donderdag 20 april 2017

28-03-2017

Mijn verjaardag was een moeilijke dag en dat bleef zo gedurende de dagen er na. Vooral de dinsdag voelde verweesd en raar. De eerste dingen met betrekking tot de uitvaart waren geregeld en er moest alvast een begin gemaakt worden met het uitruimen van het appartement. Je weet dat dat de regels van het huis zijn. Je weet dat als je daar gaat wonen. Je weet ook dat de regels niet streng gehanteerd gaan worden maar toch.... Het voelt niet goed. Het is te snel. Het is lastig. Moeder had niet veel spulletjes meer na de vorige verhuizingen. Eerst van het huis waar ze zolang woonde naar een kleiner huis in het midden van het dorp en twee jaar geleden van het huisje naar het appartement waar ze met zoveel plezier de laatste jaren woonde. Besloten werd om met de logeerkamer te beginnen. Daar zou toch niemand komen. En iedereen was er toch. Praktisch gedacht, maar dat was precies zoals ze haar kinderen opgevoed had. Praktisch en zelfstandig :-)


Ik voelde me als (schoon)kind snel teveel. Hoewel geen van haar kinderen me ook maar een moment dat gevoel gaf. Zwager had er ook last van en we besloten een stukje te gaan lopen. Het was koud, maar de zon scheen. Spullen die van je moeder zijn geweest moet je als kinderen zoveel mogelijk met elkaar uitzoeken vonden wij. We liepen een stukje totdat mijn vader, die aan de overkant van de straat woont, ons zag kuieren en op het raam tikte en het gebaar van koffiedrinken maakte. En zo kwam het dat we bij pa een bakkie deden. Een bakkie troost. Het was zo fijn om er te zijn.


Mijn vader had elke dag contact met mijn schoonmoeder en ook voor hem was het verdrietig. Bovendien is mijn moeder ook nog maar net een jaar overleden en zijn verdriet is er nog volop. Hij houdt zich moedig staande maar na zoveel jaren zo innig van iemand gehouden te hebben is het moeilijk afscheid nemen. Mijn vader zou zondag gekomen zijn voor mijn verjaardag. Zoon uit Amersfoort zou via de A27 rijden en halverwege mijn vader oppikken. Het laatste stuk zouden ze dan met z'n vieren (de dametjes achterin) rijden. Pa vond het wel hip, dat carpoolen :-) Door het overlijden ging dat natuurlijk niet door maar zijn verjaardagscadeau voor mij lag er nog. En dat kreeg ik die ochtend. Zo lief! En even wat luchtigheid. Heel even maar. Daarna namen we afscheid (met een extra knuffel) en liepen zwager en ik langzaam terug naar de overkant.

1 opmerking:

  1. Wat vreselijk verdrietig dat alles zo snel geregeld moest worden. Gelukkig ging het goed, maar moeilijk was het zeker.

    BeantwoordenVerwijderen