dinsdag 18 april 2017

21-03-2017

Er is iets wonderlijks met mij aan de hand. Normaliter schrijf ik mijn berichten altijd op het moment dat ze gebeuren. Het scheelt wel eens een dagje of maximaal een week, maar nu loop ik heel erg achter met schrijven en zal ik eens wat zeggen? Ik vind het leuk. Het is een bijzondere ervaring om alles nog een keer te beleven. Om er op terug te kijken en te zien hoe een en ander zich ontwikkelt heeft. Ik zit ook niet meer zo in het moment en dus ook niet meer zo erg in de emotie. De tijd heeft er voor gezorgd dat er letterlijk wat afstand is. 


Zo herinner ik me de dag dat we onze trouwdag vierden. Of misschien juist niet vierden. Het was een dag waarop ik alleen nog maar onder de dekens wilde kruipen en pas weer tevoorschijn wilde komen als alles voorbij zou zijn. Het was zo'n verdrietige periode. Mijn moeder was een jaar geleden overleden en haar beide broers ook. In een jaar tijd een heel gezin uitgewist. Ik had het er moeilijk mee en geen zin om wat dan ook maar te 'vieren'.


En nu (op twee dagen na twee maanden later) bedenk ik me hoe fijn het is om al zo lang getrouwd te zijn met deze man (die as we speak een kop koffie voor me neerzet en me een aai over mijn bol geeft)
Mijn highschool sweatheart zoals ze hem in Amerika zouden noemen. Ik ken hem al zo lang, vrijwel mijn hele leven, maar het is nog geen dag saai geweest. We zijn vertrouwd met elkaar maar toch is er elke dag een moment dat ik denk: wat is ie toch leuk/lief/en vul de rest maar in. En geloof me, het is zeker geen heilige. Er zijn regelmatig momenten dat ik helemaal gek van hem word. Zoals dat gaat als je al zolang bij elkaar bent. Vaak noemen mensen hun partner hun maatje. Dat zul je mij nooit horen zeggen. Bij maatje denk ik aan een vriend/vriendin. Dit is mijn man. En daar zit voor mij toch een verschil. Ik maakte zijn eigen mix van nootjes. Een pot vol. Die staat nu op zijn kantoor :-)

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen