zaterdag 22 april 2017

04-04-2017

Zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens volgens een oud spreekwoord. En voor mij is dat zo. Want wat was het fijn om weer een hele dag samen (we werken allebei vanuit huis) thuis te zijn. Niet dat we tot grootse dingen in staat waren, dat zeker niet. Het was vooral de luxe van niets te hoeven moeten, doen en zeggen. Van het rustig je gangetje gaan. Van het zoeken naar het ritme van alledag. We pleegden wat telefoontjes, we beantwoorden alleen de e-mail die het dringendst om antwoord vroegen en deden wat het hardst nodig was. 


Het was een soort van herpakken en het leven weer op proberen te pakken. Het was zeker niet zo dat moeder nu al weer vergeten was en dat we over gingen tot de orde van de dag. Dat zeker niet. Het was alleen fijn om weer thuis te zijn en gewone dingen te doen. Want na een week logeren van de meisjes en daar naadloos achteraan drie weken de schilders over de vloer en de week van vorige week was er genoeg blijven liggen. Vijf weken moesten nee mochten ingehaald worden. In de middag nam ik even een pauze om te breien aan de sjaal waar ik al zo lang aan bezig was. Ondertussen keek ik naar het vragenuurtje in de tweede kamer. Daar kun je op dinsdagmiddag om twee uur naar kijken op npo 1


Het leek wel of er allemaal nieuwe kamerleden zaten. Ik herkende bijna niemand. Dat heb ik ook altijd aan het begin van het voetbalseizoen als de competitie betaald voetbal weer begint. Het was dus even wennen. Ik luisterde zo wat naar alle vragen en antwoorden. Ik keek naar alle kamerleden die wel in de bankjes zaten maar vooral bezig met hun telefoon en ik mijmerde wat weg. Ondertussen vorderde ik aardig met m'n breiwerk en was mijn sjaal een stuk langer na het vragenuurtje. We ontbeten, gebruikten een lunch en diner en ik probeerde alles zo gezond en smakelijk mogelijk te maken. In de avond gingen we op tijd naar bed. Het leek wel of we toen pas echt moe mochten zijn. We sliepen tot we vanzelf wakker werden. Hoe fijn was dat?

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen