donderdag 6 april 2017

13-03-2017

In een groot oud huis als dit, zijn veel plekken om dingen op te bergen. De zolder, kasten, kastjes enz. Langzaamaan begin ik doorzicht te krijgen, vallen er lege plekken en vindt alles een nieuwe bestemming. Ik schreef er al vaker over hier. Jongste zoon woont in Zuid- Afrika en met hem heb ik het meest moeite zijn spullen daarheen te krijgen. Soms neemt iemand wat mee maar ja, in een vliegtuig is alle gewicht al snel te veel. Soms sturen we een pakket. Eerst via PostNl maar nadat dat pakket 3 maanden zoek was dankzij een staking bij SouthAfricanPost doen we dat via DHL. Niet de goedkoopste weg maar wel een redelijk betrouwbare. Onderstaand piratenschip staat al een poos op het lijstje om mee te nemen naar ZA. Jongste wil graag dat zijn zoontje er net als hij vroeger, mee kan spelen. Tot die tijd spelen de meisjes er mee. En dat zijn zorgzame types. Kijk maar. Alle piraten zijn toegedekt (met gehaakte onderzetters) om eens lekker uit te rusten. Lief toch? 


Het is een groot oud en ook koud huis. Daarover vertelde ik diverse keren. Vaak zijn er dingen kapot, moet er wat vervangen worden. Wat wel werkt (en daar ben ik niet altijd blij om) zijn de telefoons. Gek word ik er soms van. Mobiel en landlijn. Zo kan het hier dat zoon uit ZA belt via de mobiel, terwijl mijn vader belt via de landlijn of hij handdoeken moet sparen voor andere zoon (net gescheiden) en mijn dochter naar haar vader belt met de vraag of ik haar terug kan bellen omdat ze mij niet kan bereiken. En dat allemaal op ongeveer hetzelfde moment. Tel daar bij op de mensen die hier komen voor het winkeltje, buren, werklui enz en de chaos is compleet. Nou, dat valt ook wel mee hoor, maar soms denk ik wel eens..... mag het wat minder? Ik verlang soms zo naar stilte.


Alles wordt met elkaar gedeeld en dan ook nog het liefst meteen. Het liefst gebruiken we whatsApp Dan bellen we even via WA of FaceTime als het ernstig is. Zoals hieronder. Kleine man in ZA was gevallen en er was een druppeltje bloed. Gelukkig had ik al eens pleisters van Shaun the Sheep (kinderpostzegels?) gestuurd. Die hielpen geweldig goed. Voor de zekerheid had zijn mama ook een pleister op zijn andere teen geplakt.


We staan er niet vaak bij stil maar het is toch een klein wonder dat je a la minute even met je kleinkind aan de andere kant van de wereld kunt praten? Ik denk vaak aan de moeders van vroeger wier kinderen gingen emigreren in de jaren vijftig van de vorige eeuw en daarvoor. Zij moesten weken wachten op een brief om iets van hun kind te horen. Wat zal dat moeilijk geweest zijn. Gelukkig is die tijd voorbij. De pleisters zijn er inmiddels weer af en kleine man huppelt al weer vrolijk rond. Zoon heeft zijn handdoeken gekregen van zijn opa en de piraten zijn ingepakt en gaan met DHL op reis. Samen met wat andere spullen. Maar daarover later meer. En die telefoon? Die gaat regelmatig op Stil. Of op helemaal uit :-)

1 opmerking:

  1. Wat een druk leven soms. Maar het is zeker fijn dat je elkaar, al is de ander ver weg, toch spreken kunt.

    BeantwoordenVerwijderen