vrijdag 14 april 2017

15-03-2017

Ik merk dat het systeem van mijn briefjes met aantekeningen toch niet helemaal waterdicht is (ik vertelde daarover in mijn vorig blog) want ik schrijf nu over iets waarvan ik zeker weet dat het eerder gebeurde. Never mind, ik vertel het gewoon en uiteindelijk (op 31 dec 2017) heb ik een waterdicht verslag van wat er gebeurde dit jaar, geschreven in 365 dagen. En hoe en wanneer alles precies gebeurde doet er dan helemaal niet meer toe. Op de eerste foto zie je een scheef raam. In werkelijkheid is dat natuurlijk helemaal niet zo, maar ik moest balanceren bij het maken van de foto. Ik kom daar later op terug. Zelf valt het mij op dat de beukenboom van de overburen nog kaal is. Als ik nu naar buiten kijk (ik zit op de benedenverdieping ongeveer onder bovenstaande foto) zie ik dat hij vrijwel helemaal groen is nu. Fris mooi lentegroen. Zoals dat alleen aan het begin te zien is. Als de blaadjes nog jong zijn. Stop! Tineke stop! Niet afdwalen nu ;-)....



Ik heb geprobeerd de foto wat recht te maken maar daar werd ie niet beter van. Ik laat het zo want ik ben geen fotograaf en al helemaal niet van de perfecte plaatjes. Het noodraam (hieronder op de foto) werd er uit gehaald en het nieuwe glas-in-lood raam er netjes ingezet door de jonge timmerman. Daar vertelde ik al eerder over. Nu is de jonge timmerman een timmerman en timmermannen schilderen niet. Daarvoor moest de schilder komen. In onze jonge jaren hebben we heel heel veel geschilderd maar dat doen we niet meer. We sparen liever wat langer en laten het dan doen, dan dat we zelf aan de gang gaan met een duidelijk mindere kwaliteit. Een mens moet ook eerlijk durven toegeven dat hij/zij ergens niet zo heel erg goed in is toch?


Beneden hebben we het de laatste keer ook  laten schilderen en met een schitterend resultaat. Toen we genoeg gespaard hadden om boven aan de gang te gaan belde ik naar het schildersbedrijf. Schilder F werkt hier niet meer, zeiden ze. Wat een schrik. Gelukkig konden ze me vertellen waar hij naartoe gegaan was. Maar toen ik daarheen belde was hij daar ook niet meer. Maar ook daar konden ze me verder helpen gelukkig. Bij schildersbedrijf drie vertelden ze me dat hij ZZP-er was geworden en hadden ze zelfs een telefoonnummer voor me. Ik kende alleen zijn voornaam en het bedrijf waar hij eerst werkte, maar gelukkig kent in deze streek iedereen elkaar en kwam het toch nog goed. Ik belde hem en vroeg hem eens langs te komen. Nu is deze schilder een verhaal apart (daarover later meer) en na enig heen en weer praten en wat bezwaren van zijn kant kwam hij toch langs. 


Hij was nog niks veranderd. Hij was iets dikker en wat grijzer maar dat vond hij van mij ook ;-) Hij keek rond, beloofde een offerte te maken en na het goedkeuren daarvan maakte hij op een mooie maandagochtend in maart zijn opwachting in het oude huis. En hoe ik nou zo precies wist dat ik uit de tijd liep (bovenaan het bericht) vertel ik volgende keer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen