vrijdag 21 april 2017

30-03-2017

Mijn schoonmoeder was een trotse boerendochter. Of eigenlijk was haar vader een koeienkoopman en kwamen de koeien voornamelijk naar de boerderij nadat ze gekocht waren op de veemarkt. Daarna werden ze verkocht aan de boeren in de streek. Hoe dat precies ging weet ik niet, maar wel dat er altijd mensen over de vloer kwamen. Die mensen dronken koffie. De koeien moesten gemolken, het andere vee verzorgd. Kortom, al op zeer jonge leeftijd moest ze als oudste meisje in het gezin, flink meehelpen. Ze heeft zeker geen makkelijk leven gehad. Zo af en toe vertelde ze daar wat over. Bij de boeren was het destijds (en misschien nog wel) gewoonte om de overledene in de opkamer op te baren en de condoleance thuis te houden. In huiselijke kring. We besloten om dat ook op die manier voor haar te doen, dus gewoon in haar appartement. Haar huisje. Daar waar ze zo gelukkig was de laatste jaren. Er werd besloten tot twee condoleances. 


Eén op donderdagmiddag voor de mensen uit het huis en voor mensen die van ver kwamen en liever niet in het donker wilden autorijden. Of gewoon omdat het ze beter uitkwam. Wij schoonkinderen namen de taak van koffiejuf op ons zodat de 'eigen' kinderen beschikbaar zouden zijn. Mijn ene zwager zou de gasten vragen naar koffie of thee, ik zou het zetten en inschenken en de andere zwager zou het op tafel zetten. Zo kon ik toch meehelpen aan het proces zonder al te veel energie te verliezen. Wat kwamen er veel mensen en wat waren er mooie gesprekken. Mensen die haar als jong meisje gekend hadden, met haar bevriend waren, buurmeisjes, nichtjes, neven, buurmannen, er was zelfs een 'vriendje van vroeger' en bij iedereen was er voldoende gelegenheid voor een luisterend oor, en vooral was er voldoende tijd voor wat dan ook. Ik herinner me mijn eigen moeders condoleance een jaar geleden. In het kerkelijk gebouw. Een eindeloze stroom van mensen (een paar honderd) die je allemaal een hand gaven en niets persoonlijks konden zeggen omdat de rij nog zo lang was. Mijn moeder was jonger en was lid van veel clubjes. Hoe anders was het nu. Als je zo oud wordt, zijn er niet veel mensen over. Maar zij die er nog zijn, zijn des te waardevoller. Het was een hele bijzondere middag met al die broze mensen. Sommigen zelf al zo dicht bij het eind van hun leven....

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen