dinsdag 22 augustus 2017

Handlettering op zondag...


Vandaag voor de laatste keer een hand lettering op zondag. Om maar met de tekst te spreken: ik glimlach er niet meer van. Het was leuk om te doen maar mijn handen zijn nu niet in goede conditie om dit fijne werk te doen. Misschien dat ik het op een later moment weer eens oppak. Dat sluit ik zeker niet uit. Maar voor nu vind ik het even genoeg. Er is een tijd voor alles zei ik in mijn vorig bericht.... dat wil ik voor nu herhalen :-)

Dag van de losse eindjes...

 Zaterdag is hier altijd een dag van losse eindjes. Dat is begonnen toen we allebei full time werkten en de kinderen nog thuis woonden en het is eigenlijk altijd zo gebleven. We deden op zaterdag alle dingen die nog gedaan moesten worden. Gelukkig scheen de zon toen we opstonden en dat is een fijn begin van de dag. We beginnen de zaterdag altijd met een uitgebreid ontbijtje. Daar nemen we echt de tijd voor. Ondertussen geven we onze keek op de week (vrij naar Koot & Bie). Dingen waar we in de week niet aan toe komen om ze tegen elkaar te zeggen, bespreken we op zaterdagochtend.


De man en ik komen van hetzelfde dorp uit de polder. Een dorp met destijds 2000 inwoners en toch kenden we elkaar lange tijd niet. Hij woonde buiten het dorp en was op de Christelijke school. Ik woonde in het dorp en zat op de Openbare school. Dat waren echt gescheiden werelden. Pas toen we in Utrecht op de middelbare school zaten kwamen we elkaar tegen in de bus. Tijdens de lange reizen slingerend langs de hoge dijk leerden we elkaar kennen en vanaf dag een zijn we begonnen met praten en nooit meer opgehouden. Nou, dat is nou ook weer niet helemaal waar want we kunnen heel goed uren niks zeggen. Maar dat terzijde.


Als je uit hetzelfde dorp komt, deel je herinneringen. En zo kwam het dat we aan de hand van de ansichtkaarten van mijn vader (voor MP) ineens terug in de tijd gingen. We herkenden de gebouwen, de mensen die erop stonden en zelfs de achterkanten van de kaarten waren leuk want veelal kenden we de mensen aan wie de kaart gericht was maar ook de afzenders. De tijd vloog voorbij en voor we het wisten was het feest in het dorp al weer losgebarsten. De laatste dag van de feestweek was aangebroken. Hoera! 


Veel mensen stallen tijdens deze week hun fiets of brommer bij ons op pad. Geen probleem. Achter het hek staan ze veilig en worden ze niet beschadigd door wild geworden tokkies. Zo stond er ineens de nieuwe brommer van de beste schilder hier voor de deur. Net zo smetteloos als hij zijn werk aflevert. Ik heb er even een foto van gemaak. Hij nodigde me uit voor een ritje achterop maar dat heb ik maar even afgeslagen. Ik zie mezelf er niet opklimmen met die slechte knieën. Stiekem vind ik zo'n brommer best handig. Zeker in de stad is het een uitkomst. Voorlopig hou ik het maar bij mijn auto. En straks als ik gerepareerd ben stap ik weer op mijn gewone oude fietsje met de fietstassen.


Losse eindjes, ik zei het al. Zo wil ik jullie ook nog even de kat laten zien die ik woensdag op de kindermarkt kocht. Is het geen schatje? Drie euro kostte hij me. Dat is toch eigenlijk veel te weinig voor handwerk? Het is best een klus om zo'n diertje te breien. Ik wilde nog terug voor zijn of haar zusje maar toen was de markt al voorbij helaas. Misschien kan ik er tijdens de revalidatie zelf een breien. Het patroon lijkt me niet al te moeilijk.


Een ander los eindje vandaag was het om de tuin blikjes-vrij te maken. De meeste feestgangers drinken zich thuis in. Ze zitten dan met een hele groep in een schuur of oude caravan en drinken het bier wat moeders voor ze kocht bij de supermarkt. Veel goedkoper en ook zeker zo gezellig. De laatste blikjes worden onderweg leeggedronken en hier en daar in de tuin gegooid. We vonden er 25 (!) van bier en dan nog 12 (!) van Redbull. Ook visten we nog een kar van de net geopende Dirk supermarkt uit ons slootje. Ik heb gebeld dat hij opgehaald kan worden maar tot op heden nog niks gezien. Hij staat voor het huis en ze kunnen hem zo pakken.


Op zaterdag nemen we ook altijd even de tijd voor een lunch buiten de deur. Dit keer gingen we naar  de Haagse Beek in Kijkduin. Op de terugweg deed ik een boodschap in Den Haag zuid. We kwamen er toch langs en met de man achter het stuur en Karrie als hulpje kwam dat goed uit. Thuisgekomen was het weer zoeken naar een parkeerplek. Het feest was in volle gang en het geluid oorverdovend :-) Toch hoorde ik later dat er flink gecontroleerd was dat het geluid niet boven een bepaalde norm uit zou komen. Ha! Het had dus nog erger kunnen zijn.


Ik plaats ook nog even een foto die ik vond van het meisje uit het dorp (Mandy vd Berg)  van het vrouwen voetbal elftal dat Europees kampioen werd. Ik heb de foto niet zelf gemaakt en kan ook niet vinden wie het wel deed. Maar dit is ze dus. Een vrolijke lachebek met een zeer serieuze inslag en veel talent. Wat lijkt het ineens lang geleden dat ik zelf elke zaterdag op een sportveld te vinden was. Met een dochter op hockey en twee voetballende zonen was er altijd wel een kantinedienst te draaien, een elftal-was te wassen of een uitwedstrijd te rijden. Oe, ik voel me nu ineens echt heel oud.


De dag van de losse eindjes dus. We knoopten er veel aan elkaar en toch was het best relaxed. De dag in de polder werkt bij mij altijd wat na. Met vuurwerk en nog een allerlaatste muziek, een allerlaatste biertje werd afscheid genomen van de feestweek. Morgen is het vast heel rustig en maandag gaan de scholen weer beginnen en gaan we over tot de orde van de dag. En dat zal ook weer fijn zijn. Er is een tijd voor alles zei mijn moeder altijd.

Groen, Mandy, Sarina, Vader en zo meer

Ik vertelde al eerder dat de feestweek een week is van weinig slaap. Veel lawaaimakers gaan erg laat slapen en veel vroege vogels staan weer naast hun bed om te gaan werken in de kassen. Het loopt dan wat door elkaar heen allemaal. Als de feestweek afgelopen is en iedereen weer 'gewoon' doet denk ik vaak: waar maak ik me toch druk om? Maar als ik dan ramen en deuren dicht met pluggen in de oren wakker lig denk ik toch echt niet zo. 


Is het dan alleen kommer en kwel? Nee natuurlijk niet. Zo was er twee keer een huldiging tijdens alle festiviteiten. De aanvoerder van het Nederlands Vrouwen elftal: Mandy vd Berg komt hier uit het dorp. Ze kwam niet heel veel in actie tijdens het EK maar ze was er toch echt bij. En tijdens de jaren voor het toernooi was ze altijd aanvoerder en belangrijk voor het team. Hoe leuk is het dat ik haar als jong meisje langs zag fietsen op weg naar het voetbalveld? Ze woont de laatste twee jaar niet meer hier maar is toch echt een meisje van het dorp. Ze werd gehuldigd, kreeg een kus van de burgemeester en er werd voor haar gezongen. Wat een feest was dat.


Niet alleen de aanvoerder maar ook de bondscoach woont hier. Niet in ons dorp maar een dorp verderop. Het was jammer dat ze niet samen gehuldigd konden worden op een avond maar aan de andere kant waren er nu twee feestjes. Sarina Wiegman werd een dag na Mandy gehuldigd, toegezongen en ook zij kreeg een kus van de burgemeester ;-)  En natuurlijk waren er trotse streekgenoten. Er werd nog een biertje op gedronken en het bleef nog lang gezellig.


Bier werd er ook gedronken op de verjaardag van mijn neefje (de vader van het jongetje wat gisteren jarig was) en mijn grote neef (de zoon van de broer van mijn moeder) Mijn oom trouwde laat en kreeg nog later kinderen zodat die kinderen ongeveer van de leeftijd van onze kinderen zijn. Dat levert soms hilarische situaties op. Maar dat terzijde. Ik zei al: in een paar dagen tijd vieren we veel verjaardagen.


In de middag ontvluchtte ik de gekte en reed ik naar mijn vader. Pa is zo'n beetje de enige waar ik nog naartoe ga. Ik kan veel op de cruise control rijden en onderweg stoppen. Gelukkig kan ik daar bij hem voor de deur parkeren, met de lift naar boven en bij pa is ook alles gelijkvloers. Ik geniet altijd elke keer weer van de polder van mijn jeugd. Niks is zo relaxed als kijken naar een herkauwende koe tussen wat bomen in een eindeloos groen weiland.


Ik knap daar zo ontzettend van op. Het laadt de batterij weer op. Bij pa word ik verwend met lekkere ouderwetse filterkoffie. En ja, er is altijd iets lekkers bij. Zo wordt het steeds een feestje. Hij ruimt gestaag op en er stond weer een doos vol spullen klaar. Voor de kleinkinderen, voor de achterkleinkinderen, voor de kringloop en ook weer een stapel mooie oude ansichtkaarten voor verkoop op Marktplaats. Voor ik het wist was het al weer tijd om naar huis te gaan. Nog even langs de plaatselijke boekhandel die zo'n heel ander assortiment voert dan de boekhandel hier.


Er was zelfs nog genoeg tijd over om een stukje boerenkaas te kopen bij Booy. De beste boerenkaasmaker van Nederland. Ze hebben een winkel aan huis waar ik langskom als ik terug naar huis ga. Ook staan ze met een kraam op de Noordermarkt in Rotterdam. Volgens mij is dat op zaterdag. Zo lekker die kaas. Hoe kan het ook anders. Koeien die lekker buiten lopen en mals gras uit de polder van mijn jeugd eten :-) Dat moet wel lekkere kaas opleveren toch?


Volledig uitgerust en opgeladen kon ik weer terug naar huis. Terug de herrie in. Ik moest heel erg zoeken naar een parkeerplek maar toen dat eindelijk lukte zakte ik tevreden in de stoel. Met een kop koffie. Niet zo lekker als die van mijn pa maar toch.....

Vuurwerk en kermis

Tijdens de feestweek is donderdag altijd de dag dat ik begin uit te kijken naar het einde. De dinsdag met alle herrie van het wielerfestijn. De woensdag met alle activiteiten die erbij horen en ook veel geluid met zich meebrengen beginnen me dan op te breken. Het is niet het geluid overdag wat me hindert maar het gebrek aan slaap. De laatsten gaan vaak pas rond 5 uur naar bed en de eersten (niet de dronken tokkies) zijn om 7 uur al weer wakker.


Veel bezoekers zijn al dronken als ze onderweg naar het plein zijn en komen dus twee keer langs ons huis. Heen en terug. We wonen aan een van de uitvalswegen van en naar de feestlocatie. Voor ons huis komen de fietsers en achter ons huis de automobilisten. Er is geen ontsnappen aan. Ongelooflijk hoeveel geluid sommige mensen produceren als ze dronken zijn.


Of zijn het vooral de enge pillen die geslikt worden? Ik vermoed het laatste. Er gingen heel wat pilletjes naar binnen. Er was zelfs sprake van GHB wat in het glas van jonge meisjes gedaan werd. Ambulance, politie en bewaking hadden hun handen vol aan het goed laten verlopen van alles. Je vraagt je dan ook serieus af of dit nog een feestweek genoemd kan worden maar goed....


Behalve de feestweek met muziek en bijbehorende herrie is ook de kermis neergestreken in het dorp. En ook die brengen veel geluid met zich mee. En flitsende lichtjes. Allemaal prikkels waar ik gevoelig voor ben. Ik klink nu vreselijk oud en zeurderig maar oh, het valt me echt zwaar en ik kijk echt uit naar het einde.


Op Scheveningen was het vuurwerkspektakel aan de gang. Verschillende landen lieten hun mooiste vuurwerk zien. Het was te zien via live stream van de locale omroep hier. Schitterend. Misschien dat ik daar volgend jaar maar eens ga kijken als ik gerepareerd ben. Hoewel vuurwerk ook vol lichtflitsen en geluid zit natuurlijk. Ach, misschien zeur ik ook wel zoveel omdat ik niet kan wat ik wil. Zoiets? Het mannetje met de verrekijker zag het einde van de week al gelukkig. Ik kocht het popje ooit bij de kringloop waar ik gisteren over vertelde. De verrekijker was van mijn schoonvader. Na het overlijden van schoonmoeder mocht ik hem hebben. Het is nog echt zo'n ouderwetse met een leren band. Misschien kan ik het vuurwerk er wel mee zien bedenk ik me nu :-)

maandag 21 augustus 2017

Zingen, kappen, ballen en vieren

Nu ik jullie de zelfgemaakte tekeningen heb laten zien, vond ik nog een leuk stapeltje oude ansichtkaarten. Ik kocht ze ooit voor een habbekrats in de kringloopwinkel hier in het dorp. Er zitten echt juweeltjes tussen. De kaarten van vandaag zijn vooral uit Parijs volgens mij. Ik heb ze niet bij de hand terwijl ik schrijf en kan het niet nakijken. Bovendien heb ik sommigen al via mijn 'winkeltje' verkocht. We hebben hier in het dorp twee kringloopwinkels. Een voor het goede doel op het industrieterrein en een tweede hier bijna om de hoek. Daar wordt wat moeilijk over gedaan want mensen geven liever hun geld uit aan een goed doel en aan vrijwilligers dan aan iemand die er gewoon eerlijk over is dat hij dit voor zichzelf doen. En bovendien uit Den Haag komt (!) :-))))) Ik vind vaak leuke spullen in de laatste winkel. 


Naast de kringloopwinkel is mijn kapper gevestigd. Het was lang geleden dat ik daar een bezoekje bracht. Ik moet het een beetje naar de operatie toe plannen zodat ik er een beetje leuk bij lig nadien.  De helft van mijn haar is er af. Ik wissel nogal eens van kapper en elk heeft zo zijn eigen gedachten bij de coupe die mij het leukst zou staan. Dit keer kort dus. En misschien een beetje erg kort maar het heeft tijd om weer te groeien.


Dag twee van de feestweek speelde zich voornamelijk af op het plein in het midden van het dorp en de straten daar direct omheen. Een van de straten was de straat van de kapper en de kringloop. Op het moment dat ik daar liep was er een kleedjes verkoop aan de gang. Ik kocht een leuke zelfgebreide kat van een lief meisje, kreeg in de kappersstoel al een beetje spijt dat ook de andere kat niet gekocht had en wilde dat na afloop doen maar toen waren alle kinderen al naar huis. Leermomentje: dingen meteen doen als ze zich aandienen.


Het marktplein was volgestort met zand. Heel veel zand. En daar werd, zoals elk jaar op woensdag, een jeux de boules competitie gespeeld. Het zonnetje scheen, de muziek was Frans en ik waande me op een Frans plein ergens op het Franse platteland. Het ging er fanatiek aan toe. Ik keek alleen om een hoekje want het plein is een no go als je slecht ter been bent. Bovendien was ik nog maar net op tijd voor de kapper.


De kapper, de kringloop, jeux de boules, de zon, de kleedjesverkoop, wat wilde ik nog meer vertellen. Even denken... o ja. De zanger van de overkant. Ik zat in de stoel bij de kapper en was zo'n beetje de enige klant. Iedereen was al geweest in de week daarvoor. Lekker rustig dus. Vanwege het lekkere weer stond de deur open maar al snel deed de kapper hem dicht want we konden elkaar niet verstaan :-)

Aan de overkant, bij de nagelstyliste was een grote verloting aan de gang. Je kon er een lot van 2,50 kopen met gegarandeerd prijs. Leuke bjoetieprijzûh volgens de presentator. De loten vonden gretig aftrek. Je staat er altijd weer versteld van hoe mensen zich laten verleiden om geld uit te geven aan spullen die ze helemaal niet nodig hebben, haha. De presentator was een veelzijdig man. Niet alleen verkocht hij zijn loten maar ook bleek hij nog een behoorlijke zangstem te hebben.


Een enorme geluidsbox met band hielp hem het een en ander te produceren. En zo hoorde ik tijdens de knipbeurt Hazes (bloed, zweet en tranen), Koos Albers (ik verscheurde je foto), Wat liedjes van Jan Smit, Nick en Simon en nog een hele rij volkszangers waar ik de namen van vergeten ben. Jannes was er ook een volgens de kapper. Die herkende er meer dan ik. Helemaal moe reed ik naar huis terug. Ik word van geluid altijd heel snel moe. Bovendien vreet pijn ook energie. Met een nieuw hoofd kon ik de derde dag van de feestweek rustig tegemoet treden. Maar eerst was daar nog de verjaardag van onze oudste kind :-) En van het kleinzoontje van mijn zusje.

De wielerronde

Ik vertelde in mijn vorig bericht al over de feestweek hier in het dorp. Ik de streek waar ik woon viert ieder dorp zijn eigen feest. Meestal een week lang. Het begint in de week voor de zomervakantie en ons dorp is als laatste aan de beurt in de laatste week daarvan. Het geeft me altijd een weemoedig gevoel als wij aan de beurt zijn. 


Nog een week feestvieren. Nog een week vrij zijn en dan gaan de scholen weer beginnen. En de meeste volwassen-vakanties zijn dan ook weer voorbij en gaat iedereen over tot de orde van de dag. Even tussendoor: wat me ook wat weemoedig stemt is dat ik de laatste keer foto's van tekeningen hier laat zien. Ik heb twee dummies vol tekeningen in een cirkel gemaakt. Dat deed ik met veel plezier maar nu vind ik het genoeg. Misschien dat ik er ooit nog eens in een andere vorm mee aan de slag ga,  maar voor nu is het genoeg geweest.


De feestweek hier is dus de laatste van een lange reeks dorpsfeesten. De weken verlopen volgens een vast patroon. Zo is er al veertig jaar de wielerronde die langs ons huis rijdt. Op 1 meter van het hek naar de straat. De eerste jaren maakten we er een feestje van maar zoals dat gaat met veel dingen, verwatert dat een beetje. Er wonen nu ook veel nieuwe mensen in het straatje en die doen weer andere dingen. Onze vrienden en familieleden hebben het ook wel gezien na al die jaren :-) Bovendien was het weer dit jaar niet heel erg goed.


We zien junioren, senioren, beloften, en alles wat er tussen zit. Maar het leukst blijf ik de dikkebandenrace vinden. Jongens en meisjes op gewone fietsen. Drie keer komen ze langs en ik moedig ze altijd met veel plezier aan. In alle vroegte komt de veegwagen het parcours vegen en de mannen van de organisatie hangen de luidsprekers aan de lantarenpalen. De mannen van de dranghekken zetten die neer. Bescherming wordt aangebracht bij gevaarlijke hoeken en de EHBO installeert zich. Je ziet de programmaverkopers rondlopen en de volgauto's proefrijden.


Wij hebben de speaker recht voor het huis hangen en hoeven niks te missen. Bovendien staat een groot bord voor het huis met daarop 300 meter. Zijn de renners ter hoogte van ons huis, dan is het nog drie honderd meter naar de finish. De laatste mannen finishen rond kwart voor tien. Het is dan net nog niet helemaal donker. Elk jaar verbaas ik me weer over de efficiëntie die gepaard gaat met het opruimen van alles. Een kwartier na de finish is het meeste werk al weer gedaan. Veertig jaar ervaring en dat kun je zien.


Tijdens de race wordt muziek gedraaid, commentaar gegeven op de wedstrijd en in de stille momenten daartussen worden de sponsors genoemd. Ik heb wel eens geteld hoe vaak maar daar is geen beginnen meer aan. De dag wordt afgeslopen met een gezellig feestje voor de snackbar ter hoogte van de finishlijn. Met een lekker biertje in de hand is het goed meezingen. Vorig jaar kwam Andre Hazes jr optreden. Dit jaar was het Anita Meijer. De speakers zijn dan allang weer verwijderd maar het is allemaal toch life te volgen qua volume. Gelukkig zingt Anita nog steeds loepzuiver. Dag 1 van de feestweek was voorbij voor ik het wist.

Voorbereidingen

Een bericht per dag schrijven is lastiger vol te houden dan ik aanvankelijk dacht :-) Zeker nu alle dingen meer tijd kosten dan ik vooraf voorzien had, is het best een dingetje. Ik zou nu natuurlijk toe kunnen geven en het elke dag bloggen los kunnen laten maar opgeven past niet zo goed bij mij. 


In het verleden deed ik dat wel maar ik ben inmiddels volwassen geworden. Op blog-gebied bedoel ik dan. Waar ik eerder al snel het koppie liet hangen bij wat commentaar of tegengas, leer ik daar langzaamaan mee omgaan. Ik interpreteer het losjes en zie wel of ik iets wel of niet doe. Andere dingen zijn soms belangrijker en niemand vindt dat geloof ik erg.


Als ik een paar dagen niet schrijf hier is er altijd wel een berichtje in de mailbox van de een of ander. Dat wel. Maar dat is lief bedoeld. Het is momenteel lastiger schrijven omdat mijn wereld letterlijk beperkt is. Ik maak gewoon niet zoveel mee om over te schrijven. Raar dat ik dat nog een hier zou zeggen. Meestal komen de woorden vanzelf.


Deze maandag ben ik me aan het voorbereiden op de feestweek hier in het dorp. Dat betekent in de praktijk veel koffie, thee en fris in huis halen. Lekkers bakken en het huis aan kant maken. We wonen dicht tegen het dorp aan en er zijn nogal wat mensen die even aanwippen.


Wat we vooral niet mogen vergeten is het wegzetten van de auto. Morgen is er namelijk de wielerronde voor de deur en daar moeten alle auto's van bewoners vanaf gehaald zijn. Dit jaar hebben we het geluk dat de overburen op vakantie zijn en wij in ruil voor het verzorgen van de planten en de post, de auto daar op pad mogen zetten. Hij staat dan ver weg van alle publiek en dronken tokkies. Nadeel is wel dat we dan niet weg- kunnen maar dat nemen we dan maar op de koop toe :-)


donderdag 17 augustus 2017

Hand lettering op zondag

Zullen we het eens proberen? Vandaag eens iets doen waar we morgen trots op zijn? Ja? :-)


Woorden van anderen

Soms gebruik ik niet mijn eigen woorden. Dan zijn ze er niet. In geval van woordnood gebruik ik woorden van anderen. Mooie woorden, wijze woorden. Woorden die zoveel moois kunnen zeggen, veel mooier dan ik dat kan. Woorden over liefde en troost. Woorden die maken dat je je beter voelt. Ik zocht daarvoor mooie oude ansichtkaarten uit mijn verzameling en combineerde die met tekst. Enjoy! :-)