om ergens naar toe te gaan.

Morgen ga ik naar de kringloopwinkels. Veel wat over is van de markt, wordt daar gebracht. Dan kijk ik lekker rustig om mijn gemak op een centrale plek, hoef ik niet af te dingen (daar ben ik altijd wat ongemakkelijk over bij kinderen), is het lekker warm en alvast gesorteerd. Maar dat is morgen. Vandaag is vandaag!

Vloerbedekking...

26 april. De door u bestelde vloerbedekking is binnen, stond er in de door de tapijtmevrouw gestuurde mail.Ik wil graag een afspraak met u maken. Hoera, dacht ik.  De vloerbedekking van de door schilder F met zorg geschilderde slaapkamer was eindelijk gearriveerd. 

De afspraak was snel gemaakt. De dag voor Koningsdag komt ons het best uit als ik zo vrij mag zijn, zei de mevrouw van de winkel. Dan doen we dat, zei ik. Om half negen komt de man bij u aan de deur zei ze. En zo geschiedde. Voor acht uur in de ochtend (ik had er al rekening mee gehouden) werd er aangebeld en stond een kloeke (mooi woord) jongeman voor de deur. Hij ging voortvarend van start. In een oogwenk was het oude tapijt verwijderd en moest ik me melden bij hem. Want er was een probleem. Diepe zucht..... waarom gaat nou nooit eens iets vanzelf? Wat kon het probleem zijn vroeg ik me af? Ik had zeker drie keer gemeten en gezien dat het nieuwe tapijt iets dikker was dan het oude. Maar wat ik me niet bedacht had is dat in de loop van de tijd er een nieuw soort ondertapijt op de markt was gekomen. En dat ondertapijt was dunner.

De kloeke man keek me aan. Wat gaat u doen? Eerst de schilder laten komen en dan kom ik later terug om het tapijt te leggen? Of ik leg het tapijt en dan moet de schilder later met een klein kwastje de randen bijschilderen. Ik besloot tot het laatste. Het tapijt werd gelegd. Boven zie je om hoeveel het gaat. Het was niet veel.

Na de koffie kwam de ondervloer op de onderondervloer en werd de rol tapijt naar boven gedragen. 10 meter vloerbedekking, een trap met een bocht erin maar het was geen probleem. Hoewel het de hele ochtend duurde was het resultaat schitterend en kunnen we weer een paar jaar vooruit. Bij drie van de vier muren zie je niks van het niet geverfde stuk en bij de vierde wel, maar dan moet je er met je neus bovenop staan. Probleem (!) opgelost.