Naaien...

Als in het najaar de avonden langer worden, het dus eerder donker is en je wat meer binnen blijft, krijg ik altijd zin om te breien. Dat duurt dan tot zo ongeveer eind februari. Als het langer licht blijft 's avonds en het licht overdag helderder is schakel ik over op haken. Het gebeurt vanzelf. Niet dat ik in de winter niet haak en in het voorjaar niet brei, zo scherp trek ik de grens nou ook weer niet.

Zo doe ik het ook met de inrichting hier van mijn werkkamer. Nu staat de tafel naar de ramen toe. Zodat ik elk sprankje licht wat door de grote ramen naar binnen komt mee kan nemen. Als het straks langer licht wordt draai ik de tafel een kwartslag. Dan kijk ik naar de schoorsteen en de boekenkast.  In de zomer draai ik juist van het licht af. Dan is het te warm bij het raam en werk ik precies andersom. De twee tafels die hier staan zet ik dan haaks op elkaar en creëer zo op die manier een soort van gezellig hoekje.

Dat is vaak ook de periode dat de naaimachine uit de kast komt en ik dingen ga naaien. Zo naaide ik deze leuke overgooier. Hij zou eventueel zonder iets gedragen kunnen worden als het heel erg warm is. Ik draag er het liefst een shirtje onder. Het is een patroon uit een Knip maar ik heb er wel het een en ander aan verandert. Net zo lang tot het naar mijn zin was. Langer gemaakt. Smaller aan de onderkant. Hals een beetje omhoog, schouders wat smaller. De afwerking deed ik met een biaisbandje. Dat vind ik mooier dan een beleg. De kleur is moeilijk op de foto te vangen. Donkerblauw met een witte stip. Op de bovenste foto fladdert het een beetje maar daarom maakte ik de detailfoto hierboven. Voor nu een beetje te koud om te dragen maar voor we het weten is het weer voorjaar en dan ben ik er vast klaar voor. Nu eerst nog maar even dat leuke breiwerk oppakken en afmaken. Fijn weekend!

Wat ik wil...

WAT IK WIL

Ik wil niet goed zijn, niet leuk,
niet sterk, niet dapper,
niet aardig, niet vrolijk, niet grappig,
niet eerlijk en niet verstandig,
en ook niet de wijste, de beste,
de eerste of de laatste
alleen maar een klein beetje,
een tikkeltje onvindbaar
(behalve voor jou)

Toon Tellegen
Uit: gedichtenbundel 1977-1999
Uitgeverij: Querido

Breien...

Een tijdje geleden begon ik met het breien van deze babymutsjes. Ik had het nooit eerder gedaan. Dit patroon zag er zo eenvoudig uit (op papier) dat ik het wel aandurfde. Ik gaf het aan een kindje dat net geboren was. Het werd goed ontvangen, de mama vond het leuk en vroeg of ik er nog een paar wilde breien. Natuurlijk wilde ik dat!

Liegen...

Ik weet niet hoe het met jullie is, maar de laatste tijd verbaas ik me over hoe mensen op belangrijke posities liegen en bedriegen en denken dat ze er mee weg kunnen komen. Ik moest denken aan mijn eigen opvoeding. Aan hoe mijn vader en moeder me als kind al leerden dat liegen geen zin heeft omdat de waarheid toch altijd aan het licht komt. 

En waar je vroeger, als belangrijk persoon, nog wel eens geluk had en ergens mee wegkwam, begrijp ik nu echt niet dat mensen op zulke belangrijke posities als in bijvoorbeeld de politiek, denken dat ze dat nu ook nog lukt. In een tijd waarin bijna alles te achterhalen is. Waar alles onder een vergrootglas ligt. Iedereen heeft tegenwoordig een telefoon met camera. Niets blijft meer verborgen, toch?

Zo luisterde ik net op de radio met stijgende verbazing naar de journalist (van nieuwsuur) die een boek schreef over wat de bonnetjes affaire is gaan heten. In dat soort gevallen moet ik zuchten en ben ik blij met de 'gewone' mensen om me heen. Die nog normaal doen. Laat ik maar doen als de vorige first lady van de VS die zei: if they go low, we go high.
-
De foto's bij dit verhaal doen we misschien weer wat afkoelen en kalmeren. Mijn schoonzusje maakte ze. Natuurlijk in de prachtige polder van mijn jeugd. Ik wens jullie een fijne dag. Geniet van elkaar en geef elkaar maar eens een stevige knuffel. Lekker warm

Handletter- op zondag...

Een mooie spreuk:

Westland...

 Laat ik beginnen met te vertellen waar u het Westland precies kunt vinden. Als je de landkaart erbij pakt is het onder Den Haag, boven Rotterdam en links is de zee. Dit gebied is vooral bekend om de glastuinbouw. U maakt een grote kans dat er vanavond iets op het bord ligt dat hier gegroeid is. Lekkere paprika's bijvoorbeeld. Of tomaten. En laat ik dat misverstand ook maar meteen uit de wereld helpen. De tomaten worden nergens zo vertroeteld als hier. Ik heb het zelf gezien. Supergezonde plantjes krijgen alle voedingsstoffen die er zijn, ze krijgen een regendouche en het is in de kassen precies de temperatuur waar tomaten van houden. Of u ze lekker of niet lekker vindt ligt aan het soort tomaten. Dus niet aan de manier van telen. En geloof me, er zijn hier echt heel erg lekkere tomaten te koop. Vaak rechtstreeks van de tuinder in een stalletje aan de weg. Knisperend krakend vers. 

De gemiddelde Westlander houdt wel van een feestje. Beroemd zijn de zomerfeesten. Westlanders zijn over het algemeen ook sportief. Grote sportnamen uit het verleden en van tegenwoordig zijn algemeen bekend. Kiki Bertens, Leo van Vliet, Lara van Ruijven, Mandy vd Berg, Thimo de Bakker, Robin Haasse om er zo maar een paar te noemen. De Ride for the Roses werd hier meerdere malen verreden. Ook wordt er hier veel geschaatst. De schaatsbaan in het dorp hier vlakbij is dit jaar op de landelijke tv geweest. Er hoeft maar een paar cm ijs te liggen en het gaat weer van start. De Uithof (in Den Haag) is vlakbij. Geen wonder dat hier zoveel goede schaatsers vandaan komen. 

Nu we het over het schaatsen hebben.... zelf doe ik het niet meer want door de reuma kan ik ook niet goed meer door de knieën en dan is schaatsen niet leuk. Ik bedenk me ook dat ik volgens mij niet eens schaatsen meer heb (straks eens even zoeken) Nee, hier zul je me niet meer op het ijs tegenkomen. Hoewel ik er enorm van kan genieten om het een ander te zien doen. Maar eerlijk is eerlijk, mijn hart springt pas echt op als ik hoor over een molentocht in de streek waar ik geboren ben.

Boekbespreking...

We leven in een tijdperk waar nogal wat aan de hand is. Nu denk ik eerlijk gezegd dat er niet zo extreem veel meer gebeurt dan eerder in de tijd, maar tegenwoordig weten we er van. Waar mijn grootouders drie keer per week de krant kregen en daarin het nieuws van de streek lazen, soms dagen nadat het gebeurd was, krijg ik (hun kleindochter) het nieuws zo ongeveer binnen op het moment dat het zich afspeelt. 

Het lijkt wel of iedereen een mening heeft en die de hele dag ook ventileert. Als ik alleen al bedenk wat er de laatste dagen over de nieuwe president van de Verenigde Staten van Amerika geschreven en gezegd is, raak ik buiten adem :-) In dat soort situaties vind ik het altijd fijn om wat in de boekjes van de monnik Anselm Grün te lezen. Zo las ik zijn stukje over doseren. Mensen zijn van nature gewend om mateloos te zijn, zegt hij. Als we gefascineerd zijn door sport, zijn we daar constant mee bezig. Als het eten ons goed smaakt, willen we steeds meer. Geld en het hebben daarvan roept ook onze begeerte naar meer op. En zo noemt hij nog een paar voorbeelden.

Ook in de beoordeling van onszelf vinden we vaak niet de juiste maat, volgens hem. We hebben hoge ideaalbeelden van onszelf ontwikkeld en willen niet toegeven dat onze realiteit deze idealen niet bereikt. Het is pijnlijk om ook in de beoordeling van onszelf de juiste maat te houden, Maar wij merken dat juist gematigde mensen ons aantrekken. In tegenstelling tot mensen die de juiste maat zijn kwijtgeraakt. Die maken op ons een onaangename indruk. Mensen die zichzelf overschatten bijvoorbeeld. Zij die denken dat ze harder werken dan de ander. Slimmer zijn. En als je dan goed kijkt vallen de prestaties vaak tegen. Zulke mensen vinden we vaak niet te vertrouwen. Abbas Poimen (een abt uit de 4e eeuw na Chr) zei: ' het is een grote eer wanneer mensen hun eigen maat kennen. Dat is de glans van de mens: zijn eigen maat kennen en zo leven als bij hem past.