zondag 23 juli 2017

Handlettering op zondag...

Hoera! Het is gelukt. Hand letteren op zondag. Ja echt! Op zondag! Ik vond dit een mooie en toepasselijke spreuk voor vandaag. Ik weet niet van wie hij is. Als iemand het wel weet zal ik het er nog bijschrijven. Fijne dag vandaag! 


zaterdag 22 juli 2017

Bij de tijd...

Vandaag ben ik dankbaar dat het me gelukt is alle blogjes te schrijven. En hoe fijn is het dat ik op 22 juli kan schrijven over 22 juli? Ik vind bloggen nog steeds heel leuk om te doen. Na al die jaren van stoppen en weer doorgaan heb ik nu, denk ik toch wel, echt mijn 'draai' gevonden. Ik ben niet meer heel gevoelig voor negativiteit en blij met elke reactie die ik krijg. Hier, in het echt of via e-mail. 


Ik ben dankbaar voor mijn mooie oude stevige huis. Ik mopper er wel eens op. Als het weer niet warm te krijgen is bijvoorbeeld. Maar als ik zoals gisteren aan kom rijden als ik weggeweest ben dan is het echt thuiskomen. Heb ik wel eens verteld dat ik het huis ooit kocht om de voordeur? Vast wel. Het is oud en er is altijd wel iets kapot of mis mee, maar ik zou het nog niet graag in willen ruilen voor een nieuw huis.


Ik ben vandaag dankbaar voor het feit dat mijn knieën het misschien niet zo goed doen (en de rest eigenlijk ook niet zo) maar ik ga er niet dood aan. Straks is er een dokter die me wil repareren, is er een goed ziekenhuis waar dat gaat gebeuren. Met lieve zusters en goede zorg. Er zal bezoek komen en misschien sturen mensen me wel een mooie kaart. Ik ben er dankbaar voor. Ik leef in een land waar dit mogelijk is. Waar ik de kans krijg op een leven van veel meer kwaliteit. Dat is echt niet zo vanzelfsprekend als ik vaak aanneem.


Ik ben dankbaar voor mijn man, mijn gezin, de rest van de familie. Mijn schoonfamilie. Voor de vrienden en vriendinnen, kennissen, buren (dichtbij en ver weg) Er zijn er flink wat weggevallen maar er zijn er nog veel overgebleven. Ze voelen als een warm bad. Er komen nog steeds nieuwe lieve en waardevolle mensen bij en ik voel me dan ook een rijk mens op dat gebied. Oei, nu word ik emotioneel maar dat zien jullie gelukkig niet ;-)


Ik ben dankbaar voor het feit dat ik woorden tot mijn beschikking heb. Dat ik kan zeggen wat ik wil zonder dat iemand me de mond snoert om wat ik zeg. Of omdat ik een vrouw ben. Ik mag vertellen en zeggen wat en wanneer ik dat wil. Ik ben dankbaar voor de oren die ik kreeg. Luisterende oren. Om verhalen te horen. Om te delen en te genieten. Uitwisselen van woorden is fijn. Ik mag schrijven maar ook lezen. Praten maar ook luisteren.


En hoewel het wel eens spannend is, ben ik ook dankbaar dat ik meestal een redelijk bedrag te besteden heb elke maand. De ene maand meer dan de andere dat wel, maar ook voor de gave dat ik daar mee om kan gaan ben ik dankbaar. Is het minder dan is dat geen probleem. Is het langdurig minder dan is dat best spannend en als het weer meer is dan geniet ik daar dubbel van. Sparen is fijn en geeft veel meer bevrediging dan zomaar kopen wat je wilt.


Ik ben dankbaar voor mijn tuin. Voor de vogels, de bloemen en poes van de buren die af en toe even komt buurten. Ik kan intens genieten van alle stokrozen waar de tuin vol mee staat. Ik kan genieten van het zitten in de tuin, met een kop koffie er bij. Of een thee. Ogen dicht en wat doezelen of gezellig wat niksen. Werken in de tuin is nu even lastig maar straks behoort dat ook weer tot de mogelijkheden.


Ik ben dankbaar voor het feit dat ik dingen kan bedenken en ook maken. Ik ben geen hoogvlieger of groot talent wat dat betreft. Ik zou mezelf eerder middelmatig willen noemen en heb daar geen moeite mee. De vreugde van het maken is onbetaalbaar. Of dat nou gaat om tekenen, handwerken, schrijven, plakken of knippen.


Ik zou nog lang door kunnen gaan. Vandaag viel het me ineens op. Misschien omdat ik alleen thuis was; dat zou kunnen. Ik dronk mijn koffie buiten in de tuin en dacht: wat heb ik toch een goed leven. Ik ben echt en oprecht gelukkig. En dat is iets om heel erg dankbaar voor te zijn en misschien moet ik dat ook maar eens hardop durven zeggen en neerschrijven. Bij deze gedaan. Waarvan akte! Fijne zaterdagavond allemaal.
-
p/s/ waar zijn jullie dankbaar voor?

Een goede buur....

In mijn vorig blog vertelde ik over de wond die veroorzaakt werd door een beet van de hond van de buren donderdag. Zojuist kwam de buurvrouw een doosje chocolaatjes brengen en een lieve kaart. Eind goed, al goed. Het doosje blijft staan tot de man terug is van het logeren bij de meisjes. Dit voorval brengt me toe een blogje over het belang van goede buren te schrijven. Wij wonen hier in een klein straatje aan de rand van het dorp. Een buurtje op zich. Toen wij hier kwamen wonen waren we de jongste bewoners. Dat hield in dat de oudere bewoners in vrij korte tijdspanne verdwenen en er plaats gemaakt werd voor jongeren. Nu horen we bij de 'ouderen' grappig genoeg. 


Aan onze kant van de straat waren vijf huizen. Wij hier aan het begin, dan de buren en daarnaast stond een rijtje van drie. Dat is weggehaald en er wordt nu 1 groot huis voor teruggebouwd. Aan de overkant van de straat zijn de huizen wat kleiner en is er meer verloop. Een huis heeft steeds nieuwe bewoners. Nu al de 6e sinds wij hier wonen. Met sommigen heb je wat contact met anderen eigenlijk weinig. Maar we kennen elkaar wel allemaal en dat is fijn.


De gezelligheid van de eerste jaren is nu wat zakelijker geworden. Dat brengt de nieuwe generatie met zich mee. Sommige buurtjes van toen houden nog steeds contact. En zo kwam het dat ik gisteren ochtend op weg terug van de huisarts (dit keer weer voor mezelf) aangesproken werd door een van de oude buren. Kom je zo een bakkie doen, vroeg hij? Dat deed ik. Ik hield er een paar krukken voor na de operatie aan over. En een lijst van nuttige adressen van instanties en zo. Ik was er blij mee. Buurman is ervaringsdeskundige helaas. De man heeft wat keren in het ziekenhuis gelegen. Het was gezellig hem en zijn vrouw weer te zien :-)


Gisterenmiddag ging ik naar Pa. Ik probeer er elke week heen te gaan. Het is er zo gezellig. En hij heeft zulke leuke buren. Ze passen op elkaar zonder dat ze elkaar op de huid zitten of de deur bij elkaar plat lopen. Wat een fijne sfeer hangt daar toch. Je ziet het vaak anders in een dorp of bij oudere mensen. Ik denk nog aan mijn vorige buurvrouw. In ons vorige huis. Dat was ook zo'n schat.


Nee, het was het voor vorige huis. Ik raak er wel eens van in de war... Ik kwam op de verhuisdag aanrijden met de jongste zoon en de kat. De man met onze dochter en de hond en de middelste zoon mocht met de verhuiswagen mee. Het hele circus kwam de straat in rijden en daar kwam ze aan. Met een stapel bekers, een pot geurige koffie en een warme appeltaart. Ik zal het nooit vergeten. Wat een hartelijkheid. Ze is overleden en ik denk nog vaak aan haar. Ik bak geen taarten maar probeer altijd wel een bloemetje te brengen bij een nieuwe bewoner hier in de straat. Het is maar een kleine moeite dat te doen. Hoe is dat bij jullie? Hebben jullie fijne buren? Ik ben benieuwd.

Pech..

Dat het leven in een oogwenk kan veranderen werd afgelopen donderdag bewezen. Woensdag was het nog superfijn en deed de man een leuke opdracht voor zijn werk en genoot ik van een vrije middag met een lekkere high tea. De dag daarna was anders en dat kwam zo...


Rijden in de auto begint een beetje lastiger te worden. Rijden op de snelweg is geen probleem maar rijden in de stad wel meer. Ik ben zeker geen gevaar op de weg, dat niet. Het speelt zich allemaal wat meer in mijn hoofd af dan dat het werkelijk is. De pijn zit in mijn hoofd zeg ik steeds. Het krijgt ook grip op mijn denken. Iets wat ik me nooit gerealiseerd had trouwens. Het is nu meer zo dat ik wat 'tobberig' ben over dingen die zouden kunnen gaan gebeuren. Maar goed. Bij het ontbijt spraken we de dag door zoals we dat eigenlijk altijd doen. Het bleek dat we in dezelfde stad waren en ook nog vrijwel op hetzelfde moment. Wil je meerijden vroeg de man? Ja dat wilde ik wel :-) en Karrie  de rollator ook want ze hoefde zich niet in alle bochten te wringen (zie bericht gisteren) maar mocht in de royale achterbak van de grote auto van het Zweeds merk.


Ik werd afgezet en ook nog voor de deur. Een kwartiertje te vroeg maar hoe fijn was dat? Ik kon me op mijn gemak voorbereiden op een serieus gesprek en even bijkomen. Op de terugweg moest de man even wachten. Gelukkig maar een paar minuten en dat was eigenlijk ook nog omdat ik een 'oude bekende' tegenkwam :-) Tot zover niks aan de hand. Tot we bijna thuis waren en voor een verkeerslicht stonden te wachten en er iemand achterop knalde. Gelukkig zag ik hem komen in de make-up spiegel in de zonneklep en zetten we ons een beetje schrap. Wij stonden vooraan in het rijtje. Ook dat was een geluk. Naast ons stond een politiebus en het was dus een gevalletje heterdaad om het zo maar te zeggen. De jongeman achter ons reed te hard, lette niet op (telefoon). Voor ons liep het redelijk af. Auto uit Zweden kan wel wat hebben, maar zijn eigen auto zat flink in elkaar. En niet voor de eerste keer zo te zien. Het nummerbord zat vast met ducktape en hij had diverse butsen in de zijkant van zijn auto.


Hij sprak weinig tot bijna geen Nederlands en was erg geschrokken. Ik had gewoon met hem te doen. Hij bleek niet verzekerd en had geen voor Nederland geldig rijbewijs. We waren niet ver van het politiebureau en hebben daar alles maar afgehandeld. Met een tolk (via de telefoon) Hij bleek uit Somalië te komen. Voor ons was er zoals gezegd niet veel aan de hand maar ik denk dat de jongeman er nog wel even gezeten heeft. Thuisgekomen was het leed nog niet geleden. De man haalde de rollator uit de auto en op dat moment liet een buurjongen hun hond uit. Hond liep in het randje in het gras en er leek niks aan de hand.


Buurjongen liep ook met de telefoon in de hand en lette niet echt op de hond. Maar ja, dat hoeft ook niet als je dit 5 keer op een dag doet en de hond de buurman kent. Zou je zeggen. Maar nee. De man liep langs en hap (!) zei de hond. Out of the blue. Een flinke hap. Zo maar, zonder aanleiding. Echt geen verklaring voor. Iedereen schrok zich een hoedje. Goede raad was duur. Ik belde de dokter en we mochten meteen komen.


Het werd schoongemaakt, er kwam een tetanus injectie. Ook kregen we allebei een check up m.b.t. nek en zo. Daarna een bezoek aan de apotheek voor een penicillinekuur. En dat allemaal in de grote auto. Die geen stuur en rembekrachtiging heeft. En ik moest rijden. In het dorp. Waar zo'n beetje alle straten opgebroken zijn. Met naast me een man die niet tegen bloed kan en er nog de smoor in had om wat er vlak daarvoor met de auto gebeurde. Het was een dingetje zeg maar.... :-) Nooit zo blij geweest dat ik het huis zag.


Uiteindelijk liep alles met een sisser af. Maar je moet er toch niet aan denken dat dit gebeurt was bij een klein kindje. Dat zou ernstig fout gelopen zijn. Nu was het een grote volwassen man maar als je ziet wat een impact dat al had. Buurjongen was geschrokken. Zijn vader en moeder niet thuis, maar die zouden zich melden. Tot op heden niks gezien (het is nu zaterdag) maar dat komt vast nog wel :-)

High tea en een nieuwe huisgenoot

Mag ik jullie voorstellen aan de nieuwste aanwinst in ons huis? We noemen haar Karrie of ook wel liefkozend karretje. Ze heeft een stevig postuur, vier wielen, een rekje wat ze soms aan en soms niet aantrekt. Je kan op haar zitten, ze houdt van wandelen en als je te hard loopt remt ze je af. Ze logeerde eerst bij mijn oude vader maar mag voor een paar weekjes naar hier op vakantie. Tot de operatie. Ze helpt me waar ze kan. Vindt het heerlijk om mijn koffie te dragen of om boodschapjes in haar mandje te doen. Ze is ook dol op uitstapjes en zo kwam het dat Karrie en ik samen naar Vlaardingen gingen voor een high tea. 


Het was even proppen voor haar om zich zo dubbel te vouwen dat ze in de auto met te kleine kofferbak kon. Ze mopperde wat, want ze was bij opa zoveel royaler gewend. Ik wierp nog tegen: maar eh.. mijn auto is veel sneller en heeft een mooiere kleur maar nee ze bleef nukkig en liet zich slecht plooien. Uiteindelijk hing ze als een lellebel half over de achterbank en staken haar wielen omhoog langs de achterruit. Sorry Karrie. We reden naar Vlaardingen, parkeerden en daar was ze me weer tot steun bij het lopen over de hobbelige steentjes. Ik gaf haar een plekje in de schaduw en een beetje uit het zicht. Daar kon ze wat bijkomen van de autorit :-)


Zoals ik al eerder vertelde had het wat voeten in de aarde maar nu was de afspraak er dan toch eindelijk van gekomen. Een mooie locatie in het centrum van Vlaardingen. Als jullie er eens naartoe willen is het adres: Baanstraat 4. Het is een Portugees restaurantje. Of eigenlijk is het een lunchroom. Open van di-vrij 10.00-18.00 uur. Zaterdag van 10.00- 17.00 uur en Zondag van 12.00- 17.00 uur. Maandag gesloten. Je kunt er een goed broodje eten zag ik vanuit mijn ooghoeken. De naam is Coisas  & Loisas wat zoiets betekent als van alles wat (als ik het goed onthouden heb) 010- 434 35 01 is het telefoonnummer en ze zijn ook op FB actief. Mailadres ook maar even? info@coisas-loisas.nl Volgens mij heeft ze ook een B&B maar dat moeten jullie zelf maar even nakijken. Ik probeer weer eens het wereldrecord blog-schrijven te verbeteren hier. Sorry!



Want man o man wat staat er weer veel op de verlanglijst vandaag. Maar door mijn enorm lage tempo en lange rustpauzes tussendoor schiet het niet erg op allemaal. Gelukkig ben ik alleen thuis en kan ik tijdens het schrijven ontbijten, koffiedrinken en mijn vader een fijne vakantie wensen via de telefoon. Ja, ik kan dat :-))) Mijn oude vader gaat gezellig een weekje op vakantie met mijn zusje. Ze hebben er zin in. Leuk hè? Het (familie) hotel is helemaal ingericht op rust en comfort en er zijn tal van leuke uitstapjes om aan mee te doen. Voor sommige hoef je niet eens de bus uit. Elke avond is er vertier (zoals pa dat noemt) en als ze het hele programma volgen hoeven ze zich geen minuut te vervelen. Het is in Vierhouten en pa ging er al jaren met ma naartoe. Nu die er niet meer is, gaat hij met mijn zus. Die is ook niet erg mobiel en vindt het gezellig. Vorig jaar voor het eerst en nu dus voor de tweede keer. En dan zien ze veel van de mensen die ze vorig jaar ook zagen. Een mooie reünie zal dat zijn. Pa heeft een nieuwe telefoon met fotofunctie zoals hij dat noemt. Ik verwacht mooie foto's en kijk er nu al naar uit :-)))


Ik ben alleen thuis want de man is aan het logeren bij de meisjes en hun vader. Ik was ook uitgenodigd maar slapen in een stapelbed is even geen optie. Maar hij vond het leuk en ze hebben gezien de overload aan foto's en filmpjes een paar hele fijne dagen. Ja, ik was graag meegegaan maar ik kan er ook enorm van opknappen als ik andere mensen zie genieten. En dat doen ze. Zo zijn er heel veel mensen op vakantie nu. Het is stil in de kleine straat waar ik woon. De zon schijnt heerlijk naar binnen hier en ik heb ondertussen bedacht dat ik mijn tweede kop koffie straks lekker buiten in het zonnetje ga opdrinken.


Ik dwaal weer heel erg af want ik wilde eigenlijk vertellen over de high tea. Nou die was, zoals jullie op de foto's zien, zeer royaal. We begonnen met een scone van behoorlijk formaat. Met slagroom en boter plus jam. Thee en koffie zoveel we wilden. Op het onderste bordje (bovenste foto) wat brood. Het middelste bord bevatte warme hapjes. Allemaal zelfgemaakt en lekker. Aan het bordje met de zoetjes ben ik niet toegekomen. Ik zat eigenlijk na het warme bordje al meer dan vol. Omdat je dan toch een paar uur zit, eet je toch ongemerkt meer dan je van plan bent. De zoete bonbons werden voor ons ingepakt. Op de foto hierboven staan de tasjes al klaar.


Wij zaten buiten met uitzicht op de oude lijnbaan of touwslagerij, ik weet eigenlijk niet hoe je zoiets noemt. Achter de Westhavenkade. Eigenlijk parallel daaraan. Of was het nou de Oosthavenkade? Parallel aan een van de kades en niet ver van de A4. Ik heb wat foto's van de binnenkant gemaakt. En nee, ik kreeg geen korting om dit verhaal te schrijven. Sterker nog: ik heb het niet eens gezegd. Lieve eigenaresse. Goed (gratis) parkeren in de buurt. Ik vind het altijd leuk om zulke adresjes te delen. Bij deze gedaan dus. En als je er eens heen gaat, kijk dan om je heen of je Karrie ziet, want dan ben ik niet ver daar vandaan en kunnen we even zwaaien. Dagdag! 



donderdag 20 juli 2017

18-07-2017

Volgende week komen de kleine meisjes weer hier logeren en daar verheug ik me op. Leuke spulletjes worden bij elkaar gezocht en alvast klaar gelegd. De logeerbedden worden voorzien van schone lakens, de nachtkastjes van een stapel voorleesboeken en zo werk ik langzaam toe naar een gezellige week. 


Bij het uitzoeken van de spullen is ook het alvast opzoeken van de Barbiespulletjes inbegrepen. En dat ik dat nu alvast doe, is maar goed, want het is een rommeltje. Een en ander wordt gewassen en gestreken, losse naadjes genaaid en natuurlijk zijn er hier en daar lapjes in mijn lapjeskast waar ik nog snel wat leuke kleertjes van maak. Want dat is het leukst, dat er steeds iets nieuws is.


Een van de barbies is nu definitief kaal en daar zal niet veel meer mee gespeeld worden denk ik. Gelukkig heb ik wat nieuwe dames kunnen scoren in de kringloopwinkel. Een hele serie. Ze liggen allemaal met schoongewassen haren te wachten op leuke kleertjes. Maar dat is aan de dametjes.


Ja, het is leuk dat de meiden komen logeren. Ik weet eigenlijk nooit wie er meer lol heeft. Zij of wij. Ik denk dat een deel van de pret komt doordat we niet bij elkaar in de buurt wonen en elkaar niet zo vaak zien. Ik logeerde vroeger bij Tante Corrie. Elke zomervakantie mocht ik er naartoe. Ik heb daar zoveel fijne herinneringen aan. Dat is wat ik de meisjes ook gun. Dat ze later, als ze groot zijn, fijne herinneringen hebben aan de tijd van nu.


Onze kinderen logeerden ook altijd graag bij mijn ouders. Ze draaiden gewoon mee in het gezin. Plukten bessen in de tuin, lieten de hond uit, maaiden het gras, deden boodschappen, aten een ijsje met opa en oma. En pannenkoeken natuurlijk :-) Juist het gewone was zo bijzonder. Mijn ouders hadden een serie sprookjesboeken met cassettebandjes daarbij. Was dat niet van de serie Lecturama? De cassettebandjes speelden af en als het tijd was om de bladzijde om te slaan hoorde je een belletje.


Zo konden ze zelf lezen. Maar voorlezen was natuurlijk het aller allerleukst. En dat vindt bijna iedereen in mijn familie. Voorlezen en voorgelezen worden. Alle dingen zijn weer gereed. Ik ben benieuwd welke avonturen we dit keer weer gaan beleven. Nog een paar nachtjes slapen en dan is het zover :-) Ik kan niet wachten....


Oudste is into 'dansjes' dansen op het moment en jongste is een fanatiek slakkenverzamelaarster. Nou, die kan alvast haar hart ophalen hier in de tuin. Want er zitten er hier genoeg. Pinterest is een bron van inspiratie als het om knutselen aangaat. Materiaal is hier genoeg te vinden in huis. Ik heb de tijdschriften waar ik in heb zitten knippen nog maar niet weggegooid. We kunnen ze nog goed gebruiken om collage's mee te maken. Lekker knippen, scheuren en plakken. Het wordt weer een feestje. 'k Heb nu al weer voorpret.


Ik moet alleen nog even op Youtube kijken naar haren-invlecht-filmpjes. Zien of er nog iets leuks te vinden is. Want ook dat is traditie. Aan het eind van de logeerpartij gaan ze met mooie haren naar huis. En ook dan weet ik niet wie dat leuker vindt. Zij of ik. ...


Misschien dat ik ook nog wel geïnspireerd wordt door Barbie. Ik heb deze boekjes nog bewaard uit mijn eigen Barbie-periode. Of eigenlijk moet ik zeggen dat mijn moeder ze al die jaren bewaarde. Net als de sprookjesboeken. Die bewaarde ze ook. En ook daar luisteren de meisjes nu weer met veel plezier naar. Kijk maar eens of je ze nog kunt vinden in de kringloop. Je komt ze nog regelmatig tegen.

17-07-2017

Toen ik nog als klein meisje achter de dijk in de polder van mijn jeugd woonde, kreeg ik daar niet echt een strenge, maar wel een duidelijke opvoeding. Zo leerden we iedereen met u aan te spreken totdat de mensen zelf aangaven dat dat niet nodig was. Zo leerden we elkaar uit te laten spreken aan tafel. Eerst vertelden mijn vader en moeder, daarna mochten wij. Vonden we dat vervelend? Welnee, we wisten niet beter. En we leerden zo ook op onze beurt te wachten en geduld te oefenen ;-)


Als het gesneeuwd had moesten we niet alleen ons eigen pad schoonvegen maar ook dat van buurvrouw Annigje. Want zij was alleen en bovendien oud. Vonden we dat vervelend? Welnee, we wisten niet beter. Was er iemand ziek? Dan deden we de boodschappen, gingen we helpen of brachten we bloemen of een mooie kaart. Niet alleen wij deden dat, maar de meeste mensen om ons heen. Het was wat er zo'n beetje gebeurde in het dorp. We zorgden een voor elkaar waar dat nodig was. En omdat veel mensen dat deden kostte dat ook niet al te veel tijd en moeite.


We liepen gewoon bij elkaar naar binnen. Geen touwtjes uit de brievenbus, maar gewoon achterom. We noemden de buurvrouwen buurvrouw en ik wist als kind niet eens welke voornaam sommige buurvrouwen hadden. Zo noemde ik de vriendinnen van mijn moeder ook Tante. En de vrienden van pa noemde ik oom.


We mochten altijd op het grasveld van de buren van het eind van de straat spelen. Echt altijd. En we maakten soms best wel eens herrie. Dan zei de buurvrouw er wat van en stopten we. We hadden nog ontzag voor de politie en kregen soms op ons kop van een buurvrouw of buurman of soms van een vreemde op straat. Nooit gingen onze ouders verhaal halen. Maar ze luisterden ook wel naar onze kant van het verhaal. Het ging gewoon zo en we wisten niet beter.


Ik vertel hier wat dingen. Dingen uit mijn jeugd. Dingen die me gevormd hebben en gemaakt tot wie ik nu ben. Ik heb goede herinneringen aan mijn jeugd. Aan het dorp. Ik denk er nu vaker aan omdat ik een stapel oude ansichtkaarten op Marktplaats aan het zetten ben. Ik zie de huizen op de foto's en ik denk aan de mensen die er woonden. Zij die allang niet meer onder ons zijn. Gebouwen die niet meer bestaan en wegen die zijn veranderd.


Ik kom er nog elke week en zie dat ook dit dorp, waar de tijd zo lang geen vat op leek te hebben, aan het veranderen is. In rap tempo. En dat is zoals het hoort. Je kunt de tijd niet stil zetten. Het is goed dat alles verandert. En toch... en dat is niet alleen in het dorp van mijn jeugd hoor, kom je nog flarden tegen van de tijd van toen. Zo hoorde ik een jongen u zeggen tegen zijn oma. Ik zag twee dames elkaar groeten en vrolijk goedemorgen wensen. Een buurman knipte een stukje extra en nam meteen de heg van zijn buren mee (die er nu ook weer netjes uitziet).
-
Ik denk aan de meneer van de garage die de man meteen van het probleem met zijn oude auto afhielp in plaats daarvoor een afspraak te maken. Ik zie nu mijn buurvrouw die, zonder dat daar om gevraagd is, haar auto even verplaatst zodat de vrachtwagen met spullen voor het nieuw te bouwen huis er beter langs kan. Ik zag van de week een auto, midden in de stad op een drukke weg, stoppen voor overstekende ganzen.
-
Het maakt me gelukkig die dingen te zien. Niet in precies de vorm waarin ik ze leerde maar in nieuwe en moderne vormen. De wereld is zo slecht nog niet zei ik in mijn vorig blog. Als je er voor openstaat is er veel moois te zien. En dat soort dingen houdt me overeind als ik denk aan alle narigheid op de wereld. Die dingen helpen me om zelf ook te blijven proberen de wereld wat mooier te maken. Vriendelijkheid, elkaar af en toe even begroeten, gewoon aardig zijn. Een glimlach kost niks. Maar maakt soms een wereld van verschil. Dagdag! :-)

16-07-2017

Lieve mensen, niet stoppen met dromen hoor. Hand-lettering op zondag! 


15-07-2017

Nu ik in mijn vorig bericht gedeeld heb wat er aan de hand is voel ik me toch een beetje opgelucht. Er kwamen veel lieve reacties op wat ik schreef. Maar ook wel in de enigszins 'kritische' sfeer. Zo van: waarom heb je dat nou niet eerder gezegd, dan hadden we rekening met je kunnen houden en zo. Lief, maar het is aan mij om te bepalen waneer je iets wel of wanneer je iets niet wilt delen toch? Het is lastig daar een evenwicht in te vinden. Wat voor jou fijn voelt, hoeft voor een ander niet zo te zijn. Als je het rustig uitlegt is er veel begrip gelukkig 


Gisteren had ik een afspraak met iemand. Het duurde drie jaar voor het zover was. Steeds kwam er iets tussen of gebeurde er iets waardoor het niet door kon gaan. Maar gisteren was het dan toch zo ver. Ik verrekte van de pijn maar wilde niet de spelbreker zijn en besloot een rollator van iemand te lenen. Niet echt elegant maar wel effe nodig en fijn dat het mocht. Ik moest namelijk een stukje lopen vanaf de parkeerplaats, daarna naar beneden over ongelijk straatwerk. Tricky want ik ben nogal wankel. 


Het was wel een grappige vertoning denk ik. Ik kwam aanrijden in mijn best wel 'hippe' knalrode auto. Haalde daar een rollator uit en ging daar zelf achterlopen. Ik zag sommige mensen echt kijken :-) Met zo'n ding vallen je ineens ook dingen op die je anders nooit zouden opvallen. Op en afritten bijvoorbeeld zijn soms best krap bij de trottoirs. Of ongelijk straatwerk in de binnensteden. Fietsen die slordig geparkeerd staan en waar je normaal gesproken niet eens op let, maar waar je met zo'n rollator maar net omheen kan.


Wel heel lief is het dan dat sommige mensen je willen helpen. Echt jongens, de wereld is zo slecht nog niet :-) Lang verhaal kort: ik was blij dat ik dat ding bij me had. Met ook nog een hip mandje om mijn tas in te doen. Maar daarvoor had ik dan weer niet de geschikte tas, want deze kon je er zo uithalen. Och, ik lach er maar hartelijk om want zo is het leven nu even in the twilightzone waarin ik me bevind. Door het met humor te benaderen kom ik een heel eind.



De afspraak wat superfijn. We deden een heerlijke High Tea die we bij lange na niet opkregen. Gelukkig was er de doggybag en is het vandaag nog een beetje feest hier. Ik zal later de foto's delen en het adres doorgeven. Een echte aanrader kan ik jullie vertellen :-) We kletsten heel veel tussen het lekkers door. Gelukkig bleef het onweer uit. Bij het weggaan hebben we afgesproken dat het nu niet weer zo lang gaat duren om elkaar weer te zien.



Eerder liet ik hier de stapels tijdschriften zien, weten jullie nog? Dit is wat ik er mee doe. Ik maak er onder andere enveloppen van. Mooie papiertjes van Hema of ergens anders in combinatie met uitgeknipte plaatjes, mooi washi tape en leuke ander kleine versiersels. Ik verkoop ze in setjes van tien in mijn winkeltje. Binnenkort zal ik ze ook op mijn Marktplaats winkeltje zetten. Maar voorlopig ben in daar nog druk met de verzameling oude Ansichtkaarten. Dat zijn er meer dan ik aanvankelijk dacht ;-) Het winkeltje van Tineke als je het leuk vind om er eens te gaan kijken.


Hoe is het weer bij jullie? Hier was er zeker geen code oranje. Eén donderklap en wat lichtflitsen. Af en toe een buitje maar ook dat valt reuze mee. Ik lees overal dat het in de rest van het land anders is. Mijn oude vader belde net dat het daar behoorlijk tekeer gegaan was. Ach, daar komt de kat van de overburen weer aan. Gezellig :-) Dagdag!

woensdag 19 juli 2017

14-07-2017

Toen ik deze foto bij het opruimen in de archieven vond bedacht ik me dat het nu misschien een geschikt moment zou zijn om mijn nieuws met jullie te delen. Even diep ademhalen nu maar en in het diepe springen. Ik heb er al eens meer met jullie over gesproken, wat deel je en wat niet. Misschien dat mijn ervaringen van de laatste tijd laten zien dat hier lieve mensen lezen aan wie ik best e.e.a. kan toevertrouwen. 


Hoe gaat het met je? Dat wordt me de laatste tijd vaak gevraagd. En dan is dat niet om de dingen die ik hier al eerder deelde maar omdat mensen die me tegenkomen op straat zien dat het niet zo goed met me gaat.


Of eigenlijk zien mensen me steeds minder hier in het dorp. Dat komt omdat ik niet meer zo goed kan fietsten en dat fietsen lukt niet meer zo goed omdat de kracht een beetje uit mijn benen weg is. Dan kun je niet goed op en af stappen. Of remmen als de situatie dat vraagt of uitwijken als er iemand op je pad komt. Heb ik geremd, dan is het heel lastig om weer op te starten. Als je niet meer kunt lopen of fietsen zonder er bij na te denken wordt het een dingetje en voel je je onzeker. Als je onzeker bent en bang om te vallen gaat dat juist gebeuren. Mijn knieën doen het dus niet meer.


Ik tob er al jaren en jaren mee. De laatste tijd is het zo pijnlijk dat ik werkelijk niet weet hoe ik de dag door moet komen. Alle therapieën zijn er op losgelaten en pijnmedicatie is ook geen optie meer. De laatste jaren hoorde ik steeds: je bent te jong voor een nieuwe knie en dan sukkelde ik maar weer door. Het was werkelijk heel bedroevend bij tijd en wijle.


Twee weken geleden had ik weer een ontmoeting met mijn orthopeed (de zoveelste) en is toch het besluit genomen om niet meer zo door te gaan. Ik ben nog steeds jong maar de dokter ziet ook wel dat ik aan het eind van mijn latijn ben. Ik sta nu op de wachtlijst en als alles goed gaat krijg ik in September in één operatie, twee nieuwe knieën. Als alles goed verloopt en ik de therapie daarna netjes volgt en dát ook goed gaat ben ik rond kerst een soort van nieuw mens.


Wie had ooit gedacht dat ik zou huilen van blijdschap bij het horen van dit nieuws. In de afgelopen twee weken heb ik me voor proberen te stellen hoe het is om geen pijn meer te voelen maar zal ik eens wat zeggen? Ik kan me er geen voorstelling meer van maken. Het is een heel gebeuren en het is niet iets waar ik naar uitkijk, maar zoals het nu gaat heb ik weinig kwaliteit van leven meer. Ik probeer nog steeds alles te doen maar het valt steeds zwaarder. Wie weet kan ik met kerst niet alleen de vlaggetjes op de paspop laten zien, maar kan ik de vlag gewoon uithangen. Voel ik me niet meer wankel als de popjes op de toren van Pisa maar kan ik gewoon antwoorden: het gaat goed met me, als mensen me het dan vragen als ze me zien in het dorp. Hoe fijn zal dat zijn?
-
En hier ben ik dus een paar dagen mee bezig geweest om aan jullie te vertellen. En was het nou zo heel erg moeilijk om het op te schrijven? Eigenlijk viel het mee en voel ik me zelfs een beetje opgelucht nu. Raar mens ben ik toch. Voor nu laat ik het hier even bij. Er zijn nog aardig wat weken te gaan voor het zover is. Andere verhalen mogen nu eerst verteld worden. Tot dan! :-)